The Otherness is een vrij jonge Argentijnse band die aanstekelijke rockmuziek brengt waarop stilzitten onmogelijk is. De band timmert eigenlijk al sinds 2009 aan de weg. De band begint sinds enkele jaren ook voet aan de grond te krijgen in Europa, met respons van gerenommeerde media NME en BBC 6. The Otherness ging op tournee door Europa, de UK en bracht dit jaar twee singles uit "Gotta Go" en "Few To Stew" die twee kanten laten zien van hoe deze band in elkaar steekt. Ondertussen zijn daar nog enkele singels bij gekomen zoals “Move On” en "Open Minds Together Now" . Ondertussen zitten we ook, zoals iedereen al weet,  in een corona crisis, en zijn tour plannen in het water gevallen. Toch is deze Argentijnse band niet op zijn lauweren gaan rusten.  Enkele weken geleden lichtte de band een ander tipje van de sluier met “No Token”.
Lekker rockend, en ook die emotionele impact die we merkten bij vorige songs, overeind laten staan is de rode draad. Ook nu weer is het opmerkelijk hoe deze band er perfect in slaagt om de brug te slaan  tussen Westerse cultuur en de typisch Latijns-Amerikaanse. Een sprookjes huwelijk eigenlijk tussen beide uitersten, dat uitmondt in een aanstekelijke song die aan je ribben kleeft, maar ook zorgt voor een adrenalinestoot. “No Token” straalt ook subtiel een boodschap uit van hoop in deze toch wel donkere tijden. Althans de song geeft je een weemoedig gevoel vanbinnen, maar straalt eveneens geluk.
Het spelen met gevoelens op een zo uiteenlopende wijze is een ander pluspunt aan deze opmerkelijke band die in typische rock middens zijn stempel drukt. Ook dat wordt door middel van deze knappe single “No Token” in de verf gezet.
Besluit: Het is nog even wachten op een full album , maar op basis van deze knappe singles, waaronder dus ook  deze nieuwe “No token” , ontdekten we een bijzondere band die twee werelden verbindt zoals weinigen hen dat hebben voorgedaan. Klasse!

https://www.youtube.com/watch?v=GLj6cOdK9Ko

We staan altijd een beetje sceptisch tegenover artiesten die door bepaalde media naar voor worden geschoven als de nieuwste wereldsterren. In UK wordt de 19 jarige rapper SCUTI alvast een gouden toekomst voorspeld. Met haar debuut single “Skoowup” gooide SCUTI zeer hoge ogen. Maar omdat we het met eigen ogen en oren moeten zien,  horen en vooral voelen wachten we even het debuut af. We gaven ‘This is Skoo’ enkele luisterbeurten, en stellen vast dat de voorspellingen niet zo ver gezocht zijn.
SCUTI breng namelijk hip hop met een boodschap, en daar houden we wel van. Er zit enorm veel gevoel in de song “Huh”, waarmee SCUTI op een heel gedreven wijze deze plaat opent. . HipHop vanuit het hart dus, en dat is ook de opvallende tendens bij de daarop volgende songs “You Know”, “No Makeup” en “Weekend”. Eén voor één songs waarbij het buikgevoel hoog ligt. Dat is bovendien de rode draad .
Het is altijd leuk om te zien en horen hoe een jonge artieste van amper twintig jaar meerdere elementen uit de hiphop zo perfect bij elkaar puzzelt dat je er ofwel stil van wordt, of je een rillingen over je rug voelt lopen, die normaal eerder voorkomt bij de oudere of meer ervaren hiphop/rapacts.
SCUTI straalt enorm veel charisma en zelfverzekerdheid uit binnen haar zeer persoonlijke songs. En is om die reden een verfrissende artiest binnen de nieuwere strekking. Want laat ons eerlijk zijn, we zien door het bos de bomen niet meer. En SCUTI slaagt er toch in, net door die eerlijkheid , oprechtheid, een brug te slaan naar verleden, heden en toekomst van het genre. Dat blijkt ook uit de wondermooie afsluiters “Chasing Cheques” en “Lucky”.
Besluit: De ambitieuze artieste SCUTI laat er geen gras over groeien en drukt nu reeds haar stempel op de scene . Of de hype overdreven is of niet? We laten het in het midden, de luisteraar heeft altijd het laatste woord, maar met dit debuut brengt ze dus wel degelijk dat soort hip hop vanuit het buikgevoel, vanuit de basis waar het genre is ontstaan. En dat trekt ons nog het meest over de streep. Daarom voorspellen we SCUTI een gouden toekomst, op voorwaarde dat ze gewoon zichzelf blijft en zich niet laat ompraten door de zogenaamde slimme marketing die haar in een bepaalde richting wil pushen.
In het oog te houden deze jonge hip hop parel.
Tracklist: Huh 02:37 - You Know 02:25 - No Makeup 02:12 - Weekend 03:30 - Chasing Cheques 02:29 - Lucky 02:33

Muziek richting Tsjechië komt zelden aan de bak in onze regionen, nochtans wordt daar magistrale muziek gefabriceerd. Neem nu de grindcore/hardcore formatie GRIDE. De band timmert sinds 1996 aan de weg, en haalt enorm verschroeiend en snel uit. GRIDE bracht verschillende platen uit, al dan niet in split en verdient op basis van een van de laatste releases 'Hluboká temná mod?' zeker wat meer aandacht.
De band zegt het volgende over de stijl die ze brengen: ''endeavours to play ultrafast and extreme fusion of hardcore and grindcore. But we draw even from other styles of music like metal, industrial or alternative rock. Our only motto is: Speed wins!!!''
Die stelling is zeker niet ver gezocht. Snelheid vormt inderdaad het sleutelwoord bij GRIDE. Elke song op de EP heeft een duurtijd van circa één tot twee minuten. Aan dit razend snelle tempo duurt deze EP dus amper 11 minuten. Toch valt binnen deze chaos en snelheid enige melodie te bespeuren. Het is de dreigende ondertoon, het voortdurend gestampt tegen alle heilige huisjes tot die zijn omver geblazen, dat ons over de streep trekt.
Eigenlijk is deze EP een elf minuten durende aanslag op je trommelvliezen. Het voelt aan als een splijtbom die je hersenpan verpulvert, waarna je ziel tot moes wordt herleid. Als je houdt van deze razendsnelle aanpak, zal je als liefhebber zeker aan je trekken komen bij deze band.

Tracklist: V??ná Válka s Hmyzem (0:51) - Básník Vstoupil a Vzal Si Slovo (1:09) - Bou?e ve Sklenici Vody (1:57) - Hluboká Temná Mod? (1:28) - P?ijdu Hned (1:19) - Nikdo Nikdy za Nic Nem?že (1:20) - Nesem Si v Sob? Smrt (2:33)

Naast de bovenstaande EP bevat de uitgebrachte plaat ook een Split 10" met Sidtracked. Ook nu weer is het snelheid dat de rode draad vormt op de plaat. Geen seconde rust wordt de luisteraar gegund. En de bands blijven dan ook lekker doorgaan, tot je compleet murw geslagen in de hoek van de kamer terecht komt.

Tracklist: Neutrální zóna 01:51 - Provokace ?isté plochy 00:47 - Dilema mouchy 00:42 - Thermidor roku X 01:25 - První minuta zbytku tvýho života 01:41 - Oprava principu 00:55 - Dejavu 01:26 - Masáž 01:49

Dat de band van veel grindcore markten thuis is en eigenlijk volop de aandacht verdient, ook in onze regionen , bewijzen ze met een andere split album ‘Thema eleven’ uitgebracht in 2009, maar die nu nog steeds even verschroeiend en lekker oorverdovend hard klinkt.

Tracklist: Volání divo?iny 02:45 - Neurorevolution 00:59 - Žiletky ( Psí Vojáci cover) 03:23

GRIDE is zo een band die het grindcore genre op de kaart zet in eigen regionen, en bewijst met deze schijven tot een van de grootmeesters te behoren; de uitzonderlijke kwaliteit waarmee ze je hersenpan verpulveren door als een losgeslagen sneltrein over je hoofd te denderen, komen we niet elke dag tegen. Daarom is deze wellicht niet zo bekende band, een sterke aanrader voor elk die beetje liefhebber is van de hard-/grindcore genre.

Hardcore/Grindcore
Hluboká temná mod?
GRIDE

Check het vooral zelf uit, het loont de moeite: https://gride.bandcamp.com/

Zoals veel artiesten, muzikanten en componisten probeert ook J Lloyd, de ene helft van het duo Jungle, die ‘lockdown’tijden zo interactief mogelijk in te vullen. Hij doet dit door mixtapes uit te brengen, onder de naam 'Kosmos'. Vijfentwintig songs met een tijdsduur van circa één tot twee minuten, laten vooral een plaat horen die je in zijn geheel moet beluisteren om inde sfeer te geraken.
J Lloyd is een muzikale duizendpoot die houdt van buiten de lijntjes kleuren en bewust op avontuur te trekken door dat elektronische muzieklandschap. Het feit dat de man bij elke song weer iets nieuw en verrassends toevoegt, trekt ons op 'Kosmos' dan ook het meest over de streep. Nogmaals, beluister deze plaat in zijn geheel, en voel hoe je wordt meegetrokken in een bonte, kleurrijke wereld die J Lloyd aanbiedt. Soms zakt de man weg in een donkere brij, en dan zal het niet voor iedereen even gemakkelijk zijn om te volgen. Maar net die gevarieerde aanpak, en net dat voortdurend schipperen tussen donker en licht, zorgen ervoor dat we ons gewillig laten hypnotiseren en in een trance dansen door de huiskamer met de versterker op tien.
Nee, het heeft totaal geen zin om elke song apart te bespreken, stellen we vast. Want na een nieuwe luisterbeurt hoor je weer een andere kant van J Lloyd die je voorheen niet ontdekte. De man laat niet gemakkelijk in zijn kaarten kijken, maar knipoogt dus ook naar de meer toegankelijke kant van dance muziek. Daardoor kan hij een ruim publiek over de streep trekken.
Dansplaat, dansplaat, dansplaat! Zo zou je die schijf dan ook kunnen noemen. De bijzonder aanstekelijke tapes zorgen  één voor één voor een ware rave in je hoofd, die zijn uitwerking heeft op de dansspieren. Nu we dat niet kunnen op een of ander festivalweide, zweven we dan maar door de huiskamer. Ofwel binnen walmen van eerder ingetogen duisternis, ofwel worden alle registers open gegooid. Door die bijzonder gevarieerde aanpak, dat dipje middenin op de schijf in het midden gelaten, zorgt  J Lloyd er voor dat die veertig minuten voorbij zijn voor je het weet.
Besluit: Met Jungle kleurde J Lloyd graag buiten de lijntjes, ook nu verlaat hij zijn comfortzone wat zorgt voor een kruisbestuiving tussen gefronste wenkbrauwen en dansende ravers die de woonkamer in vuur en vlam zetten. 'Stay home with me' is de klinkende boodschap die J Lloyd je meegeeft om deze lekkere dans parel af te sluiten.

Tracklist: Intro 00:54 - God Forgiven Souls 01:22 - Apocalyps 01:01 - If I Fall Under 01:27 - Trouble 01:52 - The Way I feel about you 01:42 - Turn into the fire 01:32 - I've been dreaming of 02:34 - Goodye from mother earth 02:16 - Crushed in 01:17 - Call me when you need me 01:17 - Glorious 00:57 - Interlude 00:59 - Baby 00:52 - You work to hard 01:01 - Strange times 01:27 - Live is on the lawn 01:57 - Mystére  02:16 - Let me be your hero 01:57 - How Far??? 01:07 - I just want to love her 02:06 - Gotta work harder 01:26 - Feelin' good 01:23 - It's no wonder 02:16 - Stay home with me 02:06

Dance/Elektronica
Kosmos
J Lloyd

The Otherness - Rock music is about freedom of expression for both the artists and fans and what goes on between the interaction of ideas, sounds and feelings

The Otherness is een vrij jonge Argentijnse band die aanstekelijke rockmuziek brengt waarop stilzitten onmogelijk is. De band timmert eigenlijk al sinds 2009 aan de weg. De band begint sinds enkele jaren ook voet aan de grond te krijgen in Europa, met ook respons vanuit gerenommeerde media als NME en BBC 6. The Otherness ging op tournee door Europa, de UK en bracht in 2019 twee singles uit “Gotta Go” en “Few To Stew” die twee kanten laten zien van hoe deze band in elkaar steekt. Ondertussen heeft de band niet stil gezeten. Ook recent kwam een nieuwe single op de markt “No Tokens”. “Lekker rockend, maar ook die emotionele impact die we merkten bij vorige songs, overeind laten staan is de rode draad. Ook nu weer is het opmerkelijk hoe deze band er perfect in slaagt om de brug te slaan  tussen de Westerse cultuur en de typisch Latijns-Amerikaanse” schreven we daarover. De band stond ons te woord, via e-mail, om ons te vertellen over het ontstaan van de band, de definitie van rock muziek, en hoe je omgaat met gelijk welke crisis. Ook werden de verdere toekomstplannen uit de doeken gedaan.

The Otherness is a fairly young Argentinian band that brings infectious rock music that makes sitting still impossible. The band has actually been on the road since 2009. How did the band start?
Well, we weren't on the road at all when we first started. It just happened that we began to write original songs since the early beginnings of the band, when we were almost kids and we were desperate to play the stuff live. There's no so-called "clubs' circuit" in Argentina... Eventually, Pablo joined The Otherness around 2010 and we had the chance to play for the first time in Asunción, Paraguay. The funny thing about it all is that we were born in La Patagonia, the deep south of the world -all of us- but we met in Buenos Aires and found ourselves touring for the first time in the UK  because of a cool review a young journalist from Seaford called Rob Sayce penned for Subba-Cultcha (London). We sent him a few demos and they considered it was good enough material to write about and introduce the band to underground promoters and grassroots venues.

How can we best describe music from The Otherness?
Right after seeing the band performing live. It's hard to put music into words, isn't it? Generally speaking it can be described as uplifting, diverse, melodic and intense. Raw energy plus diligence behind the songwriting -in order to reach out to that feeling that reflects something interesting is going on between the blend of lyrics we sing and the kind of music and arrangements we deliver in the spirit of the songs.

The band has also started to gain a foothold in Europe for a few years, with response from renowned media such as NME and BBC 6. Has this also opened more doors?
Yeah, in a way it did help us to break into new grounds. We were championed by John Robb, Chris Hawkins and Steve Lamacq since our first indie releases. That's something unusual for foreign bands and some people in the music biz truly appreciate it. Of course, we appreciate it too because it's something that is merely the outcome of the music we make. No PR firms, no labels pushing for it, nothing... just a genuine appreciation of the songs.

You regularly release singles, the last one was “No Token”. Why not a full album or EP?
We just felt it's a sign of the times: short attention span plus tons of new artists releasing music daily because of tech evolution and easier access to recording tools... Who do you think you are as an artist to think and pretend that any kid anywhere will give you 2 hours of their precious time to just listen to your unknown double-album music through an ads free Spotify binge while friends from school and the streets are playing Fortnite on-line? The answer is we are currently working on a 4 songs EP to release through Motor Music Entertainment to introduce our music in the EU and also our debut album. The recording sessions for the album will start in January 2021.

I listened to that song to write a review about it, some things struck me. It is remarkable how this band succeeds perfectly in bridging the gap between Western culture and the typically Latin American. A fairytale marriage actually between both extremes. What is your opinion about this? And was this a conscious choice?
In all honesty, we think music has nothing to do with nationality in the first place. There are some music genres more or less popular here and there and good-average-awful tunes. It is not a conscious choice to do what we do in regards to that. However, we had to deal with shitty prejudices over here. Luckily, all we stand for is quite obvious if you look carefully into the meaning of the band´s name. We are one of those bands that don't tell or suggest people what to think, we don't preach like rock and roll-hip hop demagogues that in the end are mainly looking for the IG dollar. Rock music is about freedom of expression for both the artists and fans and what goes on between the interaction of ideas, sounds and feelings.

"No Token" also conveys, subtly at least, a message of hope in these dark times. At least the song gives you a melancholic feeling inside, but you also radiate happiness. what is your opinion on this statement?
It's accurate. Just like Cohen's quote: "There's a crack in everything, that's how the light gets in". Hopefulness makes sense as long as you acknowledge the lows in life, be it injustice leading to conflicts, corruption in the high spheres of power, the lack of education, greed as the main factor that creates poverty among the majorities or a bloody pandemic like corona virus... This message of hope just provides us with a sense of humanity to face reality.

Are there any new releases planned? Singles?
Yeah, we are mixing a new song called "Give It Some Room". It is going to be out soon as part of an EP entitled "A Glimpse Into The Otherness".

When can we expect a full album or something like that?
We are confident that the debut album will be published in April 2021. We've already demoed all of the songs plus a couple of new singles that are really exciting.

I suppose many plans have fallen into disuse because of this corona crisis. Which?
We had to cancel the UK tour. We were booked to play several cities in April and now, we are expecting to be able to play the EU leg of the tour in October. Fingers crossed... We've gigs in Germany, Belgium and the Netherlands on the way.

How do you deal with such a crisis as a band, musician (but also as a person)?
As a band we focused in the songwriting and recording demos. In the middle of this crisis we also signed our first record deal to Motor Music Entertainment from Berlin -which was unexpected and ignited our working ethos to new levels. We are constantly in touch with each other because we are really close friends.. Above it all we are like a band of brothers. It's easier that way but we still go through highs and lows, anxiety disorders and sleep deprivation, ha ha ha!!!

How is it in your country in these corona times actually? South America has been hit particularly hard
It is not as bad as it was in some European countries or USA... The death toll is one of the lowest in the world. Anyways, the worst thing here in Argentina is the lack of capacity and hard work the government shows when it comes to entail the proper actors to create protocols for entrepeneurs and working class people and gradually get back to a certain kind of normality. We've undergone one of the longest lockdowns in the world, more than 150 days and counting... It was a clever move in the beginning of it all but now we are suffering the consequences of passivity.

What are the further plans? And what are the actual ambitions of the band?
Our main goal now is to be able to play live music soon on tour and also track a really good album. The actual ambitions of the band are more or less the same as always, play fine tunes and reach out to wider audiences.

Is there any kind of end goal to build on that? Something you absolutely want to achieve as a band and musician?
If there's something out there than can be regarded as the absolute achievement that would be creating an inspiring legacy throughout our songs in the same way lots of artists inspired us to become musicians and writers in our own peculiar way. Passion, honesty and tunes that hit hard in the core of the people.

How do you feel about streaming live concerts? Is that a solution for the future? Now live concerts are canceled
It's not something that we'd prefer. It does not feel like a solution... it's just a fucking palliative. Live music is lively, isn't it? It's about the human experience and the physical and spiritual connection that proximity implies.

To wrap up, feel free to provide some links where one can purchase the band's online merchanidiser.
Feel free to discover The Otherness on the following links
Spotify: https://open.spotify.com/artist/5TBYqdpnL8B5fMfVyOTBUs?si=ml02myXaTMmMJVj-Jjk49A
Instagram: https://www.instagram.com/the_otherness/
YouTube: https://www.youtube.com/playlist?list=PLclsHSJI03-zi7nTVHXbLsukLidjJwFwS
Facebook: https://www.facebook.com/OthernessRock
Twitter: https://twitter.com/the_otherness

Het Antwerpse trio Filthy Vince omschrijft zijn muziek als ‘altenative gar(b)age synthstonerrock' en haalt zijn inspiratie bij bands als Idles, Blur, Stoned Jesus, Queens Of The Stone Age. Met de verschroeiende single “Rabbit Style” liet de band al in zijn kaarten kijken. We namen de EP onder de loep , schoven prompt alle meubels opzij en gingen over tot omver stampen van heilige huisjes. Gelukkig zijn er geen meubels gesneuveld maar de vuile en vettige energie die uit de boxen loeit, zorgt voor meerdere adrenalinestoten.
Die stevige uppercut waarbij je niet meer recht komt, krijg je al te verwerken bij de eerste song “Let’s Unite”. De registers open trekken, en de luisteraar direct tegen een geluidsmuur kwakken tot hij niet meer recht komt, daarvoor komen we graag uit ons kot.
We blijven verweesd achter. Ook bij “Favoriete Way to die” voel je zoveel energie opborrelen dat je hierop niet kunt stil zitten, alsof deze band trouwens al twintig jaar samen speelt, zo strak en verschroeiend klinkt deze song.
De hele EP ademt een perfectie uit die we doorgaans tegen komen bij bands met meer jaren op hun teller, en dat is opmerkelijk bij zo een debuut EP. We worden dan ook verder compleet omver geblazen op die “Rabbit Style”. Een mokerslag waarbij je dreigt niet meer recht te komen. Maar tijd om tot positieven te komen krijg en is er niet. Ook al laat de band op “Red Hole” hun meer - laat ons maar stellen - gevoelige kant zien. Een ballade is het niet, dat zou een belediging zijn, maar deze song bezorgt je als rock liefhebber een ware krop in de keel en kippenvelmomenten bij de vleet. Dreigen blijft de band tot het einde doen. In elk geval is deze “Red Hole” een indrukwekkende afsluiter die bovendien laat zien en horen dat deze band van vele markten thuis is.
Besluit: Als een debuut EP een visitekaartje is voor een band om zich te tonen naar een ruim publiek, dan slaagt Filthy Vince erin om met deze titelloze EP een meesterwerk uit te brengen. Waarop knetterend, knallend en verschroeiend hard wordt uitgehaald. Toch weet dit trio aangenaam te verrassen naar het einde toe, door ook hun meer sobere en integere kant te laten zien, zonder die dreigende ondertoon uit het oog te verliezen.
Filthy Vince brengt van die lekkere vuile rock muziek, waar alle registers van het genre worden open gegooid, waardoor je totaal verweesd in de hoek van de kamer achterblijft. Dit is trouwens muziek die smeekt om live gebracht te worden, want ook al worden we op de schijf van onze sokken geblazen, pas op het podium zal dit zorgen voor een mokerslag in het gezicht waarvan je nooit meer recht zal komen.
De bommetjes energie zorgden alvast voor adrenalinestoten, ook na meerdere luisterbeurten, waardoor ons rock hart werd verwarmd en ook wij geen seconde op onze stoel stil konden blijven zitten. Dit smaakt dus op veel vlakken naar meer.

Tracklist: Let's Unite 04:46 Favorite way to die 04:30 Rabbit Style 03:20 Red hole 06:20

gar(b)age/synthstonerrock
Filthy Vince EP
Filthy Vince
Eigen Beheer
 

De uit Toronto afkomstige dreampop/indie band Soft Set haalt niet alleen zijn inspiratie bij bands als RIDE; Frontman Mark Gardener nam de band onder zijn vleugels en nam de debuut single “Never Die” op in zijn studio OX4 sound. Het resultaat mag er zijn, want binnen die dreampop is duidelijk een nieuwe parel opgestaan , die klaar is om de wereld te veroveren.
Het duo James Gray en Nathan Athay kennen elkaar al vele jaren, en dat blijkt ook uit die single. Op een pakkend, wondermooie en bijzonder dromerige wijze vult en voelt  het duo elkaar perfect aan. Vanaf de eerste seconde word je meegevoerd naar weemoedige oorden, die je ziel verwarmen. Dit echter toch ook een wat bevreemdend aanvoelende achtergrond van een zweem van mysterie. Zonder klef te klinken raakt Soft Set over de hele lijn gevoelige snaren met deze single. Het is dus echter de magische kruisbestuiving tussen twee vrienden, maar ook van top muzikanten en de warmte die de vocale inbreng daarbij uitstraalt, die ons met een krop in de keel doet achterblijven. Waardoor we prompt een traan wegpinken, eens onder diepe hypnose gebracht. Zoveel malen voorgedaan, inderdaad. Maar Soft Set drukt wel op een bijzonder eigenzinnige wijze zijn stempel op die dreampop , waardoor we alvast uitzien naar meer in de nabije toekomst.
Tracklist: Never Die (single)

dreampop/indie
Never Die -single-
Soft Set
OX4 Sound/Shameless promotion PR
 

Ter introductie van de formatie KREGEL citeren we even de info op de bandcamp pagina van de band. ‘Bart, Sven en Jeroen vormen sinds de lente van 2016 Kregel. Met al hun voeten op de Haspengouwse kleigrond en hun muzikale roots in de jaren '80 en '90 ontketenen ze hun demonen in gebalde rocksongs in je moers taal. Weinig woorden, weinig akkoorden, maar allen raak.  Woede, waanzin en Weltschmerz zijn nooit veraf, net zomin als angst, frustratie en onmacht .Maar ook spelplezier, vriendschap en een eindeloze passie voor de kracht die muziek is. D.A.F. meets Hüsker Dü meets punk meets new wave meets zó veel meer: een koppige, dwarse melange van ritme, ruis en balorigheid. Distortion, samenhorigheid en DIY. Met de EP ‘#1’ laat KREGEL een zeer rauwe tip van de sluier zien en horen. Dit is trouwens het eerste deel van vier EP's die de band zal uitbrengen, ook dat lijkt ons veelbelovend.'
Einde citaat.
Het duidt meteen ook aan hoe deze EP echt in elkaar steekt. Vanaf  “Dans” word je meegesleurd naar de jaren '80 tot '90, toen de postpunk en aanverwante stijlen zijn hoogdagen beleefde. Maar deze band staat zeker in het heden, zoveel is duidelijk. Bijzonder scherp wordt uitgehaald, de woede-uitbarstingen zijn dan ook gemeend en komen recht uit het hart. Als een wervelstorm die elk heilig huisje plat walst, zo blijft KREGEL doorgaan op de daarop volgende songs “Landen” en “Schuifeenbeetjeop”. Dit allemaal met een vette knipoog naar zelfrelativering, er mag ook eens gelachen worden. Punk fans die houden van snoeiharde uppercuts die aanvoelen als een mokerslag in het gezicht, zullen in deze EP zeker hun gading vinden. Net door buiten de lijntjes te kleuren, klinkt KREGEL echter vrij uniek en vernieuwend. En dat stemt ons nog het meest gelukkig.
Woede, waanzin en frustratie zijn ook de rode draad bij de afsluiter “Opportunist”. Deze band laat er duidelijk geen gras over groeien, en houdt je meteen een spiegel voor zoals enkel de post punk tot punkers uit het verleden dat deden. Het wordt allemaal in de eigen taal  gebracht, met een vette knipoog, is een extra pluspunt aan deze EP en band.
KREGEL drukt alvast zijn stempel en laat een diepe indruk achter, we zijn razend benieuwd naar het vervolg hiervan.
Op basis van deze lekker aanvoelende portie vuurkracht , die ons van onze sokken blies, lijkt ook dat iets om naar uit te zien. Een aanrader als je dus houdt van die typische jaren '80 punk en postpunk, waar buiten de comfortzone wordt getreden. Een knappe EP dus .

Tracklist: dans 03:30 landen 03:01 schuifeenbeetjeop 04:24 opportunist 03:38

noise/punk/new wave
#1 EP
KREGEL

Mark Gardener is wellicht het meest bekend als songwriter en zanger/gitarist bij Shoegaze formatie Ride. Daarnaast hij een eigen studio OX4 Sound. Op dat label zitten o.a. The Brian Jonestown Massacre, Robin Guthrie, Telepopmusik, Dive Index, Rinocerose, Ulrich Schnauss, Man With No Name, Hopewell, Jam+Spoon, Mikel Erentxun, Dead Horse One, Cat Martino and Swervedriver . Ondertussen vond Gardener ook tijd om aan een solo productie te werken. Voor zijn nieuwe single "Chained' ging hij een samenwerking aan met 2Square, a.k.a. Stephan Haeri van het Franse Telepopmusik.
De single gaat de dromerige , zelfs bevreemdende kant uit. En dit op een eerder dreigende ondertoon, waarbij de haren op je armen recht komen. Daarbij voelt de sprookjesachtige vocale aankleding eerder aan als een deken tegen die koude en kille klanken die in eerste instantie op je afkomen. De single bevat echter zoveel puzzelstukjes, die je pas ontdekt na meerdere luisterbeurten. Dat is meteen het fijne aan deze “Chained”. Gardener/2Square laten niet direct in hun kaarten kijken. De hypnotiserende inwerking op je gemoed en de verdovende aankleding krijgt naarmate de song vordert meer diepgang. Meer nog, dit duo werkt naar een climax toe waardoor je compleet murw geslagen wordt door een oorverdovende shoegaze sound die ervoor zorgt dat de oorschelpen gaan trillen. Om daarna de volstrekte rust te laten weerkeren, nog steeds binnen een dreigende omkadering.
Besluit: Mark Gardener brengt een prachtige single uit, die in verlengde ligt van wat de man doet bij Ride. Maar net door de eigenzinnige aanpak, en de vele tempowissels, toch net heel anders blijkt te zijn. Met deze single biedt 2Square/Mark Gardener je vooral een fantasieprikkelend huzarenstukje aan, dat geen makkelijk brokje vlees blijkt om te verorberen. We raden dus aan deze single toch enkele luisterbeurten te geven, om die subtiele stukken te ontdekken.
Een single voor shoegaze liefhebbers, die en surplus houden van de avontuurlijke strekking binnen die muziekstijl.
Tracklist: Chained (single)

Shoegaze
Mark Gardener
2Square/Mark Gardener
Chained -single-
 

Mesmerising is het alter-ego van de Italiaanse muzikant en componist Davide Moscato. In 2012 wist hij al aangenaam te verrassen met 'The golden dawn of the tramp' , een parel van een debuut dat de veelzijdige aanpak van deze klasse artiest aantoonde. In juni dit jaar bracht Mesmerising een nieuwe plaat op de markt 'The Clutters storyteller'.
Die weemoedigheid in de stem van Davide Moscato wordt mooi aangevuld met een instrumentale aanpak die je letterlijk doet wegzweven naar andere oorden, waar het fijn vertoeven is. De bijzonder warme stem van David bezorgt je gegarandeerd een waar kippenvelmoment. Luister maar naar die wondermooie opener “Feel”, kort maar krachtig wordt hier al aangeduid welke richting deze plaat uitgaat. Aanstekelijke refreinen, aangekleed met een melancholisch , weemoedig sausje,  vormt de rode draad op de schijf, soms worden de teugels wel gevierd en gaat het zelfs zeer subtiel de rock tour op, als bij “Underground”. Dit is het soort magische progressieve rock dat je tegen kwam in een ver verleden, maar ook nu nog steeds toonaangevend blijft. Het is net dat voortdurend raken van lekkere rock, in het hart, dat ervoor zorgt dat je gekluisterd aan je stoel zit te headbangen. Ook wordt een traan weggepinkt, terwijl de haren op je armen rechtkomen. Dat is dus ook het geval bij de daarop volgende songs “The Vortex”, “False Reality” en “The man whos’s sleeping”. In slaap vallen doen we dus allerminst, net door de gevarieerde aanpak waarmee deze sierlijke vocalist je hart van begin tot einde verwarmt o.m. met “The last time you called my name”, weer zo een emotioneel meesterwerk.
Besluit:  Davide Moscato gooit zijn Italiaanse roots in de strijd, om met een typisch Zuiders temperament je op een zodanig bijzonder wijze te raken dat je er gelukkig van wordt, met de tranen in de ogen. Dat is de rode draad doorheen dit pareltje van een progressieve rock schijf, wondermooi en waar lekker aanstekelijke songs, die op de dansspieren inwerken, perfect worden gecombineerd met een melancholie die de gevoelige snaren raakt.

Tracklist: Feel.. 01:01 - My dream 05:50 - Ballad of a creepy night 05:14 - Slave of your shell 03:23 - Underground 06:38 - The vortex 04:43 - False reality 03:43 - In a different dimension 01:53 - The man who's sleeping 04:01 - The last time you called my name 06:51

progressieve/sing-songwriting
The Clutters Storyteller
Mesmerising