De Amerikaanse Valerie June uit Memphis, Tennessee is naast een mooie verschijning met haar lief gezichtje en lange opgekrulde dreadlocks, een enthousiaste, optimistische, zelfverzekerde, praatlustige ‘young lady’ met wie je probleemloos de nacht aan de bar kan doorbrengen . Ze kan alvast haar plaats van herkomst niet verraden. Een beetje lekker dagdromen dus , en eerlijk gezegd, dat kan je ook op haar muziek . Zuiderse rootspop waarin blues , soul, gospel, folk , country en bluegrass is verweven. Ze heeft al een paar platen uit , maar breekt hier nu pas definitief door met ‘Pushin’ again a stone’ , met de hulp van Dan Auerbach van de Black Keys.
Ze plaatst het akoestisch en elektrisch gitaarspel voorop in haar broeierige sound , ondersteund van contrabas , viool en drums ; of je bent helemaal ontroerd als ze solo op banjo en ukelele enkele nummers speelt . Ze charmeert verder door haar innemende, heldere, indringende, gevoelige soms doorleefde vocals .
Deze dame kan perfect op elk festival terecht, en zeer zeker mag Couleur Café of Festival Dranouter om de hoek kijken .
Meteen werden we aan de grond genageld toen ze solo een traditional inzette . De twee leden schuifelden bij en bouwden het rauw dampende “Shakedown” op . Het hier gekende “Workin’ woman blues” klonk bezwerend, aanstekelijk en had ergens die woestijnblues- ritmiek van Tinariwen en Tamikrest . De respons was groot en daar speelde June gretig op in. Ze heeft overal wel een verhaal en staat al van jonge leeftijd op eigen benen om haar weg in de muziekbusiness te zoeken. En ze doet ons mannenhart sneller slaan . Goedlachs vertelde ze dat er bij de merchandise , naast de promo, misschien ook wel een bh kon bemachtigd worden …
Haar sing/songschrijverstalent en de muzikale stijlvarianten werden vanavond onderstreept. Intieme songs krijgen een extraverte push . Je kwam verder uit op uitstekende nummers als “This world is not my home”, “Somebody to love”, “Keep the bar open” en de titelsong. ‘Saloonbarmusic’, waarbij het materiaal de nodige zeggingskracht kreeg … In een mum van tijd was de uitermate boeiende set voorbijgesneld.
Naar het eind op “You can’t be told” en “Raindance” kregen de instrumenten nog meer ruimte en vrij spel . Tussenin werd een aangrijpend en pakkend “Twined & Twisted” geweven . In de vrij korte set misten we als toetje een song als “Wanna be on your mind” , maar niet getreurd, wat we te horen kregen was kwalitatief hoogstaand van deze getalenteerde, levenslustige , dynamische 30 jarige sing/songschrijfster en multi-instrumentaliste …
Ze was in België voor een paar optredens in de kleine clubs en haar tweede optreden in de Bota ging opnieuw niet onopgemerkt voorbij . Ohja, aan de merchandise was ze duidelijk in voor een babbel , maar bleef de bh’s wel opgeborgen … Volgende keer beter!
Neem gerust een kijkje naar de pics
Ben Miller Band - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4309
Valerie June - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4310
Organisatie: Botanique, Brussel
Het Antwerpse Mintzkov rond zanger/gitarist Philip Bosschaerts is al aan de vierde cd toe . En daaraan wordt een heuse clubtour gekoppeld . De ex Humo’s Rock Rally winnaars onder Mintzkov Luna toen, krijgen terecht heel wat lof omtrent hun songmateriaal, wat gerespecteerd en erkend wordt , maar een serieuze doorbraak blijft uit : de melodieus weerbarstige songs zijn mooi uitgewerkt en kunnen strak, sfeervol, opwindend als gevoelig klinken. Hun materiaal biedt voldoende afwisseling, springerige, slepende als innemende broeierige ritmes , kleurrijke groovende keys en fraaie vocale harmonieën met bassiste Lies Lorquet. Dromerige pop met weerhaken dus . Ze hebben een eigen identiteit ontwikkeld die definitief dat dEUS lint kan doorknippen .
De levens- en verlies ervaringen van het recente ‘Sky hits ground’ werden hier vanavond samengeperst. O.m. met een broeierige “Old words”, het sfeervol, pakkende “Ages & Days” , het dromerige gekende “Word of mouth” en “Runners high” , waarbij de gitaren tegen elkaar opboksten. Jawel , de nieuwe plaat kwam duidelijk in de picture en Jasper Maekelberg van het van de support Faces on TV kreeg een bloemetje gesmeten gezien hij samen met het kwintet de nummers mixte .
Ze wisselden het af met het vroegere werk , wat sterk werd onthaald , “Author of the play” zat al vroeg in de set en verderop hadden we een snedige “One equals a lot” en “Opening fire”. Mintzkov boeit en intrigeert door de opbouwende diepe , zalvende basstunes en stuwende drums. Andere oudjes “Mimosa” en “Ruby red” overtuigden evenzeer.
Even onderhouden waren aantrekkelijke , aanstekelijke versies van “Slow motion full ahead”, “The state we’re in” en “Weapons” ; die de extravertie, de groove , het avontuur en de subtiliteit van de Mintzkov - songstructuur onderstrepen. Het tont nog maar eens aan dat het kwintet verschillende richtingen durft uit te gaan, niet verdwaalt in een eenzijdig geluid , en creatief, dynamisch te werk kan gaan, wat hen sterk maakt .
In de bis hadden we trouwens een uiterst originele versie van Stromae’s “Wonderful/ Formidable” , waarbij het Frans en het Engels elkaar gedegen kruisten. “United something” kreeg een push forward , was opwindend en besloot op overtuigende wijze het concert.
Mintzkov had een goed gevulde Balzaal achter zich , maar verdient meer … Het goed op elkaar ingespeeld gezelschap brengt degelijk doordacht, emotievol materiaal , dat getuigt van songschrijverstalent. Gretig en gemotiveerd werd het gespeeld!
Neem gerust een kijkje naar de pics van hun set in de Muziekodroom, Hasselt
http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4298
Organisatie: Democrazy, Gent
We zagen de twee rockchicks van Deap Vally afgelopen zomer op Pukkelpop en waren duidelijk overtuigd van hun opwindende rock’n’roll. Het meidenduo Lindsey Troy (zangeres/gitariste) en drumster Julie Edwards uit LA bieden een rits rauwe, broeierige rocksongs die probleemloos kunnen gelinkt worden aan het werk van The White Stripes , The Kills , Band Of Skulls, Black Box Revelation en Black Keys ; natuurlijk is Jack White in hoogsteigen persoon in het geheugen gegrift.
Deap Vally rockt , zuigt, bijt vocaal van zich af , zorgt voor voldoende tempowisselingen en geeft (adem) ruimte aan bluesy dampende , snedige gitaarlicks en hitsende drums .
Toegegeven, nieuw en verrassend is het niet, maar deze boze chicks doen het testosterongehalte de hoogte inschieten met songs als “Gonna make my own money” en “Lies”.
Het tweede deel van de plaat is wat meer bezwerend en subtieler met nummers als “Raw material”, “Six feet under” en de daarop volgende “Spiritual”, een acapella bluesy rocker .
Algemeen hebben die jonge rockende dames ons nieuwsgierig gemaakt en raken ons met een sterk debuut!
Het Luikse Yew brengt een evernwichtsoefening van pop, folkrock , blues en ‘70s retro. Net als de vorige cd ‘White swan on black water’ horen we sfeervolle , broeierige songs , die door de klankkleur van de instrumenten , en zeer zeker door de bouzouki, mandoline en vioolpartijen fris, dynamisch en opwindend klinken . “15/16” en “Steam & Soul” zijn al meteen twee sterke opneners . Op het sfeervolle “Between up & down” kwam Arno meehelpen en op “You & I” en “Winter schizofrenia” hebben we de intieme kant van de band. Er valt dus voldoende afwisseling en stijlvariant te noteren in een opnieuw overtuigende plaat. Inderdaad, Yew is een aangename ontdekking aan de andere kant van de taalgrens . Mag dit muzikaal geheim eens hier doorbreken?!
http://www.yew.be
Het Canadese Hooded Fang houdt ervan om hun plaatwerk kort te houden. Op deze derde cd hebben we acht aantrekkelijke song. De plaat heeft een begin- en een eindtune van elk een dertigtal seconden . Het kwartet brengt frisse, aanstekelijke, broeierige, fijne garagepoprockende songs met een‘60-sixties tintje door de roffelende , hitsende, lieflijke ritmes , de scherpe, rauwe gitaren met verrassende breaks, en ondersteund van keys .
In z’n totaliteit valt er heel wat afwisseling te noteren . Op die manier hebben we heel wat boeiends als we naar songs als “Graves”, “Ode to Subterrania” , “Trasher” en “Neverminding” luisteren , die elk een andere invalshoek binnen het rockconcept benaderen .
Hooded Fang is een bandje vol optimisme en positive vibes , die een vurige intensiteit aan de dag leggen en het rockhart op de juiste plaats hebben, ergens in de voetsporen van Black Lips, Surfer Blood , Howler en Thee oh sees.
De Engelse broers Lawrence aka Disclosure zijn ‘hot’ binnen de Engelse dance . De Londense electrotechneuten spelen (radiovriendelijke) clubdance , met een poppy insteek en aanstekelijke , loungy sfeervolle beats ; een soort Studio Ibiza van zalvende retrohouse, soul, dance, disco en dubstep , dat aangenaam , relaxt , fris , sprankelend en dansbaar is.
Een rits artiesten staan in voor de vocals . Het zorgt ervoor dat deze clubsound mooie bruggen slaat en breder , kleurrijker is, o.m. hebben we sterke songs als “Latch” met Sam Smith, “White Noise” (ft AlunaGeorge) , “Defeated no more” (ft Edward Macfarlane) , “You & me” (ft Eliza Doolittle) , “January” ( met Jamie Woon) , “Confess to me” (ft Jessie Ware) en “Help me lose my mind” met het beloftevolle London Grammar . En met nummers als “Stimulation”, “Voices”, “Grab her!” kun je je volledig laten gaan . After parties zijn dan welkom op de bijhorende remixes …
Deze twee hebben een schot in de roos en brengen de clubdance iets dichter bij de popscene . Overtuigend debuut!
Een boeiend concept biedt het duo door de opbouw, de bezwerende groove, de donkere duistere sounds en de onverwachtse wendingen.
Tja , hier ergens tussen Boards of canada en Caribou te plaatsen en songs als “Home recording” , “Made to stray” en “So many times, so many ways” overtuigen sterk.
Mount Kimbie creëert ruimte voor fijne achtergrondmuziek!
Het uit Oxford afkomstige Foals brak in het voorjaar definitief door met de single “My number” uit de derde cd ‘Holy Fire’ . Geen goed bewaard muzikaal geheim meer van een band die indie, postpunk en punkfunk evenwichtig samenbrengt en – balt.
Loon naar werk dus, waarbij het kwintet rond podiumbeest Yannis Philippakis een spannend broeierige rock set neerpoot en houdt van aantrekkelijke , opzwepende synthritmes en gitaarriedels . De nummers sprankelen, bruisen , zijn bezwerend, werken aanstekelijk op de dansspieren en blijven boeien door de melodieuze wendingen .
Foals laat songs aanzwellen , opbouwen , exploderen , uit de bocht gaan en weeft er sfeervolle, rustige passages aan , zonder aan emotie en intensiteit in te boeten .
Een mooie catalogue kregen we van hun drie verschenen cd’s totnutoe , een afwisseling van dartelend en dromerig materiaal, met een zanger die graag dichtbij z’n publiek is, zich ten volle laat gaan en geniet van de felle aanmoedigingen; hij was dan ook met gitaar in zijn publiek te vinden .
Het is dan ook niet verwonderlijk dat enkele stekelige nummers als “Spanish Sahara”, “Red sox pugie” en “Inhaler” beheerst werden uitgediept, stroomstoten kregen , en waar nodig durfden te gieren om dan in alle intimiteit uit te deinen ; ze behoorden tot het beste van de avond, samen met die optimistische prachtsingle “My number” , het vitaal volle “Providence” en natuurlijk prijsbeest “Two steps twice” in de bis, dat nog steeds (heerlijk overtuigend) nazindert.
De charismatische Yannis hield zijn publiek bij de leest . De instrumentale opener “Prelude” van de recente cd bracht ons meteen in de juiste stemming door z’n effects , de gitraargrooves en de wisselende ritmiek . Gretig ging het kwintet verder te werk , met intrigerende versies van oudjes “French open” en “Olympic airways” . Een interessante lijst aan nummers dus.
Een extravert dynamisch geluid , waarbij af en toe eens wat vaart kon worden terug genomen als bij het dampend funkende “Miami” , het slepende “Milk & black spiders” en het etherische “Late night”. Toegegeven hier mocht de recente single “Out of the woods “ nog worden toegevoegd , want de song paste zeker in dat rijtje door z’n finesse en subtiliteit .
Bij deze belangvolle Britse band viel vanavond ‘opnieuw’ alles op z’n plaats . Foals houdt van muzikale splinterbommen en brengt een sterke live présence , dartelend , twinkelend , ergens strak , ergens dromerig en pakkend. En eerlijk gezegd , van hen hebben we in al die jaren nog geen zwak optreden gezien . Foals - Te koesteren band dus!
We waren minder te vinden voor de artrock van Everything Everything . Tja , ergens is er de mosterdsmaakje van een Foals te proeven door die broeierige , stekelige opbouw met z’n energieke opstootjes , maar boeien en verrassen deed het allesbehalve. Daarnaast irriteerde de bevreemdende falset zang en theatrale bewegingen van de zanger .
Everything Everything - Mager Beestje!
Organisatie: Live Nation
Beady Eye , de tandem rond gitarist Andy Bell en de grillige Liam Gallagher , zijn een goede twee jaar terug een nieuw muzikaal hoofdstuk begonnen met Beady Eye, na Oasis . Typical Britpop/rock , die natuurlijk niet omheen de Beatles kan . Hun debuut ‘Different gear, Still speeding’ viel al bij al mee , en enkele songs “Four letter word” , “The roller” en “Morning son” raakten.
Ook de tweede cd biedt dezelfde indruk . Goede plaat, maar ook niet meer dan dat , sfeervol broeierige, rockende Britpop, maar beklijft onvoldoende. Sommige nummers “Flick of the finger” en “Second bite of the apple” worden omgeven van orkestraties en blazers. Samen met het dromerige “Soon come tomorrow” en het rockende “Shine a light” onderscheiden ze zich en zijn het de sterkste songs.
Voor de rest zitten we terug wat vast en daalt de spanning. Het lijkt dat hier niet veel meer uit te halen valt . Wisselend album dus !
Hij heeft evenwichtig melodieus materiaal uit , bepaald door z’n pianospel (leidend in het materiaal) , beschikt over een gevoelige, dromerige stem , heeft charisma en betrekt op de optredens z’n publiek bij de songs en wint hen voor zich op die manier .
De toegankelijke popsongs staan er , hebben kracht, emotie en subtiliteit. “Grow old with me” en “Can’t pretend” zijn naast die zeemzoeterige ‘samenhorigheids’single “Another love” sterke songs.
Tom Odell spreidt z’n talent tentoon op het debuut , vol overgave en vakmanschap, waarbij hij zeer zeker niet kan (af)gerekend worden als een one-hit wonder .
De sfeervolle , ingetogen en poprockende nummers bouwen op, zijn spannend en durven lichtjes te exploderen en te ontladen; z’n zachte, soms verbeten zang ondersteunt het materiaal. Of hij gaat naar de essentie en puurheid van een nummer, ingenomen en sereen , zoals op “Sense”, “Sirens” en de titelsong . Invloedrijk zijn duidelijk Air Traffic en Keane .
Een ‘rising star’ die een uitermate boeiende trip aanbiedt!
Nederlands 
Français 
