Don Kapot - Muziek, als balsem voor de ziel

Het verhaal van de band Don Kapot begint bij World Squad, een project van de Nigeriaanse gitarist Oghene Kologbo dat drummer Warmenbol en bassist Damianidis de kans gaf om door Afrika te toeren en het podium te delen met afrobeatmeester Tony Allen. Hier leerden ze naar de essentie te gaan en werd de groove hun alfa en omega. Toen World Squad in 2016 werd opgedoekt, haalden Warmenbol en Damianidis er saxofonist Perdieus bij en werd de deur weer opengezet naar andere genres. Krautrock en punk gaven de Afrikaanse grooves extra punch, een jazzmentaliteit maakte de sound lenig als een panter. Onlangs kwam een nieuwe plaat op de markt ‘Hooligan’. Naar aanleiding daarvan hadden we een fijn gesprek met de band, uiteraard polsen we even naar hoe alles is begonnen, het heden en de toekomstplannen:

Na jullie  tijd in het Brusselse World Squad, de band van de legendarische gitarist Oghene Kologbo besloten jullie deze band op te richten ‘Don Kapot’; mogen we die naam letterlijk nemen. Hoe is het idee ontstaan?
Viktor Perdieus: Enkel Jakob en Giotis hadden hun afrobeat-strepen bij World Squad verdiend, maar ik had een even grote nood aan stevige en dansbare muziek te spelen. ‘Kapot’ in de zin dat het wel best ruig is wat we doen. Ik ben zelf na een concert te spelen ook altijd kapot (haha) omdat we ons allemaal letterlijk volledig geven en zeer intense en energieke muziek brengen. We proberen na een Don Kapot concert de mensen ook het gevoel te geven dat ze een andere plaats verlaten, dan waar ze binnenkwamen voor het concert. We willen het publiek met de energie naar huis sturen die wij in de muziek steken.

Hoewel het onder de categorie ‘jazz’ wordt gezet - ik hou niet van hokjes - is er veel meer aan de hand, hoe zou je zelf je muziek omschrijven? Jazz Punk? ?
Viktor Perdieus: Punk, rock-’n-roll, afrobeat, krautrock, minimal music, … er zit vanalles in. Maar door onze jazz achtergrond en de vrije benadering van het materiaal is het misschien toch onder jazz te klasseren, moest je dan toch een vakje moeten kiezen. Jazz met best wat hoeken af dan wel.
Giotis Damianidis: Het is gewoon een kruisbestuiving van uiteenlopende muziekstijlen. Door de overheersende aanwezigheid van de saxofoon, geeft het een meer jazz gevoel. Het lichaam van de muziek is heel funky, rock getint. Maar er is dus inderdaad veel meer aan de hand, waardoor je het niet direct in dat hokje kunt duwen.

Ik citeer even de omschrijving: ’’De sound van Morphine of de energie van The Thing zijn nooit veraf, maar ook de geest van Fela Kuti waart onmiskenbaar rond’’. Klopt die omschrijving?
Viktor Perdieus: Iedereen die over muziek schrijft, gaat nieuwe artiesten/bands al snel vergelijken met artiesten die hij/zij kent, hun eigen referentiekader gebruiken. De link met The Thing wordt misschien snel gelegd door de gelijkaardige bezetting en inderdaad de bakken energie die zij met zich meebrengen, maar onze stijl is volgens mij iets speelser dan hun muziek. Bij Morphine vind je uiteraard ook veel bariton sax terug. Ik heb hier vroeger best veel naar geluisterd en ben fan van hun sound. Deze bands hebben echter geen rechtstreekse invloed gehad op onze muziekstijl. Of misschien Fela Kuti, als een van onze Afro Beat helden.

Welke artiesten zijn dan wel jullie grote invloeden?
Giotis Damianidis: Er zijn er wel een paar binnen rock en jazz, maar niet specifiek een of andere.
Viktor Perdieus:  Uiteraard heb ik tijdens mijn conservatoriumjaren vooral naar saxofonisten geluisterd, maar nu probeer ik mij te laten inspireren door muziek waar geen sax in voorkomt. Gitaristen als Jimi Hendrix, Ali Farka Touré en Frank Zappa zijn bijvoorbeeld grote voorbeelden voor mij, hun muziek en de humor in de muziek (vooral bij Frank dan). We hebben duidelijke odes aan onze invloeden eigenlijk al verwerkt in onze vorige plaat en op Don Kaset. Zoals een nummer dat opgedragen is aan Tom Zé. Er is op die vorige plaat ook een directe link gelegd naar Jimmy Giuffre, een groot saxofonist en enorme improvisator.

Hoewel bij de omschrijving staat ‘debuut plaat’ is dat dus eigenlijk niet volledig zo want jullie brachten al een titelloze EP op de markt in 2018 dacht ik? Hoe waren de reacties daarop, heeft die deuren geopend?
Viktor Perdieus: ‘Hooligan’ is eigenlijk onze tweede plaat. In 2018 brachten we inderdaad ons debuutplaatje ‘Don Kapot’ uit en onlangs verscheen er als teaser voor ‘Hooligan’ ook ‘Don Kaset’.
Giotis Damianidis: We kregen er zeer veel uiteenlopende en positieve reacties op, ook toen we live speelden. Het heeft ons doen overhalen dit album uit te brengen. Dankzij dat album, zijn we waar we nu staan eigenlijk. Dus ja in die zin heeft het zeker deuren geopend.
Viktor Perdieus: Zoals Giotis zegt, het zorgde voor meer en fijnere optredens. Het grote verschil? Bij de eerste plaat bracht iedereen, op uitzondering van enkele improvisaties van het moment, nummers van zichzelf mee. Nu hebben we voor ‘Hooligan’ eigenlijk alles samen gecomponeerd. Op de eerste plaat waren we nog wat aan het zoeken naar de groepsklank, die hebben we gevonden door veel op te treden en samen te experimenteren. We hebben dus nu echt onze groepsklank gevonden.  In die zin kun je het dus wel een ‘debuut’ noemen.

Ik heb jullie nieuwe plaat ‘Hooligan’ dat eind maart uitkwam, beluisterd. De bommetjes energie vliegen in het rond, op een bijzonder kleurrijke wijze. Werd bewust gekozen voor een feestelijke aanpak? We kunnen wat zon gebruiken in deze tijden e ?
Viktor Perdieus: Positieve energie zit er zeker in, leuk dat die ook tot bij u is gekomen. :)

Jullie muziek is eigenlijk gemaakt om live te brengen, helaas is dat nog niet mogelijk. Jammer. Maar is dat zo? Is het muziek die je vooral live moet beleven denk je zelf?
Viktor Perdieus: Daar ben ik het zeker mee eens, hoewel ik niet ontken dat onze muziek ook in de huiskamer voor een feestelijke stemming kan zorgen. Onze muziek is echter niet enkel door energie gedragen, er is veel meer aan de hand. We houden van ritmische puzzels en proberen onze composities een mooie vorm te geven, die zich gaandeweg ontwikkelt. Ook proberen we onszelf en de luisteraar te verrassen, niet te veel in herhaling te vallen. Het is natuurlijk een bom energie die op je afkomt. maar dat er meer achter zit, dan puur energie,  kun je misschien pas ontdekken na iets meer dan één luisterbeurt.

Wat zijn de verwachtingen van dit album en welk publiek wil je ermee bereiken?
Giotis Damianidis: We willen de luisteraar doen dansen in hun hoofd als het ware. Mensen die willen dansen op onze muziek. We brengen muziek die de geest opent, dat is heel belangrijk. Dus mensen die daar voor open staan, willen we zeker bereiken. Humor, lichtheid, energie.. dat willen we de mensen geven met onze muziek. Ook al klinkt het ongefilterd, maar het is ook toch lichtvoetig.
Viktor Perdieus: Hoewel er door de saxklanken jazz verwerkt is in onze sound, willen we naast de jazzliefhebber toch ook een ruimer publiek aanspreken. Wat voor mij belangrijk is, naast die positieve energie, is  het speelse in onze muziek. Als je daar van houdt , ben je bij ons aan het juiste adres.

We zeiden het al, live optreden zit er helaas nog niet in. Maar er is tegenwoordig ook streaming, zijn er plannen om het debuut via streaming voor te stellen? En wat is je mening over streaming?
Viktor Perdieus: We hebben er al een paar gedaan. We hebben o.a.de kans gehad om in de Handelsbeurs in Gent een live streaming te doen. Ik vond dat die streaming, door het goede beeld en de visuele effecten, heel goed overeen kwam met onze muziek. Dat vind ik zeer belangrijk aan een streaming, dat het meer is dan louter een vastlegging van een concert. Je mist het publiek natuurlijk ook, maar je krijgt wel de kans om via die streaming een andere concertervaring te bezorgen aan de mensen, dan een gewoon live optreden, dat is toch  bijzonder. Maar dan moet het wel goed in elkaar zitten. Wat wel een feit is; we kunnen niet dezelfde energie geven aan een paar camera’s als aan een publiek in de zaal (publiek dat thuis naar je zit te luisteren-kijken). Je moet weten dat we ooit zijn begonnen in kleine cafés, waar je het publiek letterlijk in de ogen kijkt, waardoor je de energie doorgeeft en vaak dubbel zoveel terug krijgt. Dan voelen die camera’s wel onwezenlijk aan. Maar als oplossing nu het niet kan om voor een ademend publiek te spelen? Zeker! Wat de andere vraag betreft? Er komen in april nog drie streamings aan, met speciale gasten, we kijken ernaar uit!
Giotis Damianidis: Ik sluit me daarbij aan, een live optreden met publiek is onvervangbaar. Tenzij ze van die streaming iets bijzonder kunnen maken, zoals dat optreden in Handelsbeurs, zoals Viktor al aangaf.

Netwerken is super belangrijk geworden, ook wordt muziek aangeboden via streaming als Spotify of Deezer. Heeft het dan nog zin om een plaat uit te brengen, zo ja waarom denk je?
Giotis Damianidis: Ik ben op dat vlak ‘old school’ , ik luister geen muziek via spotify. Soms gebruik ik wel eens Deezer om eens iets op te zoeken.
Viktor Perdieus: En ook de manier waarop je naar een plaat luistert als je zo een vinyl oplegt, dat vastnemen, die draaien, dat is een verhaal. Dat kun je niet bekomen via spotify en zo, daarom is het nog steeds belangrijk om een plaat uit te brengen. Er is nog steeds een publiek voor. Mensen die meer willen meegaan in het verhaal, dan enkel een nummer beluisteren. Het is ook een gewoon een mooi object dat lekker klinkt.

We hebben het al even terloops aangegeven, we leven nog steeds in een crisis. Hoe heb je als muzikant (maar ook als mens) deze crisis doorstaan voorlopig?
Viktor Perdieus: Met gezond verstand, hopelijk. We zijn niet gestopt met samenkomen. De eerste drie maanden ging dat wel wat moeilijker, omdat we niet mochten samen repeteren. In mei gingen we normaal gesproken op tournée in Griekenland en die periode zijn we voor het eerst weer eens samengekomen. Om o.a. het verdriet te delen, maar ook om ons te herpakken en samen te repeteren en te creëren en het verdriet (om niet op tournee te kunnen gaan) om te zetten in positieve energie.
Giotis Damianidis: ‘Muziek als balsem voor de ziel ‘

Hoe denk je persoonlijk dat muziek en cultuur deze crisis zullen overleven?
Muziek zal er altijd zijn, hoe en in welke vorm is onzeker. Maar door deze periode voel je, door het gemis ervan, hoe het aanvoelt om energie naar je publiek door te geven en terug te krijgen. Iets dat vroeger vanzelfsprekend leek omdat je zoveel optredens deed, door nu te worden geconfronteerd met het feit dat je dit niet meer kan, voel je pas wat het echt is. Anderzijds ben je ook meer met muziek bezig dan anders, of je benadert het heel anders doordat je niet live kunt optreden, je zit bijvoorbeeld meer thuis te componeren en op te nemen. In ieder geval, muziekbeleving is en blijft gewoon nodig, mensen hebben daar behoefte aan. Dus op één of andere wijze keert het zeker terug. Het hoe en wat is enkel nog onzeker.

Tot daar de corona crisis. Laten we het over jullie muziek hebben. Wat zijn, naast de release van ‘Hooligan’, de verdere plannen met de band? Ook al is het allemaal wat koffiedik kijken, zeker wat live spelen betreft
We zijn al aan het werken aan een derde album ondertussen. Maar eerst zijn er die samenwerkingen in April. Met ‘Hooligan’ zullen we in december ook een jazzlab toer doen, om dan toch hopelijk voor een publiek onze muziek te brengen. April wordt onze maand van ontmoetingen, die gedocumenteerd zullen worden in Un Peu te Brussel, drie streamings; ééntje met Bert Dockx op 17/04, met Kaito Winse op 01/05 en met Fulco Ottervanger op 15/05.

Om af te sluiten, wat zijn jullie ambities buiten werelddominantie en sportpaleizen uitverkopen? En is er ook een soort ‘einddoel’ dat je voor ogen hebt of ben je daar niet mee bezig?
Viktor Perdieus: Ik wil graag nog op tournée gaan, dat is een ambitie op zich. Dat is gewoon de manier waarop een groep muzikaal groeit. Door ervaring, team spirit gewijs, op avontuur trekken. We hebben al een paar keer in Griekenland en Frankrijk getourd. Op deze tournées zijn we eigenlijk het meest gegroeid. Onze muziek al reizend de wereld rond brengen. En dat verder groeien is de grote ambitie eigenlijk.
Giotis Damianidis: We moeten daarom niet beroemd worden, maar graag alle muziekliefhebbers warm maken voor onze muziek.

Laten we het daar bij houden, dank voor dit fijne gesprek. En hopelijk spoedig echt live op een of ander podium

Balthazar is al een tijdje bezig , van in 2004. In het voorjaar van 2005 wonnen Maarten Devoldere, Patricia Vanneste en Jinte Deprez als achttienjarigen de Nationale Kunstbende wedstrijd voor jongeren met “Lost and Found”. Vanaf dan ging alles in een stroomversnelling. Balthazar bouwde eerst een live reputatie op in binnen- en buitenland. Ze traden op in Duitsland, Zwitserland, Nederland en Frankrijk. In de zomer van 2009 zakte Balthazar af naar Zuid-Afrika voor een clubtournee om vervolgens bij hun terugkeer te werken aan het eerste album. 'Applause' , 2010, sloeg in als een bom, de band speelde op grote en kleine festivals en is ondertussen uitgegroeid tot een vaste Belgische waarde.
Na 'Thin Walls' in 2015 last Balthazar een pauze in, de bandleden focussen zich op succesvolle neven projecten om in 2019 stevig terug te slaan met 'Fever' die hen terug op de kaart zette. En 'Sand' nu volgt op ‘Fever’ .
Op 'Fever' komen de invloeden van funk en r&b boven drijven. Ook op 'Sand' horen we dit. “Moments” is een zomerse start. De zwoele stem van Maarten wordt gecombineerd met instrumentale weerhaakjes die op de dansspieren inwerken,  het is de sterkte van Balthazar. De band flirt graag in toegankelijkheid en experiment. “I Want You” laat een frisser geluid horen.
Algemeen krijgen we een vertrouwd Balthazar geluid , songs met een sterke melodie en fijne weerhaakjes. In al die jaren behouden ze hun sterkte en intensiteit , met de juiste dosis creativiteit.

Tracklist: Moment 03:28 Losers 03:26 On A Roll 03:59 I Want You 04:17 You Won't Come Around 05:20 Linger On 04:21 Hourglass 03:56 Passing Through 03:32 Leaving Antwerp 04:01 Halfway 02:48 Powerless 04:10

Anwynn is dood. Lang leve InHuman! Anwynn was gerijpt in een krachtige, donkere en ambitieuze nieuwe outfit; muziek, stijl en performance werden telkens bijgewerkt .
De basis werd gelegd met " Keratin", " Shrine " en de veelgeprezen symfonische cover van Machine Head's " Now I Lay Thee Down "; de nieuwe richting bleek onvermijdelijk. Een nieuw album met een fris lyrisch thema, orkestrale grandeur en een diep gewortelde kern in death metal, geïnspireerd door de menselijke conditie zelf, van opperste pracht tot de diepste spijt : enter ‘InHuman’, tekent de voortdurende inspiratie en opwinding. De folkloristische tunes zijn op het achterplan.

In het interview deden ze het al uit de doeken hier en hier
 
InHuman is een logische verderzetting van Anwynn. Ze hebben hun eigen stijl verder uitgediept; de death metal nam een prominentere rol in; Want ook het theatrale en folkloristische komen om de hoek kijken, luister maar naar “The Chose Cancer” laat nog even de theatrale , folkloristische kant horen  , de vocals (man-vrouw) vloeien samen met een ijzersterke instrumentale aankleding. De rauwe, harde stukken, die  een symfonische inslag hebben, bieden een totaalbeleving. De grunts worden gecombineerd met cleane vocalen.
Soms haalt InHuman verrassend uit, o.m. op “Lullaby” (casus Belli) horen we plots een baby huilen die sussend wordt getroost door de zoete stem van Eline.
De band gaat in uitersten, duisternis en licht, pijn en vreugde. Toen we Astrid in het interview een vraag stelden over het eerder somber, macaber kantje van InHuman, antwoordde ze: ''Vind je onze muziek donker? Als je denkt aan het meer emotionele deel van donker, ben ik het met je eens. Maar het kan vreugdevol zijn, mensen laten dansen, plezier maken en vele andere dingen doen. Het geeft veel energie en tijdens onze optredens springen veel mensen op en neer en zingen het refrein. Het hangt allemaal af van de stemming van de dag... of de persoon.''
Dit is net een debuut dat je doet dansen, je energie geeft , een boost, maar ruimte biedt aan het donkere , emotionele gevoel vanbinnen, wat de duistere ziel van de symfonische death metal is.
InHuman slaagt met 'InHuman' dus duidelijk in hun opzet.

Tracklist:  Intro - The Chosen Cancer  - Clockwork in the Past  - Unfolded  - The Day I Died  - Unbearably Human  - For the Life of Me - No Bullet Required - Lullaby (Casus Belli) - Casus Belli - Home

Mindtrip is het solo project van Dirk De Kesel, gitarist van de Industrial metal formatie Charcoalcity . In volle lockdown bracht hij een single uit, “Aphrodite”. Ter info: ''Mindtrip is mijn solo project, opgestart in 2020. Het jaar van COVID19. De lockdown gaf me tijd om uit te voeren wat al lang in mijn hoofd spookt. Als live gitarist & bassist in Covid tijden was dit het perfecte excuus om me op te sluiten in mijn homestudio en me te verdiepen in gitaarklanken, opnames, geluiden verkennen, arrangementen uitwerken en opnieuw beginnen." , einde citaat.

We hebben een filmische totaalbeleving, die zorgt voor rust in je hoofd, maar ook niet te lang, want er zitten voldoende tempowissels en up tempo’s in die bijna vier minuten, wat de aandacht scherp houdt. Het is vergelijkbaar  met een wandeling in de natuur, je komt in een rustige omgeving en er steekt een wilde storm op, alles wordt woelig door bliksems, donder, en plots is alles gedaan en keert de rust terug ,  maar … ook de ravage. Dit gevoel ervaren we. Het is totaal wat anders dan bij Charcoalcity; het toont z’n veelzijdigheid aan. En bij elke luisterbeurt ontdekken we die finesse , het maakt de single een bijzonder pareltje; dit smaakt naar meer …

psychedelica/postrock
Aphrodite -single-
Mindtrip

https://www.youtube.com/watch?v=rudh9x38RgI

De Amerikaanse zanger/singsongwriter/gitarist Tim Scott McConnell heft met ‘Black Valley’ zijn vijfde solo-album uit, onder de noemer Ledfoot. McConnell is al actief sinds de jaren 70 als solo-artiest en als lid van diverse formaties. In de jaren 80 genoot hij vooral bekendheid als lid van The Rockats en in de jaren 90 met de band The Havalinas. In die laatste hoedanigheid tourde McConnell o.a. als voorprogramma van Bob Dylan tijdens zijn ‘No Mercy’-tour in Engeland en Frankrijk. Vorig jaar verscheen van Ledfoot, het melodieuze ‘A Death Divine’ dat hij samen met TNT's Ronni Le Tekro opnam, een overtuigend singsongwriter duo-album.
‘Black Valley’ is de opvolger van zijn vierde album ‘White Crow’ , dat in 2019 uitkwam. Vanaf de titelsong voel je een warme gloed, de donkere, weemoedige kant van de bluesroots. Ledfoot in z’n genre doet denken aan een poëet als Leonard Cohen. Af en toe kan het wat luchtiger zijn . “Angel Town” is intens, mooi , somber. 
Ledfoot zijn muziek wordt soms omschreven als 'gothic blues'; “Take Away the hurt” en “Broken Eyes” klinken gevoelig, aanstekelijk en worden gedragen door zijn warme, doorleefde stem.
'Black Valley' is een mooie schijf van een grootmeester binnen de bluesroots, die luchtigheid, openhartigheid en weemoed, emotionaliteit  samenbrengt.

Tracklist: Black Valley - Take Away The Hurt - Without Love - Broken Eyes - Poor Man's Lullaby - Angel Town - Crossed My Heart - This I Know - Falling Down - Slip Away

Het instrumentale trio AZIOLA CRY uit Illinois bestaat uit Jason Blake en Mike Milaniak op gitaar en Tommy Murray op drums. Het trio bracht hun debuutalbum, ‘Ellipsis’, uit in 2005, gevolgd door ‘Ghost Conversations’ in 2007. De groep trad op met bands als Behold... The Arctopus, Don Caballero, Tiles, Far Corner, enz; ze traden ook op progressieve rock festivals als M.A.R.S. Fest. Na een periode van bijna veertien jaar tussen twee albums, keert AZIOLA CRY in 2021 terug  met ‘The Ironic Divide’.
Deze schijf bevat vier songs, met een gemiddelde duur van zeven tot éénentwintig minuten. Best is het plaatje in zijn geheel te beluisteren. Het is een langgerekt uitgesponnen filmisch concept met een donkere intensiteit.
Elke song is opgebouwd uit iconische laagjes waarbij de luisteraar wordt meegesleurd van de ene naar de andere  donkere gedachte; o.m. op het eenentwintig minuten lange epos: 'The Ironic Divide: I. Premonitions ? II. A Torment Of Reason ? III. Distort Persona ? IV. One Final Collapse' . Het is een song die uit vier delen bestaat die perfect op elkaar aansluiten, alsof je een spannend boek aan het lezen bent met begin, strofe en slot. Die spanning, gedrenkt in een donker badje, bezorgt je koude rillingen; maar er is het gevoel dat je beschermd bent tegen duistere machten .
In de vele lagen geluid hebben we verrassende wendingen en tempowissels in gitaarriedels en mokerslagen ; het is een gevarieerd boeiende  aanpak, .
Het smaakt naar meer … in dit langgerekt kader ervaren we een overweldigend gevoel en een donker welbehagen. Mooi hoe de gitaristen te werk gaan in combinatie met die drumsessie.

Tracklist: And Cowards 09:36 Hollow Reflections 06:38 The Ironic Divide: I. Premonitions ? II. A Torment Of Reason ? III. Distort Persona ? IV. One Final Collapse 21:05 Scars Now Rest Where Once Bore Wings 12:28

Daemonia Nymphe's muziek voor het Shakespearean toneelstuk 'Macbeth' uit 2016 (voor Het Nationaal Theater van Noord-Griekenland,) gaat verder dan de rest van hun werk; hun eigen specifieke stijl is nog steeds duidelijk aanwezig op het ganse album. Eén van de composities die opviel is "Witches' Lullaby", hier de inspiratie voor samenwerkingen met vrouwelijke vocalistes, met wie de band hun artistieke visie deelt, o.m. de Japanse Hatis Noit, de Spaanse Priscilla Hernandez, de Britse Victoria Couper en Rey Yusuf improviseren op ditzelfde stuk en maken een unieke interpretatie van "Witches' Lullaby”.

Onlangs hadden we een fijn gesprek met de band over deze release hier

Verschillende vocalisten verleenden dus een bijdrage aan dit theatraal kunstwerk, o.m. de Japanse Hattis Noit, de Spaanse Priscilla Hernandez, de Brits/Portugese Victoria Couper samen met de Brits/Turkse Reyhan Yusuf en de Griekse Evi Stergiou.
Net als een theaterstuk is het muzikale werkstuk een geheel . Elk heft een eigen , unieke rol, van een fluisterende stem , nachtengalen vocals uit de duisternis of een versmelting ervan . Daemonia Nymphe neemt je mee op reis naar hun fantasieprikkelende wereld. De wisselende sound heeft een hypnotiserende inwerking , melacholie en weemoed heersen en een intense gemoedsrust komt over je heen.
Kortom, een muzikale schoonheid in een aparte sprookjeswereld, die je ver durft weg te duwen van onze realiteit …

Tracklist: Majo tachi no komori-uta 05:32 La nana de las brujas 05:24 Canção de embalar das bruxas 05:00 Nanoúrisma ton magissón 02:39 Witches' Lullaby 05:25

Folk/Ethnic/Triba
Witches' Lullaby
Daemonia Nymphe
 

Leuven Jazz 2021 - B-Jazz Rewind 2021 - livestream - Martin Salemi Trio + YJC5 - Oeverloze magie tussen improvisatietechniek en piano virtuositeit

Ter info “Door de coronamaatregelen kan de B-Jazz International Contest 2021 ook dit jaar niet plaatsvinden. Ter vervanging krijg je vijf bijzondere onlineconcerten waarbij we de winnaars van de voorbije vijf edities koppelen aan een jonge, beloftevolle Belgische jazzgroep. Zo behouden we het internationale karakter van B-Jazz en geven tegelijk de volgende lading Belgisch jazztalenten een podiumkans. Alle sets zijn live, maar zonder publiek, opgenomen.''

Op de eerste avond krijgen we YJC5 en Martin Salemi Trio.

Het Youth Jazz Collective is een initiatief van Brussels Jazz Orchestra, Vuurvogels en Muziekmozaïek Folk & Jazz.  In november 2018 werden 16 jonge talenten geselecteerd om van start te gaan met het wervelend bigbandproject.
In deze coronatijden werd uit veiligheid een kwintet geselecteerd uit de volledige bigband. Onder de naam YJC5 (***1/2) treden aan: Ferre Heyvaerts (drums), Eliott Knuets (gitaar), Jonathan Collin (bas), Fons Van Aerschot (altsaxofoon) en Emiel Verneert (trompet). Ondanks een vrij routineuze set, valt de toonvastheid op bij het talentvolle kwintet . Technisch is het collectief sterk. Kippenvelmomenten krijg je door de versmelting van saxofoon, trompet, bas en drums.
Deze jonge beloftes bewijzen in hun korte set uit het goede hout gesneden te zijn, en tonen een spelvirtuositeit in hun instrumentatie.

Boris Schmidt (contrabas), Daniel Jonkers (drums) en Martin Salemi (piano) ofwel Martin Salemi Trio (*****) zijn de winnaars van B-Jazz International Contest 2018 .
“Remembered” klinkt ingetogen door Martin op zijn piano; een eerste kippenvelmoment. De bedwelmende drums en contrabas van David Jonkers en Boris Schmidt sluiten er perfect op aan. “Doubt” klinkt groovier in het (jazz)genre; David geeft de toon aan op warme, doorleefde wijze, Martin voegt er een knap pianostaaltje aan toe en tot slot hebben we die even warme, aanstekelijk klinkende contrabas.  
De opbouw gebeurt laag per laag en een uiteenlopende improvisatie techniek manifesteert zich; de registers worden open getrokken in een gevarieerd kader.
Kortom, Martin Salemi Trio heeft de unieke kunst in hun instrumentatie om grenzen te verleggen . Een oeverloze magie tussen improvisatietechniek en piano virtuositeit, in combinatie met de drums en contrabas, krijgen we een jazzy wervelwind
Op het meesterlijke “Lamento”, dat begint met een ingetogen piano recital, wordt die intensiteit sterk in de verf gezet. Op “Stillwater” hoor je een beekje kabbelen op de achtergrond. “One Fine Day” heeft een verdovend kantje.
De liefhebber wordt hier op z’n wenken bediend en geniet oorstrelend van deze (unieke)combinatie!

Organisatie: Leuven Jazz + B-Jazz International Contest + 30cc, Leuven

AKI - livestream - Het overweldigende geluid van de stilte

AKI is een jong jazz collectief uit Antwerpen. Onder de naam 'Aki' schrijft drumster Anke Verslype haar eigen muziek en komt ze  met verschillende bezettingen naar buiten. Voor de nieuwste ‘EP Niobe’ werkte Anke samen met Marjolein Vernimmen (harp), Ruben De Maesschalck (Bas) en Willem Heylen (gitaar).
Aki is niet aan hun proefstuk toe, op hun vorige EP 'Warme dagen'  was er de magie van mondharmonica (dank aan Ruben Van Cauwenberghe), wat een enorme meerwaarde was.
Voor de nieuwste EP 'Noibi' keert het collectief terug naar de basis, met name een wolk van dromerige, zweverige soundscapes, die een intense schoonheid bieden , en diep gevoelig raken op filmische wijze.

De band dompelt je live in een bedwelmend sfeertje, als een voortkabbelend beekje in het bos. Net door die eenvoud ervaar je een gelukzalig gevoel en welbehagen  van AKI (****). Op ”Tokio' wordt zelfs lichtjes geflirt met de geluidsnorm.
Het combo vult elkaar aan en houdt van improviseren. De band zit in een soort tent gezellig bij elkaar te musiceren en houdt een soort jamsessie.
Wat een muzikale finesse , eenvoud en schoonheid. Tijdens “Over de Zee” voelen we het overweldigende van de zee aan door zijn woelige baren.
Een fantasieprikkelend klankentapijt dus, beeldrijk ook ; de beelden zijn sober, ingetogen en zo krachtig, net als de muziek. Een verdienste trouwens van Julie Campaert die alles mooi in beeld bracht.
Uit die beelden blijkt dat Aki een heel nauwe band heeft met de natuur, door de typische geluiden tijdens een wandeling, het overweldigende geluid van de stilte… De wondermooie plekjes bieden een hypnotiserend, verslavend effect op je innerlijke ‘IK’

Marjolein Vernimmen: Harp - Willem Heylen: Gitaar - Ruben De Maesschalck: Bas - Anke Verslype: Drums
Camera: Julie Campaert

Organisatie: AKI streaming ‘Niobe’

Haester + Killthelogo - livestream - Compleet omvergeblazen door twee korte, bondige wervelstormen

Live optredens zit er nog steeds niet in, organisaties blijven niet bij de pakken zitten en bieden een streaming of live streaming aan. Via Studio Scampi genoten we al van een live streaming van Psychonaut …
Het verslag hier 

Deze keer biedt Studio Scampi een double bill aan met Haester en Killthelogo.
Onze felicitaties alvast naar de organisatie toe, die beide shows perfect in elkaar bokste, waardoor we in de huiskamer het gevoel kregen echt aanwezig te zijn op dit concert; de leuke chats via facebook versterkten daarbovenop een gevoel van eenheid.
Dit was een mokerslag in tweevoud, en dus smaakt dit naar meer, veel meer …

Haester (*****), is een Belgische post-metal band met ex-leden van Aborted, Death Before Disco, Customs, Nemea, Dedicted en Horses On Fire. Hun debuut uit 2018 scoorde hoog. De recensie van 'All Anchors No Sails'' kun je hier nog eens nalezen.  
De band windt er geen doekjes om, al van in het begin is de sound een alles vernietigende wervelstorm. "The sea takes the rest'' is een gloednieuwe song, die aantoont dat Haester nog springlevend is. Verschroeiend. Op de ingetogen momenten, o.m. op “Ghosts in Us”,  - eerder een understatement -, boezemt de spoken words je angst in . Haester drijft het tempo op tot een climax, feller en harder.
We kregen een korte, krachtige set van amper een half uur. Maar toch lang genoeg om ons door elkaar te schudden. Het afsluitende “Ironmongers” plaatste dit alvast in de verf .
Setlist: The Sea takes the rest - Ghosts in Us – Bucephalas – Ironmongers

Killthelogo (*****) is ontstaan uit .calibre , twintig jaar terug kwam het  enige album uit van deze band. Ze werden enorm gerespecteerd en konden optreden op festivals als Pukkelpop, Rock Werchter en Ozzfest. Nu is de band terug onder de naam Killthelogo (trouwens , zo heette die plaat van .calibre trouwens), met een nieuw album en een sterke single -  https://www.youtube.com/watch?v=GsG1gmagyI4 .
De set werd ingezet met “Riot As one”.  De lat werd meteen hoog gelegd. Een energiek nummer, dat meteen uitnodigt tot een langgerekte circle of moshpit.  In onze huiskamer voelen we alvast diezelfde adrenaline. Killthelogo gaat fel tekeer, “Buy More Shit” is het volgende voorbeeld.
Alle opgekropte frustratie moeten eruit, emotioneel en vuurkrachtig schreeuwt frontman, zanger Daniel Mies zijn boosheid uit , als op “Warehouse Moguls” en “Calibre”. En met een song als “Iconoclast” gaat het combo nog eens gretig tekeer.
Killthelogo is een sterke liveband in de voetsporen van z’n .calibre. Muzikaal gebald , gedreven, hard , niet vies van wat chaos. De energieke geest van .calibre dwarrelt hier rond. De band neemt onder Killthelogo de tonnen ervaring mee en gaat als jonge wolven tekeer in spelplezier en kunde … Kortom overtuigend sterk
Setlist: Riot As One - Buy More Shit - Warehouse Moguls - Calibre - Iconoclast

Organisatie: Studio Scampi, Oostkamp