Het Britse Metronomy van ‘do-it-all’ Jospeh Mount (zanger/toetsenman/componist/remixer) is al een tiental jaar bezig en op de eerste cd’s vielen ze op als een doorsnee electropopband . De speelse benadering van pop en retro-elektronica gaf een relaxt , ontspannend , groovy, dansbaar gevoel .
Metronomy evolueerde en op de belangvolle derde plaat ‘The English Riviera’ werden meer soulvolle 70s softrock en dansbare pastichepop toegevoegd. Een breder kleurenpalet alvast dat vintage, verfrissend klonk .
Die aanpak wordt duidelijk verdergezet op de nieuwe cd ‘Love letters’, die binnen het genre heel wat variatie biedt. Allerhande stijlen en muzikale vondsten worden hier vermengd in die synthpop . De eerste songs “The upsetter”, “I’m Aqarius” en “Monstrous” zetten de toon . De titelsong als “Boy racers” grooven nog eens als vanouds .
Metronomy is één van die onderschatte bands die vroeger in de voetsporen trad van Klaxons en The Rapture , maar nu een sterke eigen identiteit heeft ontwikkeld .
Linda Perhacs - de uit LA folky sing/songwritster, is de 70 al voorbij en is nog maar toe aan haar tweede plaat . Maar liefst 44 jaar zaten er tussen haar debuut ‘Parallelograms’ en de tweede hier . Ze werd terug opgevist door Devandra Banhart en Sufjan Stevens en bij haar hoor je zeerzeker waar artiesten als Alison Goldfrapp en Julia Holter de mosterd vandaan halen .
We horen natuurlijk wel ergens Joni Mitchell en Joan Baez hier in de muzikale stijl evenals de persoonlijke als maatschappijkritische teksten. Het zijn sfeervolle, warme , troostrijke (folky) liedjes die sober , dromerig zijn, een psychedelica- injectie krijgen , en gedragen worden door haar innemende , indringende, heldere , hemelse stem , die na al die jaren nog niks heeft ingeboet. Een zeldzame , mooie comeback alvast!
Champs draait rond de broers Michael en David Champion, die zich profileren binnen de sing/songwriting en indiefolkscene . Ze brengen op het debuut een reeks beheerst , verzorgde dromerige melancholiedjes. Het akoestische gitaarspel , de toevoeging van keys , strijkers en de meerstemmige galmende zangmelodieën dragen natuurlijk bij in de sound van de tien songs, waarvan “Too bright to shine”, “Savannah”, “My spirit is broken” en “St Peter’s” in het oog springen . Ook het intieme “I C Sky” op piano is meer dan de moeite . Gedroomde pop verwerkt in een neofolky stijl die ergens Simon & Garfunkel ademt.
Het Noorse Motorpsycho is een perfect op elkaar ingespeeld trio die de laatste vijftien jaar teruggrijpt naar granieten blokken retrorock/psychedelica, dwz lang uitgesponnen en in elkaar vloeiende, meeslepende songs, die broeierig, intens opbouwend en krachtig kunnen zijn, met freejazzy, hallucinante, massieve en waanzinnige trips. Het leken wel bezwerende jamsessies. Op de nieuwe plaat kan je natuurlijk niet omheen die hechte , sterke drie – eenheid , en de cd van negen songs ervaren we al een verademing binnen die massieve sound , gezien ze ietwat gematigder te werk gaan , en de songs durven refereren naar het ietwat toegankelijke ‘Let them eat cake’ door die ‘60s dromerige sound .
Openers “Cloudwalker” en “Ghost” hebben zeerzeker die link en verder hebben we dat op “Mountain” en “Entropy” . Op “Kvaestor” , “The magic & the wonder” en “Hell pt 7 – victim of rock” zuigt het trio je volledig mee op in hun kenmerkende stofferige, logge, massieve sound .
Motorpsycho is en blijft een buitenbeentje en intrigeert opnieuw met prachtig cd werk! Ook live een must-see!
Dit uit Brooklyn, NY afkomstige gezelschap heeft verschillende muzikale invalshoeken, waarbij ze gaan van furieuze noiserock, rammelrock, lofi tot garagerock’n’roll . Nu gaan ze wat dieper in die Amerikaanse rootstraditie en voegen ze op gretige wijze er een laagje pittige rock’n’roll aan toe , die soms een brede instrumentatie toebedeeld krijgt. De songs zijn opwindend, energiek , dynamisch , bruisend , groovy , zwierig of nemen wat gas terug en zijn eerder sfeervol en dromerig . De 8 nummers, die makkelijk rond de vijf minuten draaien klinken ontspannend , speels , losjes in de bloes en aangenaam. The Men blijft verrassen . Erg vermakelijk plaatje dus!
De vierde cd van het sympathieke duo Blood Red Shoes, Laura-May Carter (zang/gitaar) en Steve Ansell (drum/gitaar), is er terug eentje die onstuimigheid, gruizigheid en melodie samenbrengen. Een ‘back to basics’ sound , die onversneden, rauw , broeierig en intens klinkt, gekenmerkt van uptempo’s en afwisselende zangpartijen en een samenzang .
Waar het duo op de vorige cd de songs wat meer diepgang verleende , wat wel een logische stap was , is nu alle ballast overboord gegooid , tot de producer toe , en gaan ze compromisloos en zonder franjes te werk . Een ‘do it yourself’ aanpak , waar we op ongedwongen wijze uitkomen de nummers de energie, de hooks en de power te geven, met een huppelende en dartelende ritmiek; de eerste songs geven al meteen het goede voorbeeld, een kort “Welcome home”, “Everything all at once” en “An animal”, verder hebben we het strakke , stevige ritme op “The perfect mess” en “Don’t get caught” . Er wordt vaart terug genomen hoor en een paar dolen wat rond .
Maar Blood Red Shoes staat nog steeds garant voor een gezellig onderonsje en potige rock’n’roll!
Het Canadese collectief Arcade Fire van Win Butler & Régine Chassagne, is op tien jaar tijd een grootse band geworden ! Het spelenthousiasme van de neofolky/indie band zagen we nog met hun debuut in het Koninklijk Circus tijdens Les Nuits Bota ; intussen is de band gegroeid en hebben allerhande stijlen en stemmingen zich in de sound vermengd en komt de band met grootse projecten.
‘Reflektor’ verscheen een goede drie jaar na ‘The suburbs’ en heeft een reeks subtiel uitgewerkte, toegankelijke singles uit. De sound klinkt uitermate spannend , broeierig en brengt gevoelsaspecten als euforisch , opgewekt, loos gaan en introvert, ingetogen, onheilspellend tesamen.
Arcade Fire heeft gestadig aan z’n carrière gewerkt . Het spontane , speelse en losse van de beginperiode maakte plaats voor professionaliteit. Nog steeds overtuigen ze met consistent , evenwichtig en standvastig materiaal , die de kunst van het songschrijven hebben.
Ook live hebben ze dezelfde lijn. Waar het succes op een groot podium wel eens kon rommelen en onverschilligheid, gelatenheid en vermoeidheid binnen slopen, is de band deze valkuilen nu voorbij , zijn ze zeer goed uitgerust en is elk optreden er één om tegenaan te gaan. Maar goed ook , als je de status hebt gekregen als één van de meest belangvolle en hipste bands van de laatste tien jaar . Muzikaal hebben ze dan ook een broeierig, dynamisch, dromerig geluid dat indierock, folk aan psychedelica, disco, kitsch en bombast linkt.
Een totaal concept is het geworden , een visueel spektakel van videowalls , schermen , mime, confetti en een extra podium , die de nummers naar een hoger niveau moeten tillen .
En dié nummers hadden wat om zich , met een pak mensen en hun instrumenten: blazers, violen, troms, accordeon en ga zo maar . De songs werden mooi uitgediept en twee uur lang konden we genieten van Arcade’s Fire muzikale wereld, die hun veelzijdigheid onderstreepte.
Steeds opnieuw weten zij speelsheid en uitbundigheid te combineren met ingetogenheid en dramatiek, die net een gepast laagje bombast en kitsch kunnen verdragen .
In het begin moest de geluidsafstemming nog wat gebeuren, maar daar zal het Sportpaleis als zaal wel voor iets hebben tussen gezeten . “Normal person” en “Rebellion lies” misten op die manier finesse en gevoeligheid , maar met “Joan of arc” en “Rococo” kwam het allemaal goed. We hoorden wat voor een ruimte de instrumentatie kreeg, de aanzwellende opbouw, de tempowisselingen en de afwisselende en aanvullende zangpartijen. Oog voor elk detail , dat op z’n plaats viel!
De herkenbaarheid van hun materiaal was goed verdeeld en hield duidelijk het enthousiasmerende publiek bij de leest , met singles als “The suburbs”, “Ready to start”, “We exist” , “No cars go” en “Afterlife” . Régine Chassagne kwam in de spotlights met het zwierige, groovy “Haiti”, die ergens Talking Heads deed opborrelen; ze kreeg zelfs een second stage toebedeeld op “It’s never over (oh Orpheus)”.
Arcade Fire kon het uitermate boeiend houden. “Sprawl II” refereerde wel ergens aan Blondie en een stomend furieus “Reflektor” - waarop het uitgebreide ensemble zich nog eens lekker kon laten gaan - sloot het sterke optreden af .
Een pastiche op “ça plane pour moi” volgde . Tja , elke internationale band heeft wel ooit van dit nummer gehoord , zo te zien . Na een stevige “Power out (the neighborhood)” volgde aanstekelijker werk door de groovy tunes .
De spontane bende is duidelijk een wereldband geworden , die met “Wake up” iedereen nog eens deed recht veren en de “ooh en de aahs” door de zaal lieten galmen.
Arcade Fire gaf een zinderend optreden, blonk uit in kwaliteit en deed zijn naam alle eer aan!
Organisatie: Live Nation
The Spectors kunnen rocken, drukken de effectpedalen in, geen geluidsmuur weliswaar, maar uitermate beheerst, wat hen richting shoegaze brengt , en houden van een zalvend dreampopkader . Ze bewegen er mooi tussenin , en brengen op die manier overtuigend vier mooi uitgewerkte , afwisselende nummers . En Phil Spector zal hier wel als inspiratiebron gefungeerd hebben voor de groepsnaam.
Info http://www.thespectors.be
Flesh & Fell kennen we van drie songs waarmee ze de eighties in ons landje mee hielpen kleuren . “Emma” , “The hunger” en “The wind” zijn als bonus (wat herwerkt weliswaar!) terug te vinden op de titelloze cd , bijna dertig jaar later . De combinatie van donkere electrorock , new beat, EBM en gothrock is mooi verweven . Even meegeven dat van het oorspronkelijke duo Pierre Goudesone en Cathérine Vanhoucke enkel de mannelijke helft nog over blijft. In de zangeres Laurence Castelain en gitarist Laurent Stelleman heeft Goudesone intussen twee nieuwe muzikale trawanten gevonden .
De sound is duidelijk verankerd met de 80s op “The devil in me”, “Something in between”, “Tipsy” en “Hunger”, het handelsmerk van hun sound . De Gainsbourgs en Birkins kijken om de hoek bij een nummer als “E-rotica”.
Uiteindelijk is het, na de vroegere EPs , tot een plaat gekomen …
Info
http://www.outofline.de
Het project van Darren J. Cunningham , Actress is aan z’n vierde cd toe . Duistere elektronica dansmuziek die geëvolueerd is naar een palet van trippop , ambient , electro, basslines , industrial , techno en soundscapes . Actress balanceert tussen asgrauwe en zeemzoete, hoopvolle sounds en tussenin kan het wel eens aanstekelijk werken op de dansspieren . Duidelijk is dat deze abstracte elektronica zijn weg best vindt ‘als de nacht valt’ door de donkere, repeterende loops , het knetterende geruis en de opspringende, slepende , vertraagde en stuiterende bleeps & beats . Af en toe sijpelt een vocoder stem door . “Forgiven” en “Street corp.” zijn er de ideale geleiders , “Rimes” brengt je in een bevreemdende paranoïde omgeving, “Birdcage” zorgt voor de eerste danspas en dan ben je aan de rest overgeleverd .
Geniet van deze mysterieuze trip die toch enige luisterervaring vergt , maar tegen het krieken van de dag je volledig heeft overmeesterd …
Nederlands 
Français 
