Het Amerikaanse Nothing debuteert met een eerder Brits klinkende shoegaze/dreampopplaat, ‘Guilty to everything’. Hier komen My Bloody Valentine , het latere Ride samen en nestelt de band zich een plaatsje op naast een Pains of being pure at heart en True Widow .
De gitaren stapelen zich op , de tempowisselingen intrigeren , de effects zweven om ons heen en de dromerige zang dwarrelt erover heen .
Er valt voldoende variatie te noteren in het genre . “Hymn to the pillory”, “B& E” en de titelsong worden gekenmerkt door de broeierige aanpak en explosies . “Endlessly” (met hulp van Justin Broadrick van Jesu /Godflesh) en “Somersault” zijn trager en slepender, en we ervaren wat innerlijke (on)rust in die sfeervolle aanpak.  “Get well” is een nummer dat wel eens op de lijst van My Bloody Valentine mocht staan .
We zijn alvast verkocht aan dit debuterend bandje met hun verslavend inwerkend songs …

Het Duitse The Notwist neemt rustig de tijd nieuw werk uit te brengen . Vóór ‘Close to the glass’ zaten er zes jaar met ‘The devil, you + me’ en ‘Neon golden’ op z’n beurt dateert al van 2002. Tussenin was er nog de soundtrack ‘Sturm’ en hun creativiteit kent verder een weg door allerhande omzwervingen en projecten.
Oog voor detail en het technisch vernuft blijven het handelsmerk van hun melodieuze indietronica van pop, rock , elektronica in snedige , dromerige , sfeervolle en pakkende melancholie .
We hebben hier opnieuw een ingenieus plaatje die alle invalshoeken van het genre benadert met songs als “Signals”, “Kong” en “Into another tune” , die een aanstekelijke groove hebben; de titelsong houdt van de experimentjes en verrassende wendingen; “From one wrong place …” biedt hun kenmerkende knisperende elektronica; soundscapes hebben we op het uitgesponnen “Lineri” en een dromerige aanpak met  “Steppin’ in” en “They follow me”. Maar ook My Bloody Valentine komt om de hoek op “7-Hour-Drive”, shoegaze zoals het op een plaat van hen niet  zou misstaan .
The Notwist heeft een free-market voor hun nieuwe plaat , verrast misschien minder, maar ze zijn door al die jaren nog steeds meer dan de moeite waard, en dat maakt hen uniek in het genre …

We waren benieuwd hoe The Kooks het er zouden van afbrengen , gezien na de eerste twee platen ‘Inside In/Inside Out’ en ‘Konk’ , deze ooit beloftevolle Britse band maar matig werk meer uitbracht. ‘Junk of the heart’ had bijna niks meer van de onschuldige , broeierige rock’n’roll met aanstekelijke, pakkende refreinen van vroeger.
Maar misschien komt er verademing met de nieuw in september te verschijnen plaat ‘Listen‘. Ze stelden er een viertal nummers van voor die een evenwicht bieden tussen hun gekende dynamische , springerige rock, beïnvloed door dampende funk , r&b, gospel en elektronica. Door hun jeugdig enthousiasme van weleer werden ze vanavond naar een hoger niveau getild. De band rond zanger/gitarist Mike Pritchard ging gretig te werk , speelde vrolijk, ontspannend en gemotiveerd!

We hebben het zeer zeker nog anders geweten toen ze tienerhartjes sneller deden slaan en er maar wisselende sets op nahielden . The Kooks mogen dan een terugslag kennen, ze timmeren aan de weg en knokken live met een uitgebalanceerde, gevarieerde set . Toegegeven, de dipjes met een rits minder spannende songs waren er, maar in het algemeen hadden we een best interessante , overtuigende set .
Meteen bij de leest waren we met de nieuwe single “Down”, die duidelijk extravert klonk; de gitaren kregen meer ruimte en de tv schermen op het achterplan waren een goede vondst . Samen met het poprockende “Ooh la” en het krachtige “Always where I need to be” hadden we een sterk begin.
Pritchard hotst heen en weer , zingt, knauwt , krijst, en betrekt z’n publiek (= een beetje alle leeftijden , maar met de enthousiasmerende  jongeren vooraan! ) bij de nummers . Broeierige, zelfzekere poprock’n roll vingen net die moeilijkere momenten op, o.m. in het eerste deel van de set was dit met “See the world”, “She moves in her own way” , “Eddie’s gun”, “Sway” en het sobere ingetogen – solo - gespeelde “Seaside” (dat niet kon ontbreken!) op akoestische gitaar.  “It was Londen” , “Westside” of een “Forgive & forget “dobberden wat rond , maar de ritmische aanstekelijke grooves en de live boosts zorgden voor het sterkere gevoel. “You don’t love me” op z’n beurt intrigeerde door de doo-wops. Het nieuwe “Around town” klonk heerlijk; naast de sfeervolle dance-elektronica eisten de gitaren hun recht op.  Mooi!
Het kwintet schuifelde naar een mooie finale reeks, “Do you wanna” , wat luidkeels werd meegezongen , een snedige “Sofa song”  en het positieve popgevoel van “Junk of the heart (makes me happy)” . Tot slot “Naieve” , die de band in het verleden  groter, groots heeft gemaakt en de Lotto Arena kon uitverkopen …

Vanavond was De AB Box voldoende , maar The Kooks klauteren uit het diepe dal   … én dan zien we net die sympathieke gasten , die hoop en een positief ‘young at heart’- gevoel uitstralen …

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel

Ook vanuit Australie kunnen huiverende triphopsounds , rollende (post)dubstep/basstunes op z’n James Blakes overwaaien; bij Chet Baker zijn die donkere tunes meer tot een minimum herleid, is er meer ruimte voor de instrumenten als drums en blazers , naast de elektronica. We hebben eerder een lichtvoetiger , zomers zwoele sound , wat een verademing is en er meer hoop en optimisme circuleert! Daarnaast beschikt hij eerder over een soulstem .
De eerste songs “Release your problems” en “Talk is cheap” zijn loungy van aard zijn en alvast de ideale ‘ontstress’ therapie. Op “To me” is de popinslag groter en het nummer behoort samen met de repetitief opbouwende groove’n’beats van “Cigarettes & loneliness” en “1998” tot het beste van de plaat.
Ietwat zwaarder durft hij wel te gaan in het tweede deel van de cd , waaronder “ A lesson in patience” en “Blush”,  dat met dubbele zanglijnen en vocoder aaneen geweven is. Maar anders wordt die donkere triphopsounds en die duisternis zoveel mogelijk geweerd.
Een mooi, sterk overtuigend debuut hebben we hier!

Sleepy Sun uit San Franscisco lijkt herrezen. In 2009 vielen zij op met furieuze en dromerige trippende retrorock , die naast geestesgenoten Black Mountain, Dead Meadow en Black Angels kon geplaatst worden en evenzeer graag refereert naar de 90s psychedelica van Spacemen 3 en het onvolprezen Britse The Music. Stonerpsychedelica met soms lang uitgesponnen nummers dus. Na het sterke debuut ‘Embrace’ modderde de band rond Bret Constantino door heel wat interne strubbelingen aan . Maar kijk de vierde kan onmiddellijk terug gelinkt worden met hun vroegere werk met heerlijk broeierige , meeslepende , aanstekelijke, zweverige sounds .
Een reeks nummers jammen en zijn lekker bezwerend , “Everywhere waltz”, “11:32”, “Thielbar” en “Galaxy punk”  tillen de sound van Sleepy Sun terug naar een hoger niveau . Af en toe een klein dipje horen we , maar voor de rest brengen ze een uiterst genietbare, adembenemede trip .

We voelden het al een beetje aankomen met de vorige cd ‘The deep field’ dat het materiaal meer groove en levenslust had. De vierde cd bedient zich van verschillende muziekstijlen en blazers vullen aan , wat het geheel uitermate boeiend maakt en houdt . Een aanstekelijke plaat dus die positivisme ademt .
Wasser is een bijzondere songschrijfster die met haar vaste toetsenist Tyler Wood straf uit de hoek kan komen. Haar gekende  melancholie hebben we in die integere sfeervolle songs als “Good together” en “Get direct” . Meer funk , soul , reggae , doo-wop (Joseph Arthur), beatbox (Reggie Watts) en gospel (souldame Stephanie McKay) sijpelt door en brengt een reeks knap gearrangeerde ,  afwisselende songs als “Witness”, “Holy city” , “What would you do”, “Stay”, “Ask me” en de titelsong .
 De kenmerkende deprimerende toon dwarrelt wel nog ergens rond , maar uitbundigheid (met mate!) eist meer en meer een prominente rol op!

Ook onze Admiraal aka Tom Van Laere neemt de tijd te werken aan nieuw materiaal. Er zat ruim wat tijd tussen ‘The honey & the knife’ en de nieuwe , maar ook daarvoor zat er wel vier jaar tussen . Hij is toe aan de vijfde plaat en hier vertrok hij opnieuw naar de VS . Nu koos hij ervoor met John Agnello (o.m. Sonic Youth, Kurt Vile , Dinosaur Jr) in Hoboken , New Jersey te werken .
Gewoontetrouw balanceert zijn materiaal tussen heerlijk broeierige retrorootspop, americana grooves en sfeervolle ingetogenheid, onder z’n warme melancholische, doorleefde en expressieve zang.
Songschrijvers H Williams, N Young, B Dylan, D Bowie, Jagger/Richards , D Lanois en N Cave worden een warm hart toegedragen, wat sterk scoort in de sing/songwriting van “Poet’s words”, “I don’t want to feel good today” en “The land of lack”. Het rockt op “Do your duty” en “No one here” . Hij gaat lekker loos op de singles “Nothing else to do” en “Breaking away”. Agnello , drummer Steve Shelley , bassist Jeff Bailey (Phosphorescent)  en ook J. Mascis komt eens langs en voelen de Admiraal perfect aan , wat maakt dat dit een aangenaam rockende en een homogeen , evenwichtig gevarieerde , broeierige kleurrijke plaat in het genre  is geworden . Na vijf platen nog steeds de moeite dus!

Les Nuits Botanique 2014 – alle zalen - Dampend feestje van Hercules & The Love Affair besluit!
Les Nuits Botanique 2014

Broken Twin – Emily Loizeau – A Soldier’s Heart – Hercules & The Love Affair

Een sober warm minimalistisch geluid hadden we bij de Deense Broken Twin , die met haar integere , intieme muziek de Grand salon nog wat knusser maakte . Met een tweede jonge dame op akoestische gitaar en viool kregen we een reeks pure , eerlijke, oprechte, pakkende songs te horen , gedragen door haar indringende heldere vocals . De stem van Majke Voss zat ergens tussen Agnes Obel en Soap & Skin in . Haar debuut ‘May’ behandelt de periode waar alles verandert en in bloei komt . Dit is Scandinavische melancholie met een hoopvolle touch, die ons doet wegdromen naar ijzige, weidse noordelijke hoogvlaktes met een zonnig lentebeeld .
Kortom , een te koesteren geluid van deze Broken Twin , die al vroeg sterk werd onthaald en mooie support act was van de Franse ‘do-it-all’ Emily Loizeau, poëet/actrice en sing/songschrijfster. Een klein deel konden we meepikken van haar glorieuze set, waarbij ze op elegante wijze haar publiek meevoerde en ontroerde in innemende, intieme variété. Ze ging op luchtige wijze te werk , wat de intense spanning in het materiaal duidelijk draaglijker  maakte en er net voor zorgde dat de donkerte meer schemering werd. Olivier Koundouno speelde op cello, bouwde en tokkelde  mooi rond de pianosongs van Emily heen. Hij was niet vies van een experimentje op ’t gevoel af.
Een aangename kennismaking hadden met deze Française , die zich al tien jaar profileert in de scene .
Een Grand salon ‘en honneur’ dus met deze dames (+ zie uitgebreid verslag op de Fr site)

In de Rotonde zagen we nog het beloftevolle A Soldier’s heart , één van de eerste  ontdekkingen van ‘De Nieuwe Lichting , een uit Eigen Kweek stimulans van StuBru. De jonge Antwerpse band brengt aangename , sfeervolle dreampop , met neurotisch ritselende,  gevoelige , slepende elektro/kitsch elementjes , wat de sound aantrekkelijk en aanstekelijk maakt .
De bevallige zangeres Sylvia Kreusch zweeft , galmt vocaal over de songs heen en maakt allerhande zwoele, zwierige pasjes; door haar hyperkinetische bewegingen deed ze denken aan Karen O van de Yeah Yeah Yeahs . Op de singles “African fire” en “New house” veerde  de eerste rij van jonge meisjes recht en werden ze één met hun idool Kreusch op het podium. Ook de andere nummers als “Love like birds”, “Echo woods” en “Algebra” overtuigden en doen een beloftevol debuut inluiden …

Tot slot waren we in de juiste stemming gebracht om nog een goed deel mee te pikken van Hercules & The Love Affair, het muzikale project van producer Andy Butler. De band is vernoemd naar een liefdesgeschiedenis uit één van de vele Griekse mythes. Met z’n band kwam hij in de belangstelling met de single “Blind” waarop Antony Hegarty van Antony & The Johnsons , een andere kant van zich liet zien en de electro/disco/house tour op ging . Deze tunes vormen duidelijk de basis van de sound; ook op de nieuwe derde cd ‘The feat of the broken hearts’. Met de opmerkelijke zangeres Rouge Mary en de rapzang van Gustaph werden mooie zanglijnen verwezenlijkt , die naadloos elkaar aanvulden .
Het kwartet stond garant voor een stomend feestje ; de sound’n’beats ademden een nostalgisch sfeertje en grepen dus terug naar de jaren 80/90 .
De Chapiteau bleek meer dan een gezellige tent . Het publiek was uitbundig en danste alsof het een lieve lust was. Elk nummer was misschien iets meer van hetzelfde , maar kreeg een opwindende boost. Die formule werkte om er een zorgeloos avondje van te maken. Het kwartet was echt onder de indruk van het enthousiaste publiek. De rookkanonnen en podiumlichten boden nog wat meer sfeer en ambiance.
Een leuk dampend, zwetend feestje  werd geleverd. Een aparte magie hadden we hier met de retrodance van Hercules & The Love Affair ! (+ zie uitgebreid verslag op de Fr site)

Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique 2014)

De immer sympathieke Aloe Blacc heeft een nieuwe plaat uit , ‘Lift your spirit’ . Hij haalt de mosterd bij artiesten als Sam Cooke, Bill Withers, Marvin Gaye, Stevie Wonder en Isaac Hayes . Binnen de retrosoulpop hebben we hier opnieuw materiaal met een zekere hitpotentie en wordt het samenhorigheidsgevoel aangewakkerd door de rits catchy , aanstekelijke , frisse,  ontspannende nummers, die een uitstapje richting folk, gospel en hiphop heel goed verdragen en een dampende, swingende groove hebben  . Luister maar eens naar het semi-akoestische folky “Wake me up” (nog gekender in een dance versie met de Zweedse DJ Avicii) , “The man”, “Here today” en “Can you do this?”.
Net als bij de vorige ‘Good things’ weet ook het ingetogener , sfeervoller werk te bekoren . Een fijne plaat die je een zorgeloze zomer kan bezorgen . Die spirit zit ‘em duidelijk in de vingers .

De Nederlander Blaudzun aka Johannes Sigmond heeft nog maar goed z’n doorbraak ‘Heavy flowers’ verwerkt of we krijgen al een vervolgverhaal . De sing/songschrijver heeft een voltallige band achter zich en wordt intussen al enorm gerespecteerd . “Flame in my head” en “Elephants” waren al twee overtuigende singles die Blaudzun brachten in de richting van 16 Horsepower, Grant Lee Buffalo en Arcade Fire .
Opnieuw krijgen we op ‘Promises of no one’s land’ een reeks knap gearrangeerde songs, waarbij “Hollow people” en de titelsong al meteen het uitgansbord vormen . Zijn songs zijn mooi uitgewerkt , bouwen op en krijgen een volle , rijkelijke en ‘een alles en nog wat’ instrumentatie .
Blaudzun heeft de kunst prachtige nummers te schrijven en zorgt voor stevige gefundeerde, beklijvende, bloedstollende pop die blijft hangen . Naar het einde toe , o.m. op “Halcyon “en “Wingbeat” komt de donkere toon wat meer bovendrijven .
Moeiteloos loodst hij ons opnieuw door de plaat heen met z’n gevoelige emotievolle zang. Sterk gewoonweg wat deze Johannes verwezenlijkt!