Een deel van de nieuwe lichting bands , ontstaan in steden als Gent en Brussel, hebben jazz als uitgangsbord . Ze verleggen grenzen binnen het genre, elk op hun  wijze, waardoor iets unieks ontstaat. Bandler Ching hoort hierbij, de Brusselse band rond saxofonist Ambroos De Schepper. Hij vond de bandleden  via zijn studies aan het conservatorium. Ambroos is niet aan zijn proefstuk toe, hij speelde bij uiteenlopende bands als Kosmo Sound, Boogie Belgique en Mos Ensemble.
Voor Bandler Ching  gaat hij de samenwerking aan met Alan Van Rompuy (A Z E R T Y Klavierwerke) op keyboard, Olivier Penu (Kel Assouf) op drums en Federico Pecoraro (ECHT!) op bas. De knappe EP 'Sub Surface' is het resultaat.
De saxofoon vormt de rode draad op deze EP; het totaalpakket is dat je wegzweeft naar verre oorden. De bas, de zwevende keyboards en de aanstekelijke, virtuoze drums  drums dekken de lading. Ambroos is duidelijk één van die uitzonderlijke saxvirtuozen die het instrument bespeelt en het echt doet leven. Luister maar eens naar het verdovend mooie “Soothing Female Voice”, de perfecte kruisbestuiving tussen jazz, improvisatie , noise en bedachtzame, subtiele elektronische effecten. Een sprookjesachtige aankleding wordt het, waarbij de geluidsnorm niet wordt overschreden. Je gemoed wordt tot een rustpunt gebracht; een soort gemoedsrust waaruit je niet meer wil ontwaken.
Je wordt echter niet in slaap gewiegd. De intense schoonheid is zo overweldigend, dat je onder hypnose gebracht. “Pousmousse”- de eerder uitgebrachte single - is het mooiste bewijs hoe de band tewerk gaat; een groovy samenspel van drum, baslijntjes en keys, die alle kleuren van de regenboog toont. En dan die verdomd lekkere sax, die je als luisteraar tot tranen van geluk brengt. 
Het is een intense schoonheid waarmee Bandler Ching op uitgekiende, gevarieerde wijze ons hart raakt. “Bandler Ching” , “Pine Cres'' en “If You See Kay” zijn dromerig en grijpen bij de keel.

Het sprookjesachtige tafereel op de EP 'Sub Surface' doet een intense  gemoedsrust neerdalen,  die je in een diepe trance doet belanden. Ze drijven je weg uit  de realiteit.
Toen we de EP door de koptelefoon beluisterden, voelden we een wondermooi paradijs; een roze wolk om even de zorgen en de harde realiteit om ons heen te vergeten.
Bandler Ching brengt  het soort jazz die een genezende kracht  heeft en je wordt er compleet ‘zen’ van om hoopvol het leven terug aan te vangen. Het is een mooie trip die de band je op kleurrijke wijze aanbiedt op dit pareltje.

Tracklist: 1. Soothing Female Voice 2. Pousmousse 3. Bandler Ching 4. Pine Crest 5. If You See Kay

KREGEL blaast het punk genre nieuw leven in, door vier interessante op elkaar volgende EP's. De eerste drie delen sluiten op elkaar aan en bevatten genoeg verrassende wendingen, waardoor elk deel toch anders is dan de vorige. Een mooi concept dus, de moeite waard, te checken als je de eerste drie delen nog niet had gehoord.
Er is nu dus deel 4, waarop Kregel verder rondom zich heen stampt …
Het aanklagen van wat verkeerd gaat in de maatschappij, al dan niet met een streepje humor, is de rode draad ; op deze ‘#4’ is dit nadrukkelijker dan voorheen; vaak met een cynische ondertoon word je geconfronteerd met de onhebbelijkheden van mens en maatschappij. Op “Nucleair vat” schopt KREGEL stevig tegen de schenen van de goedgemeente. De nadruk komt dus op maatschappij kritische punk, de bron waaruit het ooit is ontstaan … de jeugd die geen toekomst had, en om zich heen stampt …, de NO FUTURE. Die boodschap wordt hier verder uitgedragen op “Meneer meer” en “Realiteit”. Die realiteit is verre van rooskleurig. “Fort Europa” zet het verder; snedige klanken, vlijmscherpe teksten en bommen energie die boven je hoofd tot ontploffing worden gebracht , om de blindheid waar de maatschappij aan lijdt, te doen verdwijnen.
De band hield al op de drie vorige EP’s  een spiegel voor van verzet , tegen wat verkeerd gaat in onze maatschappij, op deze ‘#4’wordt het nog harder en ruwer door de strot geramd. Opvallend is hoe ingenieus de muzikanten tewerk gaan. Waanzinnige ritmes, vlijmscherpe gitaren en een brutale vocale inbreng doen je prompt inzien dat er maar een manier is om alles wat fout gaat , recht te trekken. Verzet! We zeiden het al, ons verzetten.

Protsteren en opkomen tegen onrecht is namelijk van alle tijden.  In de jaren '60, '70 of '80 was het al zo. Dat bewijst KREGEL met brio. Uit die luie zetel komen en die maatschappij een schop onder de kont geven , is dan ook de duidelijke boodschap. Met deze bijzondere vierdelige EP zijn ze wel op maatschappijkritische wijze in geslaagd  ons  geweten te schoppen, zeerzeker op het vierde deel dus.
Dit smaakt naar meer, want wij kunnen zulke bands in deze tijden goed gebruiken.

Tracklist: nucleair vat - meneer meer – realiteit - fort europa

punk/proto punk
#4 EP
KREGEL
 

KREGEL is een formatie die schatplichtig is aan de punk en postpunk van de jaren '80, het genre in een nieuw kleedje steekt en de muziekstijl zelfs heruitvindt. Met '#1' en '#2' liet de band al een tipje van de sluier zien en horen.
De reeks bestaat uit vier delen, die naadloos op elkaar aansluiten, maar toch ook - heel subtiel - heel verschillend zijn. De insteek is echter steeds hetzelfde. Heilige huisjes omver stampen op een uiteenlopende wijze, zonder op te kijken. Missie geslaagd. Ook uit het derde deel '#3' blijkt dit.
Het weerbarstige van de jaren '80 is te horen, die terugkeert naar bands als Arbeid Adelt; luister maar naar een song als “Et Alors” of het somber, dreigende “Jaloussia” , overgoten met voldoende dynamiek uit de glorie dagen van de punk, de rode draad op deze veelzijdige derde schijf.
De band blijft gewoon stevig om zich heen stampen zoals bij de eerste twee EP's , maar blijft dus keer op keer aangenaam verrassen, door een andere wending te geven aan het begrip 'heilige huisjes' omver duwen.  Soms worden registers compleet open getrokken, en ergens zijn er toch ook eerder ingetogen momenten.
Deze’ #3’ is een vette knipoog naar de punk golf uit de jaren '80, zeker van de periode van Arbeid Adelt , met een Nederlandstalig punk inbreng. En dat is meteen een opvallend verschil met  ‘#1’ en ‘#2’ dus, die verwijzing naar…
Het is een oerdegelijke EP die eindigt met “Safari”, dat gedreven klinkt als een wervelwind, je een krop in de keel bezorgt , en een terugblik is op de kindertijd.

Wie had gedacht dat KREGEL op dit derde deel geen inspiratie meer zou hebben voor een nieuwe insteek , zal verrassend opkijken. De insteek blijft hetzelfde, maar de derde EP is gewoon de plaat die een band als Arbeid Adelt nooit heeft gemaakt. Een trip naar die tijden wel , met voldoende eigentijdse inbreng, waardoor het niet gedateerd gaat klinken. Integendeel.
Een overzicht totnutoe
#1:  http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/79207-1-ep.html
#2: http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/79343-2-ep.html

EP tracklist: niemand 03:28 jalousia 04:31 et alors? 03:52 safari 03:58

The Otherness is een vrij jonge Argentijnse band die aanstekelijke rockmuziek brengt waarop stilzitten onmogelijk is. De band is eigenlijk al bezig sinds 2009. De band krijgt sinds enkele Jaren voet aan de grond in Europa, met een positieve respons uit gerenommeerde media als NME en BBC 6.
The Otherness ging op tournee door Europa, de UK en bracht in 2019 twee singles uit "Gotta Go" en "Few To Stew" die twee kanten laat zien van hoe deze band in elkaar steekt. Recent kwam een nieuwe single op de markt , "No Tokens", lekker rockend, met een emotionele impact, de rode van het material.
‘De band slaagt er perfect in de brug te slaan  tussen de Westerse cultuur en de Latijns-Amerikaanse’ schreven we.
We hadden ondertussen een fijn interview met de band: http://www.musiczine.net/nl/interviews/item/79212-the-otherness-rock-music-is-about-freedom-of-expression-for-both-the-artists-and-fans-and-what-goes-on-between-the-interaction-of-ideas-sounds-and-feelings.html ; toekomstplannen warden uit de doeken gedaan.
The Otherness bracht een gloednieuwe EP uit 'A Glimpse into the Otherness' . Het aanstekelijke “Move On” is een zomerse song die straalt, prompt dans je in de huiskamer. De band klinkt luchtig , niet klef of oppervlakkig en integreert die Argentijnse elementen met de Westerse cultuur. De uiteenlopende culturen bieden een wervelend dansfeest in ons onderbewustzijn, gedrenkt in een badje van melancholie en weemoedigheid. 
De feestelijke aankleding,  en net dat goed gevoel vanbinnen. keert  ook terug op “Coming Out” en “No Token”. Het houdt echter niet op, naast een cultuur schok wordt ook een verbintenis gemaakt van veel area binnen de muziek; invloeden van de jaren '50 van Little Richard tot die van Nirvana, The Beatles, The Clash, The Ramones.
Het is een bijzondere, veelzijdige EP, die toegankelijk klinkt en een ruim publiek aanspreekt, “Give it some room” onderstreept het ontspannende, feestelijk gevoel.

De EP 'A Glimpse into the Otherness' is een verzameling van de singles die de band reeds heeft uitgebracht. Ze verbinden culturen en area's op een bijzonder doorleefde, aanstekelijke manier die niet alleen op de dansspieren inwerkt, maar ook intens het gemoed beroert. Je wordt er vrolijk van en je zweeft over de dansvloer met een brede glimlach .
Het is nog even wachten op een full album , maar op basis van deze knappe singles, waaronder "No token" , ontdekten we een bijzondere band die twee werelden verbindt. Klasse!"

Tracklist: Move On 02:50 - Coming Out 02:45 - No Token 03:12 - Give it some room 02:41

Ter introductie van de nieuwste schijf van Psy'Aviah citeren we even: ''De Belgische fotograaf GNY (ook bekend als Gwenny Cooman + bekend van haar werk in de band MILDREDA) organiseerde onlangs een tentoonstelling van haar werk onder de conceptuele titel ‘Steden Schuilen Niet Wanneer Het Regen’ in Wetteren (B) (De Corridor www.decorridor.be/index.php/180-aarde ).
Voor dit project werkte ze ook samen met kunstenaar en muzikant Yves Schelpe van PSY'AVIAH, die een donkere ambient soundtrack schreef, geïnspireerd door haar werk dat tijdens de tentoonstelling speelde; hij versterkte de sfeer van de foto's versterkte en voegt dus een unieke sonische dimensie toe aan de tentoonstelling; hij geeft hoop en vrede, maar ook duisternis en melancholie , die de contrasterende kanten van stad en natuur benadrukken.''
Uiteraard blijven de bedwelmende, ingetogen ingrediënten van Ambient aanwezig, waardoor je onder hypnose tot zen wordt gebracht. Je hoort en voelt het reeds bij de eerste “Secret Sequence'” We voelen het … want de ambientsound gaat men niet alleen puur op het gehoor maar vooral op het buikgevoel van de luisteraar af. Volgens grootmeester Brian Eno heeft ambient zelfs een helende inwerking op je gemoed.
Psy'Aviah is een project die hetzelfde buikgevoel creëert, mede door de vlijmscherpe beats, doordrongen van EBM invloeden. Het is iets dat terugkeert binnen de uiteenlopende projecten van Yves. In het vaarwater van die ambient kan Yves zich ten volle uitleven. Zijn muziek ademt pure emotie uit. Die eigen emotie van Psy'Aviah is in elke song verweven. Bedwelmende schoonheid en donkere mysterie die aanvoelt alsof je keel wordt dichtgenepen; deze keer niet door de trommelvliezen aan te vallen, maar door de ziel diep te raken op verschillende plaatsen.
Bij deze soundtrack is niet één song belangrijk, maar het totaalplaatje. De verhaallijn zit verborgen in 'The Earth Keeps Spinning, Without Being Noticed' en de subtiel verborgen boodschap klinkt dan ook door in de sprankelende mooie muziek van Psy'Aviah. De oorstrelende wijze waarop Yves onze oorschelpen aanraakt, en ons hart diep verwarmt , zorgt ervoor dat je het verhaal echt begrijpt. Het hoe, waarom en wat dien je eigenlijk zelf in te vullen. De sprankelende parels prikkelen je fantasie. Dat is nu net de bedoeling van deze soundtrack.

We weten dat Yves Schelpe, de bezieler van dit project, een (muzikale) duizendpoot is, van veel markten thuis is, en zich eveneens zeer goed laat omringen. Hij weet ons aangenaam te verrassen met een eigen interpretatie op het ambient genre, herkenbaar, maar o zo indrukwekkend mooi. Onverwachtse wendingen sieren het geluid. Prachtig opnieuw in het ondertussen immense oeuvre.

Tracklist: Secret Sequence (exhibition edit) 04:08 Through The Motions 05:38 Clinical Nature 08:09 Let's Slow Down, City 05:14 The Escalator 07:02 Trains In The Night 07:24  Nothing But Soundwaves (exhibition edit) 05:47 Strings Of Life 05:55 Distorted Vision 05:10  Slow Motion Bright Flashing Neon Lights 06:16 Reflecting With Ducks 05:34

Elektronische muziek/ambient
The Earth Keeps Spinning, Without Being Noticed -original ambient soundtrack-
Psy'Aviah

Naast een knappe Ambient schijf bracht  Psy'Aviah ook een single uit: “Train of Thought”. De vocale inbreng van artieste Kyoko Baertsoen is sterk; met haar veelzijdig stembereik drukte ze haar stempel op de mix en bewerking van de song. Het is weer een uitzonderlijke triphop parel geworden van projectkunstenaar en muzikale duizendpoot Yves Schelpe; als fan van het genre kun je zonder verpinken de single in huis nemen.
Op “Train Of Thought” krijgt de luisteraar een typische Psy'Aviah trip aangeboden, die opnieuw aangenaam verrast. Het is uiteraard de verdienste van klankentovenaar Yves. Kyoko verstopt uiteenlopende emoties in haar stem, en mede door haar bijzondere uitstraling, klinkt de muziek teder en hypnotiserend.  Haar stem past perfect binnen het mysterieuze plaatje van Psy’Aviah en “Train of Thought”. “Insomnia” komt vreemd over, met een bijdrage van Charlotte C., die plots een intense duisternis doet neerdalen over je donker hart met haar hemelse stem , die je verdooft en je tot een punt van waanzin lijkt te drijven, wat indrukwekkend is.

“Train of Thought” laat Psy'Aviah van zijn meest herkenbare en veelzijdige kant horen, met een vocale inbreng van een bedwelmende schoonheid ; aanstekelijke beats spreken de dansspieren aan. Yves weet zich te omringen met zangers/zangeressen en top muzikanten die met zijn hulp, de muziek naar een onaards aanvoelend niveau optillen. Op een bijzonder gevarieerde wijze zet hij dit in de verf, samen met een top artieste/zangeres als  Kyoko.

https://www.youtube.com/watch?v=Tkaw_IRaJwk

Tracklist: Train Of Thought (Feat. Kyoko Baertsoen) 03:47 Insomnia (Feat. Charlotte C) 04:06 Train Of Thought (Feat. Kyoko Baertsoen) (Tom Bro 7" Club Remix) 03:55 Train Of Thought (Feat. Kyoko Baertsoen) (Sd-Krtr 7" Remix) 03:52 Train Of Thought (Feat. Kyoko Baertsoen) (Tom Bro 12" Club Remix) 07:47 Train Of Thought (Feat. Kyoko Baertsoen) (Tom Bro 12" Club Remix - Dub Edit) 07:15

elektronische muziek/triphop
Train of Thought -single-
Psy'Aviah

Je moet het maar voorhebben … Op het punt staan om eindelijk je band Steiger te lanceren, met enkele mooie releases en dan in een lockdown terecht komen , waardoor veel plannen op de lange baan worden geschoven. Ze waren zeker niet de enige, maar ook de release van hun nieuwe EP ‘Brick Smoke Basement’, die normaal voorzien was voor begin oktober, werd nu uitgesteld tot eind november.
Eigenlijk is de nieuwste EP een aspect van meerdere releases, sommige zijn dus nu uitgesteld tot begin 2021. We citeren even: “Elke EP stoelt op een specifiek concept en vertelt een apart verhaal. Vooruit, Flagey en deSingel bieden hiervoor residenties aan. Per residentie mikt de groep op één onderzoek: het elektronische in combinatie met het akoestische (deSingel), samples en field recordings als inspiratiebron (Flagey) en een dialoog met een externe elektronicamuzikant (Vooruit).”
De band rond Gilles Vandecaveye-Pinoy (toetsen), Kobe Boon (bas) en Simon Raman (drums) zoeken gretig de grenzen van de jazz op en duiken enthousiast in andere werelden (hedendaagse muziek, elektronica, pop, vrije improvisatie,…), en blijven in essentie  trouw aan het progressieve basisprincipe van het genre.

Op 22 oktober stond Steiger (*****) , helemaal coronaproof, in deSingel in Antwerpen.
Het deed ons wat denken aan een liedje uit onze kindertijd. ‘Deze vuist op deze vuist en zo klim ik naar boven’. Op diezelfde wijze gaat Steiger tewerk. Dat ene laagje op het andere stapelen,  op uiteenlopende wijze, om eens de top bereikt, alles uit elkaar te laten spatten in een magische climax , die niet per se oorverdovend klinkt maar ergens toch wel aanvoelt als een kleine aardverschuiving. Er is een mooie strijd tussen het elektronisch vernuft en het akoestische spel. Dat is de verdienste van een bijzonder spraakzame Gilles die op zijn keyboard als een tovenaar tekeer gaat, waarbij hij met z’n soundscapes een vreemde walm doet ontstaan, wat wordt gecombineerd met verdovende baslijnen; het is een rustpunt dat geen rustpunt blijkt te zijn. Met dank aan Kobe die zijn virtuositeit op het instrument tentoon spreidt in sprankelende soli al of niet in samenwerking met de andere bandleden. Oogstrelende drumpartijen vormen de kers op de taart.
Het mooie is echter dat er geen vaste structuur zit in wat Steiger doet. Ze gaan zoveel kanten uit, stapelen zoveel lagen op elkaar dat je een uur lang geboeid zit te luisteren en te genieten van hun virtuositeit en  enthousiasme.
Het trio amuseert zich kostelijk op dat podium. Een song kan plots stoppen, wordt terug opgepikt , en herhaalt zich . De aanwezige denkt dat de song nog niet voorbij is, of net wel. Bewust de mensen op het verkeerde been zetten,. We genoten van het voortdurend opbouwen en afbreken van de ‘klank’ kunstwerkjes …

Jazz en aanverwante muziekstijlen is tegenwoordig de term die men gebruikt voor bands die tot het oneindige improviseren. Steiger brengt een uniek concept in het genre door elektronische muziek aan akoestische magie te linken , wat erg origineel is binnen het jazz gebeuren. In het aanbod is Steiger een welgekomen aanwinst.Ze zorgen voor een  klankentapijt in alle kleuren van de regenboog. Ze stapelen ze op elkaar, in een gevarieerd kader. Je verveelt je geen seconde!
Het warme applaus na de voorstelling was dan ook vanuit het hart. Dit smaakt naar meer …

Organisatie: Steiger ism Art-Spot

Dat Stef Bos een poëet en een klasse verteller is die op gezapige, meesterlijke wijze  telkens opnieuw de snaar raakt van de luisteraar, bleek toen we de man vorig jaar zagen optreden in de OLV Hemelvaartkerk in Eksaarde (Lokeren).
Begin dit jaar bracht Stef Bos trouwens een nieuwe plaat uit 'Tijd om te Gaan leven'. Waarover we schreven: '' 'Tijd om te gaan leven' is een plaat geschreven voor iedereen die ingehaald wordt door diezelfde tijd. Elke dag opnieuw. Stef Bos verkondigt zijn boodschap zodanig ingetogen en zachtmoedig, dat je er gewoon stil van wordt in je hart en hopelijk de tijd vindt om echt te gaan leven. Want dan pas heeft de boodschap echt zin, als je hieruit lessen trekt. Want na elk einde is er altijd een nieuw begin"
Als je het in de huidige tijdsgeest bekijkt, zijn het profetische woorden. Want wachten om echt te gaan leven, is in tijden van corona uit ten boze. Ook al kunnen we dit niet met volle overgave doen. Maar  meer dan ooit, leven is nu, niet gisteren of morgen.
In Kuurne kwam  Stef Bos (****)  in een intieme setting een bloemlezing geven over zijn, mijn en ons leven.  Stef Bos start, gezeten aan z’n piano, in een sobere verlichting met songs als “Ik ben een zanger zondermeer” met de nadruk op dat laatste. En “Is dit nu later?”, dat eigenlijk min of meer werd terug gebracht tot “Dit is nu later” .

Het spelen van aandoenlijke songs aan zijn piano en ruim de tijd nemen te vertellen uit de vele boeken die hij heeft gelezen, of dat nu een kinderboek is , of een passage uit een gedicht van een Portugese dichter, of verwijzingen naar schrijvers en artiesten waar Stef een nauwe band mee heeft. Telkens komen er anekdotes in voor, uit het leven gegrepen. Anekdotes die trouwens telkens eindigen in een nieuwe song, die er perfect op aansloot.
In die verhaallijn komt bijvoorbeeld zijn tijd in Antwerpen voor en zijn periode toen hij in Brugge terecht kwam. Hij trad nu in Kuurne op en dus kwam die band met West-Vlaanderen opvallend veel voor in de set. Telkens is dat met een glimlach en een traan.
Vooral komt de poëet en klasse verhalenverteller  in Stef Bos  naar boven, is dat nu in de vorm van gezapig lachen met zijn verhalen toen hij als Nederlander voor het eerst in ons land aankwam, of zitten genieten als hij het heeft over hoe hij op wandel was door de stad en in een etalage zichzelf in de spiegel zag, omgeven door etalagepoppen. Het werd niet telkens de inspiratie van een nieuwe song.
Stef Bos is dan ook  een man die net zijn inspiratie haalt uit de kleine en grote dingen des leven. Vaak zijn dat ook de meest eenvoudige, zoals toen hij met zijn dochter in de supermarkt rondliep en zijn dochter hem wees om dat ene plantje dat groeide tussen de stenen. ''Dat plantje is sterk papa''. Stef Bos houdt je  over de hele lijn aan zijn lippen gekluisterd, doet je glimlachen, meeklappen of in huilen uitbarsten.
Tot op het einde van de set de  ultieme ontlading volgt bij “Papa”, een song waar hij groot is mee geworden, en ook al heeft Stef Bos zoveel meer mooie verhalen geschreven, dit is de song die echter nog steeds het meest door merg en been gaat van ieder kind die naar zijn of haar vader of ouder opkijkt. Of die ouder hier nog is of niet , maakt daarbij weinig uit. Als je zelf wat ouder wordt stel je vast. 'Ik ben wellicht geworden, wat jij helemaal niet wou. Maar ik lijk steeds meer op jou' . Eindigen in de gevleugelde woorden 'want ik hou steeds meer van jou' kon ik ook de tranen niet meer bedwingen.
Stef Bos kreeg  op het eind van de set een  staande ovatie als dank voor zijn performance. Stef Bos is iemand die zijn verhaal zodanig vertelt dat het niet alleen over hem gaat maar dus ook over jou en mij; zoals vroeger zette hij het nu in Kuurne op intieme wijze ook in de verf. Het leek zelfs op een grootschalig huiskamerconcert.

Alleen sterke verhalenvertellers kunnen in een sobere setting er in slagen een publiek muisstil te doen genieten. Het maakt Stef Bos een uitzonderlijk artiest, zanger en fenomeen. Hij is iemand die je door zijn verhaal bij het nekvel grijpt, doet lachen en huilen, of hij nu een verhalenverteller, troubadour of cabaretier is. In elke geval genoten we vanavond van een intensieve en emotionele roetsjbaan doorheen heden en verleden. Met een schaterlach en een tranendal tot gevolg.

Organisatie: Stef Bos ism Rumoer en Kubox, Kuurne

Videodroom: Ghost - Waanzin in klank en beeld
Videodroom: Ghost
Vooruit
Gent

Ter introductie van de performance GHOST laten we bezieler en medeorganisator Francois De Meyer aan het woord: We citeren uit het interview dat we hadden in zijn studio: ''Het is een festival dat ik organiseer samen met Louise Marie en Stefan Bracke  Eigenlijk is het een uit de hand gelopen project. We wilden met Raveyards bewust op tot de verbeelding sprekende locaties optreden. We stonden in het verleden teveel waar we niet echt thuis hoorden. We wilden onze locaties zelf kiezen. In kerken, kelders of zo. We hebben ook Deep in the Woods gedaan.
Sommige andere bevriende artiesten wilden graag komen spelen. Het festival wordt georganiseerd eind januari. Het gaat door op vele locaties in Gent. We doen in oktober ook iets in het kader van het filmfestival. Tussen 16 en 24 oktober in de Vooruit, Gent.  Het is Ghost in samen werking met de Vooruit voor Videodroom , een evenement rond de film ‘The shining’ van Stanley Kubrick , de film die dit jaar zijn 40 jaar viert. We kapen de hele Vooruit! En we gaan er deze keer een social distancing event van maken! Er mag om de 3 minuten ofzo 1 persoon naar binnen , en we maken van de Vooruit een lekker spookhuis met allemaal pré opgenomen performances die we overal in de zaal en in de wandelgangen zullen projecteren.  Dat belooft iets heel unieks te zijn ! " 
Het volledige interview kun je hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/interviews/item/79407-francois-de-meyer-mensen-bij-wie-bij-wijze-van-spreken-een-hoek-af-is-intrigeren-me-het-meest-en-zijn-voor-de-uitwerking-van-mijn-projecten-dan-ook-een-ware-inspiratiebron.html  

Wij waren aanwezig op 19 oktober; we werden door de intense combinatie van klank en beeld tot waanzin gedreven.
Ik weet niet hoe het bij jullie is, maar een filmvoorstelling is bij mij pas geslaagd als ik op het puntje van mijn stoel vol spanning zit te genieten, geluiden waarneem die er niet zijn en beelden zie die ik niet hoor te zien in mijn onderbewustzijn. En dat is het gevoel dat me overviel.
We namen plaats in een lift die ons naar de diepste kerkers van de Hel bracht. Eens de deuren gesloten bewandel je een pad waar griezelige beelden samenvloeien met akelige klanken uit de duisternis, alsof elk moment iemand met een groot mes om de hoek je keel gaat doorsnijden. Vergelijk het met een wandeling in het bos op een donkere nacht, je hoort geluiden uit de bomen komen, voetstappen die naderen. En je fantasie wordt geprikkeld, want je ziet plots spookachtige wezens voor je ogen verschijnen.
Tijdens die wandeling in de gangen waar geluid en beeld letterlijk op jou afkomt, kom je op een bepaald moment in een zaal terecht … Op de grond liggen partituren , er staat een bureau met een typmachine … De akelige, maar ook intens mooie , muziek is de voorbode van beelden , die een schrijver laten zien, die langzaam tot een punt van waanzin wordt gedreven. Op een ander punt sta je oog in oog met een vreemd geklede persoon die je aanmaant op een tegel te gaan staan, waarna je jezelf ziet verschijnen in een lichtgevend en angstaanjagend beeld. Tijdens diezelfde wandeling  blijven  er voortdurend beelden verschijnen die je hart doen kloppen in de keel, terwijl ijzingwekkende klanken uit het niets de angst in je ogen enkel maar aansterkt. Ofwel kom je een vrouw tegen die stervend aan haar piano ligt, of je ziet opnames van Horror taferelen …
Vooral is het een wandeling die aanvoelt alsof je in een doolhof bent terecht gekomen zonder enige uitweg. Je ziet je einde naderen, stemmen uit het duister boezemen je de nodige angst in. 
Angst is o.m. een duistere draad in deze performance van klank en beeld, en het is een mysterieuze walm die aanvoelt alsof duistere wezens, op spookachtige wijze, je achtervolgen.
Op een bepaald moment was dat zelfs letterlijk te nemen toen een vrouw die ons binnenliet ons eventjes achtervolgde; de voetstappen in de wandelgangen blijf je  trouwens over de hele trip  horen, angstaanjagend maar ook intens mooi en uniek. De geluiden worden dus voortdurend aangesterkt door beelden die plots voor de ogen verschijnen. Hartpatiënten zijn dus best op hun hoede, want vaak schrik je je een bult.
De totaalbeleving werd afgesloten bij het binnentreden van een soort bar in een grote lege hal, met twee barkrukken. De bevallige barvrouw straalt iets mysterieus en spookachtig uit, ze spreekt je  vriendelijk aan en vraagt je om plaats te nemen. Waarna ze je een drankje aanbiedt en op een zalvende wijze de angst in je hart  even wegneemt.  Je komt tijdens een gezellig gesprek, zelfs  tot een punt van absolute rust. En toch … blijft die mysterieuze sfeer , erg intens, hangen in de zaal. 
Om de wandeling door het spookhuis af te sluiten mag je nog even in totale duisternis een deur binnen stappen, waar enkele angstaanjagende figuren  op een scherm  op bijzonder griezelige wijze je tegemoet komen en hun waanzin uitschreeuwen in je gezicht. Angstzweet op de lippen krijg je.
Deze ijzingwekkende trip eindigt bij een bevallige dame die je een kaartje aanbiedt. Een moment dachten we aan een kaartlegster, die de kaart van de dood zou boven halen. Maar je wordt naar de lift geleid die je terugbrengt naar de realiteit. Bij het buiten gaan en op onze rit huiswaarts, voelden we nog altijd die kriebels in  de onderbuik door de beelden en klanken die in ons netvlies staan gebrand.

We geven de artiesten op een rijtje die er te zien zijn: Laima (vrouw van Igor Cavalera), Christeene (Amerikaanse artiest) , Siegfried Burroughs , TTBWRS , SHHT , Jong Gewei , Winne Clement, Stef van Looveren en herrenschelde en Audiotheque sound installaties.
Deze voorstelling loopt nog tot 24 oktober. Voor meer informatie verwijzen we graag naar de website: https://www.vooruit.be/nl/agenda/3165/Shht_Winne_Clement_TTBWRS_Geoffrey_Burton_Laima_Christeene_Maximiliaan_Dierickx_Siegfried_Burroughs_Herrenscheide_Stef_Van_Looveren_Jong_Gewei_Audiotheque_Opera_Ballet_Vlaanderen_Studio_Stories_Thelooca/VIDEODROOM_GHOST_The_Shining_edition/

Organisatie: Vooruit, Gent  ism Film Fest Gent + GHOST INC.

Flying Horseman - We hebben een introvert publiek; een publiek dat intens meeleeft en enthousiast is, zonder overdreven uitspattingen

De Belgische band Flying Horseman maakt sinds 2008 deel uit van een hele rits bands waarop je, puur muzikaal bekeken, onmogelijk een label kunt kleven. In 2010 vielen we reeds voor het debuut 'Wild Eyes'; vooral live heeft Flying Horseman door hun gevarieerde set ons hart gestolen. Ondertussen zijn we aan album zes aanbeland 'Mothership'.
We schreven: ''Een verdomd aanstekelijke kruisbestuiving tussen één voor één top muzikanten, die weten waar ze mee bezig zijn, én hun spontaniteit, waarvan je enerzijds het warm van krijgt en anderzijds je lekker gaat dansen in de huiskamer.''  
Door de corona crisis viel de voorstelling van de plaat wat in het water. Ondertussen trad Flying Horseman al enkele keren op. O.m. in de Casino en de Handelsbeurs. Naar aanleiding van die shows, de nieuwste schijf ‘Mothership’ , hoe de band deze crisis voorlopig heeft overleeft tot de toekomstplannen, hadden we een fijn gesprek met bezieler en frontman Bert Dockx.

Tien jaar geleden kwam jullie debuutalbum ‘Wild Eyes’ uit. Hoe blik je terug op de afgelopen tien jaar?  Wat is voor jou het grootste verschil tussen toen en nu?
Ik ben eigenlijk niet iemand die terug kijkt, niemand van ons eigenlijk. Wij kijken liever vooruit. Uiteraard zijn we blij met wat we hebben bereikt. Al zijn er ook wel oude nummers die ik niet meer speel omdat ik me in de huidige tijdsgeest niet meer kan vinden in de teksten en zo. Er zijn ook wel dingen veranderd tegenover in het begin. Er zijn ook wat line-up betreft toch wel wat veranderingen geweest, ook die hebben een invloed gehad op ons werk. De laatste plaat is wel meer een kantelpunt geweest moet ik toegeven. Wat ook heel belangrijk is daarbij , is dat we nu weer een hechte band zijn geworden. Dat is misschien de belangrijkste verandering in die tien jaar, mede daarom is die nieuwe plaat dus ook zo belangrijk geworden. Het luidt namelijk een heel ander hoofdstuk in van Flying Horseman als band. Kortom, elke plaat was en is gewoon een nieuw avontuur eigenlijk. Dus ja, terugkijken doe ik daarom niet echt. Want we zijn dus al bezig met een nieuw avontuur. We zijn bijvoorbeeld al met de volgende plaat bezig. Om maar te zeggen.

Ik heb jullie al een paar keer live gezien, ik volg jullie al van het prille begin. En je merkt dat ook op het podium groeien
Dat is ook zo. Ik ben ooit begonnen als solo artiest met Flying Horseman. Toen werden we een trio. Bij elke plaat zijn we dus niet alleen in line-up gegroeid, maar werd de invloed van de muzikanten ook steeds groter en belangijker. En dat is live toch ook te merken, vroeger was de focus ook meer op mij gericht, en ook dat is nu veranderd.

Het viel me zelfs op dat jullie in een paar weken tijd iets heel anders hebben gedaan. Jullie optreden in de Casino was heel anders dan in de Handelsbeurs , had ik de indruk?
De setlist was een klein beetje anders, en links en rechts de insteek ook. In de Handelsbeurs was eigenlijk ons tweede optreden het meest geslaagd. Alles zat juist, de sfeer, de songs, dat is eigenlijk een van de beste optredens die we hebben gegeven om 21u. Geen idee hoe dat komt, maar het gevoel was gewoon AF. En dat merkte je ook aan het publiek toen. We brachten zelfs verschillende bisnummers. Het samenspel was bijvoorbeeld nog  beter. Enfin alles zat goed. Opvallend trouwens? Waar we twee keer spelen is dat tweede optredens steeds iets beter dan het eerste.

Als ik het zo hoor heb ik in Gent wel het beste van de twee gemist blijkbaar. Heb je een verklaring hoe het komt dat het tweede beter is als je twee keer moet spelen
Het WAS dus niet alleen in de Handelsbeurs, maar ook elders waar we twee keer mochten aantreden, opgevallen.  Je bent sowieso wat zenuwachtig als je het podium opkomt en je hebt wat meer tijd nodig. En na dat eerste optreden valt er een  soort last van je schouders ,  Ik voel me dan wel moe, maar ook meer ontspannen eigenlijk. waardoor je bij dat tweede optreden veel losser op het podium staat. Wellicht komt het vooral daardoor.

Flying Horseman trapt na al die jaren niet in de val een routineklus af te leveren, en dat is duidelijk niet enkel de verdienste van de band alleen. Voor 'Mothership' gaat Flying Horseman de samenwerking aan met multi-instrumentalist Jasper Maekelberg, hoe hebben jullie elkaar terug gevonden?  Een meerwaarde toch, vond ik, die samenwerking
Eigenlijk is die samenwerking toevallig ontstaan. We hadden enkele producers voor ogen. In eerste instantie nam ik toch een wat afwachtende houding aan.  Omdat Jasper eigenlijk meer - laat stellen - pop muziek doet. Maar alles is zeer aangenaam verlopen, zonder enig probleem zelfs. Echter de basis lag eigenlijk al vast vooraleer Jasper er aan meewerkt. Maar Jasper heeft ons een meer Funky sound gegeven, iets minder donker eigenlijk. Waardoor de plaat toch heel anders is geworden dan de vorige platen, en dat is wel zijn verdienste. Het was ook de eerste keer dat ik enorm veel controle heb afgegeven. Dat heb ik vroeger niet gedaan, en nu dus wel. We vulden daarin elkaar trouwens perfect aan, ik heb nooit het gevoel gehad dat ik iets wilde veranderen aan het eindresultaat naderhand. En dat is toch heel speciaal en ook  eveneens de grote verandering dus tegenover vroeger, toen ik eigenlijk alles min of meer  zelf deed.

Je zegt ook ‘minder donker’ maar daar wil ik toch even wat dieper op ingaan eigenlijk; het gaat wel een andere kant uit, maar ik had het gevoel dat er nog een donker kantje aan zat
Dat donkere blijft wel wat hangen, maar de muziek is toch iets meer lichtvoetig geworden tegenover vroeger. We zullen wellicht nooit een pop band worden, dat is ook niet de bedoeling, we brengen muziek in veel lagen en zo. Dus ja .. dat ‘donker’ kantje blijft dus hangen, maar deze is toch wel meer Funky en lichtvoetiger dus.

Door die corona crisis viel veel in het water, de cd voorstelling diende te worden uitgesteld tot oktober. Hoe heb je als band die periode beleefd?
De vooruitzichten waren in januari/februari zeer goed. In de Roma - waar we ondertussen nog niet hebben opgetreden - zag het er zelfs naar uit dat we circa 1000 tickets hadden verkocht, dus ja die verwachtingen waren hoog en we keken er enorm naar uit, na zo een lange periode eindelijk nog eens op het podium te staan, met een nieuwe plaat. En dan is er plots niets meer wat  ongetwijfeld zeer  moeilijk voor ons was. Maar ondanks Corona hebben we sinds juni eigenlijk meer mogen spelen dan veel andere bands, dus eigenlijk mogen wij niet klagen. Het is wel met mondmaskers en zo, maar goed..

Dat is ook een vraag die ik me stel, hoe voelt dat aan , zo optreden voor een publiek waar iedereen een mondmasker draagt?
Een beetje afstandelijk uiteraard, je hebt minder connectie met je publiek toch. Pas op , het is leuk om te mogen spelen, en de respons is ook goed. Natuurlijk voor een volle club spelen  is nog iets heel anders. De energieke wisselwerking tussen band en fans die je dan krijgt, mis ik nu wel.  Maar goed, dit is  dan weer wel een zeer goede oplossing en we zijn al blij dat we voor een publiek kunnen spelen  eigenlijk.

Wat me wel opvalt , is dat het publiek meer aandachtiger is, bij stille momenten is er anders dat geroezemoes, dat is er nu minder , heb ik de indruk
Dat is wel zo, en dat is uiteraard fijn. Langs de andere kant brengen we nu een meer funky plaat uit waarop kan gedanst worden, en dan mag dat niet. Dat is dan de andere kant van de medaille. Maar dat het publiek meer aandacht schenkt aan het optreden is wel zo, dat gekeuvel tijdens rustige nummers valt zo goed als weg nu.

Wat optredens betreft, heb je ooit al iets meegemaakt vanwaar je zegt, wat krijg je nu. Slipjes op het podium of een moshpit en zo?
(Haha) nee, we hebben een zeer introvert publiek. Een publiek dat  wel intens meeleeft, zonder overdreven uitspattingen wellicht, maar toch met voldoende enthousiasme.

Om nog eens terug te komen op die lockdown, je ziet veel bands die in die eerste periode live streamings doen. Hoe sta je daar tegenover?
We hebben er ook een paar gedaan. Het is niet fantastisch uiteraard, maar daardoor zijn we wel kunnen blijven spelen. Ook al deed het uiteraard wel raar zonder publiek. Maar eerlijk? Moest een band die ik heel graag wil zien een optreden brengen via live streaming , zou ik zelfs bereid zijn daarvoor te betalen of zo. We hebben er dus drie gedaan, waarvan twee bij voorbaat opgenomen. Dat vond ik  dan weer minder interessant. Bij die andere speelde je dus voor een publiek ‘live Een publiek, dat dan wel thuis zat maar toch. Dat beviel me beter. Kijk, laat het me zo stellen. Ik speel dan liever via live stream dan dat je niets doet. Ook al vervangt dat nooit een echt optreden uiteraard.

Jullie optreden in De Casino was meer dan gedenkwaardig. Ik vond het persoonlijk een heel gevarieerde avond, boordevol weerhaakjes, tempo wisselingen en heel veel verrassende momenten; hoe heb je zelf dit optreden ervaren.. Viel er een last van je schouders na zo lang wachten?
We hadden ondertussen al een paar optredens gedaan. Het eerste was in Gent, dus eerst via live streaming, daarvoor waren we wel zenuwachtig om na zoveel tijd dus op te treden.  Dat was in de Handelsbeurs. We spelen daar geregeld trouwens. En we voelden ons er eigenlijk op ons gemak, omdat we een thuismatch spelen ook al was het zonder publiek. Daarna hebben we Gent Jazz gedaan, maar dat viel ons iets minder mee. Toen zijn we langzaam er weer ingekomen. Kortrijk hebben we ook gedaan, en ja we zijn gegroeid. Tot waar we nu zijn aanbeland.

Om wat op die shows voort te borduren. Vooral de avonturier in ons werd op zijn wenken bediend. Kan en mag ik jullie muziek onderbrengen onder die categorie ‘avontuurlijke trip door duisternis met vaak een lichtpunt aan de horizon, maar niet te lang zodat de spanning te snijden blijft’ , althans zo voelde dat optreden aan voor mij. Je mening graag
Ik kan me daar wel in vinden. Ik hou sowieso van muziek waarbij je vertrekt vanuit een bepaald punt, maar nooit echt weet waar je gaat uitkomen. Niet alleen met Flying Horseman verkies ik deze aanpak. Ik ga ook bewust op muziek zoeken  waar je voor een verrassing komt te staan, en waarin geen vaste structuur in zit eigenlijk. Ik hou  daarom er ook niet van om altijd diezelfde structuur te gebruiken. Ik neem het publiek ook graag mee op een avontuurlijke reis waar je veel kanten uitgaat. Dat licht en duister is ook zoiets. Ik hou eigenlijk niet van muziek dat ofwel uitgesproken licht of duister is maar net van die combinatie tussen beide aspecten.

Dat bedoel ik net. Als je drie dagen jullie live ziet, zie je drie verschillende optredens. Dat vind ik zo prachtig aan een band als Flying Horseman
Dat heeft ook wel iets te maken met mijn jazz achtergrond, ik ben snel verveeld. Ik blijf dus niet altijd hetzelfde doen, dat lukt gewoon niet. Ik moet evolueren.

Nog iets opvallends; je hebt meer gebabbeld tegen je publiek in de Handelsbeurs dan in de Casino, niet dat het hoeft , want Flying Horseman is zo een band die de muziek voor zich laat spreken. Heb je daar een verklaring voor?
Ik krijg daar soms wel opmerkingen over. (Haha) Maar ik kan gewoon geen bindteksten vastleggen. Ik zeg gewoon iets, als ik iets wil of moet zeggen eigenlijk. Ik heb dat eigenlijk ook als ik naar optredens ga, als ik een band heel goed vind , merk ik soms achteraf ook dat die zanger of zangeres weinig gezegd heeft, maar ik heb daar dus geen last van. Eigenlijk vind ik het soms vervelender als ze teveel babbelen. Ik heb bijvoorbeeld Portishead een paar keer live gezien. Beth Gibson is een heel verlegen persoon. Maar ze communiceert heel duidelijk en intensief naar het publiek toe, waardoor ze je ontroert. Dat vind ik dus veel belangrijker dan lange bindteksten.

Groot gelijk. Iets geheel anders. Iets dat ik gelezen heb ik een ander interview ‘’nadat ik twintig jaar op dezelfde gitaar heb gespeeld, heb ik nu een roze gitaar.’’ Vertel er gerust wat meer over? We zijn benieuwd naar die roze gitaar. Het hoe, waarom en wat?
(Bert gaat zijn gitaar halen en toont hem) Dat is geen gewoon roos. Die verandert van kleur eigenlijk. Ik heb twintig jaar op dezelfde gitaar gespeeld, ik had geen geld om een nieuwe te kopen. Eind vorig jaar ben ik in een winkel terecht gekomen en op een andere gitaar beginnen spelen. En ondertussen heb ik al enkele gitaren gekocht en verkocht. Deze ga ik wellicht ook verkopen. Deze in de Casino is een rode gitaar.

Ik sta er niet bij stil, maar zit er andere klanken in een gitaar?
Ja toch wel, als je er meer mee bezig bent – ook wat andere instrumenten betreft – voel je dat wel aan. Elke gitaar ligt anders in de hand, voelt anders aan en klinkt dus wel anders daardoor. Het is zeer subtiel.  Maar dat is zeker zo.

Tot daar de technische kant van de zaak. Nu, Laten we het ook eens over de toekomst hebben. Wat zijn de verdere plannen?
We hebben het daar met ons allen over gehad. In het verleden, was het zo dat als er een plaat uit was ik op mijn eentje ideetjes begon te ontwikkelen en dan werkten we die samen uit. Ik zou naar de toekomst toe eigenlijk alles meer willen open gooien. En de inbreng van de andere muzikanten binnen Flying Horseman dus meer willen uitbreiden. Iedereen mag en kan zijn idee naar voorbrengen, meer dan vroeger. Het is de bedoeling om iedereen de kans te geven om zijn idee uit te werken eigenlijk. Trouwens, en dat is de drijfveer waarom.  In het verleden had ik gewoon heel veel te vertellen, dat is nu iets anders. Ik wil ook het verhaal van de rest van de band horen zodat iedereen meer zijn inbreng heeft, en  dat dus ook hun verhaal wordt verteld. Ik hoop daarom dat de volgende plaat eentje is waar de mensen dus weer iets nieuw ontdekken, dankzij de inbreng van de andere bandleden. Daar wil dus vooral meer naartoe werken in de toekomst.

Zijn er naast Flying Horseman eigenlijk nog andere projecten waar je mee bezig bent?
Met Dans Dans zijn we bezig aan een nieuwe plaat, die komt er snel aan. Ik speel soms wel solo, ik heb een tijdje geleden een solo plaat uitgebracht. Voorlopig heb ik niet echt plannen daar meer aan toe te voegen. Zoals ik daarjuist zei, ik heb eigenlijk geen behoefte meer om op mijn eentje iets te doen. Er is ook een project ‘Ottla’ maar daar zijn voorlopig geen releases mee. Ik heb nog wel ideeën voor een andere band, maar daar is nog niets zeker. Er is ook een project dat ik heb gedaan onder de naam ‘Strand’ maar daar is voorlopig niets nieuws te melden. Dus ja. De release met Dans Dans en dan Flying Horseman hebben nu prioriteit.

De horeca en de cultuursector worden zwaar getroffen, bij een eventuele lockdonw zijn zij ook altijd degene die moeten inbinden. Alsof ze als zondebok worden gebruikt, Wat is je mening hierover? En hoe denk je dat de cultuur deze crisis zal overleven?
Ik heb veel familie die in de horeca werken, ik ga ook graag op café en Restaurant. Ik heb het een beetje moeilijk ermee. Het is niet voldoende bewezen dat de besmettingen binnen de horeca zijn gebeurd, dus ik snap niet waarom die net moeten sluiten. We hebben in ons land trouwens een rijke café cultuur, ik hoop dat die stand houdt. De kleine zaken zullen het nu wel heel moeilijk hebben, ik hoop dat het allemaal nog meevalt. Het zou spijtig zijn moest dat verloren gaan. Want het is een onderdeel van wie we zijn in Vlaanderen, en ook in België eigenlijk.

Om af te sluiten. Is er na al die jaren nog iets als een einddoel, een ambitie of iets dat je dat je absoluut wil bereiken? Of ben je daar niet echt mee bezig?
In de eerste jaren wel, tien tot twaalf jaar geleden. Ik werkt in de horeca en had toch echt het gevoel van ik heb iets te vertellen, maar niemand is geïnteresseerd. Dat was wel frustrerend. Toen had ik dus wel een doel om, laat ons stellen ,iet te betekenen voor mensen. Maar toch besefte ik dat met mijn muziek geen commercieel succes kon hebben. Ik heb dus eigenlijk ondertussen alles wel bereikt  wat die doelstellingen betreft. Wat voor mij nu  het belangrijkste is , is dan ook  nog veel optredens doen en platen uitbrengen.

Maar het is als muzikant wel financieel moeilijk?
Ik ben zeer tevreden met deze status. Ik leef liever met iets minder, op een klein appartement of zo,  dan dat ik een job doe en veel geld verdien maar me daar niet gemakkelijk mee voel. Dus ik ben gelukkig met dit leven.

Pics homepag @Alex Schuurbiers

Ik ga het daar bij laten, enorm veel succes in alles wat je doet, en laat ons hopen dat het ‘normaal’ vlug terug keert.