Behind The Veil - Zien hoe het publiek zich 100% geeft op jouw muziek en zich amuseert. Als je dat kunt bereiken, telkens opnieuw? Dat is het doel op zich

Behind The Veil speelde op Metalworksfest Battle, 15 januari 2022 ll, hun allereerste optreden, naar we vernamen … hoe dan ook waren zij sterk op elkaar ingespeeld.  In hun sound is er donkere emo terug te vinden. De combinatie van mannelijke en vrouwelijke vocals biedt een pittig karakter.  Het is een charismatische band die feestelijkheid uitstraalt. Stilzitten was haast onmogelijk. Lees hier het verslag nog eens na. 
Zij waren de publiekslieveling van de avond … En wonnen dan ook de publieksprijs. Onlangs mochten we aanwezig zijn op een repetitie van de band, en stellen ook daar vast dat Behind The Veil een band is die vriendschap verbindt met virtuositeit. Een gevarieerd palet aan metal horen we. We hadden een fijn gesprek met de volledige band.

Volgens bepaalde bronnen was jullie optreden op Metal Works Battle op 15 januari jullie eerste optreden, lijkt me sterk want jullie vullen elkaar zodanig perfect aan waardoor het aanvoelt alsof je dit al twintig jaar samen doet. Vertel eens wat meer over hoe de band is ontstaan
Sofie: Ik had via Facebook een annonce geplaatst dat ik op zoek was naar een nieuwe band. Ik kreeg daar wat reacties op, we zijn samen iets gaan drinken en dat klikte wel. Het grappige is, Arne was er toen niet bij, maar ik had hem toevallig al leren kennen op Graspop het jaar ervoor, en wie zag ik op de eerste repetitie…
Arne: Klopt, Onze drummer Jan, wou me bij z'n nieuwe band en toen ik vernam dat Sofie naast me ging staan, was het wel een blij weerzien.
Rest van de band: Inderdaad. Na dat zoekertje hebben we daar allemaal prompt op gereageerd. We zijn dan allemaal samen gekomen en dat klikte heel goed. Zo is de bal eigenlijk aan het rollen gegaan. Dat was in 2020, net voor de corona.  We hebben nog één of twee repetities gehad net voor de eerste lockdown… Maar wel bijzonder jammer eigenlijk, net toen we ons gingen lanceren was het weer gedaan. In die periode tussen de eerste lockdown en januari 2022, net voor die battle, hebben we niet zoveel meer kunnen repeteren. Dempsey is er bij gekomen enkele maanden voor de battle en maakte onze groep compleet. Veel tijd om onze set samen te stellen was er echter niet, dus het was best wel spannend. 

Dat is natuurlijk een ferme streep door de rekening. Dat jullie zo een prestatie neerzetten maakt het des te meer opmerkelijk, maar uiteraard zijn jullie allemaal geen groentjes in dat wereldje en hebben jullie al wat water doorzwommen. Maar toch dat jullie elkaar zo blindelings vinden is echt indrukwekkend! Het gaat er ook zo natuurlijk aan toe …
Die ervaring is een vertrekpunt, inderdaad. Maar we voelden ook, op die weinige repetities dat het plaatje gewoon klopt tussen die verschillende karakters, uit vaak zelfs uiteenlopende muzikale strekkingen, dat doet toch veel. Voor sommige was het eigenlijk op Metalworksfest Battle de eerste ervaring op een podium ooit, voor andere niet.

Het enige jammere aan dat optreden, metal en zitplaatsen het gaat echt niet samen. Maar doordat jullie muziek een intens karakter heeft, viel dat al bij al nog mee. Hoe voelde het voor jullie aan op het podium zo voor een zittend publiek op te treden?
De zenuwen waren zwaar gespannen, maar de ontlading compleet eens we dat podium betraden. Net doordat we zo goed overeen komen  naast dat podium ook. Dat speelt zeker mee. Alles zat gewoon goed, we moesten als laatste optreden en kregen het publiek ook goed mee. We hadden die publieksprijs ook niet zien aankomen eerlijk gezegd, dat was pas de kers op de taart.

Nu we op dat punt aanbeland zijn .. Ik stel ook altijd wel vragen over corona, heeft dat een invloed gehad op jullie als band? Het botsen op grenzen, zijn jullie er sterker uitgekomen? Of was het misschien een bron van inspiratie?
Het was voor ons zeker moeilijk om door te bijten, omdat we net ons gingen gaan lanceren op het moment dat alles stopte. We stuurden nummers naar elkaar door via messenger , maar hadden nergens het gevoel dat we de handdoek in de ring zouden gooien. We hebben, ondanks dat, gewoon door gegaan en niet op gegeven. Dat we eigenlijk vrienden zijn naast dat podium, zoals voorheen al aangegeven, heeft  uiteraard ook geholpen. We trokken ons aan elkaar op. Je ziet dat ook op de repetitie dat we zeer gemoedelijk met elkaar omgaan.

Zeker en vast, ik had ook een vraag over de bandnaam. (Terloops) Zit er een bepaalde betekenis achter de naam ‘Behind The Veil’?
De betekenis ‘achter de sluier’ sluit wel aan bij het mysterieuze binnen onze muziek, laat het daar bij houden.

Ik zou het zelf willen omschrijven als ‘metal voor donkere geesten’… Is dat hoe je je muziek kunt omschrijven?
Dat is een mooie omschrijving, we komen zoals hierboven al gezegd uiteenlopende metal genres en we vullen daar elkaar perfect in aan, en brengen onze eigen invloeden mee binnen de band. En die sluiten wel aan bij het iets meer donkere en mysterieuze. We horen vooral niet in een vakje, daardoor. Als men daar achter vraagt (ter promotie) en dat is soms misschien nodig, dan zien we ons als alternatieve metalband met een open geest.

Het is trouwens altijd leuk om een combinatie te zien en horen tussen vrouwelijke en mannelijke vocalen. Dat zorgt altijd voor een extra dosis pittigheid.  Was dat een bewuste keuze?
Sofie: Dat is gewoon heel naturel gebeurd, op de eerste repetitie hebben we iets geprobeerd samen en dat klikte goed, dus zijn we dat gewoon blijven doen.
Arne: In het begin was dat wel een aanpassing. Ik kom uit de Death metal, ik ben gewoon van zwaar te zingen en het was dus voor mij even wennen, maar ik vond het een uitdaging en het klikt dus heel goed met Sofie. We vullen en voelen elkaar vocaal perfect aan, dus ja heel naturel.

Wat zijn de verdere plannen? Staan er ook festivals op het programma?
De volgende stap is een debuut album uitbrengen, we hebben al enkele nieuwe songs klaar en werken verder daar naartoe. Op Alcatraz spelen is ook zeker een ambitie, en we hopen dat dit via een plaat misschien lukt, het is zeker een droom daar te mogen spelen. En dromen mag. En uiteraard nog veel mooie optredens doen, links en rechts. Een goede set maken, nummers schrijven en daarop verder blijven bouwen dus.

Zijn er ook plannen naar het buitenland toe, en welke landen genieten jullie voorkeur?
We sluiten het buitenland zeker niet uit. Op dit moment zouden we al blij zijn dat we de buurlanden halen, want door corona zijn buitenlandse optredens nog net iets moeilijker. We hebben elk wel onze voorkeuren of dromen om buitenlandse shows of festivals te spelen.

Ik vond op de repetitie zeker ene eyeopener, die ene song toen ik jou (Arne) aansprak genoot mijn voorkeur, “Beside You”, het beginnen met een zachtere stem van Sofie en opbouwen naar een climax; met knappe drum en gitaar solo’s. Een heel gevarieerd palet moet ik zeggen…Er blijft zeker iets hangen “Emoties” … De teksten raken. Ik veronderstel dat daar ook een persoonlijk verhaal achter schuilt. Is het overbrengen van emoties een manier om je frustratie, pijn of eventuele woede een plaats te geven als songschrijver, alsook voor de rest van de band? Het is alsof je tegen een muur van emoties terecht komt, prachtig.
Sofie: niet zozeer nu, maar wel van vroegere ervaring. Dat koffertje dat je meesleept en dat geldt voor ieder van ons, maar ook voor iedere songschrijver, dus eigenlijk is het altijd zeer persoonlijk en een manier om dat een plaats te geven.
Arne: ik sluit me daarbij aan, teksten worden vaak vanuit persoonlijk oogpunt geschreven en net als elke schrijver maak je gebruik van wat artistieke vrijheid.

In deze tijden bleek voor velen sociale media de enige manier om te communiceren, via o.m. streaming. Hebben jullie dat ook overwogen ? Hoe belangrijk of net niet is sociale media voor jullie? Ik ken bands die een eigen youtube kanaal hebben waar ze video’s posten over het leven van alle dag… of een 83 jarige folk zangeres die een eigen podcast is begonnen; Hoe zit dat bij jullie?
Veel meer bereik, maar iedere band heeft dat dus is er een overaanbod daarvan. Het is ook gratis reclame, je moet er niet voor betalen. Sociale media is op dat vlak een goede manier om met je fans in contact te komen, er nieuwe bij te winnen, en te blijven contacten te onderhouden… en je zo in de schijnwerper te zetten als band.

Op dat overaanbod wil ik ingaan, ik ben dus wel fan. Maar moest ik nu jullie gewoon willen leren kennen als globale muziekliefhebber, wat maakt jullie zo bijzonder binnen dat overaanbod, dat ik jullie zou moeten leren kennen?
We zijn niet doorsnee, je kunt ons niet in een hokje duwen, daardoor kunnen we een heel ruim publiek aan metal liefhebbers aanspreken die daarvoor open staan. Dat maakt ons toch uniek in dat wereldje. En ook, in onze muziek zit heel veel oprechte emoties verborgen. Het is gemeend wat we zingen en instrumentaal naar voor brengen, geen show verkopen.

Naast de sociale media, hebben jullie ook overwogen om iets te doen met streaming om eventueel je songs te promoten via een YouTube filmpje? Ik heb 73 streamings gedaan tijdens die periode van lockdown, de meeste nogal slaapverwekkend, niet zozeer doordat het een slechte band was, maar gewoon dat is het niet… Maar toch is het ‘iets’ om te ontdekken … Hoe sta je daar zelf tegenover?
We hebben daar nog niet echt  over nagedacht, en ook niet de capaciteiten voor om dat nu te doen. We focussen ons dus op live kunnen optreden, en zodra dat kan, daarop inzetten. En zo ons publiek winnen. Bij een streaming moet de sound en alles perfect zitten om dat ander publiek over de streep te kunnen trekken, daarvoor moet je die capaciteiten wel hebben. Als dat mogelijk zou zijn, sluiten we dat natuurlijk niet uit maar onze focus ligt nu op live shows en ons album.

Wat zijn de ambities van de band, en hebben jullie ook een soort doel dat jullie willen bereiken (buiten wereld dominantie want dat doet iedereen al) ?
Sofie: Mijn mooiste droom is dat de mensen gewoon de tekst staan mee te zingen, zien hoe het publiek zich 100% geeft op jou muziek en zich amuseert. Als je dat kunt bereiken, telkens opnieuw? Dat is een doel op zich. Voor ons als band, maar voor elke muzikant. Dat ze met een goed gevoel naar huis gaan, en na de show nog even komen babbelen met jou over het optreden. Als je dat telkens opnieuw en opnieuw kunt bereiken jaren en jaren lang? Dat is gewoon de max! Dat is het mooiste dat er is.

Dat lijkt me een heel mooie doel om naar toe te werken. Jullie kunnen , dankzij die grote variatie, zeker op festivals als Graspop en zo staan, zeker weten! Veel succes en we blijven jullie op de voet volgen!

PEGA - Just play music, and go on stage with my music, I think that’s the most important ambition I have

Recently, we attended the festival 'The Sound of the Belgian Underground', a voyage of discovery through what lives in the Belgian underground, and one of the notable bands of the evening was PEGA. About their performance in AB we wrote: 'The Brussels trio PEGA plays something between post-punk and mathrock. The band has three ladies who enjoy playing. They master their instruments well, the catchy riffs and drums made us headbang. Simple, good and solid sounding. PEGA gives musical colour in this grey world. It is a band that flirts within post-punk between light-footedness, solid rock (catchy and energetic) and experiment. That way we were quickly convinced. 'You can read the full report here . 
High time to put PEGA in the spotlight via our website as well, we had a nice talk with guitarist/vocalist Barbara and sounded out their future plans ... for her and the band.

To get to the point, tell us a bit more about yourselves who are PEGA, how did it all start, just so our readers can get to know you a bit better :)
We started with a couple friends, just making music together. After something like a year three of us wanted to do more with that music, and create something. And start composing songs together, and bring out some EP’s in 2019 and last year .. That’s how it all started. 

For some reason you been pushed in the direction of post punk, but I hear much more then only post punk into your music. So, Who are your sources of inspiration and how would you describe your own music?
Each of us has a different taste in music. Some of us like more jazz, some of us like more punk/psychedelic . We like also Funk, and Michael Jackson is also among our inspirations. We also like the band Sleeping People?, Fugazi? , which is more mathrock, and Idles. There’s some Chopin and Disco in the mix. Yes we all have different tastes in music, and different inspirations and put this together into PEGA. 

You said Michael Jackson? When I saw you on stage it was just that poppy way of doing, combined with some experimental way of doing that triggers me the most, like I write in my review too. But, you know there are a lot post punk related bands swimming in the water, if you know what mean. What do you think makes you different from other bands?
What we doing is very catchy , we are all different human beings, it’s just difficult to answer this question. Maybe the fact that we like such different kinds of music reflects on why it sounds the way it sounds: we never sat down and decided: we are going to make a x genre style of music. We’ll start, and then we’ll see. Like most bands, no? :)

I saw you live during 'Sound of the Belgian underground' and was deeply impressed, bought a record and absolutely wanted to interview you :) I wrote: ''They master their instruments well, the catchy riffs and drums made us headbang. It sounded simple, good and solid.'' But especially the colourful and playful character appealed to me enormously. Is that description correct, that skipping between instrumental perfection and playfulness, is that a conscious choice? 
We like doing things, and not follow the trail. Soo yes there is a lot of imagination in what we are doing. Soo yes it’s sure a conscious choice doing it on the way we doing it now.

Did the fact that you could play at this festival open any doors you think?
Yes, the organizer of TRIX wanted us to play there, our mate Professeur Postérior contacted us to play in september We play with Milk TV in Chaff on the 4th April. With Nada booking we have found some nice dates, such as Aralunaires(Arlon) and Fete de la Musique(17th in Aumale, 18th at VK. We play in Reflektor in Liege on the 1st of May with the Black Lips,  and have a couple of nice gigs aligned. We also play in Ghent at 19 may. So, Yes, there were sure some good contacts after this gig there.

We are going through difficult times (even if there is a little sunlight at the end of the COVID tunnel - and now there is the war in Ukraine). How did you get through these times as band, as people and as musicians?£
Very difficult actually. Leslie, who’s a Sound Engineer, lost almost all her work, I’ve lost my job too.  A lot of bands broke up, and had to start doing something else for money. I’m running a small label,  We had a release party for a band called Bengal planned for the 24th March 2020. They could not do that because of this pandemic thing, and broke up. So many bands that had to make choices. With this pandemic we sure lost a lot of great bands. pity.  It was a disaster for the music industry.. 

But other bands got inspiration out of this time and got stronger true it. Did you find inspiration to bring out new things for PEGA?£
Yes, we did write two new songs, and have almost finished 2 others. It was difficult because we started working with a new bassist, so we had to kind of get used to each other, but it was fun. Also, we did some residencies in Botanique and Brass, that helped us write more songs and stay motivated :) 

https://www.facebook.com/events/1045086899287678

You said something about you running a small label, that is interesting, can you put some more information about that label here? What bands are there in and things… 
I run a small label called Wild Goose Chase Records (WGC) with which I released tapes of PEGA, TUVALU, Bengal(doens’t exist anymore), Little Musgrave, and soon(everything in the music industry has had a backlog) Alice Perez, and Lou K. I’m working on a funny website for the future.
https://www.facebook.com/wildgoosechaserecords
https://www.instagram.com/wildgoosechaserecords/?hl=en

That’s interesting to know One other thing, you been talking about playing live, but you guys also have play in France and other country’s? Can you tell more about this
We plan to go back on tour outside the country. We wanted to go to Paris and Lyon. We even did a small tour in UK, and it’s funny , we did it at that moment thinking Brexit would make it more difficult, but then Covid came and , well, no touring at all. We went to Manchester, Leeds, Bristol, London, Bristol in 5 days: everyone was so nice, generous, diy scene is fantastic..  Back in Belgium we were playing very often, 3, 4 times per month.
We want to go back to France, do some gigs in Portugal and Germany as well. Soo yes there are plans to play outside the country, and have some experience into doing  that as well.

In 2021 you released an EP 'Têmpte de chips', right in the middle of the corona times, why not wait a bit? 
We knew Aude was going to leave, so we make the decision to bring out this EP before she left, as a closure. She did the artwork. – check it out : https://www.instagram.com/audegrrr/?hl=en  
We also did a small release party in Atelier Claus. In AB we play with our new bass player Juliette. We played two songs we wrote with her, and she brought a lot to the band too ;) She used to play in a well-known band called Moaning Cities.

I think it's a beautiful disc, where the above statement also comes into its own on record I think, how were the general reactions to it?
They were positive, we were super happy to finally have that object ready.I did a videoclip for it

https://www.youtube.com/watch?v=3BiemYC96KY

Some magazines reviewed it (Larsen, Turnupthevolume) and record shops were happy to sell them both the tape and vinyl. It was awesome.

I also like the flirting between experimentation and accessibility on that record, that's something that comes up all the time. Is that statement correct, do you like to vacillate between the two and is that a conscious choice?
Like I said before, I like pop music, pop is good! There is a lot good pop like Michael Jackson,  I mention already and Amy Winehouse  par example. I like Disney music to, I was obsessed by Walt Disney films on young age. and I like Fado ? so in a way it’s sure a conscious choice doing that yes. Of course the experimental stage it is a nice road to walk, but sometimes it’s good to just sing along and have fun to. 

It’s nice how you being so enthusiastic, but I was wonder what is you ambition? Do you have a goal you want to achieve? And prefer play on a big stage at Sportpaleis or just stay underground? What you prefer?
Just play music, and go on stage with my music Fuck COVID ..  I think that’s the most important ambition I have. Not to become famous and play at big stages. We like to grin at our beautiful audience and friends :) But we would like to open for some of our favorite bands (Idles, do you get the hint? Goat Girl? ;)

Speaking of the future, what are your future plans?
We have two new songs ready, and want to release them somehow. Going on tour like we talk about, that’s the future plans for now, we see where we get after that. 

Thanks for this interview, I just wanted to give you a spotlight to make our readers learn to know you better…Hope to see you on stage soon, and please contact us for future releases

Martin Furia - Destruction - Je kunt de sound van een band wat aanpassen. Dat is ook gebeurd. Destruction moet door hun geschiedenis gewoon als Destruction blijven klinken

Duitse thrash metal iconen DESTRUCTION vieren hun 40-jarig jubileum met hun hard-hitting nieuwe full-length, ‘Diabolical’, dat verschijnt begin april 2022 via Napalm Records! De meedogenloze legendes onthullen nu hun nieuwe single, "No Faith In Humanity", die compromisloos tekeer gaat met een soort non-stop headbanging actie! Als een van de meest legendarische bestaande Duitse thrash metal bands, siert DESTRUCTION de wall of fame met grootheden als Kreator, Sodom en Tankard - still going strong after four decades of Thrash Metal! Bereid je voor op nekbrekende energie! Naar aanleiding van deze release, en veertig jaar Destruction hadden we een fijn gesprek met Martin Furia die in 2021 de legendarische Mike Sifringer verving. En nu op tour is met de band. We keken echter ook naar het verschil tussen de Amerikaanse en de Duitse Thrash metal maar ook de Belgische metal scene kwam aan bod. Verder polsten we uiteraard naar de verdere toekomstplannen en ambities.

Martin, je bent recent bij deze legendarische band terecht gekomen, proficiat! Hoe hebben ze jou gevonden (ik weet dat het wereldje klein is) ?
Het begon eigenlijk op de "Under Attack" tour, 2016 . DESTRUCTION was de headliner en nam Flotsam And Jetsam, Enforcer en Nervosa mee.  Ik was al een hele tijd geluidstechnicus voor F&J en ik werd gevraagd om het geluid te doen voor alle drie de openers.  Op een gegeven moment moest de geluidstechnicus van DESTRUCTION de tour voor een paar dagen verlaten en nam ik zijn taak over. Na die tour begon ik met DESTRUCTION te werken als geluidstechnicus en later werd ik ook Tour Manager. Toen Mike de band verliet, hebben ze mij gevraagd als gitarist. En zo is de bal aan het rollen gegaan…

Je bent ook een top gitarist , als je ziet wat je doet bij BARK en Furia, dat is een absoluut niveau?
Het is ook mijn passie, ik heb mijn leven gegeven aan muziek laat het me zo stellen. Zowel als producer, als gitarist maar ook als geluidstechnicus of tour manager, ik geef me 100% voor die passie. Het is natuurlijk buitengewoon om in een band als Destruction te spelen , het is niet voor niets één van de aller grootste thrash metal acts die er bestaan. Het doet me zeker en vast iets te mogen spelen met iconen als Schmier, Damir en Randy  is gewoonweg fenomenaal. Het is een gloednieuwe bladzijde omdraaien in mijn carrière als muzikant, en ik ben daar zeker trots op om dit te mogen ervaren.

Ergens heb ik die vraag zien staan , Destruction behoort tot de top drie van Duitse Thrash metal , wat is volgens jou het verschil tussen Duitse en Amerikaanse thrash metal (die twee worden altijd wel met elkaar vergeleken heb ik de indruk) Ik hou van beide, maar verkies persoonlijk de Duitse Thrash metal net iets meer
Ik vind Duitse thrash metal vooral ruiger klinken. De Amerikaanse Thrash metal is iets meer technisch, terwijl de Duitse Thrash metal een mokerslag in het gezicht is, zonder opkijken. Laat het me zo uitdrukken. Daar ligt het grote verschil volgens mij. Neem nu ‘Kill Them All’ van Metallica, dan hoor je toch meer die link naar de technische kant van thrash metal. En als je daar de Duitse groepen naast legt, klinken die toch opmerkelijk ruiger. Daarom is de Duitse thrash metal ook meer mijn smaak, net door dat wilde en ruige kantje van de zaak.

Ook in ons land heb je best wel sterke thrash metal bands zoals Evil Invaders.  Ze brengen binnenkort een nieuwe plaat uit. Hoe sta je bovendien tegenover de Belgische metal scene ‘tout courte’?
Een fantastische band en plaat! Ik heb ondertussen enkele nummers beluisterd, en ze zijn duidelijk klaar om de wereld compleet te veroveren. Eigenlijk staan ze al op dat hoog niveau, want ze staan op podia in binnen- en buitenland. Ook grote festivals. Ze zijn jong, ruig en hebben alles in zich om uit te groeien tot een thrash metal band van wereldklasse. Met die nieuwe plaat zetten ze dat nog meer in de verf. Wat de Belgische scene betreft, er zijn enorm veel goede metal bands in België. Ik kom ook in contact met veel Latijns-Amerikaanse bands, ook daar is het vaarwater van metal bands enorm groot. En er zitten fantastische bands tussen, maar soms is het moeilijk om dan de aandacht net naar jouw band te trekken. Als je een DIY band of artiest bent, is het verdomd moeilijk om naast het schrijven van songs en zo, waar veel werk in kruipt, ook nog een kei te zijn in het promoten van je project. Daar kruipt nog meer tijd en energie in, en je dient toch wat kennis van zaken te hebben. Dat die bands niet echt doorbreken naar een heel ruim publiek ligt daarom niet enkel aan de bands zelf, maar ook dikwijls aan de promotie en de marketing rond  die bands. Daar loopt het al te vaak mis. Maar op zich is de Belgische scene een bloeiende metal scene.

Dat heb je zelf ondervonden denk ik, wat mij betreft zijn bands als Furia en BARK gewoon Europese top. Is dat ook niet een beetje een typisch Belgisch probleem, is ons landje te klein om als band hogerop te geraken?
Bedankt voor de mooie woorden. Met Furia bijvoorbeeld, hebben we zeer goede nummers opgenomen maar nooit de drive gehad om daarmee echt op tour te gaan. Zeker niet op Europees niveau. Dat is een voorbeeld van een band die goed is, maar die niet beschikt over de marketing skills om zichzelf te promoten naar dat hoger niveau. Dat was ook niet de bedoeling met Furia, omdat het een samenvoeging is van muzikanten die actief zijn in zoveel andere bands. Het is nooit de bedoeling geweest daar echt mee door te breken of zo. Er is meer uit gekomen dan we zelf hadden verwacht.

Na veertig jaar is de band Destruction nog steeds toonaangevend; wat ik apprecieer is dat ze geen routineklus afleveren, o.m. de nieuwe single’ ‘"No Faith In Humanity’; het komt ook tot uiting op ‘Diabolical’ dat op 8 april op de markt komt.  Is daarvoor bewust gekozen om meer te doen dan een routineklus afleveren?
Ik ben minder dan een jaar geleden in de band gekomen, toen de plaat bijna klaar was. Nadat Mike is opgestapt , is de plaat verder afgewerkt door Schmier en Damir vooral. Ik heb mijn solo’s ingespeeld. Je moet weten, Schmier is iemand die in metal leeft en altijd iets nieuws wil proberen. En dus zeker open staat voor nieuwe wegen inslaan, met respect voor dat typische Destruction geluid. Want Destruction is een thrash metal stijl op zich geworden door de jaren heen. Het zal altijd als Destruction klinken. Maar altijd met toch een nieuwe wending, zo gaat de band al jaren tewerk. Ikzelf heb binnen de band ook iets nieuws kunnen brengen, zoals meer melodieuze solo’s. Contrast is belangrijk, dat wilden we met deze plaat ook in de verf zetten. Ik hou enorm van de gevarieerde solo’s op de nieuwe plaat bijvoorbeeld. Je kunt dus de sound van Destruction daardoor een beetje aanpassen, zonder al te revolutionair te veranderen want dat zal nooit worden aanvaard. Destruction moet , door hun geschiedenis gewoon als Destruction klinken. Dat is hetzelfde met een band als AC/DC als die plots een heel andere weg zouden inslaan, na al die jaren ,zou dat ook niet werken.

Ik hoor in die single en ook op de plaat eigenlijk dat Destruction dus wel een poging onderneemt zonder inderdaad zijn roots te verloochenen. Bands als AC/DC die telkens diezelfde trukendoos bovenhalen zonder daar echt iets extra aan toe te voegen (niks mis mee) komen daar trouwens ook al meer dan veertig jaar mee weg, maar Destruction blijft pogingen ondernemen zichzelf te heruitvinden. Hoe sta je er tegenover?
Wat AC/DC betreft kun je dat stellen, maar ze zijn al zo goed zowel live als de songs die ze hebben uitgebracht, daarom zou ik niet willen zien dat ze veranderen. Net zoals de sound van Motorhead of Slayer , die dat hebben geprobeerd maar terug zijn gekeerd naar hun gekende sound, komen die bands er gewoon mee weg omdat ze gewoon top songs brengen op een uitzonderlijk niveau. Ze zijn zo belangrijk voor de scene, net doordat ze aan hun sound vasthouden. Waardoor het een ‘no way out’ is als zulke bands dat moesten doen.

Maar Metallica heeft dat eigenlijk wel gedaan, en heeft er ook succes mee?
Ja, maar een artiest is geen slaaf. Je hebt het recht om te veranderen, en in het geval van Metallica zijn de fans – of toch velen hen daarin gevolgd – ook omdat ze altijd zijn blijven doen wat ze willen doen. Ze zijn bewust die weg in geslagen. Jaren geleden begreep ik die verandering ook niet zo goed. Maar nu snap ik de zoektocht die ze hebben aangegaan naar een nieuwe sound, een groter publiek aanspreken, en daardoor wel risico’s nemen. Maar nogmaals, ze hebben bewust daarvoor gekozen en dat is het belangrijkste. ze verkopen miljoenen platen en staan nog steeds op nummer één, maar uiteraard iedereen zal hierover wel zijn eigen opinie over. Maar ‘Opinies are like assholes, everyons have one’ (haha).

Zijn er al reacties op de singles en de nieuwe  plaat ?
De fans kunnen de nieuwe nummers zeker smaken, ook hebben we al enkele goede reviews gehad in de pers. Een dezer dagen komt een nieuwe video uit, der reacties op de nieuwe singles zijn bijzonder positief. Ik voel me trouwens heel welkom in de groep, je moet weten een legende als Mike vervangen is niet evident, maar de fans hebben me direct op armen gedragen. En de fans houden zeker van de nieuwe nummers, en kunne niet wachten tot we ze voor hen live komen spelen. Dus ja, positieve feedback.

Ik moet je geen vragen stellen over veertig jaar Destruction, in de zin van ‘wat waren de hoogte- en diepte punten tot nu toe’ maar hebben die coronatijden de band veranderd? Is de band op zijn grens gebotst of zijn jullie er sterker uit gekomen denk je?
Voor ik erin gestapt ben, was er ‘Live Attack’ een streaming die de band heeft gedaan, een zeer succesvolle trouwens. Mike is eruit gestapt, ik erbij gekomen. Er is heel veel gebeurd in die korte periode. Maar wat ik vooral fantastisch vind , is dat Schmier ondanks die moeilijk periode, steeds vooruit is blijven kijken. We konden uiteindelijk wel wat shows spelen, zoals op Alcatraz Metal Fest vorige zomer – een fantastische ervaring. Ondertussen heb ik al tien shows of zo gespeeld met de band. Kijk, het was voor iedereen kei moeilijk maar Destruction heeft nooit de neiging gevoeld die handdoek daarom in de ring te gooien. Er was in Schmier zijn hoofd nooit sprake van stoppen. Integendeel! Er waait gewoon een nieuwe wind doorheen Destruction, mede door die nieuwe release, dus gewoon door doen is de boodschap dan.

Wat zijn de verdere plannen met de band dit jaar , deze zomer? On tour?
We gaan op tour naar USA. Daarna keren we terug en spelen o.a. ook op Graspop Metal meeting, alle festivals. Daarna ook nog Latijns Amerika, Mexico, Azië. Er staat nog heel veel op het programma. De goesting om dat te doen is gewoon heel groot! Het wordt dus een drukke zomer. We gaan ook proberen om een grote tour in Europa te maken, maar het probleem  is, er is een overaanbod aan bands die op tour gaan door de verschuivingen de laatste twee jaar. Neem die tour die we nu doen met o.a. Nervosa, die moest twee jaar geleden hebben plaats gegrepen, snap je. Dus ja… We zullen nog moeten kijken hoe we dat gaan inpassen. Desnoods pas in 2023, maar het plan is om dus vanaf Oktober iets te regelen wat Europa betreft.

Uiteraard komt die nieuwe plaat nu pas uit, maar kijkt de band ook al naar de verder toekomst, wat na de viering van veertig jaar Destruction? Zijn er na al die jaren nog ambities en doelstellingen die de band wil bereiken ?
Gewoon blijven doorgaan, het is ons leven! Zoals ze zeggen na zoveel malen lekker te hebben gegeten, wil je toch ook nog steeds blijven eten (haha) Dat is met muziek maken ook. Als , na al die jaren, steeds opnieuw zoveel mensen een gelukzalig gevoel kunt geven door je platen, je live optredens en dergelijke meer. Dan is dat de voornaamste ambitie en doelstelling, gewoon blijven doorgaan! Zowel als band als muzikant.

Misschien zou ik dat aan de andere bandleden moeten vragen, maar ook jij zit al een tijdje in deze muziekwereld uiteraard. Welk advies zou je jonge bands die in de voetsporen van Destruction willen treden , meegeven?
Blijven spelen, wat er ook op je pad afkomt, blijf je passie volgen! Ik heb nooit iets anders gedaan. Correctie, ik heb ooit iets anders gedaan, maar dat bleek een misverstand. Het is als muzikant niet altijd gemakkelijk om te leven van je muziek, maar als je niets anders doet en je volgt je passie dan kun je ook dit overbruggen. Het is  daarom  zo belangrijk om te blijven spelen, jouw passie te blijven volgen  Door te blijven volhouden speel ik nu bij een band als Destruction. Dat is het beste advies dat ik kan meegeven.

Zijn er nog projecten waar je mee bezig bent?
Met  BARK brengen we dit jaar een nieuwe plaat uit, vermoed ik. Dis is al voor 90% klaar, een fantastische plaat trouwens; moesten ze op tour gaan, zal ik zoveel mogelijk daarbij zijn. Ook veel platen opnemen en producen. Dat staat ook op de planning. We blijven bezig!

Bedankt voor dit fijne gesprek, heel veel succes met de verdere tour en met de release van de nieuwe plaat

Idealus Maximus - Het is de bedoeling dat je de ogen sluit en de beelden zelf inbeeldt, als je ze op een scherm zet kun je de verbeelding van de fan niet meer echt laten werken

We citeren eerst even van de bandcamp pagina van de band: ‘Idealus Maximus is een instrumentaal riff rock trio uit de omgeving van Gent, België. Opgericht in 2004 door Fanio (drums), Erik (gitaar) en Pablo (bas). Ze brachten een eerste EP uit in 2009 en speelden talloze shows. In 2014 brachten ze zelf hun gelijknamige full album uit dat goed werd ontvangen. Veel geweldige shows volgden waaronder Yellowstock en Roadkill, en ze deelden podia met hun grootste inspiratiebronnen zoals Karma To Burn en The Atomic Bitchwax. Na een hiatus van 6 jaar maximus, zijn ze nu terug en gewapend met een nieuw album gevuld met riffs!
Voorverkoop via www.polderrecords.be   vanaf midden februari 22. Release begin maart 22.
Vinyl zal rond mei verscheept worden. https://idealusmaximus.bandcamp.com/
De band kwam de nieuwe plaat voorstellen in een goed gevulde N9, Eeklo. Op de nieuwe 'Loofbos' die uitkomt via het label Polderrecords,  intrigeert de instrumentale geluidsmuur die ze optrekken en die de fantasie prikkelt. Een filmisch variërende 'road trip’, een avontuurlijke totaalbeleving dus! Het verslag kun je hier nog eens nalezen.

Naderhand hadden we een fijn gesprek met de band , over dat optreden, de nieuwe plaat  en verdere toekomstplannen.

Idealus Maximus is opgericht in 2004 door Fanio (drums), Erik (gitaar) en Pablo (bas). Jullie brachten een eerste EP uit in 2009 en speelden talloze shows waaronder enkele grote, en ook een full album in 2014 heeft die periode deuren geopend?
Fanio: Deuren geopend? In die zin dat we daar heel veel mee hebben kunnen live optreden. In 2004 zijn we eigenlijk gestart met zang. Met covers en dergelijk, maar dat beviel ons niet zo. Samen met Pablo en Erik zijn we dan begonnen met nummers puur instrumentaal in elkaar te stoppen. Dat beviel ons veel beter, daarom hebben we het vocale onderdeel weggelaten. Via Cirque Constance uit het Meetjesland, is er een project opgericht met podia verspreid over de jeugdhuizen om de muziek scene in Meetjesland wat te promoten en op kaart te zetten. Met de EP hebben we ook op het festival gestaan. In die periode hebben we Meetjesland plat gespeeld. Uiteindelijk hebben we de Kinky Star in Gent gecontacteerd om daar eens op te treden, en toen is ook in Gent en omstreken de bal aan het rollen gegaan.
Pablo:  We hebben in die periode veel gespeeld, inderdaad. En zo een naam gemaakt bij mensen die ons moeten kennen eigenlijk, binnen de scene. Zeker en vast heeft het op dat vlak wel deuren geopend.
Fanio: We hebben inderdaad daardoor wel kunnen spelen voor iets grotere bands, voor een ander publiek en zo…

Een succesvolle periode dus. Waarom viel het toen stil, want er zit zes jaar tussen die release en de nieuwe plaat?

Pablo: Ik ben verhuisd naar Amerika , en toen was het plots te ver rijden om deftig te repeteren. (lacht) Daarna heeft Erik een ongeluk gehad met zijn hand, en toen was het ook even niet meer mogelijk om te spelen. Van het een kwam het andere waardoor we even ‘on hold’ moesten gaan. Ik ben terug gekeerd, na een jaar was de goesting weer te groot en zijn we terug beginnen samen spelen.  En toen we ons terug wilden lanceren, was daar corona… Daardoor is alles nog eens twee jaar opgeschoven.

Hoe hebben jullie die coronatijden doorstaan eigenlijk? Zijn jullie daar als band sterker uit gekomen of gebotst op jullie grenzen? Of was het eerder een bron van inspiratie…
Fanio: Een inspiratiebron was het zeker niet, enkel dat het opnemen, doordat we niet konden repeteren, gewoon verder werd uitgesteld. Uitstellen en blokkeren was eigenlijk het grote probleem. We hebben wel iets meer tijd gehad om onze plaat in te oefenen en super strak te krijgen en dat was wel een voordeel. De plaat is namelijk live opgenomen, dus is dat nodig. Het niet kunnen/mogen repeteren was eigenlijk het enige probleem op bepaalde momenten…
Erik: Het was in die periode gewoon wat moeilijker om echt iets te doen rond die nieuwe plaat. De goesting is wel altijd gebleven, dat heeft ons recht gehouden.

In de eerste plaats hartelijk gefeliciteerd met jullie prachtig concert in N9. Ik weet niet als het jullie eerste optreden was of dat jullie er al hadden gedaan maar hoe was de ontlading?
Pablo: Voor mij was het zelfs het eerste optreden  in circa zeven jaar. Het voelde direct heel vertrouwd aan, alsof we nooit waren weg geweest. Er was ook niet echt iets van zenuwen of zo, de goesting om erin te vliegen was werkelijk te groot.
Fanio: Daar sluit ik me bij aan, iedereen had er gewoon zin in. De band , het publiek.. voor hen was het ook zes jaar geleden dat ze ons nog eens live hadden gezien, dus de ontlading was heel groot en daar trek je je toch aan op. In het begin was er een klein technisch probleem, maar toen zijn we er met heel veel goesting gewoon in gevlogen.

De band heeft geen vocale versterking nodig, jullie instrumenten schreeuwden voldoende woede, frustratie, pijn uit. Geen idee of dat zo is eigenlijk? Gaat het daar ook om, woede, frustratie en pijn? Of zie ik dat verkeerd?
Fanio: Frustratie, woede en pijn? Nee, eerder tonnen energie en heel veel plezier.
Pablo: Wat we doen is vanuit het hart en oprecht. Die emoties kun je niet wegstoppen, wellicht komt het daardoor zo een beetje over. Maar frustratie en woede zit er zeker niet in, maar wel af en toe een beetje pijn (haha).

Daar wil ik ook even op ingaan, ik heb bands gehoord die door zo lang niet meer te spelen, bepaalde skills terug moesten ‘’aanleren’’ bij wijze van spreken. Was dat met jullie ook zo?
Fanio: Niet echt, we zijn altijd wel blijven spelen en repteren en zo. Dus nee, daar hebben we niets van ondervonden. Pablo niet, maar ik en Erik hebben ook in andere projecten blijven spelen dat scheelt toch ook. We wilden ook maar naar buiten komen met nieuw materiaal, dus zijn we in ons kot gebleven tot die plaat klaar was.. woede en frustratie dus zeker niet.

Hoe waren de algemene reacties na het optreden eigenlijk?
Fanio: De reacties waren eigenlijk ongelooflijk deugddoend en iedereen, inclusief wijzelf, waren ook super enthousiast achteraf. Wij waren blij van de mensen die ons al jaren volgen terug te zien en zij duidelijk ook en dat resulteerde gewoon in een magische sfeer.
Je had wel de opmerking gegeven na het optreden dat er niet zoveel interactie was met het publiek tussen de nummers, maar in het stoner genre is dat sowieso al minder.
Erik: Dat laatste pik ik even op in. Het is een beetje het voor- en nadeel van instrumentale muziek te spelen. Je zegt niets, doordat je geen teksten moet zingen. Maar dat is net het mooie daaraan, langs de andere kant, dat je de instrumenten kan doen spreken in de plaats… iedereen kan dat op zijn manier interpreteren, wij zijn vooral toch vrolijk en humoristisch ingesteld. We proberen de mensen hun verbeelding te laten spreken, waardoor ze dat zelf kunnen invullen wat ze daar bij voelen.

Dat vond ik dus ook, een fantasieprikkelend geheel waarbij de verbeelding van de fans compleet werd aangesproken, en hoe ze dat invullen mag en kan iedereen zelf kiezen. Het is ook op plaat een emotionele en een zeer filmische schijf geworden vind ik, het prikkelt de fantasie,  is dat ook de bedoeling geweest?
Fanio: Dat is zeker de bedoeling.  onze titels van onze songs sluiten daar eigenlijk ook op aan. Een gevoel dat we daarbij hebben, een soort fantasie die we zelf opwekken.
Pablo: de titels zijn zodanig geschreven, dat je zelf kunt invullen wat we daarmee bedoelen. ‘Caminandos’ gaat over een boswandeling,  eigenlijk filmisch bekeken. En zo kom je in die wandeling verschillende paden en bezichtigingen tegen die de fantasie prikkelen. Dat is een beetje hoe de hele plaat is samengesteld, een frisse wandeling doorheen uiteenlopende gebieden.

Dat filmische is zeker een meerwaarde, op en naast het podium eigenlijk. Het enige wat ik dan ook een beetje miste op het optreden waren beelden op de achtergrond, dat had het plaatje compleet gemaakt, want het is een zeer visueel geheel wat jullie op het podium brengen. Zijn daar plannen om dat bij komende shows te doen, of hoe staan jullie tegenover het idee?
Pablo: Het is de bedoeling dat je de ogen sluit en die beelden zelf inbeeldt, als je ze op een scherm zet kun je de verbeelding van de fan niet mee laten werken.
Fanio:  Je kunt dat doen met abstracte beelden, van wolken of vreemde vormen en zo . Maar niet met beelden zoals in een video clip , want dan geef je de richting aan , en wordt de verbeelding van de fan niet meer geprikkeld, maar eerder in een richting gestuwd die jij aangeeft. En dat willen we absoluut niet doen. dat is een beetje hetzelfde met onze platenhoes, een schilderij gemaakt door Mike Claeys. Als je een tijdje naar het abstracte schilderij of dus de hoes kijkt, kan iemand daar iets anders in opmerken dan de andere,  dat maakt het net zo interessant en dat is wat we ook willen bereiken.
Erik: Ondanks dat het er nogal chaotisch uitziet, is het vooral de bedoeling dat het als een lijn naar buiten komt. Zowel op als naast het podium. Dat is wel een belangrijke opmerking dat ik hierop wil geven.
Fanio: De hoes, maar ook de plaat is dus inderdaad op het eerste zicht een ingewikkelde puzzel, maar eens je alles samen brengt klopt het plaatje wel degelijk. Dat willen we dus ook op dat podium naar voor brengen.

Dat is inderdaad, zowel op plaat en live heel interessant dat jullie ervoor zorgen dat de fans de beelden zelf kunnen invullen, en dan is het inderdaad niet zo interessant om daar beelden op een scherm te zetten zoals in een video clip.
Ik pik even verder op in op dat filmische en visuele. Zijn er ambities om met jullie muziek iets te doen naar TV serie of films eventueel? Past wat bij spannende cowboy films bijvoorbeeld (om maar iets te noemen)
Fanio: Jij bent de eerste die ons dat eigenlijk vraagt. Misschien komt dat doordat onze vorige plaat net iets minder filmisch klonk? Geen idee. Maar nee er zijn geen plannen in die richting, en hebben daar feitelijk ook nog niet over nagedacht.
Pablo: Het zou wel eens leuk zijn dat te mogen doen eigenlijk. Maar voorlopig hebben we dus, zoals Fanio zegt, nog niet echt over nagedacht. Moest ons dat worden gevraagd… gewoon liedjes blijven maken is onze ambitie, veel repeteren, en optreden.. is eerder onze ambitie.

Wat zijn de verdere plannen met de band voor het komende jaar? En dit jaar?
Fanio: vooral zoveel mogelijk live spelen, dat in de eerste plaats. We zijn ondertussen eigenlijk al bezig met nieuwe nummers, want die van de plaat waren we al een jaar aan het repeteren ondertussen. Maar nu ligt de focus dus vooral op zoveel mogelijk optreden, op zoveel mogelijk mooie locaties. En dus verder nieuwe nummers schrijven, en ook al is daar nog niets concreet, daarrond eventueel eens een EP uitbrengen. Volgend jaar of binnen twee jaar, hangt er vanaf hoe het verder verloopt. Of een Split album, lijkt ook eens interessant om te doen.

Lijkt me ook iets interessant. Zijn er , wat live concerten betreft, al plannen voor festivals. Jullie zouden perfect op Dunk!festival of Desertfest kunnen staan
Fanio: Er is voorlopig één festival bevestigd die ons zes jaar geleden al hadden gecontacteerd. Stonerfall noemde dat toen, maar dat noemt ondertussen Fuzz 25, in Alkmaar in Nederland. Het probleem bij veel festivals is dat de line up al vol zit en dit door bands die er vorig jaar of 2 jaar geleden al moesten staan... je moet al wat geluk hebben dat ergens een band wegvalt en we de kans krijgen om dan in te vallen. Dan doen we dat zeker. We zijn nooit een band geweest die heel actief naar optredens op zoek was, die kwamen haast automatisch. We hopen dat dit nu ook het geval zal zijn. Maar de grote festivals als Desertfest en zo? Die mogen ons altijd een belletje geven!

Ik moet ‘Loofbos’ nog eens goed beluisteren, maar wat me opvalt , is dat het gevoel dat jullie live naar voor brengen ook op plaat tot zijn uiting komt, dat kom ik niet echt zoveel tegen bij het Stoner genre en dat is toch zeer opmerkelijk. Wie was de producer? Want die mag je een pluim op de hoed steken…
Fanio: Een producer hadden we niet, we hebben onze nummers gewoon gespeeld. De mooie heldere sound van dit schijfje hebben we echter mede te danken aan Jannes van Rossom van Dunk!Studios , dikke pluim voor hem. Want ons bedoeling is inderdaad dat we op plaat hetzelfde klinken als op het podium, en daarin is Jannes met brio in geslaagd. Hij zit al te springen om met onze nieuwe nummers ook wat te doen, we gaan met hem zeker en vast nog samenwerken.

Is er ook een soort doel dat je voor ogen hebt en wat geniet jullie voorkeur, grote festivals afsluiten  en eens op Desertfest staan of naam en faam maken in het club circuit in binnen en buitenland?
Erik: Alles wat komt is gewoon mooi mee genomen. Het is fantastisch als mensen in het buitenland zouden weten wat je doet, maar je moet realistisch zijn, we zijn een klein land en de scene is ook niet zo groot hier. We hebben eigenlijk onze ambities al een paar keer gebroken, om eerlijk te zijn. Zeker wat grotere festivals betreft, we moeten daarin gewoon realistisch blijven en zoals ik zei, blij zijn met wat op ons afkomt. Stap per stap.. en vooral blij zijn met wat we doen, en blijven iedereen die komt kijken een fijne tijd bezorgen telkens opnieuw.
Fanio: We hebben inderdaad al een paar doelstellingen bereikt zoals met Karma To Burn, één van onze inspiratiebronnen, kunnen samen spelen of met Pablo zijn favoriete band, The Atomic Bitchwax. Op het Roadkill Festival staan was ook lang een droom en dat is ondertussen al 2 keer gelukt, en zo kunnen we doorgaan, dus zoals Erik zegt, blij zijn met alles wat op ons afkomt is de voornaamste ambitie ja, maar Roadburn, Desertfest enzo staan zeker nog op onze wishlist.

Bedankt voor het fijne gesprek, en hopelijk tot binnenkort
Volg de band, en waar we optreden , op de voet:
https://www.facebook.com/IdealusMaximus/events
http://www.idealusmaximus.bandcamp.com

Mooneye - Gevarieerde poprock in een bad van Melancholie en Weemoed

Michiel Libberecht won in 2019 met Mooneye De Nieuwe Lichting en pent sindsdien maar meesterlijke nummers. De West-Vlaamse getalenteerde singer-songwriter heeft het gewoon in zich om songs te schrijven over de liefde op intens doorleefde wijze; je herkent jezelf in zijn verhalen. Songs als “Black River”, “Bright Lights”, “Fix The Heater” en de nieuwe single “Big Enough”, zijn dromerig en uiterst gevoelig. Het debuut 'Big Enough' onderstreept die muzikale gedachte. De recensie kun je hier nog eens nalezen.
De band kwam deze plaat - eindelijk - voorstellen in een goed vol gelopen Casino, Sint-Niklaas.

Ondanks de tristesse van zijn verhaal, weet Pauwel (*****) je muzikaal te omarmen met zijn materiaal. Pauwel kwam in Sint-Niklaas naast een thuismatch ook zijn plaat 'Dear' voorstellen. Hij doet dat solo, enkel en alleen, op een stoel met z’n akoestische gitaar en zijn intieme, warme vocals. Het publiek werd stil van deze pakkende songs .Hij brengt gezapige bindteksten, uit het leven gegrepen anekdotes die een zekere zelfrelativering en humor uitstralen. Muziek met lichtpuntjes dus.
Pauwel speelt een intimistische, integere, aangrijpende, weemoedige set. Hij pakt z’n publiek moeiteloos in, op zachtmoedige wijze.

Mooneye (*****) zijn evenzeer grootmeesters in melancholie en weemoed. Zij pakken hun fans mee in deze subtiel pakkende stijl. Het debuut 'Big enough' schittert en live wordt dit bevestigd. Maar Mooneye gaat verder in z’n live set en durft gedreven, uitbundig te klinken . De band trekt dus geregeld de registers open.
Mooneye zorgt voor gevarieerde poprock in een bad van Melancholie en Weemoed. “Don't ask where I Il be”, “Not the one” en het wondermooie “Big Enough” zijn mooie voorbeelden live. Een balanceren tussen Geluk en Verdriet.
Mooneye is een hechte band, Michiel Libberecht de spil. Zijn warme vocals zijn een meerwaarde in het materiaal. De muzikanten geven de songs pit. Mooneye integreert de tristesse in een extravert live beleven . Naar het einde toe werden de registers opengetrokken,  een wervelstorm van muzikale weerspannigheid en zijn unieke vocals. Overtuigend!
In de bis onderstreepte Mooneye zijn veelzijdigheid . De set werd zelfs a capella afgesloten, in eerste instantie drie bandleden en Michiel, met enkel een akoestische gitaar. Een sax vulde aan en bood dat ietsje meer klankkleur.
Mooneye wist z’n publiek in te palmen . Een daverend applaus volgde. Dit was een performance van gevarieerde poprock in een bad van Melancholie en Weemoed, intiem, prikkelend en dansbaar.

Setlist: Don't ask where I'll be// Not the one //Big Enough //Are You Lonely Too //Time To Move Away from here //Thinking about Leaving //Orange lights //Love and cigarettes //Changing If we hadn't met //Bright Lights //Fix The Heater
ENCORE: Eyepennies// Black River //My routine

Neem geru st een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-casino/mooneye-03-04-2022.html
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-casino/pauwel-03-04-2022.html

Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas

Black Flower - Een multiculturele schokgolf


We citeren even ’Black Flower releasete eind januari 2022 ‘Magma’ op het door grooves geobsedeerde label Sdban Ultra. Het is het vierde album van de band onder leiding van saxofonist, fluitist en componist Nathan Daems (Echoes of Zoo, Dijf Sanders). Hij laat zich al sinds jaar en dag bijstaan door Jon Birdsong (cornet), Filip Vandebril (bas) en Simon Segers (drum). Nieuw in de band is toetsenist Karel Cuelenaere. Op de plaat, die werd geproducet door Frederik Segers, horen we ook de stem van Meskerem Mees.
Black Flower brengt een hypnotische mix van ethiojazz, afrobeat, psychedelica en Oosterse geluiden. De muzikanten laten zich daarbij inspireren door Mulatu Astatke, Fela Kuti, maar ook door Westerse muzikale tradities.
We waren er bij in de N9, Eeklo …

Als Nathan Daems iets aanraakt , verandert het in goud; de multi-instrumentalist brengt een diversiteit aan stijlen, en tast muzikale grenzen af. Naast hem plaatsen we met plezier ook de andere muzikanten van Black Flower in de spotlight. Cornet speler Jon Birdsong bespeelt zijn instrumenten (en ook het publiek) met diezelfde gretigheid als Nathan. Samen vormen ze de basis van de band.
Ze worden bijgestaan door Filip Vandebril, subtiele , fijne baslijntjes, en Frederik Segers die zijn drumvellen streelt; er ontstaat een multiculturele schokgolf, een sound die inwerkt op de dansspieren. Het sprankelend klankentapijt van toetsenist Karel Cuelenare vormt live een beduidende meerwaarde door die psychedelica-exotica, en maakt dus het plaatje compleet.
Black Flower bewandelt een uiterst avontuurlijk pad , een perfecte mix van pop, jazz, psychedelica, etno, afro, Balkan en ga zo maar door.
De groovy klanken, de aanstekelijke percussie, fluit, sax en de sprankelende cornet/gitaar  bedwelmen ons volledig. Ze prikkelen hoedanook de dansspieren.
De multi-culturele mix en diversiteit brengt een soort magie, een zalving van Oosterse klanken en de Westerse cultuur. Grenzen worden afgetast en af en toe werden de registers opengetrokken. Mooi. Live schittert deze warme, kleurrijke sound. Wat een totaalbeleving .

Organisatie: N9, Eeklo

Noordkaap - Noordkaap biedt zoveel meer dan een routineuze nostalgietrip

Na de overwinning in Humo's Rock Rally in 1990, drukte Noordkaap zijn stempel op de Nederlandstalige rock scene, samen met een Gorki. Het was de tijd dat dat rock muziek in je eigen moedertaal zorgde voor gefronste wenkbrauwen (net als De Kreuners het al deden in de tachtiger jaren!). En Nederlandstalige rock blijft goed scoren. Gelukkig maar.
Noordkaap is aan een drietal concertreeksen bezig in de AB , een tour die eigenlijk in 2020 ging plaats vinden , maar corona gooide hier een stokje voor!

Op zijn eentje probeerde Aster (***) een nog langzaam binnensijpelend publiek voor zich te winnen. De zachte gitaarlijnen en z’n wondermooie stem ontroerden. Aster wordt vergeleken met Ben Howard. We menen zelfs heel subtiel een stukje Bob Dylan te herkennen in sommige liedjes. Toch klonk alles een beetje hetzelfde, wat de aandacht deed verslappen. Het abrupte einde van de set,  na een dik half uur , bracht ook geen soelaas waardoor we lichtjes op onze honger bleven zitten.  Toch gunnen we de sing-songwriter kansen . Afwachten dus!

Stijn Meuris gaf na enkele  songs aan dat hij niet zo goed bij stem was, maar dat maakte helemaal niets uit, vertelde hij daarbij. En dat was ook wel zo. Want ondanks dat Meuris met zijn charismatische uitstraling en zin voor entertainment veel aandacht naar zich toe trekt, is hij omringd door top muzikanten, muziekkunstenaars. Vooral de gitaarriedels van Lars Van Bambost  (o.m. ”Dit is kunst”) waren verbluffend. De pulserende, stuwende drums van Nico Van Calster en de duivelse klanken van toetsenist Wim De Wilde zijn evenzeer belangvol. En dan hadden we het nog niet over de aanstekelijke baslijnen van Erik Sterckx.
Noordkaap is en profileert zich na meer dan twintig jaar nog altijd als een grootse band. Meuris stelt zijn band met veel liefde voor na “Laat ons Bidden”. Met het bijzonder emotionele “Soms Schrik”, waarbij de muzikanten alles uit de kast halen, raakt Noordkaap de gevoelige snaar.
Noordkaap trekt de kaart van ‘rock’. Het rockt dus, de cover “Arme Joe” wordt meegebruld, net als “Wat is Kunst”. Iets verder spelen ze “Het zou niet mogen zijn” en “Van God los” (Monza) . Het toont een Noordkaap die energiek, intens, weemoedig , gevarieerd klinkt.
Het prachtige “Gigant” is één van de bisnummers. “Ik hou van U” is de meezinger , een song die zorgt voor de ultieme ontlading bij iedereen!

Noordkaap biedt zoveel meer dan een routineuze nostalgietrip. Als jonge wolven gingen ze te werk . Een stevig nineties rockfeest die de link met het heden maakt, en sterk overtuigt. Klasse.
https://www.youtube.com/watch?v=q7MRMdWAMaE

Het komt voor in de beste families - Panamarenko - Verloren dag - Hoopvol - Pretentious moi  - Laat ons bidden - Soms schrik - Als ik 's nachts door Veerle rijd - Bedland - Satelliet Suzy - Arme Joe (Will Tura cover) - Wat is kunst? - De belofte jong te sterven - Het zou niet mogen zijn (Mensenzee) - Druk in Leuven - Van God los (Monza) - Een heel klein beetje oorlog
Encore: Dat het gauw winter wordt - Gigant
Encore 2: Ik hou van u

Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel

Causenation - Voor de productie van het volgende album gaan we nog professioneler tewerk gaan, en we houden voor ogen dat de inbreng van elk van ons even groot is

Causenation is een electro project opgericht in  2015. We citeren: ''De band werd opgericht in Antwerpen. Aanleiding was het idee om terug muziek te maken na een jaar of 20 daar niet meer mee bezig te zijn geweest.'' Met ‘Promises of Hope and Fear’ bewees de band uit het goede hout gesneden te zijn, we hadden net vooraf nog een interview met  Ivan Heyligen aka Vain Sacrosanct, over verleden en toekomst van Causenation,  hier
Anno 2022 is de band klaar voor een nieuw hoofdstuk. Op BIM Fest zagen we een solide band, waarbij elke schakel even belangrijk is. Na het optreden hadden we een fijn gesprek met de band over dat optreden, en de volgende bladzijdes die ze willen omslaan

Tijdens ons laatste interview in 2020 hadden we het over corona en de impact toen, ook over EBM muziek in zijn geheel; hoe heb je als muzikant en band deze tijden doorstaan? Hoe staat het er twee jaar later voor?
Jonas: Vanuit mijn standpunt bekeken, ik ben pas vorig jaar erbij gekomen bij Causenation. Mijn eigen project was on hold gezet , dus ik was heel blij dat ik me weer met muziek kon bezig houden en in de tijden dat we niet konden optreden hebben we gewoon goed kunnen  repeteren. Dus voor mij was het een stap voorwaarts, na een toch wat moeilijke periode
Vain: Live hebben we niet veel kunnen doen. Dat was het grote probleem. Persoonlijk heb ik die tijd gebruikt om nieuwe nummers te schrijven.. In die twee jaar heb ik 25 nummers geschreven, waardoor een proces is ontstaan om naar een nieuw album toe te werken. Het plan is om elke demo die is gemaakt, goed te bekijken, met inbreng van iedereen binnen de band, dat vind ik enorm belangrijk.  We konden uiteindelijk ook terug samen repeteren en door die voorbereiding waren we er zeker van dat we , eens de coronamaatregelen zouden versoepelen, er automatisch terug mogelijkheden uit de hoed zouden worden getoverd

Ieders inbreng is even belangrijk, en dat viel me tijdens het optreden ook op dat jullie elkaar blindelings vinden, maar ook enorm veel variatie bieden en je kunt op jullie muziek geen stijl kleven. Is dat bewust?
Jonas: het is grappig dat je dit zegt, want voor ik bij de band kwam had men mij aangeraden om die muziek van Causenation eens te beluisteren , en Dimitri (Wool-e-discs - nvdr) zei me dat het moeilijk was om er een stijl op te kleven. Mijn antwoord was, ja maar het past wel allemaal binnen het plaatje dat wordt aangeboden. Als mensen naar Causenation komen kijken moeten ze zich niet verwachten aan één stijl, maar aan een groot geheel aan stijlen die perfect bij elkaar past. En dat werkt zeker!
Van Der Goes: Ieder van ons heeft zijn eigen muzikale achtergrond, en brengt dat in de band. Ik ga ook naar die clubs waar er muziek wordt gedraaid dat je niet kunt labelen. Clubs waar in de jaren ’80 zowel de post punk als aanverwante stijlen werd gedraaid dus. En dat spreekt me ook aan binnen dat concept, je zou dus inderdaad kunnen stellen dat het een bewuste keuze is om zo tewerk te gaan.

In 2021 brachten jullie ‘Promises of Hope and Fear ‘ uit , een verwijzing naar deze tijden of is dat ver gezocht?
Vain: ‘Promises of hope en fear’ is een samentrekking van woorden die terugkomen in de teksten. ‘The Things you Promise’ gaat over mijn eerste huwelijk dat op de klippen liep.  Er zitten voor de rest veel verwijzingen naar die drie sleutelwoorden: beloftes, hoop en angst. Het is een zeer persoonlijke en biografische plaat geweest, op een paar nummers na dan. Zoals ‘Demons of the night’ gaat over politiek, en de manier waarop de politiek het ons lastig maakt een aanklacht daartegen dus. Ook de beslissingen die de politiek neemt over de hoofden van de gewone mensen en de gevolgen daarvan, het zit er allemaal in verweven. Zeer blij dat ik dit heb kunnen doen. Voor mij is deze plaat dus vooral een  proces waar ik ben door gemoeten eigenlijk. Door alles van mij af te schrijven, en emotioneel in muziek te steken. Is dat ook gelukt.

Het is een zeer confronterende plaat, zowel voor jouzelf maar ook voor mij als luisteraar. En dat keert ook terug in jullie live set eigenlijk. Die uiteenlopende emoties tussen woede, pijn en uitgelatenheid tot vreugde.
Jonas: De bedoeling van bepaalde persoonlijke songs, ook echt kunnen over brengen naar het publiek is enorm belangrijk. Dus dat is zeker weer een bewuste weg die we volgen, op het podium de mensen datzelfde gevoel geven dat wij hadden.
Vain: Het mag gezegd dat de inbreng van Van der Goes daar zeker een rol heeft in gespeeld. Hij komt van een veel zachtere achtergrond dan ik, en bracht op instrumentaal vlak meer gevoel binnen het concept Causenation. Ik ben blij dat hij erbij is gekomen, want hij is heel down to earth zoals men zegt, introvert. In tegenstelling tot mij, we zijn zelfs wat tegenpolen op dat vlak en dat trekt aan natuurlijk. Dat is ook op het podium het geval. We plagen elkander voortdurend op het podium. Maar ook met Jonas is het fijn samenwerken, we vullen elkaar perfect aan zoals eerder gezegd en dat zorgt voor die uiteenlopende emoties die naar boven komen.
Van Der Goes: Wat me bij Causenation zo aanspreekt, het gaat over echte emoties, echte geschiedenis en echte verhalen. Dat proberen we ook te brengen binnen de harmonie en arrangementen

Jullie staan op het podium met Portion Control, gisteren was er A Split Second. Er  is vandaag ook Absolute Body Control. Uiteraard zijn jullie al wat gewoon  maar hoe voelt het om met toch zulke grootheden binnen EBM op een podium te staan van BIM Fest en hoe heb je het festival ervaren?
Jonas: Voor mij is het een rollercoaster aan emoties. Het is niet dat ik jaloers ben op die grote namen die het al hebben gemaakt. Het is voor mij een hele ervaring om samen te spelen met zulke grote bands, voor mij is dit een gloednieuw begin als drummer van Causenation. Het voelt onwerkelijk aan eigenlijk, maar nog geen enkele van diezelfde grote muzikanten doet vanuit de hoogte daarom. Prachtig eigenlijk!
Vain: Er zijn mensen die zeggen: "het waren de gouden jaren toen", Maar het is wat postpunk en gerelateerde bands betreft toch terug aan het opkomen, kijk naar een band als Whispering Sons die al een heel parcours hebben afgelegd,  en ook heel belangrijk zijn geweest om die scene terug op kaart te zetten of jonge bands of muzikanten zoals True Zebra of Ultra Sun, heel hoopvol naar de toekomst toe. Trouwens mogen we een pluim op de hoed steken van kleinere labels als Wool-e-discs en Alfa Matrix hebben daar ook een rol in gespeeld, Whispering Sons is ooit bij die eerste gelanceerd geweest. Die labels zijn super belangrijk voor die Belgische scene en hebben dan ook gezorgd voor een herlancering van de Belgische EBM of donkere Elektronische muziek scene. Het belang van kleine labels is dus heel belangrijk, zeker in deze tijden om de scene levendig te houden. En wat ook belangrijk is, je kunt de sfeer pas echt opsnuiven op die kleine festivals. Die zijn even belangrijk voor diezelfde scene. Want grote platenmaatschappijen zien dat niet meer zitten.

Is dat ook niet wat veranderd, dat bijvoorbeeld tien jaar geleden zulke bands of artiesten ook bij die grote maatschappij of  in de media de kans kregen om in de schijnwerpers te staan?
Jonas: Alles is meer gefocust op de grote media gebeurtenissen nu, vroeger stonden er soms wel andere dingen in de krant. Maar dat is voor mij niet zo belangrijk, wel wat er binnen die kleine kringen gebeurd. Het is op zich heel jammer dat het zo evolueert, want muziek waar gevoel in zit krijgt daardoor nog weinig kansen, maar het is gewoon zo en dat was vroeger wel anders ja…
Vain: muzikale stijlen die populair zijn komen in golven en geraken verweven met elkaar. Dat doet dan weer nieuwe stijlen ontstaan. Bij de hedendaagse EBM merk je dat ook maar het blijft belangrijk om een jong publiek te bereiken.
Weet je, zonet sprak ik nog met een vader die zijn zoon van 13 had meegebracht naar dit festival en hij was bezig over hoe knap hij ons optreden wel vond. Mijn antwoord, nadat ik hem bedankte voor het compliment, was dat hij zijn zoontje een laptop met Cubase of Ableton (opnamesoftware om muziek te componeren) moet kopen en dat hij hem moet aanmoedigen om ook soortgelijke elektronische muziek te maken want het is bij jonge gastjes als dat ventje van 13 waar je de EBM zaadjes moet doen ontspruiten. De rest volgt vanzelf wel.

Ik had in dat laatste interview ook enkel algemene vragen over het EBM genre gezet, daar ga ik niet meer echt op ingaan, maar er is iets waarmee ik al veel jaren op de maag zit. Dikwijls hoor je binnen het genre meestal hetzelfde terug komen, in het verlengde van bands als Front242 of Neon Jugdement, het is absoluut onmogelijk origineel te klinken; wat zorgt ervoor dat je als band toch boven dat maaiveld kan uitsteken?
Vain : Het is natuurlijk een zeer afgebakend genre. Ik beweer niet dat wij strikte EBM maken alhoewel er zware invloeden zijn van bands zoals Neon Judgement, Front 242 en Absolute Body Control maar evengoed hoor je stijlen terugkomen in onze muziek die doen denken aan Depeche Mode en Gary Numan.
Zoals Augusto hiervoor al zei brengt hij met zijn muzikale achtergrond een andere stijl binnen het concept van de band en dat is zeer belangrijk geweest bij het ontstaan van "Promises of Hope and Fear"
Er is een bepaalde openheid en respect tussen ons drie die veel ruimte laat voor eigen inbreng dus elks heeft zijn invloed en dat hoor je terug, niet enkel in de huidige maar ook in de nieuwere nummers.
We staan trouwens te popelen om met z'n drieën terug in de studio te kruipen omdat ook daar de synergie ontstaat die zich later transleert op het podium.

Waar zie je jezelf binnen dat verhaal als band en muzikant?
Vain: Zoals we eerder hebben gezegd, we zijn volop aan het werken aan een nieuwe plaat. Er zijn 25 songs klaar Sommige songs zijn nog niet afgewerkt. Het eerste album is met hardware en software. Al mijn zakgeld zat in die eerste plaat. We gaan daar bij het volgende album wat professioneler aan werken. Maar dus steeds voor ogen houden dat we elk van ons daar een inbreng in hebben, dat is de grote verandering bij het nieuwe album en we zijn van plan daar op verder te borduren. Dat is dus het grote verschil, dat we  duidelijk samen gaan werken aan deze plaat. Het idee is er, maar nog geen release datum. We hopen tegen het einde van 2023. We willen niets overhaasten. Een ander plan is om veel meer shows te gaan doen. BIM fest is een groot moment voor ons, het is het tweede grote festival binnen de Belgische scene. Ik hoop ook te kunnen spelen op Sinnersday volgende jaar, enkele shows in Duitsland.

Toen ik vroeg wat jullie einddoel of ambitie was kreeg ik als antwoord ‘’ Op een groot podium staan voor een groot publiek zou leuk zijn. Gewoon voor de ervaring en het gevoel alleen al. We hopen ooit  op BIM of W-Fest te kunnen spelen.’’ Die eerste mijlpaal is bereikt , jullie stonden op BIM fest. Heeft COVID geen domper gezet op een verdere doorgroei  denk je?  Had je nu verder gestaan zonder COVID denk je?
Vain: Geen idee eigenlijk. Vorig jaar hebben wij een optreden gedaan met Enzo Kreft als headliner, en toen zijn zowel de organisatie van Sinnersday als BIM fest me komen vertellen dat wij op de lijst staan voor hun festival. BIM fest wist ik dat het in orde ging komen. Beide zijn al eens uitgesteld geweest, en bands die toen niet zijn geweest komen allemaal terug. Dus ik denk dat het in 2023 wel zou moeten lukken om op Sinnersday te staan. Ik hoop het ook, en het is ook wat een doel eigenlijk. Ook omdat we tegen dan nieuwe nummers kunnen spelen en zo.
Jonas: Vooral ondertussen kennis opdoen over die nieuwe nummers, en daar aan bouwen en hopen dat dit doel echt kan bereikt worden. Als je met drie bent heb je iets meer impact dan op mijn eentje, dat heb ik zelf ondervonden bij COVID. Voor mij is Causenation op het juiste moment gekomen, dus voor mij is alles wat erbij komt best ok.

Bedankt voor dit fijne gesprek, ik blijf jullie op de voet volgen. En hopelijk tot binnenkort nog eens on stage

Bimfest 2022 - Vinger op de pols in het EBM genre
Bimfest 2022
De Casino
Sint-Niklaas
2022-03-18 + 19
Erik Vandamme

De organisatie van BIMFEST houdt al veel jaren de vinger op de pols van wat leeft binnen het EBM genre. Wat BIMFEST uniek maakt, is het creëren van een clubsfeer, wat het genre groot houdt. Het is een mooie combinatie van talentvolle bands en gevestigde waarden.
De editie van 2020 werd al een paar keer uitgesteld, door de pandemiecrisis,  maar nu, uiteindelijk, kon editie 'XIX' doorgaan. De Casino was twee dagen heel goed gevuld , op zoek naar ontdekkingen en het behouden , bewaren van een nostalgisch karakter.

dag 1 - vrijdag 18 maart 2022
De Duitse Synthpunk band QEK Junior (***1/2) mocht de avond openen. Met een spervuur aan oorverdovende beats, en tot de verbeelding sprekende beelden op het scherm, houdt de band je in tijden van oorlog in Europa een spiegel voor. Ze gooien er een verschroeiende klank tegenaan alsof je de bommen rond je oren hoort vliegen. Een militaristisch kader, dat je een krop in de keel bezorgt.
Niet echt nieuw in het genre , maar door de combinatie beeld-klank biedt het geheel iets extra’s.

Het is, binnen het wereldje van  de elektronische donkere muziek, onmogelijk uniek te klinken, maar sommige slagen er wel in die grens te verleggen. True Zebra (*****) - ofwel Kevin Strauwens -  bewijst al sinds 2012 dat er binnen dat genre zeker nog mogelijkheden zijn tot vernieuwing.
Met zijn recente meesterwerk 'Idiorhythmic' zet de kameleon binnen die donkere elektronische muziek, het in de verf. Live beweegt Kevin zich over het podium als een zwarte panter die elk moment zijn publiek zal verscheuren; Hij beschikt niet alleen over een stem als een klok, ook als gitarist bewijst hij een talent te zijn van een uitzonderlijk kaliber. Kevin zoekt voortdurend zijn publiek op, letterlijk zelfs,  als hij op een bepaald moment gewoon doorheen de zaal heen loopt ,  tot ver naar achter,  tot hilariteit bij de aanwezigen.
Wat zijn muziek en performance zo uniek maakt, is dat True Zebra live voortdurend blijft  balanceren tussen grauwe beats en lichtvoetigheid.

Ultra Sun (*****) is binnen de duisternis, meer een zonnetje. Kort samengevat zou je de muziek van Ultra Sun nog het best kunnen omschrijven als EBM Beats, voorzien van poppy melodieën en minimale post punk. Lekker dansbaar, zwart… Overtuigend wat dit Brusselse duo bracht.

A Split Second (****) is in het genre overbekend … De legendarische band heeft naam en faam verworven. Vanaf de eerste tunes krijgen we die nostalgie trip naar de jaren '80. Minpunt, het klonk ietwat routineus. Maar die spraakmakende sound, de beweeglijke zanger Mark Ickx (die als vanouds zich weer profileerde als een showbeest) en de ontelbare knallende hits waren een zalving .

Portion Control (*****) is wel iets unieks; op die op de eerste avond brachten ze een set rond hun 'Seed’ EP's. De band intrigeert in EBM beats en pompende electro tunes. Ze voegen er iets vernieuwends aan toe. De beweeglijke zanger/frontman is vervaarlijk, kijkt z’n publiek strak in de ogen en heeft een rauwe stem . Het spreekt tot de verbeelding . Beklemmend , hypnotiserend , dansbaar klinkt het , mede door de beelden .

dag 2 - zaterdag 19 maart 2022
'Goed begonnen is half gewonnen' zegt het spreekwoord. Het geldt voor de tweede avond BIM Fest in Sint-Niklaas. Een avond vol hoogtepunten!

Het begon al sterk met Llumen (*****) de band rond brulboei Pieter Coussement, die op een bijzonder emotionele wijze tekeer ging op het podium. Hij had een muzikale omlijsting die ts licht-duisternis zit. Een gevarieerde set hoorden we van pulserende beats, met hoge sequenties en rake melodieën, samen met een lekker old school EBM geluid, en gecombineerd met gothic, techno. Een future-pop.

Causenation (*****) varieert ook graag in het genre. De band haalt elementen uit de traditionele EBM, maar durft die comfortzone te verlaten. Een magisch geluid. Causenation bestaat uit muzikanten die elkaar blindelings aanvoelen. Het gaat van ingetogen, hard en soms worden alle registers open getrokken.  De beweeglijke frontman spreekt zijn publiek aan en stuift over het podium, terwijl de drummer hilarische kunsten uithaalt. In sterk contrast met de vrij statische houding van de keyboardspeler.
Op het einde brengen drummer Jonas Hernia en zanger Vain Sacrosanct samen  een min of meer a-capella song  aangevuld door Van Der Goes, waarbij die tweestemmigheid duidelijk een meerwaarde is. Net dat contrast tussen de drie bandleden koestert hen!

In de mysterieuze , donkere dagen van de vroege jaren '90 begon Jan Dewulf wat bizarre, onnavolgbare elektronische muziek te maken. Mildreda (*****) , vernoemd naar een heilige, is een donker, krachtig en extreem heavy electro project in de traditie van bands als The Klinik. Dat mysterieuze horen we duidelijk.
We krijgen een occulte industrial totaalbeleving door de muzikale omlijsting, de geverfde gezichten en de dansende nimf - uitgebeeld door danseres Miss C Pole - op 'Liaisons Dangereuses'  en de grauwe stem van Jan zelf. Demonisch soms door die donkere brij.
Indrukwekkend!

ELM (****) is een alternatief electronic EBM project door de in Brussel wonende Zweedse artiest Peter Elm. Zijn muziek is poëtisch, rauw en direct. De man heeft een imposante drummer bij zich; de ene vuurbal na de andere wordt uitgespuwd. Door de rauwe vocals van Peter zelf krijg je het soort EBM gerelateerd aan Front242. Die intens dreunende mokerslagen zijn als een aardbeving. Een verpulverende sound.

Implant (*****)  biedt een experimentele kijk op het genre. Len Lemeire en Jan D'hooge bieden een diverse klankkleur , zowel in de instrumentatie als in de vocals. Een dansbaar effect om lekker uit de bol te gaan. De mooie visuele effecten hebben een hypnotiserende inwerking. Dit is een donkere elektronische parel!

Absolute Body Control (*****) zijn levende legendes op iets als Bimfest. De band is nauw verwant aan Front242 en Neon Judgement. Absolute Body Control is nog steeds absolute top. Adrenalinestoten volgen elkaar op. De beweeglijke Dirk Ivens zoekt elke hoek van het podium op en spoort zijn fans aan om compleet uit de bol te gaan. Samen met klankwonder Eric Van Wonterghem  is er sprake van een wervelend dansfeestje

Portion Control (****) zorgde, net als op de eerste festival dag, voor de kers op de taart. Op de eerste avond was het een set rond hun 'Seed’ EP's. Op dag twee een best of set. Uiteraard voel je, dankzij die EP's dat de band is blijven evolueren en innoveren. Ze zorgden voor een mooi afsluitend dansfeestje! Wat een totaalbeleving.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/bimfest-2022.html

Organisatie: Bodybeats (ism De Casino,  Sint-Niklaas)

Judy Collins - I think there Isn’t any artist who is not working on inner struggles in their songs. It’s always been my intention to find out what is going on in my mind

Judith Marjorie Collins (Seattle, May 1, 1939) is an American singer-songwriter. She started out as a folk artist in the 1960s but switched in the 1970s to the more popular MOR genre ("middle of the road", mainstream melodic pop music with possible orchestral accompaniment). She sang mostly covers and also had some successes in Belgium and the Netherlands, including Joni Mitchell's "Both sides now" (1967) and Stephen Sondheim's "Send In the Clowns" (1975, from her album Judith). In 1970, she also had success with the traditional "Amazing Grace". The song "Suite: Judy blue eyes" by Stephen Stills is dedicated to her. Over the years, she has worked for human rights, UNICEF and the fight against landmines. She has not been sitting still, releasing her new album 'Spellbound'. On the occasion of this release, we had a nice chat with Judy, and also asked her how she keeps doing this? And of course, whether she still has ambitions or things she wants to achieve after all these years.

In a career that spans some 60 years, you witnessed the continued rise of modern folk music while remaining as remarkably prolific as ever. Congratulations that you still bring out new albums, where do you keep finding inspiration?
To kick start my career,  I been writing since 1969. All the songs on ‘Spellbound’ are stories about my live, they come together on this one album. And also before the pandemic I was still doing 120 shows in a year, so I not had time to make a new album. I had no vacation, and really needed that. When the pandemic came, I had a lot time to writing songs on the piano and practice, in this way the pandemic give me time to create ‘Spellbound’.

At the question in an interview. Why it took so long to write this new album, in a interview you answer “Probably because I didn’t have a pandemic to keep me at home.’’ That’s what you said already. But now we talking about this, how did you survive the pandemic years? You got stronger out of it or not?
I practice every day, walk in the park, I have phones calls with friends and kept my social live up. We also have enough places for food and things in NY, we did not need to worry about that. I still had conversations, online with friends and family. Honestly, I needed to rest… so in that way, this pandemic came right on time for me, but also the planet needed to rest.

I ask this, because in interviews I found out some artist encountered their limits and stopped, others came out stronger and even found inspiration. For you, it was more like a meditation and a moment to relax? Right?
That’s correct, like I said I been doing a lot of phone calls, read a lot poetry, I even started writing a book. I also started a podcast, my manager asked me ‘why don’t you do a podcast with a few people’. I’ve had podcasts with artist like Jeff Daniels, Clive Davis, Julia Cameron, Betty Buckley a few others and more that will be coming out soon. It’s great to get to know to know these people a lot more and it was fun doing it. So yes, it made me do things that I could not do when I was on tour all the time.

That you on your age still be active at social media, it’s wonderful.  How important is the social media and that podcast to you carrier?  And also, what is for you the biggest change true all these years, next to this digitalism?
The media, and specially the internet is an extensional way for doing what we love doing. We love talking to each other. Sharing art and things with the world. Everything on the internet satisfies the needs we already have. And makes them even a little easier. I spend a lot on the phone with my friends, like I said. I’m a big into communicate with them.  I also do a lot of my work by my phone, so I switch to ZOOM and having this interview, was not a big deal either. Social media and the internet have opened so much more doors, or at least in a much easier way. You know I was a computer hacker back in 1984. My first PC was an apple tune. I wanted to start a biography back then.  I found a way to print the pages, by reading magazines about this. My husband was a designer, and he told the people at Apple that his wife was able doing this all on her own, so they put me on the cover of the Apple magazine to tell the story about how I hack my own computer and turn it into a main function of the new world. So, I started using computers before they become popular, and my phone is always on. So yes, I’m just used to using the internet. I’m very comfortable with this way of communicating.

It’s a good thing that you been abled doing this and feel comfortable with it. But, why still making a new album now that people can listen at Spotify and things? What’s your opinion about this and how important is social media to you?
In that way I’m rather old school. I don’t like Spotify. Because they don’t pay the artists well. In my opinion they steal from the artists. But they made a deal with my record label. I’m not found about this deal, but the record labels have a mysterious connection with Spotify. But the robbing and stealing from artist is not a new form, it’s been here for many decays. It’s not new you know. I found out talking to a friend - another performer, that we’ve never been pay for the songs we have sung and have been on the radio. That’s something that happens since many years, so there is nothing new about this. We are the only country in the free world that is not having a performance orality. But there are so many things that are going wrong, we can’t do anything about. Like the situation in UK, some countries are in war and everything. We can sing about it but can’t do anything about it. So that’s why Spotify get away with that to.

I agree with this statement. But let’s talk about your new album coming up to. I have listened to you new album ‘Spellbound’’ a warmhearted album, you voice is still so pure and warm, I feel like getting away from to this world to a better one. How you keep doing this with you voice, you still sound as good as in your young years.  (you the same age as my dad, he still doing well, but some things getting less easier if you know what I mean)?
I just do everything I can to keep my voice clean. I exercise. I don’t smoke, I don’t drink, I’m sober for 44 years now! I’m one of the lucky ones to be my age, I know a lot of people and artist of my age who have getting ill and loosing there voice. I’ve also kept being involved with my trusted programmers. On the other hand, I have trained my voice to. My teacher who I worked with for 32 years, since 1956 until he died, he said to me ‘don’t worry learn to get further with that voice. There is a place in your voice that keeps you away from getting in trouble, if you don’t learn how to transition it can go wrong’. That’s what I was trained to do. I am doing all I can to take care of that voice, and that helps.

I also read you still try to walk many miles? That explains you exceptionally good condition
I have a watch that counts the steps you take, that’s something I’m using when I go walk in the streets. The fu funny thing is, when I sit down and play the piano the watch also counts my movement as steps but I’m just playing the keys at the piano. I don’t think that happens with the Apple watch, but I practice the piano and do 10,000 steps at day (haha)

You indeed got sober in 1978, congratulations.  You also lost your only son and got true worst days in your live. Good times to. But I feel there are a lot emotions in this new album, not real pain, but emotions that make me get in tears of happiness or something. Is this album a way to deal with the past? Or how can I see that?
Like I said, the songs tell the story of my life in a way. I just write about things that happen to me. I have something like ‘why not’ I think there isn’t any artist who is not working on inner struggles in their songs. As singer, artist, or writer it’s always been my intention to find out what is going on in my mind. It’s a process going true my whole life. There are some songs about NY, it’s really about the village. There is a song ‘Hell on wheels’ which tell a story about what actually happened to me. I was driving on a mountain road, have a couple drinks and I skidded against a fence between the road and the farm, and not far away from where I landed, I saw two baby children singing in the dirt. I almost killed them. That’s something I will never forget; I wrote songs about a couple people I knew in the ‘60’s. Called ‘Gilded Rooms’ it’s a song about people that I knew and still know. There is also ‘Prairie Dream’ that’s a song about the native Indians; I always felt very guilty about what happened to them in US. My father was born in the times when that happened. He was an Irish, rebellious artistic soul. There are many examples in this ‘Spellbound’ album. So yes, this album is sure a therapeutically practice to help deal with things that happened in the past, sure.

What I like the most you could make it yourself easy and relax, but this album is fresh and new. So it's not a routine job, but you are treading new paths, that's what I find so remarkable. was it your deliberate intention to choose that path?
Next to that this is a very personal album since I’m a writer and like doing new things. I always have to be challenged in some way. That’s also important, and that’s why I like treading those new paths.

Something that trigger me on you as artist. You’ve been a UNICEF Ambassador and won numerous awards include a Grammy and an honorary doctorate. And let’s not forget, you launched the careers of both Leonard Cohen and Joni Mitchell. How it was to work with them?
Leonard came to me in 1966. He had just written his first songs and brought them to me. And he patchily stays for the rest of his live.  He was a generous, amazing genius. Joni Mitchell’s music came to me in a mysterious way. My friend Al Cooper, called me in the middle of the night in 1967. He said there was a wonderful singer-songwriter that wanted to talk to me. It was Joni Mitchell. She sang ‘Both Sides Now’ for me. It was like Karma happened that night because that moment changed both our lives. She was writing songs, and I was the singer. But I did that for some people who are not so well known to. I was the first person to record Bob Dylan soon after his writing. There was also Tom Paxton and Janis Ian. I also recorded ‘Amazing Grace’, a song that I’m very proud of, it’s been a part of me for a long time… 

You just been mentioned Bob Dylan, I have read in an interview you thought he’ll never make a living, can you tell me more about that story?
It’s kind of funny story. In the beginning when I meet him, I indeed thought he was going nowhere (haha). But I know now, he is amazing, inspirer, wonderful person without any question. He takes everything to another level. But in those days, he really had no idea what he was doing (haha).

You also seen a lot changing in folk related music I guess; you still follow new bands or artists? What is your opinion about new music this days?
I love following new music! The current folk/Americana scene is brimming with some of the hottest talent like Brandi Carlile.  I am such a super fan!   I also love to have emerging artists join me on the road.  This year a young singer-songwriter out of Ireland, Bláind will join me on many of my shows.   And my 2015 recording with Ari Hest, brought me my first Grammy Nomination in over 40 years.  It's important to keep current and hear new music for your development at any age. 

After all these years, are there still ambitions or goals you want to archive?
I’m getting into writing new things, I want to finish my book. They are my most important ambitions, keep writing songs.. and that book, and I hope people will like it.

That is the most important. I guess there are talented singers who see you as their inspiration. What is the golden advice you would like to give them?
The most important thing is do not give up on what your dreams are. Never let people push you in another direction. Unless you trust them, and unless they really agree with the path you follow. So, just keep following YOUR dreams, whatever it takes and don’t ever give up on that, that’s my advice.

Wonderful statement to end this interview. Thanks, and hope to see you on stage in Belgium soon