Sinds 1999 heeft het Brussels Jazz Orchestra zijn stempel gedrukt op de Belgische jazz. Ze heeft bovendien een indrukwekkend repertoire opgebouwd.
De band stond nu onder de noemer 'Footprint' op het podium van Muziekcentrum De Bijloke, Gent. Vooraf was er een interview met de artistieke leider van Brussels Jazz Orchestra, Frank Vanganée; hij deed er de toekomstplannen uit de doeken, en stelde ook een project voor met Osama Abdulrasol,

De man mocht trouwens deze avond op gang trekken, met een korte set. We citeren: 'In the spotlight’, Osama Abdulrasol. ‘Vlak vóór de bigband het podium opkomt, geven we een solomuzikant vrij spel’. Een kwartier lang stonden de spots op de Iraakse qanunspeler Osama Abdulrasol. Een veelzijdig man, die al samenwerkingen had met het Antwerp Symphony Orchestra, Balkan-icoon Goran Bregovic, choreograaf Sidi Larbi Cherkaoui, Brits singer-songwriter Tom Robinson en wijlen Gorki-zanger Luc De Vos. Met zijn qanun of Arabische harp neemt hij je mee op een magische reis.'
Osama Abdulrasol (****) mocht dus de spits afbijten, met een kort maar krachtige set. Helaas liet de audio het in het begin afweten, waardoor die start wat de mist in ging. Maar eens het euvel opgelost , hoor je een muzikant die zijn instrument niet zomaar bespeelt, de klanken die hij uit die ganun tovert , zorgen voor een magische sfeer die je doen wegzweven naar verre oorden . Zijn klankentapijt grijpt je bij het nekvel grijpen en eens onder hypnose, vergeten we de alledaagse zorgen. Osama speelt eigenlijk geen ganun, hij doet dat instrument op intense wijze tot leven komen. Een muzikant te koesteren!

Een aanstekelijke klankentapijt in een breed gevarieerd kader weet het Brussels Jazz Orchestra (*****) moeiteloos aan te bieden
De set start met een song “Neige” geschreven door de pianiste Nathalie Loriers . Dit collectief top muzikanten speelt dus eigen composities en het werk van anderen, van o.a. Bert Joris, die zeer sterk verbonden is met het DNA van de bigband, wat bleek uit het korte interview.
Een song werd zelfs in première voorgesteld, geschreven door trompettist Pierre Drevet.
En daar hield het niet mee op. Elke song kreeg een korte introductie. Frank spreekt zijn publiek dus ook aan en stelt zijn muzikanten één voor één voor. Sjiek om een publiek aan te spreken in een lege zaal én die je niet ziet. De fans konden het in de chat wel appreciëren.
De rode draad in de muziek van het  Brussels Jazz Orchestra zijn wellicht de blazers,  instrumenten als trombone, trompet en saxofoon. Een intens mooie , kleurrijke ritmesectie dus. Een betoverende piano en contrabas vullen aan , net als de aanstekelijke gitaarriedels en de drumpartijen die durven aan te zwellen en geluidsmuren kunnen doen trillen.
De uiteenlopende laagjes in de sound vervelen geen seconde. Het collectief brengt een gevarieerd aanbod of start met een nieuwe insteek; soms is het de piano die de toon aangeeft, anderzijds is er een drum solo die aan de ribben kleeft. Het benadert de perfectie!

Brussels Jazz Orchestra opent een bonte , kleurrijke wereld door de boeiende improvisaties, met jazz als uitgangspunt . Elk van de muzikanten bespeelt zijn instrument op technisch hoog  niveau. Het enorme spelplezier en enthousiasme dat Brussels Jazz Orchestra etaleert op het podium, zonder publiek, is hartverwarmend. Ze zijn  sterk op elkaar ingespeeld. Verrassend en Mooi. Wat een aangenaam combo!

CD's kunnen worden aangekocht via volgende link: https://bjo-store.myshopify.com/collections/cd
Check gerust de site voor meer info https://www.brusselsjazzorchestra.com/ of www.debijloke.be

Pics homepag @Brussels Jazz Orchestra FB

Organisatie: Brussel Jazz Orchestra ism De Bijloke, Gent  

Armed Cloud - Einddoel? Dat we ook op de nationale radio worden gedraaid of zo. En ook gewoon in het buitenland kunnen spelen zoals Noord- en Zuid-Amerika of Japan

De Nederlandse progressief/symfonische metal band Armed Cloud timmert al circa 10 jaar aan de weg. Ondertussen kwamen één EP en twee full albums op de markt. ‘Obsidian Desert’ in 2015 en ‘Master Device & Slave Machines’ in 2017. Eind november lag de nieuwste schijf op de toonbank: ‘Torque’. De band draait een bladzijde om op deze nieuwe schijf , durft buiten zijn comfortzone te treden en kleurt lekker buiten de lijntjes zonder echt te raken aan de basis waarrond de band is ontstaan .
Onze recensie over ‘Torque’ kun je hier nalezen
http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/80407-torque.html
We hadden ondertussen ook een fijn gesprek met Daan Dekker over deze release, de evolutie van de band in het verleden, het heden en de toekomst. En uiteraard ook over deze corona tijden waarin we leven, en hoe je daar als muzikant en mens mee omgaat.

Voor onze Belgische lezers die jullie beter willen leren kennen ? Kunnen jullie in het kort vertellen over het ontstaan van Armed Cloud?
De band is eigenlijk ontstaan als een soort repetitiebandje van voormalige gitarist Wouter van der Veen en bassist Boris Suvee . Rond 2011 werd dat verder uitgebouwd met Remco van der Veen (de broer van Wouter) op toetsen en drummer Kevin Brandts – die trouwens ook een zeer goede backing vocal had – en uiteindelijk ik als zanger. Vanaf dat moment stelden we vast, er liggen acht nummers klaar, we willen daar daadwerkelijk ook iets mee doen. We zijn met enkele van die songs naar de Pit Studio geweest van Hans Reinders die ook bekend is van zijn tributebands van Alice in Chains en U2, En uiteindelijk hebben we een eerste EP uitgebracht. Binnen de progressieve metal kreeg die opvallend goede recensies tot zelfs in Amerika bij een gerenommeerd magazine die ons drie sterren gaf, dat is voor enkele studentjes van in de twintig die pas komen piepen best goed (haha)! Daarna hebben we op een verzamelelpee gespeeld, onze echte doorbraak. Daarna is onze eerste drummer gestopt. Die kon door zijn job bijna niet optreden en zo. Met Rico Noijen , onze tweede drummer, hebben we dan uiteindelijk onze twee eerste albums uitgebracht.

Om te beginnen met een standaard vraag die ik iedereen stel ? Armed Cloud timmeren ondertussen circa 10 jaar aan de weg. Wat zijn zo een beetje de hoogte- en diepte punten?
Die verzamelelpee waar ik het over had , was eigenlijk een groot hoogtepunt, het was de ultieme doorbaak binnen toch de symfonische metal en progressieve metal scene in Nederland voor ons. En ook daarbuiten. Daarna hebben we enorm veel opgetreden, we hadden soms twee optredens per maand wat we nooit voor mogelijk hadden gehouden. We hebben toen ook Jampop gewonnen waar bands uit Nederland en België komen optreden. Die periode is dus wel heel belangrijk geweest voor de band. Een ander hoogtepunt is toch het eerste album dat algemeen zeer goed is ontvangen, mede ook dankzij de gelikte progressieve metal productie van Christian Moos. Voor het tweede album hadden we een crowdfunding met 120% opbrengst gedaan, ook dat werd goed ontvangen. Dat zijn toch ook enkele mijlpalen.

Over mijlpalen gesproken. Jullie debuut was zeker een mijlpaal als ik de berichten daarover lees. Heeft dat deuren geopend?
In die zin dat we daardoor konden optreden op toch wel wat gerenommeerde progressieve metal festivals, waar we telkens opvallend veel merchandiser verkochten. Je kunt dus stellen dat het op dat vlak zeker deuren heeft geopend.

Jullie tweede plaat ‘Master Device & Slave Machines’ was opvallend donkerder. Had dat een onderliggende reden toen?
Wouter is rond die periode bij ons weg gegaan. Hij had het gehad met metal en zit nu in de jazz. Die feel dat sluipt ook in zijn teksten. Ik herinner me ook dat een aantal mensen binnen de band in die tijd best wel een rottijd hebben gehad, en dat sluipt dus eveneens in de muziek op die LP. Daardoor zijn de songs ook minder up tempo, ook eerder groovy en zelfs naar de meer meeslepende metal, in de buurt van de doom zoals de latere Dio Black Sabbath had. Maar dat had dus allemaal te maken met die toch wel meer donkere periode van sommigen van ons.

‘Torque’ is zelfs opvallend lichtvoetiger, klopt dat?
Die titel komt van onze huidige drummer, de titel betekend gewoon ‘energie opwekken’. We stellen ook vast sinds onze nieuwe gitarist Kay Boutsen erbij gekomen is dat we zoveel energie hebben en daardoor beginnen we iets meer te experimenteren ook. Terwijl Wouter meer was te vinden voor Rainbow en de klassieke metal, is Kay dan meer voor Rage Against The Machine en dergelijke, en dat keert dus zeker terug in de sound op dit nieuwe album. Ik ben zelf ook half alternatieve muziek en half symfonische metal liefhebber. Ook onze toetsenist Remco houdt wel van een potje experimenteren. Die meer ‘alternatieve muziek touch’ is er dus mede door Kay zijn inbreng zeker ingekomen in deze plaat.

Ik hoor vooral een lijn tussen Dream Theater en Muse maar ook een streepje Judas Priest invloeden? Je mening
Die invloed van Judas Priest was eigenlijk niet de bedoeling, maar onze roots zijn wel daar. Want we zijn eigenlijk begonnen als Iron Maiden en Rainbow gerichte band om het zo te zeggen. Die hebben toch zeven jaar in onze invloeden verstopt gezeten. In de huidige context neigen we toch meer naar Muse dan Dream Theater, dankzij de inbreng van Kay en Remco. De invloed van Fates Warning en Savatage zal ook blijven uiteraard, maar nu neigen we toch meer naar het experimentele van Muse. 

Eerlijk gezegd hou ik niet van namedropping en zo, want jullie beschikken vooral over een eigen smoel zoals we hier zeggen. Je mening
Dat is ook gewoon zo, we hadden al vanaf het begin een eigen gezicht eigenlijk. Onze drummers, zowel onze vroegere als huidige, hebben een eigen drumstijl. Ook onze schrijvers Remco en zowel Wouter vroeger als nu Kay zoeken ook niet direct de standaard akkoorden uit. Dus ja we hebben zeker van in het begin af aan een eigen gezicht ontwikkeld.

De songs zijn vaak emotioneel, maar je belandt niet in een tranendal, eerder gaat het de weemoedige kant uit. Het is vooral een zeer gevarieerde plaat geworden. Je mening
Remco en ik zijn als tekstschrijven wel fan van songschrijvers die iets te zeggen hebben, dat kunnen zelfs gewoon singer-songwriters of zo zijn,.. Daarom gaat het ook die weemoedige kant uit bij ons. Ik ben bijvoorbeeld groot fan van Jeff Buckley, terwijl Remco een grote U2 fan is en die hebben toch allemaal songs waar ook een bepaalde melancholie en zo inzit. Dat sluipt dan ook in die nieuwe plaat uiteraard. Als je daarbovenop een gitarist hebt die met zijn gitaar durft experimenteren, dan is het plaatje compleet.

Armed Cloud bewijst met deze symfonische/progressieve klepper op eenzame hoogte te soleren, iets wat ze al veel jaren doen, en wat ze op dit derde full album over de hele lijn nog maar eens in de verf zetten. Je mening
De komst van onze nieuwe gitarist heeft daar een enorme rol in gespeeld. In het verleden was het zo dat Remco en Wouter kwamen met een soort, laat maar stellen, geraamte waarrond de muziek op plaat was opgebouwd. Nu met Kay en Remco die de muziek aanleveren , hebben we nog veel meer dan vroeger zelf kunnen schaven en veranderen of nieuwe ideeën naar voor kunnen brengen, dan vroeger het geval was. We zijn nu bijvoorbeeld met een nieuw nummer bezig, en dat wordt ook weer heel anders dan we gewoon zijn, doordat we elk zijn idee en inbreng daarin verwerken.

Hoe waren de algemene reacties tot nu toe?
Eigenlijk zeer goed. Zelfs toen de final mixes af waren. Een van onze grootste fans zijn vriendin (zij heeft zelfs een tattoo laten zetten van de band!) hebben we al even laten voor beluisteren. En die waren zeer enthousiast hierover. De zeer dynamische productie van Erwin Hermsen van Toneshed Recording Studio vonden zij ook een enorme stap voorwaarts! Vooral het feit dat de twee andere platen duidelijk progressieve metal gericht zijn, en deze toch wel meer de experimentele kant opgaat , trekt hen en blijkbaar velen over de streep. De recensies zijn dan ook opvallend lovend. Ook veel 8 of 9 of 4/5 als cijfers dus.

Wat me opvalt, in Nederland zijn jullie ondertussen toch uitgegroeid tot een van de grotere bands, in België niet  echt. Heb je daar een verklaring voor?
In het Noord-Westen van het land en Nederlands-Limburg heb je een echte prog scene als het ware. Daardoor kun je van daaruit best wel doorstoten naar een groter publiek toe. In Vlaanderen hebben we wel gespeeld, in Ledegem. Met een kermis en al. Dyscordia stond daar eerder ook. Daar zei men ons ook dat men liever hardere en melodieuze metal bands boekt, omdat de mensen dat gewoon leuker vinden. We zijn nog een beetje aan het zoeken, en dat zal voor na corona zijn, wat we kunnen doen om ook in Vlaanderen toch wat meer naam en faam te krijgen..

Hoe komt het toch dat jullie niet doorbreken naar een heel ruim publiek? Want dit is gewoonweg stadion rock vind ik. Pure klasse
In Nederland heerst enorm die mentaliteit ‘doe maar normaal, dat is al gek genoeg’. Om maar een voorbeeld te geven, Floor Jansen van Nightwish is nu pas echt bekend doordat ze aan dat programma ‘De beste zangers‘ heeft meegedaan, om maar te zeggen hoe men in Nederland tewerk gaat. Nightwish is nu toch geen klein bier binnen de internationale metal. Maar in Nederland kende haar niet echt iemand, binnen een groot publiek, tot vorig jaar dus… Dat is ook bij ons zo. Weliswaar zijn we bij Radio NPO 2 gedraaid in de Harde Bonanza, een metal podcast met gemiddeld 6000-10000 luisteraars per aflevering, maar durven ze het toch niet aan om een prime time metal programma op de radio te draaien, en dat is typisch Nederland dus. Braaf binnen de lijntjes kleuren.

Dat verwondert me toch een beetje, als je ziet hoe een Nederlander veel enthousiaster is over zijn nationale ploeg, dan wij Belgen die zelfs daar sceptische tegenover staan?
Dat is zo. Maar in de muziek is dat toch anders. Om nog maar een voorbeeld te geven. Within Temptation heeft gewoon het geluk gehad dat ze met ‘Ice Queen’ internationaal zijn doorgebroken. En zelfs zo een band die er dus daadwerkelijk staat, krijgt amper radio in prime time. Het zit er gewoon in om ‘niet te gek te gaan doen’ Zelfs Golden Earring krijgt moeilijk radio in diezelfde prime time, dat is toch geen klein bier.

Die hebben dat vroeger toch wel gehad?
In de jaren ’70 maar toen was het toch duidelijk anders dan nu. Toen was er ook meer een rock scene in Nederland dan nu.

Ik heb – om het over iets anders te hebben – een pakket ontvangen met een heel lekker biertje, een Nederlands pilsje met smaak ? hoe zijn jullie daarop terecht gekomen?
Het is een biertje uit Nederlands-Limburg. Onze drummer zijn beste vriend die heeft een neef en die is thuisbrouwer: Pater Ploeper is zijn biermerk. Die brouwt beperkte oplages voor feesten en bepaalde restaurants in Baarlo want daar woont zowel onze drummer als de neef van zijn beste vriend. We wilden voor dit album een originele promotiecampagne op poten zetten. Via onze drummer zijn we bij de neef van zijn beste vriend terecht  gekomen, om ons daarbij te helpen. Die heeft speciaal voor ons een biertje gebrouwen… Een twintigtal VIP pakketten hebben we gebruikt voor promotie naar pers, radio en anderen. We hebben ook gevraagd om enkele kratten opzij te houden voor als er een releaseshow in Sjiwa, het podium van Prog Power Europe moest komen, al is het maar voor twee keer 60 man. Dat biertje zal dus worden geschonken bij de release party als die er ooit komt.

Het onderwerp van het jaar? Corona ? zijn er bij jullie plannen in het water gevallen?
We hadden dus een release show gepland, voor 28 november. Het heeft er zelfs even naar uit gezien, toen in de zomer de cijfers wat beter werden, dat het nog zou kunnen doorgaan met bijvoorbeeld twee keer zestig man of zo. Uiteindelijk evolueert dat naar maar twee keer dertig. En toen werd het nog minder. Dan hadden we iets van nee dan liever niet en stellen we het beter volledig uit. We hebben met de organisatie al een contact gelegd, van zodra het wel kan (al is het maar voor twee keer zestig of zo) dat we direct zullen boeken.

Niet live kunnen spelen is wellicht het grootste gemis. Hoe ga je als muzikant (maar ook als mens) om met zo een crisis?
We hebben wel gezegd als we een live stream kunnen doen die gegarandeerd een goed geluid en technisch perfect in elkaar steekt , we dat eventueel zouden overwegen. En voor de rest, repeteren kunnen we – rekening houden met de afstandsregels en zo – gelukkig wel bij de drummer in zijn studio.

Zijn er mogelijkheden wat die live streaming betreft?
Niels Jensen, de vaste geluidsman van bands als Myrath, Anneke van Giersberen, DeWolff en het festival Prog Power USA zou een mogelijkheid kunnen bieden. Hij heeft ons gezegd, moesten jullie spullen nodig hebben voor een goede live stream doe ik het graag voor jullie. Die mogelijkheid houden we dus zeker open, moest er een aanbieding komen die dus perfect in elkaar is gestopt wat dat betreft. Dan gaan we met hem en bevriende camera mensen zeker eraan werken, maar als hij op tour is met een grote band of zo wordt dat moeilijk. Maar als het kan? Graag!

Hoe denk je persoonlijk dat de muziek, cultuur en ook horeca deze crisis zullen overleven? Want het ziet er niet naar uit dat voor midden januari  deuren zullen open gaan
We gaan in elk geval als het weer kan een benefiet doen voor Café de Meister in Geleen met twee bands van ons label in september 2021. Dat is een super gave muziekkroeg met enthousiast publiek, waarvan bijna de hele zaal dan je nieuwe plaat koopt! Wat de gevolgen zijn? De grote en middelgrote zalen zullen het denk ik wel redden. Sommige krijgen vaak al van de gemeente uit subsidies. Wat de bands betreft? Ik zie onszelf een beetje als eerste divisie en daarboven heb je wat wij Jupiler League noemen. Ik denk dat die Jupiler League bands die eerste divisie zullen over nemen. Want die eredivisie bands zoals Dream Theater, Metallica en Muse, die komen er wel uit. Maar de bands die er net onder komen die zullen ons, als eerste divisie band, wel een beetje kunnen verdringen omdat ze absoluut moeten optreden. En die worden misschien meer betaalbaar voor de kleinere zalen. Ik hoop natuurlijk dat wij nog wel kunnen optreden, want ook wij kunnen dat gebruiken!

Rond die echt grote bands is het dit jaar, op een paar uitzonderingen eventueel, zelfs heel stil?
Ja, maar die hebben een verkoopmodel. Die geraken er sowieso wel uit. Want, zodra die kunnen optreden, grootschalig, zijn die weer vertrokken zonder dat ze echt in de problemen zijn geraakt door dat model. En dat is het probleem voor die bands onder die grote bands, en voor ons. Wij moeten gewoon blijven uitbrengen, of men vergeet ons gewoon.

Voor de echt kleine bands wordt het een ramp vermoedelijk?
Ik ken al een paar vrienden die pas waren begonnen met een project, met vol enthousiasme, en zelfs al wat naam hebben binnen onze scene. Maar daar is dus nooit iets van gekomen, voor zulke bands is het dus nog moeilijker nu.

Wat zijn de verdere toekomstplannen?
We zijn nu bezig met een nieuwe song, en ik verwacht dat we nu en binnen twee jaar met een nieuw album voor de pinnen zullen komen. Ons plan is om de lijn door te trekken, met wat we nu hebben gedaan. Die symfo /prog een beetje te overstijgen, en de meer experimentele kant uit te gaan. Er ligt al een nummer met ene old fashioned Death Angel thrash metal-riff klaar. Een nummer met een black metal riff. Onze drummer heeft dan weer iets liggen dat de slepende weg op gaat. Kortom, het wordt een bont allegaartje waarbij we stevig buiten de lijntjes blijven kleuren.

Daan, ik heb u ook leren kennen met uw ander project Mother Bass. Dat avontuur is nu voorbij. Waarom?
We merkten toch dat het laatste jaar er minder songs uit kwamen, het was gewoon op. We lagen niet altijd meer op diezelfde lijn wat songs schrijven betreft. Dan merk je toch, wat de band betreft althans, dat het op is. Want alles blijft voor iedereen individueel dus doorgaan. Friso gaat ondertussen door met zijn gedichten en zo. Hij is ook bezig met een eigen project waar hij zijn eigen symfonische/progressieve en neoklassieke opera ei kwijt kan. Ik heb al iets gehoord en ik kan alleen maar zeggen dat Friso weer iets heel tofs gaat maken! De bassist Roel en ik zouden graag een akoestisch album uitbrengen met invloeden van Nick Cave , Kate Bush en die toestanden. Onze drummer is vader geworden, heeft een eigen onderneming en geeft drumles. En wonder boven wonder heeft ie het zelfs zeer druk. We zijn dus allemaal als goede vrienden uit elkaar gegaan, omdat we dus aanvoelden dat het eindpunt is bereikt wat de band betreft dan toch… Maar, er ligt wel genoeg materiaal om ooit nog eens iets op te nemen, dus wie weet binnen enkele jaren. Of dat nu twee of vier jaar is, we kunnen gewoon oppikken waar we gestopt zijn moest dat er ooit van komen.

Om af te sluiten, zijn er nog verdere plannen naast Armed Cloud. Misschien een solo album?
Ik heb iets liggen voor een solo ambient elektronisch experimenteel muziekproject waar ik heel graag iets zou mee willen doen, dat is nu even niet mogelijk. Maar die plannen zijn er dus. Met mijn of andere zangstemmen. Ik ben alleen dus nog op zoek naar iemand die met mij mee wil springen op dit project, want die heb ik voorlopig nog niet gevonden.

Wat zijn na al die jaren de verdere ambities? Is er ook een soort einddoel dat je voor ogen hebt?
Met Armed Cloud op Prog Power Europe spelen, maar niet als opener maar ergens in het midden van de affiche. En op zaterdag of zondag, en niet op vrijdag (haha)! Of een droom van ons is ook eens op Graspop Metal Meeting staan in een van de tenten eventueel. En persoonlijk, met dat akoestisch ding waar ik het net over had, we een band kunnen vormen en live iets mee kunnen doen. Live spelen is het voornaamste, en daarin kunnen groeien.

Om af te sluiten, waar zou je als muzikant willen staan binnen tien jaar?
Gewoon dat we ook op de nationale radio worden gedraaid of zo. En ook gewoon in het buitenland kunnen spelen zoals Noord-Amerika, Zuid-Amerika of Japan.

Bedankt voor dit fijne gesprek, hopelijk doen we dat spoedig over tussen pot en pint op een of ander festival of in een concertzaal

Briqueville is een goed bewaard geheim in ons landje. Ze zijn getooid in opvallende maskers en lange gewaden; ze treden op in de duisternis en live doen ze onze ziel branden in de hel. Telkens als de band optreedt, ervaren we een trip naar de donkerste zijde van ons onderbewustzijn . Hun platen ademen dezelfde mysterieuze sfeer uit, donker, grauw, geënt op oorverdovende, hypnotiserende metal.
We weten nog steeds niet wie achter de maskers schuilt; op hun nieuwe schijf 'Quelle' uitgebracht via Pelagic Records, laat de band nog steeds geen tipje van de sluier los.
De volledige recensie van 'Quelle' kun je hier nog eens nalezen:  http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/79967-quelle.html

Briqueville is live, nog meer dan op plaat dus, een intensere trip in de donkere krochten van de hel. Briqueville laat in de Minard, Gent, weliswaar niet voor een publiek, via de streaming, een perfecte kruisbestuiving horen van licht en duisternis, omhuld door een walm van mystiek en occultisme. Wat een intensiteit.
Een rilling loopt over onze rug als de gitaristen op ingetogen, lichtjes dreigende wijze hun riffs door de boxen laten loeien; het bezorgt ons een krop in de keel.
Registers worden open getrokken. Ook wat de lichtshow betreft. Je wordt door beeld als klank letterlijk omver geblazen.
Gehuld in het complete donker grijpt de band je al bij de eerste noot bij de lurven. Binnen een mysterieus kader, drijven ze het tempo langzaam op naar een climax waarbij je de grond onder je voeten voelt daveren.
Er is bovendien een bijzonder uitgekiende lichtshow; de kleuren gaan van wit naar groen over blauw naar paars zelfs ; alles ziet er nu even angstaanjagend uit, net als hun donker klinkende intensieve muziek.
Een vreemde uitziende man maakt vooraan het podium occulte rituelen, wat de sfeer ten goede komt. Je voelt je wegglijden naar je eigen Hel; ontsnappen is niet mogelijk. We laten ons hypnotiseren door hun voortdurend spel van licht en donker door de verschroeiende riffs die diepe groeven in het hart snijden.
De temperatuur stijgt bij elke song naar een kookpunt; walmen van occultisme voelen we in de huiskamer. Niet direct een gevoel van veiligheid dus , maar in de geborgenheid , die ze proberen aan te bieden , slaagt Briqueville erin beeld en klank op je netvlies te branden, je oorschelpen zodanig te strelen, dat het angstzweet je op de lippen staat. Het is vertoeven in de meest donkere hoek van je kamer; een donker kerstfeest buiten categorie dus.
Via deze livestream bewijst Briqueville zijn concept en zijn unieke positie in ons landje.

Het voortdurende spel van licht - duisternis, en de occulte taferelen zijn de rode draad in dit streaming concert. Een eeuwig gevecht , waarbij je als luisteraar verweesd achterblijft in de donkerste hoek van de kamer, nagenietend van de sound. Kortom, Briqueville is één van de best bewaarde Belgische geheimen.

Check https://smarturl.it/briquevilleDGTL

Organisatie: Democrazy, Gnet

Winterstille - Het is expliciet de bedoeling om mensen te bereiken die het zwaar te verduren hebben, en die in onze muziek een licht- of rustpunt vinden

We citeren even de informatie op de bandcamp pagina van Winterstille: “Xavier Kruth en Gerrry Croon ontmoeten elkaar als redacteurs van Dark Entries, een online Nederlandstalig muziektijdschrift gespecialiseerd in donkere muziek. Ze delen een voorliefde voor gothic rock, darkwave, symfonische metal en aanverwante stijlen, met een bijzondere liefde voor groepen als Goethes Erben, Sopor Aeternus en vooral Lacrimosa.”
Onder de naam ‘Puin van dromen’ brengt Winterstille een gevarieerd debuut uit, bestemd voor een ruim publiek. Naar aanleiding van deze uitgave hadden we een fijn gesprek met Xavier Kruth, die bovendien ook de toekomstplannen rond dit project uit de doeken deed.

Om maar met de deur in huis te vallen … Hoe is het project Winterstille ontstaan?
Het project is ontstaan door een ontmoeting tussen mij en Gerry Croon. We waren beide al van onze eigen kant bezig met muziek. Ikzelf speel reeds jaren in cafés en dergelijke, gewoon gitaar en zang. Gerry van zijn kant  heeft zijn eigen blazersensemble Crooniek, en is ook actief in een fanfare. Gerry was met zijn ensemble Crooniek op zoek naar muzikanten waarvoor hij arrangementen kon schrijven. Singer-songwriters dus. Zo een project liep al met Olivier Soil die ook in het Nederlands zingt, binnen de kleinkunst, folk en pop middens. Dat werd dan het project Olivier & Crooniek, dat in 2017 het debuutalbum ‘Demonen en Dromen’ uitgaf. Ik was naar de première geweest van het album. Zo kwam ik na het optreden aan de praat met Gerry die me vroeg of ik ook zin had om zo een samenwerking op te zetten. Toevallig was ik ook op zoek naar mensen waarmee ik kon samenwerken om mijn songs op plaat uit te brengen. Ik had geen zin om dat te doen met enkel zang en gitaar. Dus Gerry kwam op het juiste moment. Het was eigenlijk voor mij een geschenk uit de hemel als het ware.

Heeft de band naam een bepaalde betekenis?
Oorspronkelijk was het de bedoeling dat de band gewoon ‘Xavier Kruth en Crooniek’ zou heten, in navolging van dat project ‘Olivier en Crooniek’. Ik en Gerry vonden echter dat die naam ‘Xavier Kruth en Crooniek’ niet zo goed bekte. Daarom waren we op zoek naar een woord dat aansluit bij de muziek die we brengen, iets melancholisch, in dit geval de winter en de stilte en alles daaromheen. Daardoor zijn we terecht gekomen bij ‘Winterstille’, een Duitse vertaling van ‘winterstilte’. Gewoon omdat dit een romantische en melancholische weerklank had die paste binnen ons concept.

Volgens wat ik lees is er bij beiden een grote voorliefde voor gothic muziek. Maar eerder zou ik deze schijf onderbrengen onder chanson of kleinkunst, met een donker randje weliswaar. Hoe denk je daar zelf over?
De muziek leunt zeker aan bij de folk muziek, omdat het met akoestische instrumenten is gemaakt. Ook de kleinkunst invloeden zijn er zeker, mede omdat we Nederlandstalige songs brengen. We worden vergeleken met heel mooie namen als Boudewijn De Groot of Wim De Craene, dat is geen klein bier. Ik hou ook van die kleinkunst, maar ook van de Franse Chanson. Ik ben van thuis uit Franstalig. Artiesten als Charles Aznavour, Yves Duteil, Renaud en dergelijke meer spreken me zeker aan. Dus die link is zeker aanwezig in onze muziek.
Hoe we naar gothic kijken binnen dat concept is de vraag, want zowel ik als Gerry zijn enorme gothic liefhebbers. Eigenlijk kun je gothic niet zien als een muziekgenre. Net omdat je daar strekkingen hebt die neigen naar punk, metal, electro, industriële muziek, new wave, dark ambient, neoklassiek tot Einstürzende Neubauten of Goethes Erben en dergelijke meer. Gothic is dus een heel breed begrip. Wat ons betreft zit er dus wel degelijk een gothic sfeer in wat we hebben gemaakt. Je kunt het uiteraard niet vergelijken met The Sisters of Mercy of The Cure of zo. Maar toch. En  op die basis hopen we ook dat, net door dat wat donker randje, de gothic liefhebber hierdoor wordt aangesproken. We komen uit die gothic scene, dus het zou leuk zijn als we ook van die kant uit erkenning krijgen. Komt die eerder vanuit de kleinkunst of folk, dan is dat uiteraard ook mooi meegenomen.

Ik vergelijk de Gothic van nu ook een beetje met jazz. Men kleeft daar tegenwoordig ‘jazz’ op maar het is niet echt jazz meer. Het gaat naar ‘improviseren’, met een link naar… Ik zie dat jullie dat ook doen eigenlijk, muziek maken die geen Gothic meer is, maar die link daar naartoe is nog aanwezig
Het is ook niet dat we per se gothic willen genoemd worden uiteraard. We komen uit die scene en hopen gewoon dat we daar ook erkenning kunnen krijgen, maar als dat niet gebeurd is dat ook geen ramp. Als het eerder de mensen aanspreekt die houden van Nederlandstalige folk en kleinkunst dan is dat even goed. We zien dat vrij ruim.

Ik heb de plaat al een paar keer beluisterd. Hier volgen enkele persoonlijke bedenkingen: Ik vind dat er zelfs een bijzonder folkloristisch kantje zit aan ‘Puin van dromen’. zoals bij het mooie “The Shores of Normandy” waar plots Ierse of Schotse folk invloeden komen boven drijven. Wat is je mening hierover?
Dat klopt volledig. Ik wil het verhaal daarrond wel vertellen. Ik had een artikel gelezen over de landing in Normandië, uit de Tweede Wereldoorlog. En daar gaat het nummer dus ook over. Ik hield wat dat betreft wel van die nummers van  Eric Bogle die trouwens zelf een Schot is. En die heeft nummers geschreven over de eerste Wereldoorlog zoals ‘The Green Fields of France’, ‘No Man’s Land’ tot ‘The Band Plays Waltzing Mathilde’. Binnen die songs zitten door zijn afkomst Schotse akkoordprogressies. Het was voor mij een uitdaging om muziek te schrijven in de stijl van Eric Bogle. Dus slopen er bewust die Schotse en Ierse Folk  invloeden in ‘The Shores of Normandy’.

Het mooiste vind ik nog de vele uiteenlopende gezichten, een zeer kleurrijk allegaartje eigenlijk. Schipperen van melancholie naar soms zelfs grimmig, heen en terug. Wat is je  mening over deze opinie? En is dat een bewuste keuze?
Dat was de bedoeling. Gerry en ik zaten op dat vlak op dezelfde golflengte. We wilden niet twee keer hetzelfde doen op deze plaat, dus is elke song heel anders dan de vorige, misschien met de uitzondering van ‘Drink nog een glas’ en ‘If I would only know’ in het begin van de plaat. Maar voor de rest… De arrangementen zijn telkens anders, er zijn nummers met enkel gitaar en zang, of een uitgebreid arrangement en zo voort. We hebben er dus inderdaad heel bewust naar gestreefd om elk nummer op deze plaat een beetje anders te laten klinken.

Ook laten jullie niet echt volledig in jullie kaarten kijken, dat valt me ook enorm op. Ook daar bewust voor gekozen? Of zie ik het verkeerd
Dat gaat voort op de vorige vraag. We hebben effectief naar die verscheidenheid gestreefd, we wilden echt nummers die heel anders zijn. Daardoor gaat het van hier naar ginder, het is heel onvoorspelbaar. Als het dat is dat je bedoelt… Maar dat is dus, zoals gezegd, bewust zo gedaan.

Ik schreef ook: ‘Avonturiers onder de chanson, kleinkunst EN gothic mogen dit ‘Puin van dromen’ dus gerust in huis halen, een plaat waarbij een lach en een traan nooit ver weg zijn. Gedrenkt in pure schoonheid die al even veel uiteenlopende kanten uitgaat.’ Zien jullie jezelf als avonturiers? Of hoe moet ik het zien?
Ja, voor een deel wel. Het is sowieso al een avontuur om een plaat op te nemen. Daar zijn maanden werk in geslopen. Voor mij was dit toch een heel andere ervaring, ik heb wel meegewerkt aan cd’s van Gert Kleinpunk of Kinderen van Moeder Aarde. maar deze keer heb ik het proces van begin tot einde intensief meegemaakt. En dat is toch heel anders. En ook, je weet nooit hoe een nummer echt gaat klinken eens het op die cd staat. Ook dat is toch een onderdeel van dat avontuur. Op dit vlak alleen al kun je ons zien als avonturiers. Maar ook dus avontuurlijk in die zin van wat we daarnet al aangaven, het streven naar iets nieuws en verrassend in wat we doen.

Je had het over Gert Kleinpunk, gaat het ook niet vaak die richting uit bij jullie?
Het is anders en toch weer niet. Ik en Gert Kleinpunk zijn echt zeer goede vrienden, die op veel vlakken op dezelfde lijn zitten. Ook wat betreft folk muziek en Nederlandstalige teksten. Met dit verschil dat ik songs heb geschreven in verschillende talen, en Gert vasthoudt aan die Nederlandse taal. Hij spreekt me daar soms wel over aan, waarom ik dat doe. Ik snap het ook wel. Er is een soort druk naar muzikanten toe om in het Engels te schrijven en daar wil hij niet aan toegeven. Het is een soort statement om te zeggen ‘ik zing wel in het Nederlands’, en daar kan ik me wel in vinden. Er is nog een verschil, onze muziek van Winterstille is meer melancholisch terwijl Gert expliciet politiek getinte muziek maakt. Bij ons vind je dat ook een beetje terug in het nummer ‘Partizanen van de Volle Maan’. Maar het is niet onze bedoeling om politiek getinte muziek te maken. Afgezien daarvan komen ik en Gert zeer goed overeen. Ook wat die standpunten over onze maatschappij betreft zijn we het vaak eens natuurlijk.

Tot daar enkele persoonlijke bedenkingen, hoe waren de reacties tot nu toe?
Over het algemeen positief. Ik heb wel ergens een opmerking gekregen op facebook dat de zang soms wat vals is, ook was er in een review een reactie dat mijn zang niet altijd even toonvast is. Dat is een werkpuntje naar de toekomst toe, want we willen uiteraard nog meer maken. Maar het gros van de reacties zijn heel, heel goed. Er was ook iemand die zei dat de teksten redelijk somber zijn. Dat klopt wel ergens, als je de teksten leest zijn die eerder somber, maar dat is hoe we aansluiten op die gothic wereld eigenlijk. En bij de minder vrolijke kant van de mensheid.

Dat sombere dat jullie brengen voelt eerder aan als een donker dekentje tegen warme winteravonden of zo, ik voelde me daar zeer comfortabel bij
Dat is een mooie opmerking. Het was ook de bedoeling iets warm te brengen, wellicht klinkt folk sowieso wel iets warmer. We wilden ook een plaat uitbrengen die troost biedt, een rustpauze in het leven. Het is expliciet de bedoelingen mensen te bereiken die het zwaar te verduren hebben, en die in onze muziek een licht- of rustpunt vinden.

Live optreden zit er niet in voorlopig. Zijn er plannen om deze plaat voor te stellen?
We hadden een groot optreden gepland op 7 november, bij de uitgave van de plaat. Dat is door corona niet kunnen doorgaan. Maar we blijven eraan vasthouden. Zodra we terug kunnen optreden, zullen we op dezelfde locatie – de Sint-Antoniuskerk in Buken – alsnog optreden. Ik zou normaal op 5 januari een optreden geven voor Radio Benelux en dat is voorlopig nog niet afgezegd, maar ondertussen heb ik vernomen dat het waarschijnlijk niet doorgaat. Als dat doorgaat zal het sowieso een solo optreden zijn. Normaal zullen we daarna ook enkele optredens doen met de gehele band. Je moet je voorstellen: dat zijn tien man, inclusief een blazersensemble.

Eventueel de optie via streaming?
Dat hebben we ook overwogen, maar ook daar zit het probleem: we zijn met tien man en dat is te veel. Plus hebben we dus die blazers, en daar komt meer speeksel verspreiding bij kijken. Dat speelt ook nog eens een rol. Dus streaming met onze hele band in dezelfde ruimte wordt zelfs zonder publiek al moeilijk. We mogen zelfs niet repeteren op dit ogenblik met onze volledige band. Maar zodra het terug kan gaan we dat optreden, om deze cd te lanceren, op een of andere wijze zeker doen. En als we dat kunnen live streamen? Dan is dat zeker een optie.

Hoe sta je tegenover het feit dat bands en artiesten daar gebruik van maken? In Gent heb je ‘Sound of Ghent’ een samenwerking tussen o.a. Vooruit, Gent, Festival van Vlaanderen en Democrazy die dat toch al fijn hebben georganiseerd. Hoe sta je daar dus tegenover?
Er waren al ver gevorderde plannen om ons voorstellingsoptreden te streamen, vooral toen bleek dat er geen publiek aanwezig mocht zijn. We staan echt te springen om op een of andere manier die cd te promoten. Ik ben dus zeker geen tegenstander van die mogelijkheid.

Nu we toch over corona bezig zijn, zijn er bij jullie plannen in het water gevallen?
Ja, dat optreden waar ik het net over had. (haha) De cd heeft ook vertraging opgelopen door deze corona crisis. We zijn dit al gaan opnemen in december 2019 en januari 2020. Ook het mixen en masteren heeft door corona langer geduurd. Wat het label betreft, we zijn heel blij dat we op Wool-E Discs kunnen verschijnen. Die hadden ook wat twijfels om een plaat uit te brengen midden in de lockdown. Wat begrijpelijk is, je verkoopt midden in den lockdown toch wat minder dan als de mensen de plaat kunnen aanschaffen op een optreden of zo. Vooral dat laatste is voor een artiest enorm belangrijk, omdat de meeste artiesten net daar hun platen verkopen. En dat valt nu weg. Dus ja, begrijpelijk dat het label dat wat wilde uitstellen.

Hoe ga je als muzikant (maar ook als mens) om met zo een crisis?
Ik probeer me daar niet zo druk over te maken. Gerry heeft het daar wel wat moeilijker mee gehad, omdat we die optredens moesten afzeggen en zo. Kijk, ik werk ook in een sector waar corona aanwezig is, ik vind de maatregelen sowieso noodzakelijk en ga er zeker niet tegen protesteren. Ik probeer er dus ‘zen’ bij te blijven. Het is voor niemand leuk, zo een situatie. Van zodra het kan zullen we zeker optreden en zo, we staan te trappelen om dat te doen. Maar het moet absoluut veilig te zijn, dus ik probeer me daar niet teveel van aan te trekken.

Het zijn wellicht enkele standaardvragen die ik iedereen stel in deze tijden. Maar hoe denk je persoonlijk dat de muziek, cultuur en ook horeca (die behoren tot de zwaar getroffen sectoren) deze crisis zullen overleven?
Je moet dus heel goed begrijpen dat er een verschil is tussen mensen zoals ik die niet moeten leven van hun muziek, en zei die er financieel afhankelijk van zijn. Voor ons is het puur hobby, ons inkomen hangt er niet van af. Integendeel, wij stoppen daar geld in en ik denk zelfs niet dat we al het geld dat we erin stoppen nog ooit zullen terug zien (haha). Dat is dus een groot verschil met iemand bij wie zijn broodwinning afhangt van het wel of niet kunnen optreden. Voor die mensen is het nu enorm zwaar, dat begrijp ik volkomen. Nu, ik geloof dat cultuur en muziek altijd zullen overleven. Misschien met een andere insteek of zo, maar dit verdwijnt nooit. Ik denk ook aan die alarmistische berichten uit het verleden waarbij men zei dat muziek uitsterft omdat de cd het niet meer goed doet, mensen kopen geen platen meer… Dat werd al voor de coronacrisis gezegd. Mensen zullen echter altijd die nood voelen om zich op een creatieve manier te kunnen uiten. In die zin zal cultuur en muziek nooit verdwijnen. Maar het zijn uiteraard op het moment zeer moeilijke tijden voor de cultuurwereld.

Wat zijn de verdere plannen met de band?
We zijn eigenlijk al volop bezig aan de volgende plaat, meer nog, we zijn al een eind onderweg wat de opvolger van ‘Puin van Dromen’ betreft. Er zijn al enkele nummers klaar. We werken ieder in ons eigen kot. Het is enkel de vraag wanneer we terug kunnen repeteren en zo… Want dat is nu dus niet aan de orde. Ik ben er zeker van dat we daar verder kunnen aan werken in de loop van 2021, en dat die plaat ofwel eind 2021 of begin 2022 zal uitkomen. We zijn er in elk geval mee bezig.

Welke richting zal die plaat uitgaan? Dezelfde als ‘Puin van Dromen’?
Enerzijds zal er wel in het vervolg gewerkt worden van die eerste plaat, en langs de andere kant weer niet. Het zal zeker geen kopie zijn van de eerste. We blijven gewoon trouw aan onze stelling dat we absoluut geen twee keer hetzelfde willen doen, dus de tweede zal op dat vlak weer anders zijn dan de eerste.

Zijn er naast Winterstille nog projecten waar jij (en eventueel je compagnon) nog mee bezig zijn?
De meeste van mijn vorige projecten liggen al een tijdje stil. The Marchesa Casati zijn al jaren uit elkaar gegaan, Kinderen van Moeder Aarde staat ook al een tijdje op inactief. En Gert blijft wel muziek maken, maar heeft mij daar niet voor nodig. Hij heeft tegenwoordig een heel goede begeleidingsband. Ik heb naast Winterstille dus eigenlijk geen muzikale projecten.  Ik heb nog solo opgetreden onder mijn eigen naam, maar de nummers die ik vroeger solo bracht staan nu op die cd van Winterstille, dus dat ‘solo project’ is gewoon daar in verder gezet. Ik ga links en rechts wel nog eens solo optreden, als dat weer kan, dat wel. Gerry heeft met Crooniek wel andere projecten lopen. Hij heeft ook blazersarrangementen gemaakt voor Illuminine, het neoklassieke project van Kevin Imbrechts die ook gitaar speelt op onze plaat. Daar zullen zeker ook nog optredens van komen.

Om daar nog beetje verder op te borduren, wat zijn de eigenlijke ambities van Winterstille?
Dat is eigenlijk heel persoonlijk, en dus meteen ook mijn persoonlijke ambitie. Ik heb zelf best heel wat moeilijke periodes van depressie doorgemaakt. Als je me vraagt welke doelgroep ik met mijn muziek wil bereiken, zijn dat dan ook niet per se gothic, folk of kleinkunst middens. Echt geld verdienen zal hiermee wellicht niet lukken. Ik wil met mijn muziek net die mensen bereiken die dezelfde ervaring hebben gehad in hun leven en in onze muziek dus een troost en houvast vinden. Want 20% van de mensen heeft ooit in zijn leven geconfronteerd geweest met zulke periodes van depressie en dergelijke meer. Dat is dus eigenlijk meteen mijn grote ambitie. Mensen die het moeilijk hebben een lichtpunt geven in het leven door mijn muziek, en dus ook deze van Winterstille

Dank voor het fijne gesprek, hopelijk doen we dat spoedig over op een of ander concert tussen pot en pint

Om de muziek van een grootheid als Beethoven te spelen, moet je sterk in je schoenen staan.  B'Rock Orchestra gooit bij de streaming voorstelling van ‘Beethoven Symfonie nr. 1’ laatstleden, hun jaren ervaring in de strijd om de luisteraar ademloos te laten genieten. De magische kruisbestuiving tussen die instrumentatie, binnen een gevarieerd kader, bezorgt je koude rillingen.
Nu kregen we het streaming concert te zien van ‘Beethoven Symfonie nr. 2’, deze keer voorgesteld door solisten van Anima Eterna, onder het motto 'kleine bezetting, groot effect'. Dit concert werd opgenomen op 26 september ll.

Met Jos Van Immerseel op piano, vergezeld door Anima Eterna, krijgen we een virtuoos te horen en te zien die grenzen heeft verlegd binnen de klassieke muziek. De negende symfonie van Beethoven werd dan ook uitgekleed, en in een nieuw kleedje gestopt zonder dat de uitvoerders gezichtsverlies lijden, integendeel zelfs. Een geslaagde missie dus!
Diezelfde Jos Van Immerseel mag de spits afbijten; met een indrukwekkende serenade op zijn piano dompelt hij ons onder in een adembenemend sfeertje, eigen aan Beethoven 's werk. Hij wordt bijgestaan door de cello van Mercedes Ruiz en de viool van Midori Seiler, die alle registers op intense wijze opentrekken in het tweede bedrijf. Ze tasten fijnzinnig de grens af tussen breekbaarheid, als porselein, en geluidsmuren omver blazen.
Het is een voortdurend schipperen in uitersten, altijd al de grote sterkte van een componist als Beethoven; dat wordt door deze virtuozen helemaal uit de doeken gedaan.
Op geen enkel moment valt er een speld tussen te krijgen. Deze symfonie is een meesterwerk en het wordt gevarieerd als even meesterlijk gebracht, dat de grootmeester 'himself' vermoedelijk mee geniet van wat deze topmuzikanten met zijn werk doen.

De hemelse kruisbestuiving tussen piano, cello en viool gaan alle kanten uit en kleven aan de ribben, waardoor je er stil van wordt, of zit te headbangen , alsof je op een rockconcert zit. Niet enkel de compositie nodigt je daarvoor uit , maar ook de manier waarop Anima Eterna dit aanpakt. En dat verdient zondermeer een daverend applaus.

Meer info www.soundofghent
Beethoven Symfonie nr. 3 'Eroica' met solisten van  met Casco Phil https://soundofghent.be/event/gent-festival/beethoven-3-casco-phil

Organisatie: Festival Van Vlaanderen, Gent

Lady Linn - Sound of Ghent - Uitgelezen - De magie tussen breekbaarheid en oerkracht

Als introductie van deze ‘Uitgelezen’ afgelopen dinsdag in de Vooruit, Gent via streaming, zonder publiek in de zaal, citeren we even: “Uitgelezen zet een honderdjarige, een Nobelprijswinnaar en een psychedelische rockband in de spots. Variatie troef dus. We doen dat met vaste panelleden Jos Geysels, Anna Luyten en Fien Sabbe en de extra panelleden Filip Joos en Marc Coenen”.

David Mitchell - Utopia Avenue
Hoewel het verhaal in dit boek gaat over een in 1967 en 1968 succesvolle Engelse popgroep die bestond uit toetsenist/zangeres Elf Holloway, bassist en zanger Dean Moss, drummer Griff Griffin en de half Nederlandse leadgitarist Jasper de Zoet. Jasper stamt rechtstreekse af van Jacob de Zoet (die van die niet verhoorde gebeden). En die afstamming is nog best een dingetje, to put it mildly. Maar Jasper is vooral een virtuoos gitarist, die in zijn toptijd de vergelijking met Jimi Hendrix en Eric Clapton met gemak kon doorstaan. In het debat komt naar voor hoe David Mitchell zeer subtiel verwijst naar de succesvolle bands rond die periode; ook een - zoals hij zelf uitdrukt - niet muziekkenner Filip Joos voelt bij het lezen van het boek aan alsof hij de muziek kan horen. Een rode draad vanavond , zoals ook de overige panelleden aan de tafel naar voren brengen. David Mitchell omschrijft perfect die typische sfeer in zijn boek, wat ervoor zorgt dat het een perfect boek is voor zowel de muziekliefhebber als de niet-muziekliefhebber , die wil ontdekken wat er leefde in die periode.

Ernest Claes - De Witte
We citeren: ‘De Witte’ viert zijn honderdste verjaardag! Het legendarische boek beschrijft het leven van een opgroeiende jongen in een Vlaams plattelandsdorp. Achter zijn kwajongensstreken gaat een treurig leven schuil, maar als hij de literatuur ontdekt, veroorzaakt dat een geestelijke ommekeer. Het boek, verschenen in 1920, is ondertussen al aan meer dan 100 herdrukken toe, leidde vele levens, waarvan de bekendste in de gelijknamige bioscoopfilms (1934 en 1980) en in het ongemeen populaire ‘Wij heren van Zichem’ (1969-1971), een absoluut VRT-kijkcijferkanon.
‘De Witte’ van Ernest Claes is deels autobiografisch, deels de neerslag van wat zijn broers, schoolmakkers en anderen hebben meegemaakt en deels louter fictief.’
De panelleden drukken vooral uit dat ze toch lichtjes ontgoocheld waren over het boek. Vooral het oppervlakkige dat er vanuit straalt, stoort hen in bepaalde mate.

Mario Vargas Llosa - Bittere Tijden
We citeren: ‘Bittere tijden’ is Nobelprijswinnaar Mario Vargas Llosa op hoog toerental. Het is een spannende roman over internationale samenzweringen en belangenverstrengeling ten tijde van de Koude Oorlog, waarvan de echo’s vandaag de dag nog voelbaar zijn.’
De panelleden vonden vooral het spel tussen fictie en werkelijkheid zeer interessant aan dit boek. Je moet er wel een inspanning voor willen leveren, maar het is een verhaal waarbij je eens je mee bent met het verhaal,  wordt meegesleurd naar een verleden dat in de huidige tijden zelfs  nog steeds zeer levendig is in vele landen. Je moet wel houden van die geschiedenis uit die Zuid-Amerikaanse landen en zo. Maar toch. Een aanrader volgens de panelleden, als je er wil voor open staan.

Christophe Vekeman
Speciale gast op deze avond is Christophe Vekeman die in de prijzen viel met zijn boek ‘Cruise’. Meer informatie: https://www.vooruit.be/nl/agenda/2189/Boekvoorstelling_%27Cruise%27/Christophe_Vekeman/
Meteen heeft hij het ook al over zijn volgende boek. En stelt hij in het kort voor waar ‘Cruise’ over gaat. Bovendien weerlegt hij de kritiek die de andere panelleden hebben op ‘De Witte’ en leest enkele erotisch getinte anekdotes voor.

Elk van de panelleden stelt tenslotte zijn en haar ‘tip’ voor aan de kijkers. Zo tipt o.a. Anna Luyten tipt ‘Buitengewoon Bewustzijn’ , Peter Godfrey Smith.  En Jos Geysels tipt ‘De Bagage’ van Monika Helfer. De tip van Marc Coenen is ‘Banaliteit van het kwaad’ , Hannan Arendt.
De avond wordt afgesloten met de traditionele tombola , die nu toch heel anders verloopt, gezien er niemand in de zaal zit. Maar tradities worden ook nu weer in ere gehouden.

Lady Linn - De muziek wordt deze  keer verzorgd door  Lady Linn. We citeren: ’Soul, pop, jazz: het zit haar allemaal als gegoten. Ze is bekend van de geweldige hit “I don’t wanna dance”, maar al evenzeer van de swingende optredens met haar Magnificent Seven.’
Voor ‘Uitgelezen’ komt ze solo optreden. Aan haar piano hoor je de soul in haar stem, de warmte en de magie tussen breekbaarheid en oerkracht die alle stormen doorstaat. Het zit allemaal verweven in die bijzondere stem van onze zangeres Lady Linn.
In de volledige muzikale omlijsting brengt ze je in vervoering, ontroert en raakt de gevoelige snaar. Door de kracht die uitgaat van haar stem en de uitstraling kun je eveneens prompt alle problemen van het leven beter aan, wat extra mooi is aan dit solo optreden.
In normale omstandigheden laat Lady Linn zich omringen door een zestiental muzikanten, maar ook op haar eentje aan de piano , dompelt ze je dus onder in een sfeer van weemoed, pakkend, verdovend, soms zwevend over de dansvloer. Eens onder hypnose gebracht door die bijzondere stem van Lady Linn is er vooral  geen weg terug meer mogelijk.
Lady Linn voert ons , enkel op piano en met haar stem, zo weg met die paar songs op deze avond naar onaards mooie oorden. Het bewijst dat deze artieste een getalenteerde muzikante en componiste is , die zowel met haar band als solo al even uiteenlopende emoties aanspreekt. Ze combineert bovendien muziekstijlen als jazz, pop  en soul in een wonderbaarlijk mooi warm geheel.

Meer info Uitgelezen’ op de site van de Vooruit, Gent http://www.vooruit.be

Organisatie: Vooruit Gent

Als introductie van de bijzondere schijf 'Silhouette' van het duo Lili Grace, ofwel de zusjes Dienne en Nelle Bogaerts, citeren we even uit de biografie: '' Dienne en Nelle Bogaerts besluiten om de meest dissonante gebeurtenis in hun leven - het verkeersongeval van hun broer - om te zetten in muziek. Ze trekken in een mobilhome door de Ardennen en leggen het trauma van hun kinderjaren onder een denkbeeldige microscoop. Externe invloeden worden geweerd, en een select aantal vrienden ingeschakeld om hun concept in eigen beheer vorm te geven. Hun herinneringen vloeien over in melodieën, hun gesprekken vertalen zich in songteksten. De mooiste muziek ontstaat uit een noodzaak, vermoedden ze al lang. Maar nu weten ze het zeker'
Hoewel die pijn, vertwijfeling en vele vraagtekens terugkeren op deze plaat , is het geen tranendal geworden. Gedrenkt in een bad van weemoedigheid, straalt 'Silhouette' , ondanks het zware onderwerp, ook hoop uit. Hoop dat alles alsnog goed komt. Het ophalen van mooie herinneringen, met een lach en een traan.
Het verwerkingsproces wordt op een bijzondere wijze in beeld gebracht. Vanaf de eerste song 'Silhouette' ontroert Lili Grace je intens. De combinatie van twee engelachtige stemmen met een meeslepende percussie, cello en hobo zorgen voor enkele dansbare songs als “PDB”. Verdriet en hoop zijn onmiskenbaar met elkaar verbonden.
Hopelijk heeft deze plaat er ook voor gezorgd dat ze zelf hun immense verdriet een plaats hebben kunnen geven. Met “Nothing Human” wordt afgesloten op een beklijvende, intens mooie wijze, die je wegvoert naar je  meest pakkende momenten in het leven, toen verdriet je overmande en je het probeerde een plaats te geven. Tegen beter weten in.
Lili Grace bekijkt het verdriet uit de ogen van een kind, hun kindertijd; en ze geven er een volwassen draai aan. Het is een bijzondere traumatische ervaring, ze confronteren zichzelf met dit verdriet en die vertwijfeling. Ze stellen zich zoveel vragen. We citeren ''hoe verteer je als kind een gebeurtenis die zelfs door volwassenen niet wordt begrepen? Wie is dat silhouet in het ziekenhuisbed waarvan iedereen zegt dat het je broer is? Wat zien  comapatiënten door hun gesloten ogen? Waar is God wanneer je hem nodig hebt? Kan je iemand met een vislijn weer uit zijn slaap hengelen? En vooral: hoe verwerk je het verlies van iemand die niet dood is?" Vragen die je  als kind stelt maar waarop geen antwoord komt, niet toen niet nu.
De twee zusjes konden op deze manier geen mooiere ode brengen aan die dunne lijn tussen leven en sterven. Het is allemaal prachtig verwoord in negen emotievolle songs.

Tracklist: Silhouette (3:22) Traveller (3:26) Saints (4:38) The Horde (4:30) Not God (3:21) Killer (3:28) Fishing Spot (3:31) PDB (4:06) Nothing Human (3:39)

singer-songwriter/dreampop
Silhouette
Lili Grace

Grant is het singer-songwriter project rond vier muzikanten en vrienden uit de regio Brugge-Gent.  De band begon in 2000 rond de vroegere nummers van de frontman Dominiek De Groote. Oorspronkelijk ging de band als trio verder met drummer Tony Somers en de Gentse bassist Rutger Moelaert. Het resulteerde in 2006 in het debuut 'Real' gevolgd door ''Untill Dawn' in 2013. Circa tien jaar geleden werd ook Tom Kristiaan (piano) toegevoegd aan de line-up. Recent werd het debuut 'Real' heruitgebracht, met als extra de piano van Tom op de titelsong. We legden ons oor en hart te luisteren.
Aanstekelijke opener “Grant 7.3” laat een band horen die toegankelijk klinkt en muziek brengt die rock en weemoedigheid verbinden tot een mooi geheel. Elke song wordt gedragen door het mooiste instrument dat er bestaat, ‘de stem’. De vocals zijn warm en krachtig. Elke song wordt trouwens bepaald door een gitaarriedel. “Real” is een nummer dat dus in de nieuwe versie een piano meekrijgt, wat de melancholie alleen maar ten goede komt.
Grant blijft op de volledige schijf hetzelfde pad bewandelen. “Love U” is een pakkende song, die catchy genoeg klinkt om over de dansvloer te zweven. “Beats of Your Heart” en “Did i scare you” beamen dit verder.
Grant brengt aanstekelijke muziek die je wegvoert naar een gezellige zomeravond rond het kampvuur, of als eentje in de winter, gezellig rond het haardvuur. Gezelligheid en gezapigheid gaan hand in hand samen , en voelen aan als een zacht dekentje om de zorgen even opzij te plaatsen.
Ga het echter niet te ver zoeken bij Grant. Het is net die eenvoudige aanpak die ervoor zorgt dat dit collectief een bijzondere parel heeft (her)uitgebracht , binnen de sing/songwriting.
De pianotoets op 'Real' laat horen dat Grant na al die jaren nog steeds wil evolueren. We hopen dat, naast deze mooie heruitgave, hier iets nieuws kan uit groeien. Op 'Real' bewees Grant reeds een kwalitatieve band te zijn.. In 2020 zijn de warme songs, zeker in deze tijd, even relevant.

Tracklist: Grant 7.3 02:50 I Circle around your Orbit 03:07 Reasons and Sorries 03:19 Real 05:12 Nightcloud 03:39 Love U 03:21 Beats of Your heart 04:53 Did I Scare You 04:28

Wij volgen Powerstroke al sinds hun oprichting in 2007. In 2010 kwam hun debuut op de markt. Wat de band zo bijzonder maakt, is dat ze steeds zichzelf heruitvinden en nooit lang blijven hangen in één of andere muziekstijl. Zulke bands hebben bij ons altijd een streepje voor.
Hoewel op hun facebook de omschrijving ‘Death pop’ staat, is er zoveel aan de hand bij deze band, dat ze ons bij elke release weer weten te verrassen. Laten we het gewoon houden bij de  perfecte mix of hardcore, thrash metal, punk rock en death metal.
Vanaf eind 2014 vervoegde zanger Bavo de band en dat heeft de band, met alle respect voor zijn voorgangers, alvast deugd gedaan. Op ‘Done Deal’ (2016) bleek al dat de man heel uiteenlopende toonaarden aankon. Op ‘Omissa’ (2018)  stelden we vast dat Bavo de perfecte frontman/zanger is voor deze Belgische top band van internationaal allure. Met de nieuwste worp ‘The Path Against all the others’ wordt dat verder in de verf gezet en brengt Powerstroke dus een nieuwe sterke plaat uit.

Een vreemde science-fiction achtige intro, doet ons twijfelen of we de juiste plaat bij de hand hebben; leuk was het om ons zo op het verkeerde been te zetten.
Alle registers worden op helse wijze opengetrokken. Het klinkt opzwepend , gaat naar pure hardcore en gitaarriedels snijden als een mes,; daarnaast weten ze de gevoelige (metal)snaar te raken.
De band gaat dus vele kanten uit en Bavo’s vocals zijn een pluspunt, cleane vocals en rauwe growls, die emotioneel beladen zijn. De man kan echt alles aan. Hij leeft zich uit op deze plaat.
Powerstroke zijn topmuzikanten. De songs worden in uitersten geduwd , check “By My command”,  “Awakening” en “Legacy of Life” maar eens. Een gevarieerde, alsook gedurfde aanpak hoor je op “The Path Agains all the others”. De band kleurt graag buiten de lijntjes en treedt op die manier graag uit de comfortzone. Powerstroke klinkt avontuurlijk en experimenteert dus in het genre.
De band levert een remake af door een akoestische versie van “Until the fat lady sings” met een bijdrage van Slongs en Stef Bos! Een aangename verrassing die aantoont dat Powerstroke nu in 2020  zijn grenzen nog steeds kan verleggen.

Powerstroke blijft zichzelf heruit vinden. Een evolutieve band die niet kiest voor de makkelijkste weg in het genre. Ze verrassen ons steeds opnieuw en klinken avontuurlijk . Boeiende band dus die een top plaat uithebben . Sjiek!

Tracklist: 1. War in Heaven 2. By My Command 3. Awakening 4. Honest Decay 5. Tearcollector 6. Moonlight Tribe 7. Legacy of Life 8. Babalon 9. Shadowland 10. Dying Vein 11. Path Against All Others 12. Until the Fat Lady Sings

Ze startten ooit op als Kerberos, met name melodische heavy/death metal niet vies van een streepje black metal. Toen zanger Andes Jacobsson bij de band kwam, werd de naam veranderd tot Draconian. Op het debuut 'Where Lovers Mourn' schoot van de oorspronkelijke stijl haast niets meer over en werd de sound omgebogen naar gothic/death/doom. In dit genre blijven ze. De band blijft creatief in het genre. 'Under a Godless Veil' is een mooi pareltje van Draconian.
In een melancholisch sfeertje wordt “Sorrow of Sophia” ingezet, direct al een uppercut. Een sterke combinatie horen we in de vocals, de hypnotiserende engelenstem van Heike met de rauwe vocals van Andes die een demonische kracht ontketent; het is een gevecht tussen licht en duisternis.
In een doom sfeertje wordt weemoed en melancholie dus mooi afgewisseld met een vlammende sound , een vuurbal die tot ontploffing komt. “The Sacrifical Flame”, “Lusrous Heart” en “Sleepwalker” zijn mooie voorbeelden.  
Fragiliteit  en dynamiek kunnen nauw samengaan. “Burial Fields” en “Night Visitor” zijn gekenmerkt van ingetogen momenten.
Alle registers kunnen worden opengetrokken  tot een climax; ”Moon over Sabaoth” is er eentje als vuurtongen uit de hel.
Het aanhoudend variëren in stijl en vocals maakt  'Under a Godless Veil' een bijzondere doom/metal plaat , die grenzen verlegt . Het afsluitende “Ascent Into Darkness” beklemtoont dit nogmaals.

Wat een indrukwekkend doom /gothic schijfje brengt Draconian  toch uit. Eentje die ons lang doet nagenieten in de donkerste hoek van de kamer, met een licht dat schijnt aan het einde van de tunnel. De combinatie van de grauwe deathgrowl van Andes en de zachte engelenstem van Heike, vullen elkaar perfect aan en laten ons achter met een krop in de keel.  De gitaristen toveren vlijmscherpe riffs uit hun instrumenten, en de drummer weet verschroeiend uit te halen. Klasse!

Tracklist: Sorrow of Sophia - The Sacrificial Flame - Lustrous Heart – Sleepwalkers - Moon over Sabaoth - Burial Fields - The Sethian - Claw Marks on the Throne - Night Visitor - Ascend into Darkness

Doom/Gothic
Under a Godless Veil
Draconian