Bruges Is Doomed 2025 - Tussen droom en donder met Marissa Nadler en Pothamus
Bruges Is Doomed 2025
Cactus Club
Brugge
2025-11-05
Kristof Acke

Onder de noemer Bruges Is Doomed woonde ik begin november in de Cactus Club een opmerkelijke double bill bij: twee optredens die qua sfeer en intensiteit nauwelijks verder uit elkaar konden liggen, en die elkaar juist daardoor perfect aanvulden. Eerst stond Marissa Nadler op het podium, daarna Pothamus.
Wat begon als een intieme avond vol fragiele melancholie, eindigde in een geladen, bijna sacrale explosie van geluid en emotie.

Er waren net iets meer dan tweehonderd tickets verkocht voor de avond. Aanvankelijk vreesde ik voor een halflege zaal, maar Cactus had dat mooi opgelost: achterin hing een zwart gordijn dat de ruimte kleiner maakte en de setting extra intiem deed aanvoelen. Het paste wonderwel bij de sfeer van het eerste optreden.

Marissa Nadler betrad het podium in stilte, enkel vergezeld door Milky Burgess op gitaar. Vanaf de eerste noten hing er een breekbare spanning in de zaal, het soort stilte die niet leeg is, maar juist vol verwachting. Ik had de indruk dat het merendeel van het publiek vooral voor Pothamus was gekomen, met bepaalde verwachtingen van dat soort muziek. Toch stelde iedereen zich met ingehouden adem open voor Nadlers verstilde universum. Haar stem was zacht, maar doordrong alles. De trage gitaarakkoorden klonken als echo’s van iets ouds en dieps, en elke toon leek te trillen van emotie. Het was muziek die niet duwde, maar trok — langzaam, onontkoombaar, naar binnen toe. Alles was klein, intiem, en toch gelaagd; onder die stille oppervlakte schuilde een enorme geladenheid.

Het contrast met Pothamus kon haast niet groter zijn. Waar Nadler fluisterde, donderde Pothamus. En toch, ook hier stond emotie centraal. Nog voor de eerste klanken weerklonken, was de sfeer veranderd: op het podium stond een wierookbeker waarin kruiden werden verbrand, de rook kringelend als wierook, de geur doordringend. De drie muzikanten, een bijna heilige drievuldigheid, namen hun plaats in: de twee gitaristen tegenover elkaar, zijdelings naar het publiek gericht, met de drummer centraal achter hen. Alleen al hun opstelling straalde iets ritueels uit.
Wanneer de eerste tonen losbarstten, voelde ik het letterlijk in mijn lichaam. De klanken waren massief, maar nooit chaotisch, elke laag zorgvuldig opgebouwd, als een gebed in feedback en resonantie. Pothamus speelde met geladenheid, met stilte en eruptie, met het spanningsveld tussen vernietiging en verlossing. Het deed me denken aan Amenra, niet in klank, maar in beleving, ook hier werd de muziek iets religieus, iets wat je niet alleen hoort maar ondergaat.
Na afloop hoorde ik iemand zeggen: “Zelfs als je hoofd volzit, komt dit nog altijd binnen.” En dat was precies het gevoel: de muziek brak niet door gedachten heen, ze overspoelde ze. Toen de laatste resonantie wegstierf, bleef er een bijna heilige stilte achter.

Twee optredens, twee uitersten: het tedere en het onstuimige, het intieme en het overweldigende. En toch voelden ze als delen van één geheel — een gelaagde avond waarin stilte en lawaai elkaar raakten in hetzelfde punt van intensiteit.

Bruges Is Doomed bleek allesbehalve doemdenken: het was een onderdompeling in emotie, een avond waarin muziek haar puurste vorm aannam — geladen, gelaagd en bezwerend.

Pics homepag: Pothamus

Neem gerust een kijkje naar de pics
Marissa Nadler
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8801-marissa-nadler-05-11-2025?Itemid=0

Pothamus:
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8802-pothamus-05-11-2025?Itemid=0

Organisatie Bruges Is Doomed ism Cactus Club, Brugge