Les Nuits Botanique 2015 – Lapsley – Jake Isaac – Jam City – Lapalux: opkomend talent!
Les Nuits Botanique 2015
Botanique (Orangerie – Rotonde)
Brussel
2015-05-15
Johan Meurisse

De Britse Holly Lapsley Fletcher aka Lapsley (pics homepag) is één van de vele UK artiesten die in de shortlist staan van het toonaangevende ‘BBC Sound of 2015’. Ze heeft al een EP ‘Understudy’ uit en balanceert tussen sfeervolle , slepende electropop en dreampop . Een volle Orangerie dompelde zich onder in die zeemzoete pop van de talentrijke jonge dame , die ergens London Grammar doet opborrelen.
Die droompop wordt vooral verwezenlijkt door haar warme, neuzelende soulstem , en kwetsbaar klinkt ze als als ze een paar nummers op piano inzet . Haar etherisch materiaal is meer introspectief, voert ons mee en nestelt zich een weg door de zachtmoedige elektrotunes en indringende , kletterende elektronische  percussie .
Songs als “Falling short”, “Dancing”, “8896” en het afsluitende “Station” intrigeerden , naast een overtuigend opgehoeste “Rhiannon” van Fleetwood Mac.
Goede songs zondermeer , waarbij Lapsley op zoek is naar een Bat For Lashes’ “Daniel” , wat een definitieve doorbraak naar een breder publiek kan verzekeren …

Ook in het oog te houden is het Britse talent Jake Isaac , die al het hart van Elton John heeft veroverd en zijn EP ‘Where we belong’ kon uitbrengen op zijn label . Hij is hem dan ook zeer dankbaar voor de kansen . Deze Isaac brengt een mooie afwisseling van intens broeierige rocksongs, die een groovy, opzwepende ritmiek hebben en  rustiger , gevoeliger kunnen zijn, gedragen door zijn blacksoul vocals . Ergens komt hier een Kele Okereke van Bloc Party aandraven, waarbij Isaac zich ontpopt tot een meesterlijk sing/songwriter, multi-instrumentalist en zanger. Hij beheerst perfect de elektrische, akoestische gitaar en piano, waarbij songs als “Hope” , “I’m a man” en de single “Long road” zich weten te onderscheiden. We kregen een gretige , spannende en genietbare set te horen van het trio.

Eventjes een glimp naar de Bota Rotonde , waar elektronische soundscapes het voortouw namen met Jam City en Lapalux …
Het éénmansproject Jam City uit Londen laat allerhande stijlen doorsijpelen in zijn melancho-elektronica , gitaarakkoorden en licht pulserende beats  en ritmes dringen door , waarover zijn vocoder zang zweeft  . Een grillig (kil en duister) én warm atmosfeertje hadden we hier.
Ook Lapalux aka Stuart Howard liet zich volledig gaan op zijn elektronica . Een apart geluid van sferische sounds van lounge , trance , dwarse, vette  beats en grilligheid door de donkere basses ergens tussen FSOL, Bonobo  en Flying Lotus in . En ook Fleetwood Mac werd in dit geheel van sounds gebreid . Wat sterk werd onthaald .

Kortom , opkomend talent als noemer vanavond!
Neem gerust een kijkje naar de pics

http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/lapsey-15-05-2015/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/jack-isaac-15-05-2015/
Organisatie : Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2015)  

Les Nuits Botanique 2015 – Marina & The Diamonds hoort er opnieuw bij na al die jaren!
Les Nuits Botanique 2015
Botanique (Chapiteau)
Brussel
2015-05-11
Johan Meurisse

De half Welshe/half Griekse Marina Diamandis kon nu haar afspraak nakomen op te treden . Twee keer liet ze verstek gaan bij de tweede  matige cd ‘Electra heart’.
Zij kwam in de spotlights ruim vier jaar terug met het prettig in het gehoor liggende ‘The family jewels’ en komt nu aandraven met alvast beter werk, de derde ‘Froot’ die met een handvol nummers doorsijpelde in de set .

Haar zwierige , groovy, opzwepende , sfeervolle mix van electropop, hitparade- en balladpop  wordt nog steeds enorm sterk ontvangen. De Chapiteau was dan ook uitverkocht en deed de harten bonzen bij  het jonge vrouwvolk. Ze heeft trouwens een sterke , trouwe fanbase!
Ze had dus wat recht te zetten en ging er live écht tegen aan . Als een volleerde diva slaagde zij er moeiteloos in haar (jonge) publiek in te palmen , een ravissante verschijning in zomerse outfit , net van het strand geplukt , én met wat tierlantijntjes op het hoofd ,  beweegt , kronkelt ze over het podium en doet de temperatuur in de tent stijgen .
Wat kitsch , bombast , glamour op z’n Kate Perry’s is zeerzeker niet wereldvreemd en wordt hier mooi opgevangen. Haar vocals, hoog of diep , houden overwegend stand ; af en toe ging ze wel eens uit de bocht op de intiemere “Obsessions” , “Happy” op piano of een stekelige “Primadonna”.
We kregen een verrassend puike set te horen; de extraverte songs durfden door die elektronica en discodreun in te werken op de dansspieren. Meteen was het van dat met “Bubblegum bitch”, van de vorige cd  , “Mowgli’s road”, “Savages” en “I am not a robot” , die charmant luidkeels werd meegezongen . Toegegeven , er zitten halfslachtige songs tussen en die doen de spanning wat afnemen , zeker op plaat , maar haar gretigheid , enthousiasme dweepte de menigte op .
Het tempo werd terug omhoog getrokken met die poppy single “Hollywood” en bleef op hetzelfde elan met een reeks even interessant , boeiend , aangenaam materiaal als de single “Blue”, “Radioactive” en het afsluitende “How to be a heartbreaker”.

Marina & The Diamonds beschikt over een frisse speelsheid , een sfeervolle benadering en een aangename groove, wat er na al die jaren kan voor zorgen dat ze de grote podia bereikt …

Organisatie : Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2015)

Het Britse Archive, gecentraliseerd rond het duo Darius Keeler en Danny Griffith, blijft creatief bezig; nog geen jaar na ‘Axion’ is er al nieuw werk , die terug gaat naar de Archive basis , een apart en uniek geluid van symfonische rock en triphop, die bombast en theatraliteit niet schuwen .
Een aanhoudende spanning ervaren we door de lagen repeterende, wisselende als zalvende , forsere  ritmiek. “Kid corner” en “End of our days” zijn twee puike songs . Af en toe kan er wat rust ervaren worden door de pianotunes in “Half built houses” en “Greater goodbye”, maar in de songopbouw is er de donkere klankkleur en de broeierige, dreigende sounds , die eroverheen zweven.
Heerlijk wegdromen en huiver blijven de centrale thema’s . Archive weet na al die jaren nog steeds te overtuigen en is een must see. Checken dat materiaal van Archive!

De uit Glasglow opererende band rond Stuart Murdoch is al een goede twintig jaar bezig en probeert zoveel mogelijk breed de indiepopscene te bespelen . Op deze nieuwe hebben ze er een discokitsch aan gegeven .
Rode draad blijft natuurlijk de dromerige uitvalsbasis , en dat levert een reeks fijne , emotievolle songs op, die een lentegevoel ademen . De songs zijn sfeervol , zwierig , groovy en aangenaam . Op de single “The party line” en het zeven minuten durende “Enter Sylvia Plath” mag er zelfs gedanst worden; ze zijn niet vies van wat Pet Shop Boys- tunes. De titel ‘Girls in peacetime want to dance’ wordt hier alle eer aangedaan.
Belle & Sebastian overtuigt niet steeds op de nieuwe , maar de melodielijn is en blijft iets opvallends mooi en schoon. 

Les Nuits Botanique 2015 - Godspeed You! Black Emperor – Na 20 jaar nog steeds Fascinerend!
Les Nuits Botanique 2015
Koninklijk Circus
Brussel

De Canadezen van Godspeed You! Black Emperor zijn al zo’n twintig jaar bezig en geven aan de postrock een aparte , unieke touch . We horen instrumentaal intens grillige, venijnige, rauwe muziek , beeldend , groots, emotioneel en meeslepend. De donkere , duistere ; grauwe apocalyptische toon maakt op de nieuwe cd ‘Asunder, sweet and other distress’ ruimte voor hoopvolle, lichtgevende , sprankelende tunes , die we natuurlijk vanavond live konden horen, gezien Godspeed in een al lang op voorhand uitverkocht KC , er de klemtoon op legde.
In Noord-Frankrijk stond men er nog niet zo op te springen als bij ons; hun optreden in de l’Aéronef  was bizar genoeg moeilijk uitverkocht geraakt .

Hun abstract hypnotiserende , bezwerende muziek wordt ondersteund met  fascinerende projecties , een beeldtaal in zwart/wit (van verlaten steden, appartementsgebouwen in vogelperspectief , puin en allerhande begrippen, knipsels met een maatschappijkritische blik!).
Bon soit , het uitgebreid ensemble met 8 wel op podium , werkt met een dubbele bezetting om hun sound dieper , pakkender, breder , extraverter ,intenser te laten klinken . Hier overheen zweven gevoelige en huiverende vioolpartijen. Ze zorgen ervoor dat de spanningsboog wordt opengetrokken, traag (ondraaglijk) opbouwend is, aanzwelt, de aandacht vasthoudt en al of niet rustig weet te ontladen , alsof een vulkaan op uitbarsten staat en het onder onze voeten écht heet wordt van de lava … Delirante filmisch bezwerende soundscapes , drones , feedbackgeraas vullen aan door de pak (pedaal) effects die op de grond gestald staan .
Eén voor één betreden ze het podium , één voor één gaan ze er van af, in een halve cirkel opgesteld, de blik afgewend naar het publiek , gefocust en geconcentreerd op hun instrument en de knopjes .
“Hope drone” trekt de set op gang , om dan in de gekende stijl een immense spanning vast te houden . Ongelofelijk hoe alles op zijn plaats valt , hoe eigenzinnig en subtiel het combo te werk gaat. 
Je wordt letterlijk meegesleept , -gezogen in die aparte leefwereld en indringende scherpe muziek , die angst, huiver, wantrouwen , rust , hoop , schoonheid inboezemt. Welke emotie ook opborrelt, ze baant zich een weg in je hersenen …
Naast het nieuwe werk druppelt “Mdlac” van de vorige cd door . Naar een climax gaat het met het zwierige , slepende “Piss, crowns are trebled” , die net als op de cd de set besluit , met minutenlang doordrammende geluidjes, noise effects  en geruis . Eentje die zich ook weet vast te hechten en ons denken kidnapt …

Een immense waardering is en blijft weggelegd . Godspeed is een glorieuze band met even glorieuze muziek na al die jaren …

Ook werd er voldoende ruimte vrijgemaakt voor de support Xylouris White . Een Griekse luitspeler en een Australische postrockdrummer vinden elkaar. Ze waren al eens te horen als support bij Mark Lanegan , maar vanavond klonk het duo veel levendiger . De sound was hard, intens, vaardig en snel; de drumslagen en tics vlogen om de oren , geruggensteund door een soort folky Griekse tragediezang . Een verrassende clash van stijlen . Net als Godspeed toch wel even uniek en apart . Op het eind kwam één van de bassisten van Godspeed op contrabas het duo vervoegen. Ook hier  terecht een warm en sterk onthaal.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/xylouris-white-29-04-2015/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/godspeed-you-black-emperor-29-04-2015/

Organisatie : Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2015)

Bram Vanparys heeft de naam wat ingekort tot Bony King , maar brengt z’n materiaal nog steeds tot de pure essentie van folky amerciana sing/songwriterpop, dat eerlijke, oprechte, poëtische, dromerige soft country brengt , ons doet mijmeren over de dagdagelijkse zaken en de lang vervlogen tijden .
Hij trok naar de VS en deed beroep op Amerikaanse muzikanten voor de nieuwe plaat . Naast Parsons , Dylan , Young of Cohen hebben we hier echt Amerikaanse rootssongs , die de hand reiken aan Wilco, South san gabriel  en Bright eyes (Conor oberst) .
We horen een warme melancholie van sfeervol , ingetogen , onderhouden songs , die gezapig voortkabbelen en getuigen van eenvoud en vakmanschap . Toegegeven , het klinkt niet buiten de lijntjes en een indringende gitaarsoli mocht er wel zijn.
Emotievol materiaal , van “Sad rosanne” naar “Summer nights” tot de pure naaktheid van “River child”. 
Bony King – een talentvol zanger , met een gouden zalvende stem, die er nog steeds in slaagt heerlijk wegdromende muziek te maken!

DC Rocks met The Meteors, The Caravans en Rumble Jacks – Psychorocken!
The Meteors

De Casino in Sint-Niklaas steekt heel wat afwisseling in hun programmatie . Onder de muzikale noemer DC Rocks! kwam vanavond de klemtoon op dampende,  hitsende
‘garagerockahillpsychobilly’. DC ‘psychorockte’ met drie bands The Meteors , The Caravans en Rumble Jacks.

Al vijfendertig jaar draaien de Britse Meteors (zoe pics homepag) mee en in snelvaart speelden ze een reeks nummers, stevig , gedreven, gebald en daar is hun trashy punkinvloed niet vreemd aan . Een apart leefwereldje , een ‘fuck the world’ attitude , gespierde muziek met ballen.
Natuurlijk heb je die kenmerkende galmende sound , die diepe contrabastunes en die opwindende drums; waarin ze horror en science-fiction mooi in laten verweven.
De eerste rijen gingen totaal loos en pogoëden er op los alsof hun leven van afhing, op die energieke sound van deze oudgedienden , die als dolle twintigers te werk gingen. ‘Going mental’ en ‘wrecking’ is hun motto , een combinatie van dancing , moshing en tegen elkaar hotsen en botsen. Een muzikale wervelwind blijft het dus wel na al die jaren …

In die sfeer werden we gebracht door een paar andere veteranen The Caravans en de jonge Belgische wolven Rumble Jacks.

The Caravans weten hun in whiskey gedrenkte rock’n’rollabilly in maatpak te houden door de sterke melodielijn. De contrabas draaide  als een tol. Virtuositeit kenmerkte het trio en ook zij triggerden moeiteloos met hun eenvoudig , goed, opwindende uptempo songs .

Tot slot hadden we het Belgische geweld van The Rumble Jacks .  Een ‘straight in your face knockdown’ , strak en stevig met een huppelende ritmiek. Enkele covers passeerden de revue. Hun pyscho rock’n’roll klinkt nog jong , maar hun gedrevenheid en adrenaline belooft een mooie toekomst.

Jawel vanavond konden we proeven van een apartje wereldje van leren jekkers, bakkebaarden, tattoes , bedrukte zwarte t-shirts , vetkuiven, gespierde bodies en fifties doowop . Some like it hot ...

Organisatie: De Casino , Sint-Niklaas

Years & Years
Ancienne Belgique (AB Box)
Brussel

Girls & Boys … Years & Years scoorde dit voorjaar meteen al één van de nakende zomerhits met het fris aanstekelijke, optimistische “King” , dat we kunnen meeneuriën, - zingen en dansen .

Years & Years is een Brits talentrijk synthpop ‘boys’ bandje , rond Olly Alexander . Naast de single spreken de stevige “Take shelter”, “Desire” en “Real” de dansspieren aan . Je wordt meegezogen in die aangename deuntjes en aanstekelijke beats , waarin  house en soul verweven zijn . Ze waren mooi verdeeld in de set . De indringende , sterke stem en de sensuele,  huppelende danspasjes van Alexander intrigeren en passen mooi in het Years & Years-concept . Charisma heeft hij duidelijk wel; hij bespeelt de tienermeisjes op de eerste rijen , kan het publiek moeiteloos naar zijn hand zetten en doen bewegen tot handclaps , wat de set naar een hoger niveau krikt!
Het debuut komt binnenkort; op basis wat we live zagen, kan het kwartet nog wat sleutelen aan de nummers, gezien buiten die vier songs , de muzikale medaille niet altijd in de goede richting valt. De andere zijn sfeervoller en soms wat lichtjes ; de ontspannende, dansbare groove en de aangename spanning valt weg .
Ok , we ervaren variaties met een song als “Memo” door de pianotunes en “Worship” , “Border” door de diepe bass , die zich weten te onderscheiden in de korte set .  De golvende elektronica waait er over heen .

Een volledige set kunnen ze nog niet boeien , maar we gokken op meer bruisende , dynamische uptempos in hun genre. Benieuwd wat het de komende maanden wordt met dit jonge bandje.
Trouwens , ze hebben nog Years & Years voor de boeg! .

Organisatie: Ancienne Belgique , Brussel

Ze zijn aan een volgende jeugd toe , de Schotse heren van Simple Minds rond Kerr – Burchill. Een drietal jaar terug stoften zij even hun eerste vijf planten af , trokken op tour , de respons was groot en de concerten zaten goed in elkaar . Daarbovenop was er nog een ‘greatest hits’. Het blies de band nieuw leven in , een gretig spelende band trouwens; die het vuur aan de lont stak en bewees opnieuw een eighties –icoon te zijn.
De nieuwe platen waren niet echt veel soeps , maar op deze ‘Big music’ zit alvast ‘nieuw leven‘ . We horen een vertrouwd concept: een waverockende sound  met die typisch repeterende donkere soms bombastische synthtunes . De productie was in handen van Steve Hillage , die we ook kennen van hun werk in de eighties .
Het oude geluid resulteert in een reeks puike songs, intens broeierig , spannend met een dromerige , sfeervolle soms dansbare groove als “Blindfolded”, “Midnight walking” , “Human”, “Let the day begins” en “Concrete & cherry blossom”.
Kortom, Simple Minds zijn goed bezig en hebben een geslaagde (retro) trip klaar!

Van dit Canadese gezelschap verscheen al een EP ‘Cassette’ en daaruit bleek dat ze een boeiende indiewave rockende sound hadden , en niet meteen in één hokje te plaatsen waren. De zeven songs op de titelloze cd variëren voldoende in het genre , klinken tegendraads , complex als toegankelijk en poppy . Viet Cong rammelt , postpunkt, garagerockt , klinkt beetje lofi en schuwt de sixties psychedelica niet. Viet Cong bruist , sprankelt, is messcherp en behoudt een donkere dreiging en een galmend geluid ten allen tijde!
In Viet Cong komen heel wat bands tesamen hoor , beetje Interpol , Shellac, Bloc Party, Temples , Savages, V.U. en ga zo maar door.
Een mooi gegeven dus in deze plaat die met “Newspaper spoon” , “Larch of progress”, “Continental shelf” en “Silhouettes” al vier prachtsongs klaarheeft . De andere zijn even interessant. Het lang uitgesponnen “Death” duurt  ruim elf minuten en laat van alles horen, stuwt , is driftig, jachtig , aanstekelijk als intens , broeierig, sfeervol.
Al meteen één van die voorjaarsplaten!