Yarno Matoka – In de jazz, ook al voeg ik er andere elementen aan toe, en probeer ik mijn eigen ideeën te plaatsen, je moet ermee spelen, maar de basis van jazz trouw blijven

In samenwerking met het Koninklijk Conservatorium Brussel presenteerde Flagey voor de tweede keer de 'Toots Thielemans Award.' Een vakkundige jury bekroont de meest beloftevolle student van de jazzafdeling met een geldprijs en een liveoptreden in een professionele setting. Het conservatorium wil op die manier jong jazztalent stimuleren en de basis leggen voor hun verdere carrière. Winnaar van deze editie was Matoka, een Brusselse muzikant die in zijn project de fysieke energie van elektronische dancemuziek wil vertalen naar de jazz.
Onder de naam Matoka's last & first trad hij op in een goed gevulde Studio 4. We waren diep onder de indruk van zijn performance. Lees gerust het verslag

We hadden ook een fijne babbel met Yarno over het optreden, de deuren die open gingen, de ambities en toekomstplannen.

In de eerste plaats proficiat met je overwinning op de ‘Toots Thielemans awards’; had je dit verwacht?
Ik heb die award gekregen op basis van mijn masterproef. Ik had wellicht geluk dat in mijn jaar amper vijf mensen die afgestudeerd zijn. In vergelijking met dit jaar, zijn er denk ik 27 mensen die afstuderen. Ik heb er wel heel hard voor gewerkt, heel veel tijd in gestoken ook. Maar ook waren mensen die afstudeerden dat jaar en op vlak van muzikant zijn, veel meer ervaring dan ik. Dus ergens had ik het helemaal niet verwacht.

Je stond o.a. op het Brussels Jazz Festival, in een zaal die gewoon jazz uitademt. In de Flagey, hoe voelde dit?
Flagey is een ongelooflijke zaal, met een hele geschiedenis. Ik herinner me toen ik de eerste keer op het podium kwam en ik al dat publiek zag zitten was dat toch ‘een ‘wow’ moment. Dat geeft je werkelijk een boost en energie. Dat was een avond om nooit meer te vergeten.

Je had veel supporters bij?
Ook, maar ook mensen die ik niet specifiek had uitgenodigd. Maar toch uiteindelijk buiten heb zien staan, en dat heeft me toch heel diep geraakt.

Er was een opvallend jong publiek aanwezig; nochtans als ik doorsnee jazz optredens bezoek, is het meestal een veel ouder publiek; heb je persoonlijk er een verklaring voor waarom jongeren die drempel naar jazz zo moeilijk kunnen zetten, terwijl ze eigenlijk steeds op zoek zijn naar prikkels. Jazz is toch een ‘prikkelend’ genre?
Ik ben zelf pas op mijn 18ste in contact gekomen met jazz. Ik ben veel met elektronische muziek bezig geweest. Ik denk dat er veel mensen zijn die gewoonweg niet weten wat jazz, is, of pas op wat latere leeftijd, of toch niet in contact komen met de geschiedenis van muziek. In tegenstelling tot met pop of commerciële muziek komen jongeren er niet mee in contact, je moet al een zekere diepgang hebben om er mee in contact te komen tot nieuwe artiesten te ontdekken.

Heeft die prijs én in de Flagey bepaalde deuren kunnen openen, om je doel te bereiken?
Op het moment nog niet, maar dat ligt vooral aan mij. Ik wil niet te snel lopen voor ik kan wandelen. Maar dat komt wel.. het heeft nog niet geholpen maar ik ben er van overtuigd dat het zeker deuren zal openen.

Ik doe gemiddeld honderd evenementen op een jaar, waaronder veel jazz; er komt zeker een publiek op af. Wat trekt jouw persoonlijk in het genre aan?
Ik ben opgegroeid omringd door muziek, mijn mama is zangeres Chantal Kashala ze zingt met alle BV , zit in alle Vlaamse programma’s. er was thuis dan ook veel R&B en soul. Daarmee ben ik dus opgegroeid, en rond mijn 13 of 14 ben ik in contact gekomen met elektronische muziek. En zelf wat muziek beginnen producen. op een bepaald moment had ik het gevoel dat ik wilde begrijpen wat ik aan het doen ben. Ik kon dat wel op het gehoor, maar kon het niet beschrijven. Ik ben in het vijfde middelbaar naar Kunsthumaniora van Brussel gegaan.  En dat was gewoonweg de jazz afdeling, dat was de eerste keer dat ik daarmee in contact kwam. Die instrumentbeheersing die de muzikanten daar hadden, wou ik ook… ik had echter een achterstand. Ik wist dat ik doordat ik een goed gehoor had als producer , het wel moest kunnen. Ik heb er hard moeten voor studeren. Ik denk dat voor mij jazz een  stijl is die laat zien dat er zoveel grenzen zijn in wat je kunt doen , en door de geschiedenis te leren kennen, en me te kunnen fixeren op de basis van de muziek ging een wereld voor me open. Door me in het conservatorium in Leuven te fixeren op die basis, heb ik heel veel geleerd . ik denk dat jazz een onuitputtelijk genre is, dat trekt me nog het meest aan. Er zijn geen grenzen, en de samenkomst van al die verschillende genres daar komt altijd iets mooi of iets nieuw uit voort. Dat is zo bijzonder aan jazz.

Je liet je goed omringen; eigenlijk was het totaalpakket dat primeerde op het podium. Hoe hebben jullie elkaar gevonden?
Ik zal ze even allemaal voorstellen. Victor Maillard, de man die zorgde voor al die effecten op het podium, dat is mijn oudste muzikale vriend. Ik ben met hem in contact gekomen toen ik veertien of vijftien jaar jong was. Ik ben met hem steeds beginnen producen, beginnen ‘challengen’ samen. We werken en vullen elkaar al heel lang aan. We doen dat al langer dan tien jaar, hij is zelf geen professionele muzikant.  Of heeft geen muziekstudies gedaan, maar qua originaliteit en cryptisch brein, is hij mijn tegenpool als het ware, en tegenpolen trekken elkaar gewoonweg aan. Zijn ideeën en werk is zo integrerende dat ik bij hem absoluut wou samen spelen, en dat was de reden waarom dat hij mee op het podium stond, omdat ik weet als hij erbij is kom ik thuis in mijn eigen wereld. Elly Brouckmans heb ik leren kennen in Leuven. Ze speelde enorm goed, ook al dacht ze zelf van niet. We waren allebei verliefd op Coltrane. We zijn altijd blijven samen studeren, samenkomen. Ook een paar combo’s gedaan in het conservatorium. Dat was steeds heel leuk, en we zijn dat blijven doen. van Leuven ben ik naar Brussel gegaan en daar heb ik heel wat nieuwe muzikanten leren kennen. Op het einde van mijn eerste master ben ik in contact gekomen met Umberto Odone. De drummer, met hem was er meteen een ongelofelijke klik.  Muzikaal en hoe we het ritme aanvoelen samen. We voelden beide aan, als we samen speelden, dat we snappen wat we willen doen. ik wist meteen , met hem wil ik blijven spelen in een band. Lúcia Pires  heb ik leren kennen in dezelfde periode. Dat was ook in de eerste master. Ik heb haar leren kennen binnen de Brusselse jazz. Ze zat een jaar lager dan mij denk ik, ik was altijd verrast door haar manier van spelen. Door middel van mijn producer gebruikte ik altijd fluitklanken. Omdat ik Lúcia had leren kennen dacht ik ook dat uit te proberen binnen mijn project. dat was ook weer een match made in heaven. Het was leuk om haar mee op het podium te hebben. Bassist Zé Almeida  heb ik leren kennen op een concert bij Diogo Alexandre, dat was o.a. met Bram De Looze. Ik ben toen gaan kijken daarnaar, en daarna nog een pintje drinken samen. Dat was gewoon een leuke avond. Een paar maanden later , toen die prijs werd bekend gemaakt , ben ik beginnen nadenken over een basgitaar binnen dat concept. En toen ben ik bij Zé aanbeland. Het zijn gewoonweg top muzikanten, één voor één.

Is het de bedoeling om met ‘Matako’s last & first’ meer zaken te doen, want het is – zoals je aangaf – een ‘match made in heaven’. Wat willen jullie allemaal samen doen?
Zeker en vast, de bandleden zijn bewust gekozen om in de toekomst verder te werken aan dit project. We hebben video beelden gemaakt, opnames gemaakt. Het is zeker de bedoeling hier meer mee te doen… het is dus zeker de bedoeling om hiermee in culturele centra, clubs – en wie weet Sportpaleis (haha) – te gaan optreden.

“Improviserend, lichtjes experimenterend, verlaat Matoka's last & first geregeld de comfortzone van wat jazz te bieden heeft, maar bleef de basis ervan wel trouw”, schreef ik over jullie optreden; een bewuste manier van werken? 
Ik vond dat mooie woorden, tenslotte ik blijf trouw aan de basis van die muziek. Je kunt muziek niet anders benaderen dan op die manier. ook al voeg ik daar andere elementen aan toe, en probeer ik mijn eigen ideeën daarin te plaatsen. Je moet ermee spelen, maar je moet de basis van jazz ook trouw blijven. Misschien was dat geen bewuste insteek, maar wel de bedoeling dat het zo binnenkomt.

Het is niet mis om te experimenteren, maar het is nodig om trouw te blijven aan de basis; daar draait het dus om bij jou?
Inderdaad, het heeft ook te maken met de mensen met wie je samen speelt. Mijn muziek leeft vanuit een context. Die vooraf al in mijn hoofd zit, en waar ik veel inspiratie uit put. Maar ik heb geleerd als ik speel met muzikanten die daar bepaalde interpretaties aan toevoegen dat ik dat niet kan vernoemen als elektronisch muziek spelen. Er zullen altijd factoren uit jazz terugkomen in de muziek die ik zelf speel. Ik kan daarom niet zeggen dat het gewoon jazz is, maar ook niet dat het gewoon elektronische muziek is wat we doen. ik profileer me ook niet als iemand die iets speciaals doet of zo. sommige nummers zijn wellicht niet geschreven vanuit een jazz context, andere weer wel. En net doordat je met een band speelt, en samenwerkt, kom je in een andere leefwereld terecht. Je creëert samen interpretatie, improvisatie. Dat is voor mij belangrijk , dat er een soort momentopname is in de trend ‘wij spelen de muziek, en gaan geen twee keer exact hetzelfde spelen’. Dat is voor mij een van de mooiste, maar ook een van de moeilijkste , aspecten van jazz. Ik kan muziek schrijven , maar eens ik het mee neem naar een band weet ik niet waar het gaat uitkomen .. en dat is zo uniek aan jazz.

Er is een overaanbod aan bands, maar heel wat minder plaatsen om daadwerkelijk te spelen, waardoor verschillende muzikanten afhaken. Is dat voor jullie geen extra struikelblok als band? Wat is jou motivatie om toch vol te houden?
Ik weet gewoonweg dat muziek iets is dat ik wil doen in mijn leven, ik kan dat gewoonweg niet missen. Het is altijd ene deel van mezelf geweest, het gaat niet om de lat hoog of laag leggen, ik ga dat gewoon doen. Ik zie mezelf gewoon niet afhaken. Ik wil dat gewoon, en ik zie wel wat het me brengt. Muziek is de rode draad doorheen mijn leven , zoals eten en drinken..

Brussels Bruist toch wat jazzmuziek betreft; een voordeel voor jou als muzikant? Ondanks dat ook in Brussel veel cafés gesloten zijn intussen …
Er zijn inderdaad veel plaatsen die sluiten, maar er zijn evengoed nog steeds veel plaatsen waar de muziek echt leeft. In Brussel bruist het.  Er zijn wel bepaalde plaatsen die vroeger wel levendig waren en nu niet meer, maar er komen ander dingen in de plaats. België is wellicht niet het beste land om muziek te maken, maar ik denk dat je in Brussel wel nog steeds heel veel coole dingen kunt tegen komen. En dat er nog plaatsen zijn die de muziek willen ondersteunen.

Is er een bepaald doel dat je nastreeft?
Het voornaamste doel is optreden, en eventueel een plaatje uitbrengen. Mensen en zalen aanspreken en zo, om vooral op te treden. Is het voornaamste doel.

Het is de bedoeling om ook platenwerk uit te brengen?
Dat is een pijnpunt in de muziekwereld, platen uitbrengen.. wat mij gebleken is , is dat de hedendaagse streaming business een veel te grote invloed heeft op de muzieksector. Je kunt er geld tegenaan gooien, en een album maken; maar uiteindelijk is dat alleen maar verlies in deze tijden. je kunt beter hebben dat je een goede show hebt , waarmee je kunt gaan spelen .. wellicht krijg je er een goede fanbase door, door iets uit te brengen maar of dat in ons land of in Brussel de beste keuze is? Daar heb ik mijn twijfels over.

Zijn er zaal promotors die vragen of je iets uit hebt, eer ze je boeken?
Dat is ook waar, er zijn altijd twee kanten aan het verhaal. Liefst zou ik dat wel willen doen een plaat uit brengen, en dat ook goed doen. tegenwoordig is het moeilijk geworden voor muzikanten, omdat men vanuit alle hoeken pusht om dit lat direct hoog te leggen, je krijgt haast geen kans meer om langzaam te groeien. “ je moet dit, je moet dat’’ .. je moet alles voor elkaar hebben, voor je een plaats krijgt in die wereld. Maar ik blijf erbij, je kunt beter investeren in een goede show dan in een plaat. Uiteraard is het de bedoeling dat wel te doen, maar als de tijd daar rijp voor is.

Hoe belangrijk is sociale media voor een jong muzikant?
Waar we het daarnet over hadden, hoe je als muzikant wordt gepusht in alle richtingen, en de kans niet krijgt om langzaam te groeien. Dat heeft allemaal te maken met sociale media. Je moet je tonen alsof je alles perfect onder de knie hebt, en als je dat niet doet geef je de indruk dat je niet goed bezig bent en krijgt direct die stempel .. ik ben ervan overtuigd dat ik binnen dat wereld wel mijn plaatsje zal vinden.. ik ben al heel blij dat ik Flagey heb kunnen spelen, dat was alvast een mijlpaal.

Zeker jezelf blijven en niet laten afjagen
Wat zijn de verdere plannen?
Eerst mijn master afmaken, tweede plan is terug mijn instrument oefenen. Ik heb daar geen tijd meer voor gehad. Zoveel mogelijk muziek spelen, en zoveel mogelijk optredens doen en vooral met dit project, verder kunnen werken en overal spelen is het plan.

Dat is dus ook het ultieme doel?
Het doel is zoveel mogelijk festivals kunnen doen door de jaren heen. Dat is misschien nog niet voor dit jaar, niet enkel jazz festivals , festivals als Couleur café, gent jazz, dour om op die festivals te mogen optreden. Strombeek doen ook mooie dingen, alle plaatsen waar we kunnen spelen aandoen. En gewoonweg groeien, op ons eigen ritme, dat is het voornaamste doel.

Pics homepag @Jonas Reubens

Het komt zeker goed, ik wens je heel veel succes in alles wat je doet, en hoop jullie spoedig nog eens live te zien

MEnTAL Fest 2026 – Een spirituele prikkel waarvan je alleen maar beter van wordt
MEnTAL Fest 2026
Trax
Roeselare
2026-02-21
Erik Vandamme

Na een succesvolle eerste editie in 2025 – lees gerust   - volgde ook in 2026 een nieuwe editie van MEnTAL Fest; een festival georganiseerd door Differentmind VZW ter ondersteuning van mentale gezondheidsproblemen. In deze tijden soms meer dan nodig…
Wederom stonden zeven bands op het podium, die elk op hun eigen wijze een spirituele prikkel toedienden, waarvan een mens alleen maar beter van wordt.
Het festival was trouwens zo goed als uitverkocht, er heerste een gezellige drukte en de bands kregen telkens een complete zaal voor zich. Een top editie, zonder meer.

Behind the Veil (*****) had de 'MEnTAL Fest battle' gewonnen en mocht als eerste optreden. Ze stonden reeds vroeg voor een goed gevulde zaal te spelen. De line-up is door de jaren heen fel veranderd, en de band brengt binnenkort een nieuwe plaat uit.
Met zangeressen Sofie Foster en Delphine De Vusser samen als frontvrouw, waait er een verfrissende wind doorheen Behind The Veil. Zowel vocaal als in de kledij spreekt tot de verbeelding. De andere bandleden staan in soort zwart uniform op het podium, strak in het pak.
Behind The Veil is nu een sterk geoliede machine is geworden. Op het podium resulteert dit, met een in felrood geklede Sofie en een donker zwart getooide Delphine, in een schemerige versmelting van donker en licht, grauwheid en zachtmoedigheid. Dat is ook de muzikale uitstraling en de boodschap van Behind The Veil, tegenstrijdigheden die elkaar beter best vinden om een goede plaats in de wereld.
Elke song zit vol onweerstaanbare, emotionele weerhaakjes van zon en duisternis.
Behind the Veil doet op 20 maart een heuse release show rond hun nieuwste EP 'Betrayed By Shadows', in de DVG, Kortrijk, een aanrader! Info https://www.facebook.com/events/1404776044455217

We zagen de band Wryngd al eerder  aan het werk."Wryngd balanceert tussen progressieve metal en thrash metal, dat groovy, aanstekelijk, hard klinkt. Een muzikale ontlading van opgekropte frustratie die in de instrumentatie als in de vocals te horen is." , schreven we over hun optreden in de ELPEE Deinze in 2024.
Wryngd (*****) wist ons ook op MENtal Fest compleet omver te blazen als tweede act door hun verpulverende riffs, ijzersterk drumwerk en een zanger die met bulderende en hoge vocals zorgen voor voortdurend gebonk.
Op intense, rauwe wijze greep Wryngd ons bij de keel. Een nietsontziende pletwals dus.

De volgende muzikale wervelstorm was Temptations for The Weak (*****), een paar jaar al aan een stevige opmars bezig. Live is de band een niets ontziende bulldozer die , aangespoord door hun imposante frontman, zorgt dat iedereen onder de indruk is. Op hun Facebook pagina stond te lezen ''We will be playing a furious set made out of brand new material from our upcoming full album ‘The Venom Inside’" .
Een gevarieerde set kregen we met nieuwere en wat oudere songs. Letterlijk werden vuurpijlen afgeschoten. Opvallend trouwens hoe die nieuwe songs erin gingen als zoete broodjes. 'The Venom Inside' is dan ook een knal van een plaat, waarmee de band definitief hun stempel drukt op de Belgische metal scene. Een klassieker in wording dus. Die songs overtuigden sterk. Hier vlogen crowdsurfers voor het eerst in de lucht, en er ontstonden mosh pits en een wall of Dead.
Temptations For The Weak en het publiek waren één. In een rollarcoaster gingen ze te werk. Wat een suspense. Temptations for The Weak gaat ervoor, en moest niet onderdoen voor internationale bands binnen de scene.
Op MENtal Fest klonken ze dus vernietigend energiek .

MANTAH (*****) is een Belgische metalband die eind 2019 het levenslicht zag en gevestigd is in Torhout. Hun muziek is moderne metal met een knipoog naar de jaren 90. Inspirerende bands zijn de bekende nu-metal grootheden als Korn en Static-X, maar ook is er de link naar een While She Sleeps en BMTH. Zij vielen op door hun melodieuze en technisch hoogstaande aanpak, die ruimte liet voor speelsheid en improvisatie. Hoedanook een sound met uppercuts, maar het klonk iets kalmer in z’n totaliteit en zeker tav Temptations of the weak.
Hier intrigeerde de strakke muzikale omlijsting en de charismatische, spraakzame frontman die zijn publiek voortdurend wist aan te porren. Iedereen genoot van deze nu-metal band.

De enige band op de affiche die ook vorig jaar op het podium stond, was Dyscordia (****1/2). Vorig jaar bleken ze zelfs de ultieme publiekstrekker, ook nu stond de zaal overvol voor onze Belgische metal trots.
Door de jaren heeft Dyscordia zijn positie opgeëist; op plaat als live. Ze zijn toe aan hun 15ste verjaardag. Er is ook een tour in het buitenland.
Nu is Dyscordia een band die alle moeilijkheden heeft weten doorworstelen. De sound was strak, overdonderend en nietsontziend. Het daverde. Toegevoegde waarde was de speelsheid.
Dit is powermetal, met twee zangers die elkaar aanvullen en aanvoelen, een gouden charisma. We zagen de band al verschillende keren én opnieuw klonk het meer dan overtuigend, stevig zelfs. Sterke prestatie.

Na de Belgische tsunami's en spirituele prikkelingen, werd het tijd voor de eerste internationale band op de affiche. The Five Hundred (*****) is uitgegroeid tot een belangrijke speler in de Britse heavy metal. De band ontstond in 2010 en creëerde een sound die de rauwe intensiteit van metalcore combineert met de precisie van djent en progressieve metal. "Hun naam symboliseert eenheid en kracht, wat een weerspiegeling is van hun hechte, energieke muzikale synergie die hen heeft versterkt als een dominante aanwezigheid in de Britse metalscene", staat te lezen op de bandcamp pagina van de band.
De zaal stond overvol ,zowel de band als het publiek hadden er duidelijk zin in  Een ondoordringbare geluidsmuur werd opgetrokken, onvervalste mokerslagen uitgedeeld. Wat een gretigheid en energieke uitspattingen van The Five Hundred.
De verwachtingen voor  dit optreden van The Five Hundred  waren hoog gespannen en die werden dan ook met volle overgave ingelost! The Five Hundred gaf nogal wat uppercuts, de grond daverde Klasse van deze gasten!

We sloten af met een volksfeest. De Zweedse powermetal formatie Twilight Force (****) haalt zijn inspiratie uit de wereld van magie, fantasie en sprookjes met draken en andere jolijt, wat ons deed terugkeren naar de middeleeuwen, waar sages met prinsessen en sprookjeskastelen eveneens tot de verbeelding spreken.
Het zat allemaal wel goed in elkaar. Spelenderwijs zorgde de band voor een feestelijke stemming. Uitzinnige dansjes en andere braspartijen volgden, waarbij attributen in de lucht vlogen tot hilariteit van de aanwezigen.
Twilight Force deed niks origineels of vernieuwend, en puur muzikaal is dit al voorgedaan. Maar wie houdt van gezapige vertellingen over sprookjes en draken vond hier zijn dada. Het moet niet altijd au-serieus zijn he.
De muzikanten gingen virtuoos te werk en de zanglijnen bezorgden ons een krop in de keel. Sprookjesverhalen spreken nog steeds tot de verbeelding, je hoeft geen kind meer te zijn. Twilight Force speelde dus een knetterende set.
Wat een kleurrijke afsluiter van deze tweede editie, een sprankelende, spirituele totaalbeleving, die visueel en muzikaal tot de verbeelding sprak.

Organisatie: Differentmind vzw

Promise Down - Wij zijn Promise Down, wij spelen f*king rock’n’roll!

Op de vraag 'Wie is de meest pure rock-'n-roll band die ooit heeft bestaan? ' komen wellicht uiteenlopende antwoorden. Maar  één  band springt er toch helemaal bovenuit, m.i., en dat is Motorhead.
In de Geest van Lemmy ging in het supergezellige Crossover Music Pub een cd voorstelling door van de Belgische rock formatie Promise Down (*****). Het werd een feestelijke avond waar ook Lemmy 'himself' zich rot zou hebben geamuseerd.
In navolging van de gekende uitspraak ''We are Motorhead, we play f*king rock'n'roll' bracht ook Promise Down de meest pure rock set met alles wat erbij hoort. In hun geval whisky, bier en muzikaal een dosis virtuositeit en uitzinnige speelsheid.

Bang Bang Firecracker (*****) mocht de avond openen. Dis is een Britse hardrock/heavy metalband afkomstig uit Stoke-on-Trent,  de geboorteplaats van Lemmy, Verenigd Koninkrijk.
De band is ontstaan als een project van gitarist Kieron 'K' Berry, na een tournee met Chris Holmes (W.A.S.P.) in 2017.
De band bracht een vuurkrachtige set, met verpletterende riffs en bouwde een ondoordringbare geluidsmuur op. Vanaf de eerste tonen voelde je al 'puurder dan dit kan rock-'n-roll haast niet zijn toch?’.
Uiteraard staan hier drie puike muzikanten op het podium, en puur technisch erg sterk. Verder een pluim voor de geluidsmix.
Hoedanook , een muzikaal feest door het enthousiasme en overgave. De frontman was een gezellige teddybeer, die zijn publiek voortdurend aanporde ,en de twee muzikanten haalden alles uit de kast om die puurheid van rock’n’roll te laten weerklinken 'on stage'.
Een klein uur lang werd het gaspedaal compleet ingedrukt. Mooi overtuigend.

Het vuur aan de lont steken, Promise Down kon zich geen beter voorprogramma dromen dan hun Engelse vrienden. Amicaal, gemoedelijk ging het er trouwens de hele avond aan toe, de bandleden en fans verbroederden alsof ze elkaar al 50 jaar kenden en dat is altijd mooi. Het bier vloeide tierig, en vanaf “Crashing down”, “Go fucking wild” en “Grazy Bitch” greep Promise Down zijn publiek liefelijk bij de keel. Alle registers werden gewoonweg open gegooid. Een wervelende set bijgevolg.
De muzikanten weten vlijmscherp uit tehalen. Het was toch vooral die charismatische , spraakzame knuffel beer van een frontman die de aandacht naar zich toetrok. Al gauw ging hij het publiek opzoeken, en porde hen voortdurend aan. De verbluffende riffs, de capriolen, en de krachtige drums, het knetterde.
Als klap op de vuurpijl volgde een verjaardagsfeest voor Bang Bang Firecracker drummer Bobby Ansell. Er kwam zelfs een soort lichtgevende snoep taart aan te pas, en de fles whisky ging broederlijk rond in de zaal. “Whiskey Johny” is een song die perfect paste bij deze gelegenheid. Een beter verjaardagsfeestje had Bobby hem wellicht  niet kunnen dromen.
De pletwals draaide door tot het eind met songs als “Russian roulette”.
Het publiek wou meer en kreeg dat ook. Op “Furious Mastrubator” stond zanger William 'Lawson' als het ware te masturberen met een fles water en spoot die over het publiek heen, tot jolijt van de menigte. Het release feestje was bij deze compleet!
"Promise Down denderde als een wilde bulldozer op los zoals alleen Lemmy en c° dit konden. Met een wervelende finale tot gevolg. Pure, oprechte rock-'n-roll dus. " schreven we over het optreden van de band op het festival Devils Rock For An Angel 2023.
Bij hen is dat nog steeds de drijfveer. Promise Down doet niet mee aan moeilijkdoenerij. Geen gebruik van ingewikkelde muzikale paden bewandelen,  nee, wel gewoonweg een eerlijk, oprecht avondje in de meeste zin van pure rock-'n-roll …

Wij zijn Promise down, we spelen f*king rock’n’roll'. Zondermeer een knal en veel whisky voor een feestje!

Pics homepag @Eric Vandenbroek

Organisatie: Promise Down + Crossover Music Pub, Gentbrugge

NABOU is als trombone speelster uitgegroeid tot een topper binnen de jazz scene. Op Brussels Jazz Festival zagen we haar nog live. We waren onder de indruk van haar wervelende mooie performance. ''NABOU bewijst dat ze als trombonespeelster de grenzen durft te verleggen, geeft er een vernieuwde wending aan, wat haar sowieso een bijzondere muzikante en performerster maakt. We zien vooral  een muzikale bloem die is ontluikt tot een zelfverzekerde mooie roos op het podium'', schreven we over haar optreden.
Eind januari bracht ze een nieuwe plaat uit 'Indigo', die dezelfde veelzijdigheid, weemoed en warmte uitstraalt.
Qua sound is er in navolging van de vorige albums niet zo veel veranderd, songs als “Consent” is best emotioneel beladen, als ode aan Stijn; of “Flux Bloom” laat de virtuositeit, weemoed en warme klankenpracht horen.
NABOU laat zich omringen door muzikanten die haar live, maar dus ook op plaat, meer dan zomaar aanvullen. Ze leggen er evenveel gevoel in, en dat maakt de plaat overtuigend fijn. NABOU heeft, door allerlei verlieservaringen een moeilijke tijd achter de rug en dat sluipt ook in haar songs die opvallend meer emoties van pijn en vertwijfeling bevatten.
Maar verder is dit gewoon de NABOU die we al zovele jaren kennen, en daar is totaal niks mis mee. Songs als “Unpersuadable Extern” en “Echo” weten te raken. De instrumentatie spreekt tot de verbeelding.
NABOU is een voorname parel binnen de jazzscene. De weemoed sluimert in haar materiaal. “Light blue shwal is opnieuw een ode aan Stijn. Op “Lost 'Soul” horen we net die kenmerkende warm klank die een zekere gemoedsrust uitstraalt, in een wereld van vertwijfeling.
NABOU blijft haar roots trouw, maar de virtuositeit, de intensiteit en de improvisatie van de songs sieren. Eentje om te koesteren.

Tracklist: Consent (for Stijn) 02:31 Parallellepipedum 05:27 Flux Bloom 06:05 Unpersuadable Extern 07:26 Echo I 01:32 Torch 06:00 Light Blue Shawl (for Stijn) 04:41 Lost Soul 03:03 Echo II 02:14 Johanna 06:04 Echo III 01:00 Ruin & Redemption 02:15

We Are Open 2026 - Veel meer dan 'een glimp' van wat de Belgische muziek momenteel te bieden heeft
We Are Open 2026
Trix
Antwerpen
2026-02-13&14
Erik Vandamme 

De ‘eigen kweek’ verdient erkenning . Belgische artiesten verdienen airplay en daar trachten we ons steentje voor bij te dragen en scepticisme de kop in te drukken.
Voor de 17ste keer ging in Trix  het ontdekkingsfestival bij uitstek door, We Are Open, een festival dat compleet is uitverkocht. Wat bewijst dat Belgische artiesten wel degelijk goed in de markt liggen bij een ruim publiek. Verdeeld over zes zalen was het zoeken naar die ene parel, kiezen is altijd wel een beetje verliezen.
Maar die twee dagen We Are Open zijn veel meer dan een glimp van wat de Belgische muziek momenteel te bieden heeft.

dag 1 - vrijdag 13 februari 2026
Gos Rosling  (Bar) - De Limburgse band Gos Rolling (****) brachten recent  albums en EP's uit, zoals 'Caroline (i should've known better)' (2024), 'Trainwrecks at the Seaside' (2024), en 'Home' (2023). Met hun melancholische refreinen weten ze de gevoelig snaar te raken. De gitaren zorgen voor een kleine wervelstorm. Een prikkelende, zwevende sound, een aanstekelijke mengeling van lichte weemoed en speelsheid. Mooi.

Birame (Zaal) - Op papier zag het optreden van  Birame (***1/2) er veelbelovend uit. Althans als je de omschrijving las: ''een spanningsveld tussen zijn Queer intensiteit en zijn Senegalese roots" , zoiets spreekt tot onze verbeelding.
Een zachte botsing tussen Afro en de Westerse cultuur hoorden we. Heupwiegend, aanstekelijk … en toch in een waas van 'gezapigheid' die er wat voor zorgde dat de aandacht verslapte. Het publiek hield er wel van, wij persoonlijk waren niet totaal overtuigd.

Emma Hessels (Club)- Ze heeft een kristalheldere stem en er zijn de achtergrondzangeressen die haar perfect aanvullen. Mooi qua vocals dus. Emma Hessels (*****) brengt eerder een intiemere set, een muzikale wandeling doorheen het sprookjesbos, onder te zeemzoetiger te gaan klinken. Muzikaal weet ze te raken door haar poëtische vertellingstijl. Het klinkt ontroerend door die stemmenpracht. Intense schoonheid in een intieme kader.

Kleine Kova  (Kelder) – Het werd omschreven als ‘grimmige, satanische rap'; we verwachten bij Kleine Kova (***1/2) wel iets van een trip naar 'de diepste krochten van de hel'.
Een zangeres met een horror masker en een scherpe stem bracht rillingen teweeg. De grimmigheid steeg door de bredere vocale insteek. De combinatie met R&B , soul en die muzikale rauwheid deden ons huiveren. Het klonk evenwel minder satanisch, wel donkere rap met een hoek af.

Salvia (Club) - We zagen haar nog op Great Gigs in the Park in De Casino (Sint-Niklaas): “De bruisende stem van Nicole, haar wulpse danspasjes, de  instrumentale weerhaakjes, de energie en het dromerig donker kantje sieren. Het spreekt tot de verbeelding. 'Salvia is een band in volle groei en wist het publiek van de 80s aan te spreken. In het oog houden dus!'' Ondertussen is Salvia (*****) uitgegroeid tot een Belgisch begrip. De club stond dan ook heel goed gevuld. De knipoog naar de jaren '80 kon de jeugd bekoren. Iedereen liet zich meeglijden op wat Nicole en haar band speelden. Een vleugje Siouxsie was herkenbaar en een “I Wanna be your dog” van Iggy Pop werd eigenwijs gebracht. Post-punk die verleden, heden en toekomst samenbalt.

Badtime (Kelder) - 'Kiezen is altijd wat verliezen'; soms zijn keuzes zo moeilijk, waardoor we besloten de tijd te verdelen over twee artiesten. Badtime (****1/2) werd ons aangeraden, en is een muzikaal universum gecreëerd door een duo uit Antwerpen Ioana Ciora & Kevin Schuit. In de Kelder stond Kevin Schuit helemaal alleen op het podium. Pulserende beats, knetterende gitaarlijnen, diep snijdende hooks en hoge vocals stembereik, waren het uitgangspunt.
Het leek erop alsof een voltallige band op dat podium stond. Wat een uppercuts en mokerslagen hoorden we. Een energieke set dus.

SCHNTZL (zaal)  - Energie van een heel ander soort is van de formatie SCHNTZL (*****)- die nogal vaak in het jazz hokje wordt geduwd. We zagen hen muzikaal evolueren De 'jazz' is breed bij hen, check de nieuwe plaat 'Fata Morgana' maar eens, waar het elektronisch vernuft naar boven komt.
Live nogal wat diversiteit en muziek die gedrenkt is in een bad van 'klankexperiment’. Een subtiel avontuurlijke aanpak die intrigeert en de comfortzone van de jazz verlaat. Overtuigend!

Kaat Van Stralen (Club) - 'Punk met een stevige hoek af' tot 'kleinkunst met een hoek af' schreven we over een optreden van Kaat Van Stralen (***1/2) die ondertussen ook bij een ruim publiek is doorgebroken.
Ze brengt haar teksten in het Vlaams, mept er samen met haar band stevig op los, schreeuwt haar stem schor en neemt haar publiek mee in een wervelende feestje.
Kaat Van Stralen is een charismatische, spring-in-het-veld, én ze weet verdomd goed hoe ze haar publiek murw kan slaan. Ze zorgt dus voor een bruisende set. Een vuurkrachtig 'punk' afsluiter van de eerste avond.
Het dansfeest ging in verschillende zalen uiteraard gewoon verder tot in de vroege uurtjes…

dag 2 - zaterdag 14 februari 2026
Artist In Residence Showcase (Café) - We waren heel vroeg afgezakt naar We Are Open op Valentijn. Voor een speciale 'showcase' onder  'Artist in Residence Showcase' (*****)  traden van half vijf tot bijna half zeven de enkele TRIX residenten aan in een soort veredelde jamsessie.
Op een rijtje: Big Muffin', Saino,  Thiron, Maridiane, Fishbowl , Onzin.
Een snedige gitaarsound , charismatische crooners, die bloemen uitdelen aan de dames in het café en in het bijzonder aan één dame, die zichtbaar ontroerd was door dit mooie gebaar. Andere gebruikten een soort mengpaneel met knopjes, om met opzwepende beats de dansspieren al aan te spreken.
Een diversiteit in aanpak, getalenteerde virtuozen én speelvogels die met zoveel enthousiasme samen hun ding doen, waardoor je er zelf daar oprecht gelukkig van wordt. Een echt mooi gebaar!

Lip Service (Bar) - Lip Service (****) werd omschreven als 'invloeden van Talking Heads en Deerhoof'. De eigenzinnige aanstekelijke aanpak zoals we het kennen van de twee bands was bij Lip Service wel degelijk aanwezig. Lip Service kon ons zeker bekoren, hoewel het iets te gezapig klonk. Een veelbelovende ontdekking.

Frans Kalf (Venster) - Over ontdekkingen gesproken … De troubadour Frans Kalf (****) stond in een compleet vol gelopen 'Venster' en verbond met humor, charisma en een warme stem alles was de Vlaams/Nederlandstalige muziek met elkaar verbindt. Zijn debuut single “Terwijl je voor me stond” kreeg al lovende recensies: Lees gerust https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/101541-terwijl-je-voor-me-stond-single. Eerder speelde hij in het voorprogramma van Yevgueni en ook daar wist hij te overtuigen. https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/99374-yevgueni-mooie-backcatalogue-van-25-kaarsjes
Deze keer had hij niet af te rekenen met geroezemoes om zich heen, maar wist het publiek te betoveren en in te palmen op poëtische wijze. Een streepje chanson, de vertellijn van een heuse troubadour en de kleinkunst, het was allemaal aanwezig bij Frans Kalf. Pas 22 is hij, en nu al liet hij een ijzersterke indruk na.

Rapha (Club) - Tijd voor een streepje pop en soul met Rapha (****). Hij stond heel geëmotioneerd op het podium van de Club, na een moeilijke tijd; je hoorde de knak in haar keel toen ze haar publiek aansprak. Goedlachs, speels, ingetogen en toch lekker aanstekelijk in momenten.
Rapha bood een diversiteit aan, zonder zich te storten in een te zeemzoeterige aanpak. Haar soulfulle stem was betekenisvol. 'Rapha wordt het popicoon van België ' stond in het programma boekje. In de Club liet Rapha een diepe indruk na binnen de pop, R&B en soul. Om in het oog te houden!

Teun (Venster) - Terug naar het kleine maar gezellige Venster voor het fenomeen Teun (****). Op de HUMO's rock rally 2024 viel ze wat uit te toon tegenover al dat gitaargeweld, helemaal alleen aan haar piano kon ze ons echter wel bekoren. Deze keer, binnen het intieme kader van 'Venster' had ze een drummer meegebracht. Het zorgde voor een iets voller geluid. Haar heldere stem wist te raken. Een magisch geluid. Het waren liedjes gedrenkt in een bad van weemoed.

Bianca Steck (Zaal) - Folk en pop wordt verweven in schoonheid. Bianca Steck (****) biedt een ingenieuze klank aan met haar muzikanten . Talentvol. De subliem gitaar spelende frontvrouw heeft een warmhartige stem, die in momenten lekker schor klinkt. Je wordt meegezogen in die zwevende sound, zonder al te kitsch te klinken. Overtuigend.£

Natasha Pirard (Venster) - Natascha Pirard (*****) maakt van een soort field recordings, een speels klankentapijt binnen een intiem kader; het is een soort klank van een viool en stemmen uit de diepste bossen. Een confrontatie met de natuur, met onaardse elementen die de fantasie prikkelen.  Ze kreeg het zittende publiek muisstil, en ze voerde ons moeiteloos weg. Een bad van experiment, grenzen verleggen en vooral die klankenwereld was bepalend, zonder gebruik te maken van visuele effecten, iets wat ze in het verleden wel deed.
Natascha Pirard roept beelden op die de schoonheid van de natuur en het heelal magisch met elkaar verbinden. Een onaards mooie trip naar het onbekende.

Lindy Versyck (Kelder) - Dat Lindy Versyck (****1/2) van vele markten thuis is hoeft geen betoog. Niet alleen bij TJE - waarmee ze derde  eindigde op HUMO's Rock Rally 2024 - gooit ze hoge ogen. Ook als solo artiest staat ze haar mannetje. Haar stem is bepalend, de emoties zijn hoog en ze staat moederziel alleen op het podium. De sound is ingetogen, zalvend én al haar frustraties, pijn en woede worden letterlijk uitgespuwd. Een dame, haar gitaar , haar vocals en emotionele uppercuts.

Slowcrush (Zaal) – In de Zaal stond een band die we al vele jaren volgen. Slowcrush (****). Ze worden omschreven als 'Eén van België's meest onderschatte heavy shoegaze, postmetal , showcore band'. Sinds hun doorbraak album 'Aurora' bewezen ze live een ijzersterke set te kunnen neerzetten, die de geluidsmuren onder druk zetten. De beweeglijke zangeres brult haar stem gor, de muzikanten drukken het gaspedaal helemaal in. Wat een mokerslagen.
Slowcrush gaat als een razende pletwals tekeer. Ze moeten echt niet onderdoen voor de grote internationale bands binnen de scene. Oorverdovend mooi.

Ciska Ciska (Club) - Toen we ze vorig jaar op Great Gigs in the Park in Sint-Niklaas zagen, schreven we: ''Ciska Ciska bewandelt die dunne lijn tussen humor en bittere, uitbundig als intiem. We duimen op een beloftevolle toekomst.''
In de Trix Club stond Ciska Ciska (****) met een voltallige band op het podium, dat maakte de typische sound van deze band nog voller. De Club was aardig vol gelopen. Ciska Ciska zit tussen die dunne lijn van ingetogen harten breken en energiek, gedreven het gaspedaal indrukken. Dwars van alle regels. Zowel in de instrumentatie als in de vocals viel er voldeonde variatie te noteren. Een bijzondere parel binnen de Belgische scene, zonder meer. Te koesteren.

Dressed Like Boys (Zaal) - Wie we ook al lang koesteren is Dressed Like Boys (*****) die zich op deze tweede dag duidelijk ontpopte tot publiekstrekker 'pur sang'. Jelle Denturck toont  met zijn solo project zich van een andere kantje dan zijn werk met DIRK. Tweemaal zagen we DIRK., vooral het optreden op Pukkelpop zullen we nooit meer vergeten.
Nu hoorden we met dit project een melancholische wervelstorm, een muzikaal verhaal dat ons weet te raken.
In een overvolle Trix was dit niet anders. Emoties borrelden op als Jelle aan zijn piano zat, en ons overdonderde met z’n heldere, innemende, breekbare stem. Waarna zijn muzikanten de registers open gooiden. Wat een vuur- en veerkracht. Pakkende momenten en energieke uppercuts in een klein uur.
Hoogtepunten waren er net als op Pukkelpop, met een ode aan Jaouad Alloul, een theatermaker, schrijver, zanger, muzikant en voorvechter van de rechten van queers. De muzikale weerhaakjes sierden.
Op het eind de apotheose met ''Stonewall Riots Forever' ,die in deze tijden helaas weer brandend actueel is. Met de vuist in de lucht zongen we uit volle borst mee, de emotie was groot. Wat een kippenvelmoment. Om nooit meer te vergeten.

Dressed Like Boys verpulverde in een klein uur elke muur die kon worden opgetrokken rond de queer of gay- zijn; helaas is dit nog steeds nodig. Een emotionele rollercoaster, om deze boeiende tweedaagse met een knal af te sluiten. Sterk!

Organisatie: Trix, Antwerpen

Sterk IJzer VI 2026 – Uiteenlopend muzikale invalshoeken, rituelen in een occult totaal beleven
Sterk IJzer VI 2026
Asgaard
Gentbrugge
2026-02-07
Erik Vandamme

We leven in tijden dat mensen kiezen voor 'zekerheid'   om een festival te bezoeken; 'iets ontdekken' schrikt veel mensen blijkbaar af. Festivals met puur en alleen tribute-bands geraken moeiteloos uitverkocht, maar festivals met een line up van 'bij het grote publiek minder bekende bands ' hebben het steeds moeilijker om alles aan elkaar te knopen.
En toch … op deze zachte zaterdagavond waren we aanwezig op de zesde editie van een zo goed als uitverkocht Sterk IJzer in de Asgaard in Gentbrugge. We zagen underground bands passeren, die elk op hun eigen wijze een soort muzikaal ritueel brachten, binnen een occult kader. Een topavond zonder meer voor de hardere, extremere metalliefhebber dus.

Er stond al wat publiek in het gezellige zaaltje voor openingsact Rudenya (****1/2). We citeren uit hun vi.be pagina '' Rudenya is een melancholische metalband die eind 2023 het licht zag. Met zware, pulserende riffs, sfeervolle melodieën en een stem die tegelijk breekbaar en krachtig klinkt, bouwt de band songs die aanvoelen als een tocht door de schaduwzones van het leven. Hun muziek zoekt de spanning op tussen brute intensiteit en stille nuance, tussen storm en ademruimte.''
Onderwerpen als pijn en verlies komen aan bod, en dat zorgt voor een emotioneel beladen set. De intens mooie muzikale omlijsting, samen met de gevarieerde vocals van zangeres Tamara Decancq vallen enorm op; ook haar tot de verbeelding sprekende danspassen zijn een toemaatje. Ze weet het publiek te hypnotiseren. Het is een balanceren tussen intimiteit en rauwheid. Een donkere weemoed binnen een speels, breed kader.
De muzikanten zijn ervaren in het genre. “Healing" en 'Cold inside' grijpen meteen bij de keel. Het gaat zo door tot op het eind. De apotheose volgt bij afsluiters “Calm the fire” en het prachtige “Mirrors hold only Ghosts”; de integere vocals van Tamara weten je te betoveren. De pedalen werden soms fors ingedrukt met een wervelend, emotioneel beladen slot.

Het gaat van een haast zachtmoedig zalvende trip, naar een rauwer en grauwere aanpak bij Ill (****), een Belgisch sferische black/doom metal band, die in 2013 in Limburg werd opgericht. Ze komen voort uit de as van de band Quaedt en met voormalige leden van Natan. Ze staan bekend om hun melancholisch zwaar geluid te combineren met trage, verpletterende tempo's in doom en black metal. Sommige intro's doen vaak denken aan Black Sabbath, gezien diezelfde donkere walm. De band durft alle registers open te gooien. De zanger, met spiedende ogen, heeft een verpulverende stem. Verder zijn er de drum en gitaar partijen. Het is om te baden in angstzweet. De keys , wat op het achterplan geduwd, spelen hier veen belangvolle rol.
Hoedanook, een Limburgse pletwals, zonder meer!

De muzikale diversiteit werd verder gezet met Splendidula  (*****), de publiekstrekker bij uitstek. De zaal was overvol. Niet zo verwonderlijk, de band is al vele jaren samen en groeit gestadig naar de absolute top. Ze stonden vorig jaar op Alcatraz Metal Fest, wat nieuwe deuren opent.
In april brengen ze trouwens een gloednieuwe plaat uit 'Absentia' via Argonauta Records. Het album, geschreven in de nasleep van persoonlijke tragedies en het overlijden van bassist Peter Chromiak, bevat gastbijdragen van Aaron Stainthorpe (My Dying Bride) en Tim Yatras (Austere). De singles “Echoes Of Quiet Remain” en “Kilte” zijn reeds verschenen.
Op 18 april 2026 staat een release show op de agenda in GC Het Marca. Splendidula staat er die avond niet alleen voor. Als special guest brengt de band Thy Light  mee - Meer info: https://shop.stamhoofd.be/splendidula-thylight/ .
We volgen de band al sinds het prille begin. We zagen hen muzikaal evolueren in sferische Black Metal. Ook was er sprake van talrijke line up wissels. Belangvol waren de vocals van Kristien Cools, beklijvend, zalvend als schreeuwend. De muzikanten vullen haar perfect. Wat een emotioneel beladen sound en set. Huiver met beelden over verdriet en de dood.
Twee nieuwe songs werden gespeeld, die nog meer het donkere kantje van de band liet horen. Wat een muzikaal ritueel en totaalbeleven. Een bitterzoet, intens mooie “Donkerte” was een ode aan gevallen vrienden. Indrukwekkend, veelbelovend, mooi. Dit is een band die wel zo graag omarmen.

Het was uitermate genieten van de muzikale diversiteit . Nu hadden we de broeierige stoner van Atomic Vulture (*****). We werden meegesleurd in episch materiaal, integer, opbouwend , bonkend, explosief. Een wervelende set vol tempowissels en verrassende wendingen , die het spannend houden. Een interessante boeiende chaotisch geordend ritmiek, waarvan we optimaal genoten.

Het meest occulte optreden in ritueel en muziek was toch wel van Tears Of Fire (****). Ze brachten als gast Model Kiet Katharis mee, die in die aparte, unieke sfeer zorgde voor een visueel, theatraal totaalspektakel.
Oorspronkelijk uit Iran, brengt Tears Of Fire hun muziek momenteel vanuit Berlijn. Die Midden-Oosten, Iranese invloed krijgen we in een somber, obscuur geheel en geluid.
Black en een soort funeral doom/metal. De vocals gaven koude rillingen.
De meeste aandacht kreeg toch het model Kiet Katharis, die als een soort heks, schaars gekleed, op de knieën ging met een grimlach en een demonische blik in de ogen. Ze had een rode roos in de hand die ze liefkoosde, maar evengoed plukte ze de blaadjes eraf met een 'evil' grijns. De muzikale omlijsting maakte het ritueel spannender. Ze verdween even, en kwam daarna terug met in een weerzinwekkende pose.
Op het einde van de set dronk ze een kelk met 'bloed?' leeg, die stroomde over haar vampierachtige lippen.
Tears Of Fire zorgde in de instrumentatie,  visueel als in de vocals voor de ultieme occulte totaalbeleving, die de duisternis compleet maakte .
Een indrukwekkend einde van een bijzonder boeiende avond, die uiteenlopend muzikale invalshoeken, rituelen, in een occult totaal beleven bood

Organisatie: Sterk IJzer + Asgaard, Gentbrugge

'Einde Were' is de soloplaat van gitarist Nicolas Van Belle, opgenomen eind 2024 in Zinnema, Brussel. Deze verscheen als KR007 op Klankhaven Records op vinyl, vergezeld van een bundel met tekst en collages begin februari. Op mystieke, spirituele als eigenzinnige wijze benadert hij de thema’s rond dood en verlies.
De multi-instrumentalist maakt gebruik van een breed instrumentarium, en voegt er soms semi-spoken words aan toe.
Op uitgekiende wijze borrelen emoties op … “Niets Makend” en “Tussen het bedaren” zijn een soort muzikale intimiteit. Een bevreemdend mooie klankentapijt horen we, die wat inspanning vergt.
Maar wie , na een verlies, een manier zoekt om alles een plaats te geven, kan bij Nicolas Van Belle steeds terecht. Van woede naar smart tot radeloosheid, het zit allemaal verweven in de songs als “In de Zilte zee”  en “Allenig waren we”.
Trouwens, met zijn band SUURA wordt eerder een jazzy weg ingeslagen . Solo klinkt het project dus beduidend anders.
Nicolas Van Belle maakt het de luisteraar niet makkelijk, binnen die chaotische brij is de lijn vaak zoek.
Tekstueel sluit het perfect aan bij het onderwerp ‘omgaan met de dood’. Want bij een verlies van een geliefde verliezen we al te vaak de grip op het leven, en voelen ons helemaal alleen in de rush van het leven dat blijft doorgaan, terwijl we rouwend gewoonweg eens compleet stil zouden willen blijven staan.
De woede en onmacht hierbij omschrijft Nicolas wondermooi; wij herkennen er ons zo goed in, in al wat we zelf al meemaakten
Op “Einde Were” weet Nicolas Van Belle ons een pak emotionele tools te geven om in het rouwproces aan het werk te gaan!

Check: https://nicolasvanbelle.bandcamp.com/album/einde-were-2026-klankhaven-records

Experimental
Einde were
Tracklist: Niets Makend 04:48 Tussen Het Bedaren 03:13 Veel en Alleen 02:28 De Zon Die Brandt 03:18 In De Zilte Zee 05:38 Zondert 05:12 Allenig Waren We 04:54 Verbrokkelt Geduldig 04:01 Jouw Naamloze 02:38 Vaarwel Were 03:47

Onder haar artiestennaam leerden we Lizzy kennen, met onder andere de EP ‘Every Colour Suits Me’. Nu schrijft ze een nieuw hoofdstuk: haar eerste full album, dat in het voorjaar van 2026 verschijnt, onder Lise Catherine.
In de aanloop naar de release van haar album zal ze enkele singles uitbrengen, waarvan “Daydream” de eerste is.
Het mooie van het project Lizzy is hoe breekbaarheid wordt uitgebeeld met haar mooie stem. We ervaarden voorheen gemoedsrust. Dit gevoel steekt ze ook in de nieuwe single “Daydream”, een staalkaart van hoe de plaat echt klinkt, en met een folky inslag.
Deze mooie, weemoedige parel doet ons eventjes wegdromen.
De warme pianoklank is met haar kristalheldere vocals als een melancholische wind. Ontroerend dus.
Folk
Daydream -single-

https://www.instagram.com/lisecatherine_/

Earth - Een neverending muzikale roes om niet meer uit te ontwaken

Al van in de jaren '90 is Earth één van die bepalende bands in instrumentale psychedelische postrock en dronemetal, opgericht in Olympia, Washington onder gitarist Dylan Carlson. De band was aanvankelijk actief tussen 1989 en 1997. Hun debuut uit 1993 wordt gezien als een baanbrekend werk binnen het genre.
In de jaren 2000 keerde Earth terug, met Adrienne Davies op drums. De sound evolueerde deels maar bestaat nog steeds uit logge, trage voortslepende soundscapes soms naar een climax toe, die vaak de kaap van 10 minuten overschrijden.
We zagen Earth in de Club Wintercircus in Gent. De trip was er eentje van een neverending muzikale roes om niet meer uit te ontwaken

De muzikale roes begon al met het duo Nataša Grujovi & Steve Moore (****), twee multi-instrumentalisten die op intieme wijze het publiek weten te boeien. Nataša Grujovi & Steve Moore slagen erin het publiek stil te krijgen. Hun langgerekte hypnotiserende, bedwelmende, zachtmoedige set was een mooi klankentapijt, die ons naar adem deed happen.

Earth (****) was hier beduidend luidruchtiger. De totaalbeleving is hier belangrijk. We horen monotone, rituele en spirituele soundcapes/drones van drum, gitaar aangevuld met o.m.  een trombone. Innerlijk genot en intens beleven dus. Songs als een “Scalphunter’s Blue” - aangekondigd als een nieuwe song – “Miami Morning coming Home” en “Engine of Ruin” passen perfect in dit muzikaal plaatje.
We hoorden verbluffende riffs van Dylan Carlson, verpletterend oorstrelend mooi, samen met het drumwerk van Adrienne Davis. De sound werd iets breder door de andere muzikanten. Het is ook fijn dat het publiek geregeld, al dan niet met een kwinkslag werd aangesproken, maar in de grote lijnen liet  EARTH dus vooral de muziek voor zich spreken.
Traag opbouwend naar een zekere climax toe, een epische sound creëren die net niet zorgt voor het overschrijden van geluidsnormen,  en daarnaast net niet te stil klinkt.
Lang uitgesponnen songs als “Junkyard Priest” en het duo “Raiford (The Felon Wind)/The Dry Lake” voelen heel intens als breekbaar aan. Net de grote sterkte van Earth trouwens. Songs die weten te raken door het monotoon, repetitief opbouwende, spannende karakter. Je laten meeslepen in dit muzikaal verhaal is de boodschap.
Verder kregen we nog prachtige parels als “Misunderstood/Impossible Dreams” waarmee ze de regulaire set afsloten. “The Bees made honey in the Lion Skull” werd toegevoegd. Mooi emotievol meeslepend.

De muziek van Earth moet je niet enkel horen, maar ook voelen, verstild en drone-gewijs oorverdovend. Muziek die diep raakt en tot de verbeelding spreekt, balancerend tussen de harde realiteit en de fantasie.
Een neverending muzikale roes om niet meer uit te ontwaken!

Setlist: Scalphunter’s Blues - Miami Morning Coming Down - Engine of Ruin - Miami Morning Coming Down II (Shine) - Junkyard Priest - An Inquest Concerning Teeth - Raiford (The Felon Wind) / The Dry Lake - Misunderstood / California and Other Impossible Dreams Encore: The Bees Made Honey in the Lion's Skull

Organisatie: Democrazy ism VierNulVier, Gent