Ieper Hardcore Fest 2013 – zondag 11 augustus 2013 - Belgische acts scoren op laatste dag van Ieperfest!
Ieperfest 2013
Festivalterrein
Ieper
Op de derde afsluitende festivaldag van Ieperfest 2013 pikten we in bij Evergreen Terrace die in een volle marquee aan hun set begonnen waren. Het kwintet rond frontman Andrew Carrey zagen we eerder dit jaar al een goeie beurt maken op Groezrock. Ook hier waren ze weer enorm op dreef en klonk de melodieuze metalcore snoeihard. Met Carrey in een hoofdrol , die schreeuwde, krijste , brulde en als een generaal de touwtjes strak in handen hield. Met hun nakende nieuwe release werden reeds enkele nieuwe tracks uitgeprobeerd en goedgekeurd. Ook de softere nummers met cleane zang konden bekoren en het emokantje van de band haalde soms de bovenhand. Hun debuut hier mocht er dus zeker zijn en wie er niet bij was kan begin volgend jaar herkansen wanneer ze op de Persistence Tour in de Brielpoort zullen spelen.
Ook Steak Number Eight mocht na Graspop even komen tonen waarom ze zo bejubeld worden. En dat deden de gasten op hun eigen, typische manier: alle registers open van bij aanvang! “Dickhead” en “Black eyed” hakten; een pak buitenlanders stond met open mond te kijken. Nadruk lag vanzelfsprekend op de laatste cd ‘The hutch’. Song na song pakten ze de marquee in en werden een pak nieuwe zieltjes gewonnen. Ondersteund van een schitterende lichtshow werd de gecreëerde sfeer nog meer in de verf gezet, een absolute meerwaarde in dit verhaal. De noise en postrock van Brent Vanneste & co is klaar om het buitenland te veroveren.“Pyromaniac”, “The sea is dying” en “Cryogenius”, hebben zuivere, cleane gitaaruitbarstingen, getekend door SN8! Het opbouwende karakter en de afwisselende screamo’s en cleane zang van Vanneste zijn één van de spanningsbogen in het geheel. No nonsense postrock/sludge anno 2013, hou deze jonge lefgozers in de gaten!
Een andere mastodont stond even later op de mainstage geprogrammeerd: Integrity.
Aan de wieg van de metalcore eind de jaren '80, is de enige constante door de jaren frontman Dwid Hellion, die een pak muzikanten voor zich zag passeren.
De Cleveland style metalcore is nog alom tegenwoordig en werd enorm goed onthaald onder een gezapig zonnetje. Een korte, catchy set werd het , waar geopend werd met “ Vocal test” en “Hollow” uit het classic album ‘Humanity is the devil’, die direct de intenties van de band duidelijke maakte. De duistere hardcore met de logge riffs, beukende drums en voorzien van die typische zang van Hellion zetten de moshpit in lichterlaaie. De controversiële frontman, al ruim tien jaar in België wonend, ontbond alle duivels en we waren getuige van een wervelende show. Dat ze maar snel mogen terugkomen!
Ook Malevolent Creation werd als vrij exclusief aangekondigd door hun maar 2 Europese zomerfestivals. Een leuke deathmetalnaam die al meer dan 20! jaar meegaat en met ‘The Ten Commandments’ een klassieker binnen het genre afleverde. Helaas was er maar weinig interesse . Het gaf de indruk dat de meesten al klaar stonden voor Amen Ra in de marquee...
De brutale death metal van de bende uit Florida staat na 11 albums nog steeds als een huis!
Veel of weinig publiek, de band liet het niet aan z'n hart komen en speelde een ‘best of’ en beukte onophoudelijk met hun old school deathmetal.
Klassieke deathgrunt, snelle drums, splijtende riffs en Brett Hoffman , die z’n zang varieert in thrashy geschreeuw, zorgden voor een rauwe in your face explosie . Uit hun laatste ‘Invidious demon’ werden een pak songs gespeeld, het moddervette “Slaughterhouse” zorgde eindelijk voor beweging in de pit en de instant klassieker “Multipe Stabwounds” uit hun beginperiode voor averij.
Een nokvolle marquee even later bij AmenRa die dit jaar definitief doorbraken. Hun schitterende 'Mass V' album zorgde voor dat laatste extraatje om een pak twijfelaars en non believers te overtuigen. Volgens het kenmerkende recept zetten ze met hun lome sludge/doom/posthardcore langzaam maar zeker de tent naar hun hand. Vergezeld van de onvermijdelijke visuals die de sfeer en vibe perfect weergaven , was dit opnieuw een totaalspektakel om U tegen te zeggen. Zonder echt veel variatie werden de uitgesponnen nummers naar een climax gebracht om dan abrupt weer in die gitzwarte stereotiepe sound te hervallen. De onheilspellende sfeer hielden ze moeiteloos het hele optreden aan, en er is maar weinig ademruimte als je je overgeeft aan dit 'epos'. De 40 minuten waren dan ook zo om en lieten de meesten verbijsterd achter....
Madball was naast Black Flag en Cro Mags misschien wel dè band waar het meest naar uitgekeken werd dit weekend, als afsluiter van het festival maakten ze hun headlinerstatus meer dan waar!
Onder leiding van Freddy Cricien , te zien in de klassieke opstelling met Mitts op gitaar, Hoya Roc op bass en Mike Justian op drums, werden alle duivels ontbonden! Een dik feest van begin tot einde werd het met singalongs, dives, circlepits; een fantastische intensiteit hing rond de mainstage. Als in hun grote dagen en met de nodige drive hoorden we oude krakers en recenter werk passeren. Alles werd uit volle borst luidkeels meegebruld door het publiek dat hier duidelijke op de afspraak was.
In een klein uur joegen ze dik 20 'hardcoreclassics' door de speakers met vanzelfsprekend de nadruk op het ouder werk. “Set if off”, “Down by law”, “Can't stop, won't stop” waren de nostalgische momenten en zorgden voor een uitgelaten sfeer. Dit was het orgelpunt die het festival verdiende. In de bisronde werd met “Pride” en “Hardcore Still Lives” iedereen finaal KO geslagen.
Ieperfest mocht door een (gedurfde) en gevarieerde line up terugblikken op een geslaagd weekend. De Belgische acts kregen enorm veel bijval door de sterke performances, en ook het schitterende weer zorgde voor een unity. De inspanningen die ze deden betreffende afval en ecologie verdienen een dikke pluim. Ook het veganistische eetaanbod, de tentoonstellingen en debatsessies zijn zeker het vermelden waard! Tot volgend jaar!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/ieperfest-zomer-2013/
Organisatie: Ieperfest, Ieper
Ieper Hardcore Fest 2013 – zaterdag 10 augustus 2013 - Catharsis wervelt op tweede, gevarieerde dag van Ieperfest
Ieperfest 2013
Festivalterrein
Ieper
Gezien DYS ‘last instant cancelde, werd Aborted ingeschakeld. Hun 5de passage op Ieperfest werd een meer dan terechte keuze want in deze thuismatch bewees het vijftal op een bijzonder hoog (internationaal) niveau te spelen. De intens tourende band -onder leiding van frontman Sven De Caluwé- beukten van meet af aan tot het publiek geen adem meer kreeg. Snoeihard en retestrak werd de deathmetal en grindcore gebracht en speelde de band als een geoliede machine. Publieksfavorieten “Nailed through her cunt” en “The saw & the carnage done” werden extra in de verf gezet door violent pits en een wall of death. Te koesteren deze Belgische hard werkende metalgrootheid!
Culture – één van de meest toonaangevende bands uit de 90's hardcore- werd overgevlogen voor een éénmalige exclusieve Europese reünieshow. Op de mainstage mochten Damien Moyal en maats hun ding doen, achteraf gezien had een spot in de marquee een beter idee geweest...
Moyal was de voorbije jaren bezig met o.a. Shai Hulud, Morning Again en As Friend Rust en hij had er wel zin in. Met die typische sound en op de hen gekende manier konden ze slechts een klein deel van een mak en tam publiek bekoren... Was het omdat ze zo lang weggeweest waren, was het publiek moe... niemand wist het, feit was dat de band er na een goed halfuur al mee op hield. Ondanks klassiekers “Twenty four” en “Deforestation” , objectief was hun strakke performance beetje een tegenvaller...
In de marquee had zich even later veel volk verzameld voor het populaire Whitechapel. Het Amerikaanse gezelschap, sinds 2006 actief, heeft al 4 platen uit en de vijfde is pas gereleased. Ze stonden eerder dit jaar ook op Graspop. De band ontleende zijn naam aan de Britse wijk Whitechapel waar Jack The Ripper ten tijde actief was...
De snelle, harde en heavy deathcore sloeg van bij het begin gensters en de splijtende riffs vlogen ons rond de oren. Toch viel ook op dat er een pak variatie zit in de tracks en er veel technische passages verweven zaten in het loeiharde geweld. De afwisseling tussen de 3 zangers was ook een pluspunt maar na 45 minuten hadden we het dan ook wel gezien, niettemin een straffe prestatie.
“Birmingham city at your service” zo kondigde brulboei Mark “Barney” Greenway Napalm Death aan bij aanvang van hun optreden. Het extreme combo – één van de trendsetters sinds de jaren '80- worden nog steeds op handen gedragen in de deathmetal en grindcore scene.
Het brute geweld, de snelheid en de strot van Greenway zijn nog steeds het handelsmerk van deze veteranen die hier niet op safe speelden.
Alsof hun leven er vanaf hing , ramden ze als nooit tevoren, ultrastrak en heftig, wat resulteerde in een dampend stagedivefestijn. Ook gitarist Mitch Harris en de rest van de band deden hun duit in het zakje en toonden aan dat de band op scherp stond. Hier kunnen veel beginnende bands nog iets van leren
Kers op de taart was Dead Kennedys cover “Nazi punks fuck off” en “Siege of power” waarmee ze alles en iedereen finaal omver kegelden.
Afsluiters in de marquee waren ook niet van de minsten, uit Chapel Hill-Noth Caroline kwam het legendarische Catharsis voor één van hun weinige shows afgereisd naar Ieper.
De band , terug van nooit weggeweest, en met Brian D. als steeds 'predikend' achter de mic, liet zien waaraan ze hun uitstekende livestatus hebben verdiend. De gekende lange nummers, een mix van hardcore, noise, punk en screamo , zijn tijdloos en een wervelende pit ontstond tijdens het volledige optreden. Dat Brian D.'s spoken words gedurende de set steeds langer duurden , bleek niemand te deren , gezien ze gevolgd werden door nieuwe uppercuts en kopstoten van jewelste. De georkestreerde chaos bleef op die manier onder controle en we konden terugblikken op een intense, verschroeiende en meesterlijke set.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/ieperfest-zomer-2013/
Organisatie: Ieperfest, Ieper
Ieper Hardcore Fest 2013 – vrijdag 9 augustus 2013 - Jello Biafra heerst op eerste dag van Ieperfest
Ieperfest 2013
Festivalterrein
Ieper
Van vrijdag 9 tot en met zondag 11 augustus 2013 vond opnieuw het beruchte Ieper Hardcore Fest plaats. Voor de 21ste keer al zakten verschillende grote namen uit diverse stevige muziekgenres af naar het West-Vlaamse Ieper. Uiteraard staan er op dit alternatieve muziekfeest hardcore-bands op de affiche maar ook voor genres als punkrock, metal, grindcore, postrock, stonerrock en death metal is er steevast plaats. Beschouw Ieperfest gerust als hét festival voor de muzikale meerwaardezoeker. Wie er de rijke geschiedenis van dit festival op napluist, zal trouwens versteld staan hoeveel grote namen er in die jaren al passeerden.
Ook omwille van een aantal andere redenen is Ieperfest wat ons betreft uitgegroeid tot een cultfestival. De organisatie slaagt er steevast in om met diverse initiatieven de bezoekers een groen geweten te schoppen. Op de eerste festivaldag vonden opvallend dertigers en veertigers de weg naar Ieperfest, de verschillende ‘oudere’ bands hadden waren daar uiteraard niet vreemd aan (LV).
Zelf waren wij op vrijdag mooi op tijd voor het optreden van Circle Takes Square en hun half uurtje ‘chaos hardcore’. Het viertal dat in het verleden nog maar een paar keer in België speelde kwam afgezakt met een nieuw album onder de arm. We hoorden experimentele geluiden, met screamo, sludge en posthardcorevloeden. De afwisselende zang tussen frontvrouw/bassiste Kathy Stubelek en gitarist en Drew Speziale zijn een meerwaarde en zorgen voor een unieke vibe. Onvoorspelbaarheid ten top wanneer melodieuzere stukken opeens plaats maken voor snedige metal, van een aangename afwisseling gesproken...
Niet de meeste toegankelijke sound maar hier wel enorm goed onthaald door het publiek die de band wel degelijk kende.
First Blood was net begonnen aan hun set toen we de marquee verlieten. De band rond ex Terror gitarist Carl Schwarz zijn graag geziene gasten hier. De agressieve metalcore met de nodige grooves en breakdowns leverde bij aanvang al gauw een wervelde moshpit op. Met de nodige (politieke) boodschappen tussendoor van Schwarz kweet de band zich op hun gekende enthousiasme van hun taak. We kregen we een onderhouden set met ”Preamble” en “Suffocate” als splinterbommen van dienst. Onder een zalig zonnetje zag Ieper dat het goed was.
Valient Thorr ( voor ondergetekende onbekend) zorgde even later voor de verrassing... Het Amerikaanse kwintet met 4 imposante baarden begonnen verschroeiend en vol overgave aan hun halfuur speeltijd. Met 6 albums de laatste 10 jaar mogen we van een zeer productieve band spreken. Met een ongekende drive en passie raasden ze over het podium en hun progressieve, speedmetal klonk fris en snedig. Vergelijkingen met Metallica, Motorhead en Black Sabbath waren nooit veraf. Ook sludge en stonerinvloeden zaten verweven in deze 'high tempo set'. Deze 'vikingen' kwam hier even hun visitekaartje afgeven en afgaande op hun uitmuntende rock 'n roll liveset slaagden ze daar met brio in! (JVP).
Op het hoofdpodium was het daarna tijd voor onze jeugdhelden van Downset. Vooral hun klassieke album ‘Do we speak A Dead Language?’ draaiden we letterlijk grijs. In de lang vervlogen nineties zagen we dit viertal nog aan het werk op de eerste (stevige) editie van Graspop. Bijna twintig jaar later klinkt hun mix van metal, hardcore en rap klonk jaren opmerkelijk fris. Het viertal uit Los Angeles wist zo heel wat hardcore-kids te boeien. Slotsong “Anger” waarbij de band assistentie kreeg van zanger Carl van First Blood groeide uit tot een eerste topmoment van Ieperfest.
Na de rapcore van Downset kregen we een heel ander geluid met het compromisloze, rauwe Terveeth Kadet. Deze Finnen zijn naar verluidt een van de favoriete bands van Max Cavalera maar wisten desondanks niet al te veel indruk te maken op ons. De vier oude knarren (deze band is al sinds 1980 actief!) produceerden een hels lawaai waarbij de ene razendsnelle track na de andere de revue passeerde. Daarbij werd hardcore, punk en death metal gecombineerd met de brute vocalen van frontman Veli-Mati Allijia. De man nam zijn teksten nogal letterlijk toen hij tijdens de song “Wodka” gretig dronk van zijn meegebrachte fles doorzichtige alcohol.
Heel wat meer animo was er bij het optreden het legendarische vijftal van The Adolescents. Deze formatie uit California onder aanvoering van de rondbuikige frontman Steve Soto is een van de belangrijkste punkrockbands die in de jaren tachtig het levenslicht zagen en van grote invloed waren op latere grootheden als Pennywise, The Offspring en andere Good Riddances. De heren zijn na al die jaren niet meer moeders mooiste maar wel nog springlevend en dat bewezen ze met verve op Ieperfest. Het was drummen om een plaatsje vooraan te bemachtigen bij songs als “Kids Of The Black Hole”, “No Way” en “Who Is Who”. De climax volgde bij het fantastische “Amoeba” waarbij heel wat stagedivers voor een overrompeling op het podium zorgden. Een prima optreden dus van deze punkpioniers.
Van het ene punkfeestje naar het andere moet de organisatie gedacht hebben want na Adolescents was het de beurt aan Street Dogs. Deze Amerikaanse punkers onder aanvoering van frontman Mike McColgan (ex-Dropkick Murphy’s) weten maar al te goed hoe ze een feestje moeten bouwen. Hun heerlijke atttiude combineren ze met prachtige punkdeunen en een loepzuiver geluid. Met een scheutje Ramones startten de ‘straathonden’ een indrukwekkende set waarbij vooral tracks als “Punk Rock And Roll”, “Not Without A Purpose”, “Up The Union”, “Tobe”s Got A Drinkin Problem” imponeerden. Ook de klimpartij tot bovenop de lichtbrug in de tent van Mike McColgan was een gewaagd tafereel. Muzikaal doet deze band ons meermaals aan H2O denken en ook qua show weet Street Dogs het hoge niveau van de New Yorkers te halen.
Een volgende Amerikaanse band die de revue passeerde was Face To Face. Wij lieten het optreden van deze punkrockveteranen uit California net als heel wat andere toeschouwers deels aan ons passeren. Toch viel het op dat deze feelgood rockmuziek van Face To Face eigenlijk de ideale festivalmuziek is.
Tijd voor een abosluut icoon binnen het stonerrockgenre! Nick Oliveri was op bezoek in Ieper om een flink potje te rocken met zijn band Mondo Generator. Voor wie deze man met kale knikker en opvallende sik niet kent, raden we aan om zijn indrukwekkende loopbaan eens na te lezen op Wikipedia. De voormalige bassist van Kyuss en Queens Of The Stone Age vuurde met zijn band de ene stevige, overstuurde stonerrif na de andere in de halfvolle tent en viel op met zijn geschifte vocalen. De band sloeg het publiek murw met een aantal eigen songs waaronder “F.Y.I. Free”, “I Never Sleep” en “The Last Train” waarna het dak er volledig afging met de Queens-cover ‘Millionaire “ en vooral het legendarische Kyuss-nummer “Green Machine”. Wat een topband!
We dachten dat we met Mondo Generator het absolute topmoment van deze eerste festivaldag achter de rug hadden maar dat bleek foutief. Hoewel we even de wenkbrauwen fronsten toen Jello Biafra & The Guantanamo School Of Medicine de mainstage betraden, bleek onze eerste indruk foutief. Ok, de klederdracht van Biafra was niet om aan te zien maar de man was in vorm en had rond zich een aantal topmuzikanten verzameld. Voor de oudere fans (waaronder de aandachtige Nick Oliveri die naast ons ieder nummer stond mee te zingen) was het optreden van Jello Biafra & TGSOM een heerlijke, nostalgische trip, voor de jongere bezoekers was de show een indrukwekkende kennismaking met een grote meneer. Met tracks als “John Dillinger”, “Chemical Warfare”, “California über Alles”, “Nazi Punks Fuck Off” , “Kill The Poor” en “Holiday In Cambodia” zorgde Biafa & TGSOM voor hét optreden van de avond. De geschifte, theatrale capriolen van Biafra en zijn uiterst maatschappijkritische teksten zorgden voor een performance die werkelijk af was.
Een stuk minder ernstig ging het eraan toe bij de bebaarde mannen van Horse The Band. De chaotische muziek van dit geschifte vijftal (een combinatie van nintendogeluiden en loeiharde metalcore) is sowieso geen hapbare brok voor de gemiddelde muziekliefhebber. Het leek dat Horse The Band er op Ieperfest nog een schepje bovenop deed (vooral zanger Nathan Winneke en toetsenist Erik Engstrom leken ons flink boven hun theewater) want het was quasi onmogelijk om enige vorm van structuur binnen de verschillende nummers te onderscheiden. Toch bleven heel wat toeschouwers vol interesse kijken naar deze band uit California, als toeschouwer heb je steeds het gevoel dat er iets staat te gebeuren. Desondanks bleven we toch een beetje op onze honger zitten bij dit uiterst vreemde optreden.
Bij de eerste tonen van Black Flag sloten we daarna een zeer geslaagde eerste festivaldag af(LV).
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/ieperfest-zomer-2013/
Organisatie: Ieperfest, Ieper
Lokerse Feesten 2013 – DAG 10: Axelle Red – Ozark Henry - Texas
Geslaagde slotavond van 39ste Lokerse Feesten
Lokerse Feesten 2013
Grote Kaai
Lokeren
Axelle Red stond eigenlijk vrij vroeg op de affiche voor een artieste met haar naam en faam. Ze had de eer de laatste set van de Lokerse Feesten te spelen voor het traditionele vuurwerk…en deed dat met veel flair en overgave. Het ‘rode’ podium zal wel geen toeval geweest zijn met de recente CD ‘Rouge ardent’. Axelle zat van bij het begin duidelijk in de mood en trok het publiek vrij snel mee in haar enthousiasme. De songs van haar laatste CD zaten mooi tussen haar vroegere succesnummers verweven zodat het optreden een uitgebalanceerde mix vormde.
Met op het podium een heel spraakzame en beweeglijke frontdame. Het nummer “Rouge ardent” was het meest herkenbare van haar laatste nieuwe nummers maar natuurlijk waren het vooral haar ‘klassiekers’ van vroeger die op het meeste bijval konden rekenen : “Elle danse seule”, “Le monde tourne mal” en “Sensualité” (in herwerkte akoestische editie) vormden de hoogtepunten van een heel fijn optreden.
Na de traditionele knallen boven het Lokerse stadscentrum was het de beurt aan Ozark Henry om voor muzikaal vuurwerk te zorgen. Getooid in maagdelijk witte unisex toga’s en blootvoets stapte hij rond 22u15 op het podium met zijn band. De bevallige Amaryllis Uitterlinden in zijn voetspoor en centraal vooraan achter de toetsen. Dat deze gouden zangvogel zo’n prominente rol zou opeisen tijdens de set was even wennen maar kwam de songs uiteindelijk wel ten goede. Je kan haast zeggen dat er met haar precies een andere band de nummers vertolkt, met Piet Goddaer op basgitaar en backing vocals.
Alle nummers bleken stuk voor stuk herwerkt en afgestemd op haar vocale kwaliteiten met het nummer “Sacrifice” als meest geslaagde song…maar ook de 2 succesnummers uit CD ‘Birthmarks’ zoals “Rescue”, “Do you love me” en andere nummers als “Indian Summer” en “These days” klonken heel fris en overtuigend. Muzikaal klopte alles perfect en weet Goddaer zich te omringen met een stel topmuzikanten, alleen jammer dat het optreden nooit echt helemaal los kwam … Het publiek bleef eerder ingetogen en aandachtig luisteren zonder echt uit de bol te gaan. Allicht was het totaal gebrek aan interactie van herr Goddaer met de mensen op het plein daar deels de oorzaak van. Piet deed immers geen enkele moeite om contact te maken met zijn fans, schuwde elke bindtekst en speelde gewoon de 12 nummers van de set in een strak tempo na elkaar. Natuurlijk is de muziek het belangrijkste maar in dit optreden zat toch wel meer…Jammer.
Rond 23u45 stond het plein bijna helemaal vol om afsluiter Texas een warm onthaal te geven en het einde van de Feesten muzikaal te vieren! Sharleen Spiteri en haar gevolg toonden heel wat lef door al meteen te openen met de wereldhit “I don’t want a lover”… maar het bleek een goede zet want onmiddellijk was het publiek mee en dat zou zo blijven tot het einde van de set.
De Schotse ervaren frontvrouw met haar heerlijk accent wist de aandacht van de fans constant hoog te houden door nieuwe nummers en oude kaskrakers aan een snel tempo te mixen. Nummers van de laatste CD ‘The conversation’ werden goed onthaald maar konden niet op tegen de enthousiast meegebrulde hits van een tijdje terug : “Black Eyed Boy”, “Once in a lifetime”, “Say what you want”, “Summer son”, “Inner smile” enz. Deze talrijke gekende songs maakten nogmaals duidelijk wat voor een goede band dit Texas toch wel al ettelijke jaren is! Het verrassende “River deep, mountain high” sloot de geslaagde set af en meteen ook een zeer succevolle 39ste editie van de Lokerse Feesten. Allicht geen recordeditie zoals vorig jaar maar toch eentje die door de mooie affiche, het meevallende weer en de dagelijkse enthousiaste menigte, tot de top 5 behoort. Met tot slot een ‘gemeende dikke merci’ voor alle vrijwilligers die dit 10-daags feest mogelijk maken. Tot augustus 2014!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/lokerse-feesten-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/lokerse-feesten-2013-dag-10/
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Brussels Summer Festival 2013 – The Dandy Warhols – Madness
Brussels Summer Festival 2013
Paleizenplein
Brussel
Volgens verschillende, onbevestigde, bronnen was het enigste wat Koning Albert II Van België jammer vond aan zijn datum van aftreden, 21 juli 2013, dat hij zo het Brussels Summer Festival aan het Paleizenplein zou missen.
We kwamen binnen op de tonen van “Rock The Casbah”, dat Algerijn Rachid Taha opgedragen had aan alle aanwezige Arabieren. Er zijn ergere manieren om een festival binnen te wandelen! Naast de in het Arabisch gezongen cover van The Clash, bracht Taha rock met typische Arabische invloeden. De moderne Sinbad, wordt hij genoemd. Sinbad was een zeeman die de kusten afschuimde, Rachid Taha’s muziek zou voor ons een mooie achtergrondsoundtrack zijn ergens op een exotisch strandfeest.
The Dandy Warhols hadden heel wat verrassingen mee. Sommige al wat aangenamer dan de andere. Vooreest was drummer en kersvers vader Brent De Boer bij diens vrouw in Australië gebleven en vervangen door een geblondeerde Billy Idol lookalike (minder aangenaam), ze hadden met een extra gitarist en een trompettist/keyboardspeler 2 extra bandleden mee (aangenaam) en vervolgens lieten ze ons weten dat ze ‘Thirteen Tales From Urban Bohemia’ integraal live zouden spelen (uiterst aangenaam!) vanwege de dertiende verjaardag van het album. Nergens stond dit aangekondigd, lang geleden dat we nog zo aangenaam verrast werden, ‘Thirteen Tales …’ is namelijk ons favoriet album en dat zal het, afgaande op het laatste wapenfeit, wellicht ook blijven.
Hun drie doortochten vorig jaar in België deden hun zwakke livereputatie alle eer aan, in ons verslag van hun laatste optreden in De Vooruit raadden wij hen aan een kleine pauze (indefinite hiatus, weet je wel) te nemen of zichzelf, vergeef ons de woordkeuze, ‘heruit te vinden’. Door met dit album en in de ‘nieuwe bezetting’ te touren lijken ze dat laatste tot een goed einde gebracht te hebben. Zanger Courtney Taylor-Taylor was nog steeds niet super bij stem, maar alles klonk, vooral door de 2 nieuwelingen, wel veel voller en ook was er opvallend meer enthousiasme op het podium.
Een tracklist van een album is natuurlijk geen setlist. Zo kregen we traditionele afsluiter “Country Leaver” in het begin en was “The Gospel” een nogal vreemde manier om de set te eindigen. Erg was dat allemaal niet, wij waren al lang blij nummers als “Nietzche”, “The Big Indian”, “Sleep Forever” en “Solid” eindelijk live te horen. Bekendste nummer “Bohemian Like You” werd, dit was nog steeds een festivalpubliek, het beste onthaald.
Zoals gezegd voelde eindigen met “The Gospel” nogal onnatuurlijk aan en dus gaven The Dandys nog een toegift, waarbij je begon te denken dat ze met de nieuwe bandleden precies enkel de nummers van ‘Thirteen Tales …’ hadden gerepeteerd. Had iemand “We Used To Be Friends” direct herkend? Gelukkig zat afsluiter “Boys Better” wél goed. Eindelijk eens The Dandy Warhols op niveau, een heuse opluchting.
Madness is een feestband, ideaal om een festivalpubliek aan het dansen te krijgen. Toch duurde het tot het derde deel van de set, met “House Of Fun”, eer het publiek echt uit de bol ging.
Nochtans is “One Step Beyond” op papier een gedroomde opener, beter van start gaan dan met de woorden ‘Hey you! Don’t watch that, watch this!’is quasi onmogelijk. Helaas leek het wel alsof het volume slechts op de helft stond. De band zelf leek er wel zin in te hebben door meteen erna “Embarrassment” in te zetten. Twee nummers verder zat “My Girl” al en plots kon je niks anders denken dan: ‘deze band heeft hits. Veel hits!’
En toch kwam er even een dipje in de set. Het leek op bepaalde momenten alsof de band wel wou, maar niet kon. Of beter: niet kon volhouden. Ze begonnen furieus en met veel overgave aan elk nummer maar soms verloren ze naar het einde van de song toe hun ritme, een levensbelangrijk onderdeel in ska.
Speelt Madness ska? Jazeker. Maar anders dan hun collega’s van The Specials en The Selecter uit de Ska Revival van de late jaren ’70 is Madness white men ska. White men ska met respect ten opzichte van de zwarte medemensen en grondlegers van het genre, dat wel. Zo werden Jamaicanen Max Romeo (“I Chase The Devil”), Prince Buster (wist u dat “One Step Beyond” en “Madness” covers waren? Nu wel. Eentje om te onthouden bij de volgende muziekquiz) en Lord Tanamo (“Taller Than You Are”) en de uit het Europese Jamaica (Brixton, Londen) komende Labi Siffre (“It Must Be Love”) geëerd met een cover.
Een band die ook ‘geëerd’ werd met een ‘cover’ was AC/DC. De woorden ‘cover’ en ‘eren’ staan niet voor niks tussen aanhalingstekens. Wat we kregen was niks meer dan een platte karaokeversie van “Highway To Hell”, gezongen door gitarist Chrissy Boy. Niet eens live gespeeld dus, gewoon een bandje en als de gelegenheidszanger ernaast zat (wat nog meer gebeurde dan pakweg Daan op Linkerwoofer) hoorde je gewoon Bon Scott. Even werd het podium een ordinaire karoakebar en wij voelden plaatsvervangende schaamte.
Van het kermisintermezzo maakten zangers Suggs en Chas Smash gebruik om even op adem te komen. Zaten we met de AC/DC ‘cover’ nog in een historisch dieptepunt, dan sloegen ze keihard terug met een rondje hits: “House Of Fun”, “Baggy Trousers”, “Our House” en “It Must Be Love” deden het feest (eindelijk) losbarsten, tot polonaises toe.
Afscheid namen ze met de beste song die ze (zelf) ooit schreven: “Nightboat To Cairo”, waarin leden van The Dandy Warhols het podium opspurtten om gezellig mee te feesten.
Albert, jongen, je hebt wat gemist!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-dandy-warhols-11-08-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/madness-11-08-2013/
Organisatie: Brussels Summer Festival
Alcatraz Metal Festival 2013 – 6e editie – zaterdag 10 augustus 2012
Alcatraz Metal Festival 2013
Festivalterrein Katho
Kortrijk
Een nieuwe locatie voor Alcatraz Metal Festival ? Jawel. Na vijf edities in de Brielpoort te Deinze werd het daar wat te krap. Vanaf 2013 is de thuisbasis van dit hard rock en metal festival de gebouwen van de Katho in Kortrijk.
Bij aankomst krijgen we een deel van de uitstekende parking van de expohallen onder de wielen geschoven. Bij regenweer hoef je dus alvast niet te vrezen voor een modderpoel. Bovendien liggen er heel wat snelwegen vlakbij. De man aan de ingang van de parking legde alles heel vriendelijk en haarfijn uit, en als we vele uren later van de parking zullen rijden zullen we voor het gebruik van de parking slechts € 1,50 armer zijn. Dit is alvast een mooie start.
De afstand die je te voet moet afleggen naar de ingang van het festival is heel kort. Voor we het goed en wel beseffen staan we in de rij aan de kassa. Daar viel het al meteen op dat er veel Franstalig publiek zou zijn. De grens met Frankrijk is natuurlijk niet veraf.
Het muziekgebeuren zelf vindt plaats op het voetbalveld van de Katho. Er is een mooie rechhoekige indeling gemaakt met eetkraampjes, festivalshops, podium, VIP, merchandise, toiletten, Rode Kruis, ... Net als op andere festivals is hier ook gedacht aan wat gezondere voeding voor een redelijke prijs.
Een groot pluspunt is zeker dat er gratis oordoppen te krijgen zijn. We waren even op zoek naar een geldautomaat, maar daarvoor moesten we terug tot aan de auto.
Ons parcours
FOZZY
Deze 'als grap' begonnen Amerikaanse groep is de ideale opener om meteen de toon te zetten.
Eenvoudige, vlotte heavy metal om de reeds aanwezige festivalgangers even wakker te schudden. De grote menigte was zeker nog niet aanwezig, en de zon liet zich voorlopig nog niet zien.
SATAN
Deze groep heeft zijn bekendheid vooral te danken aan het meer dan dertig jaar oude album 'Court In The Act'. Daarnaast brachten ze onlangs een nieuwe CD uit: ‘Life Sentence’. Op Alcatraz putten ze bijna permanent uit deze 2 platen. Rond het middaguur was de grote massa nog niet aanwezig op de weide, en dus stonden vooral de fans van de groep op de eerste rijen mee te wiegen. Af en toe -zoals bij “Alone In The Dark”- gingen er ook wat vuisten in de lucht.
Het optreden was een eerlijke verdeling tussen het oude en het nieuwe werk. Van het nieuwe album brachten “Time To Die”, “Twenty Twenty Five” en “Siege Mentality” het meeste animo teweeg.
VICIOUS RUMORS
Voor deze band is het de tweede keer dat ze op Alcatraz Metal Festival spelen. Geoff Thorpe zorgt samen met zijn screams en band voor heel wat animo op en voor het podium.
De zanger slaagt er door zijn enthousiasme tijdens het optreden in om de weide goed wakker te schudden. Dit optreden was het einde van het Europese luik van hun huidige tour, en men wil er blijkbaar een stevig slot aan breien. Met nummers als “World Church” en “Down To The Temple” komt er naar het einde toe steeds meer leven in de brouwerij.
MINDER GOED NIEUWS
De organisatie komt met het nieuws dat verschillende aanwezigen via de sociale media al wisten op het podium bevestigen: Phil Baheux -drummer van Channel Zero- is overleden. Uiteraard zullen ze niet optreden, en er komt de vraag om 1 minuut stilte te houden. Daar sta je dan: met enkele duizenden mensen in stilte, en het was echt wel heel stil ! De aanwezigen hebben even tijd nodig om van de schok te bekomen. Vicious Rumors en Death Angel spelen elk 20 minuten langer dan voorzien, en Exodus neemt de plaats van Channel Zero in.
DEATH ANGEL
Wat de aanwezigen van dit optreden zullen onthouden ? Een heel stevig concert met een zee aan crowdsurfing. Al bij het eerste nummer is er volop ambiance in de keet. De crowdsurfers laten zich van hun beste kant zien. Sommigen komen zo vaak voorbij dat we besluiten om te turven. De winnaar komt aan maar liefst 20 streepjes. Een koppel waagt zich ook aan een duo-crowdsurf.
Gelukkig was de security er duidelijk klaar voor om alle surfenden op te vangen en veilig neer te zetten. Een dikke pluim daarvoor is zeker op zijn plaats.
Met hun heel stevige trashmetal steekt Death Angel meteen van wal op volle snelheid. Mark Osegueda laat er geen gras over groeien, maar ook de andere bandleden hebben op zijn minst een hoop energie teveel. De reacties van het publiek nadien zijn duidelijk: dit was heel goed.
EXODUS
Deze groep uit San Francisco kwam over gevlogen uit Zweden. Onderweg stonden ze in de file en raakten hun bagage en instrumenten zoek. Toch was het mogelijk om hen te laten spelen, doordat ze instrumenten van Anthrax en Death Angel mochten gebruiken. De opgelopen vertraging werd opgevangen door Exodus te laten spelen op het uur dat Channel Zero normaal het podium zou bestijgen.
Vanaf de eerste tonen was dit optreden één groot feest: bierdouches, horns, moshen, circle pits, crowdsurfen, wall of death, ... het was er allemaal. Het tempo tijdens dit optreden gaat gewoon nooit naar beneden. Langer dan voorzien krijgt het publiek via onder andere “Beyond the Pale”, “Piranha”, “Children of a Worthless God”, “Blacklist”, “Fabulous Disaster”, “A Lesson in Violence”, “Bonded by Blood” en “Strike of the Beast” onversneden trashmetal te horen.
De aanwezigen vinden het zichtbaar spijtig dat het optreden afgelopen is. Zanger Rob Dukes vroeg tijdens het optreden herhaaldelijk om een grote circle pit. Hij heeft veel meer dan zijn zin gekregen. Terecht.
DORO
Een rauwe en energieke set is de beste omschrijving die je aan het optreden van Doro Pesch kan geven. Ondertussen speelt ze al meer dan 30 jaar, en dat is er ook aan te zien. Niet aan haar uiterlijk, maar het optreden dat bijzonder vlot vooruit gaat.
Veertien nummers lang is er geen enkel saai moment te bespeuren. De rauwe stem herken je natuurlijk meteen, en de vlotte nummers en het niet aflatende energieke optreden doen de rest.
Aan interactie met het publiek is er ook al geen gebrek: ze kondigt elk nummer aan, en checkt af en toe of alles nog OK is 'daar beneden in de weide'. Dat is op geen enkel moment een probleem: heel wat volk zingt en danst mee.
Onder andere “Burning The Witches”, “Rock till Death” en “Raise Your Fist” nemen de aanwezigen mee in een steeds sterker concert.
Na de optredens van Death Angel en Exodus is crowdsurfen de plaatselijke sport geworden, en ook nu weet men niet van ophouden. Ook Doro brengt een eerbetoon aan Phil B van Channel Zero. Met “Für Immer” is er een heel ingetogen moment in de show.
Meteen daarna gaat de snelheidsmeter weer flink de hoogte in met “We Are The Metalheads”, “Revenge” en “Breaking The Law” (cover Judas Priest). Die laatste wordt door het publiek vlot meegezongen, en het zangfestijn gaat enthousiast verder met twee 'Warlock' nummers:
“All We Are” en als afsluiter “Earthshaker Rock”.
De organisatie biedt aan de vrouwelijke artiesten op het einde van hun optreden bloemen aan, en Doro ontvangt als eerste deze leuke attentie. Iemand van de crew maakt van hetzelfde moment gebruik om in het bijzijn van Doro een huwelijksaanzoek te doen.
ANTHRAX
Opnieuw een band die al meer dan 30 jaar op het podium staat. Als je de naam Anthrax uitspreekt, krijg je bijna standaard te horen: ‘one of the big four’. Voor wie de andere drie nog niet zou kennen: Metallica, Slayer en Megadeth.
Anthrax is een vrij eenvoudig concept: stap op het podium en speel erop los. Hun publiek doet er ook helemaal niet moeilijk over: ga voor het podium staan en maak er een wild feestje van.
De vorige bands warmden het publiek helemaal op, en nu gaan ze pas echt uit de bol. Met “Among the Living”, “Caught In A Mosh” en “Efilnikufesin” is de toon meteen gezet, en vliegen er alweer crowdsurfers door de lucht. Zanger Joey Belladonna heeft de smaak nu helemaal te pakken en gaat op hetzelfde elan door met “I Am the Law” en “Fight 'Em 'Till You Can't”. Ook deze groep draagt een nummer op aan de overleden zanger van Channel Zero: “Deathrider”.
Bij Anthrax houden ze ook wel wat van covers. Enkele ogenblikken later weerklinken “T.N.T.” (AC/DC) en “Got The Time” (Joe Jackson). De eerste rijen publiek zijn ondertussen herschapen tot een wilde bende, en “Madhouse” is dan ook een heel toepasselijk nummer.
Deze Amerikaanse band staat al meer dan 30 jaar op het podium, en als je ze bezig ziet zal het nog niet meteen gedaan zijn. Daar is ook geen enkele reden voor. Het was een heel stevig optreden.
NIGHTWISH
Als laatste kwam iets na 23u00 de Finse band Nightwish het podium op. Het ging om het voorlaatste optreden van hun huidige tour. Hier zaten duidelijk heel wat fans op te wachten, want vooraf klonk er al heel wat handgeklap door de donker wordende lucht. Bij de signeersessie om 20u00 stond er ook al een hele lange rij. Het was duidelijk dat verschillende fans ontgoocheld zouden worden, aangezien er maar 30 minuten lang handtekeningen gegeven werden.
Tegelijk stonden ook heel wat mensen op de weide die Nightwish niet zo goed kenden.
Het was de eerste keer dat de band optrad met Floor Jansen als zangeres (After Forever, ReVamp), en het mag gezegd worden: ze was heel goed bij stem.
Ze hielp de groep vanaf oktober 2012 uit de nood toen Anette Olzon tijdens de ‘Imaginaerum’- tour uitviel. De vraag is natuurlijk of Floor na deze tour van de groep zal blijven deel uitmaken.
Nightwish speelde een setlist die veel verschillen vertoonde met hun concert van april 2012 in Vorst Nationaal. Slechts 6 nummers waren nu ook te horen.
Wie de groep niet goed kent kon uitgebreid kennis maken met de muziek van deze band, want de toeschouwers kregen een palet aan nummers te horen uit 5 van hun 7 hun albums (“Wishmaster”, “Century Child”, “Once”, “Dark Passion Play” en “Imaginaerum”).
Het viel op dat de stem van Floor zich heel goed leent om de nummers van Tarja te zingen. Het spel- en zangplezier spatte bij momenten van het podium.
Tuomas (met verborgen fles wijn in zijn instrument) verscheen als eerste op het podium, en het enthousiaste publiek kon zich meteen verwarmen aan Dark Chest Of Wonders met bijhorende pyro. Meteen daarna gaat het in tweede versnelling verder met het even energieke I Wish I Had An Angel.
Visitekaartje afgegeven: Nightwish staat op het podium. Het feestje gaat verder met “She's My Sin” en “Ghost River”. We keren dan ver terug in de geschiedenis met “Ever Dream”. Een nummer dat ze over het algemeen niet spelen. Daarna weerklinkt “Storytime”, dat deze keer toch minder goed tot zijn recht kwam.
Dat werd echter meteen goed gemaakt door een ijzersterke versie van “I Want My Tears Back”.
Het publiek brult daarna onder aanmoediging van de zangeres alles bij elkaar, en krijgt als beloning het blijvend mooie “Nemo” te horen. Op het einde duikt Floor in de coulissen, terwijl de overige bandleden een uitgesponnen versie van “Last Of The Wilds” spelen.
Heel wat positieve reacties weerklinken als de eerste tonen van “Bless The Child weerklinken. Dit is er eentje voor de echte fans die er al lang bij zijn. Floor kan ook heel goed overweg met dit nummer, en meteen daarna kan ze nog eens alle registers open trekken met “Romanticide” en “Amaranth”. We gaan dan weer de rustige, zwierige toer op met “Ghost Love Score” en “Song Of Myself”. Ook hier komen enkele vocale uithalen uitstekend tot hun recht.
Heel toepasselijk sluit Nightwish de avond af met “Last Ride Of The Day”. Ze hebben blijkbaar weinig zin om pyro mee te nemen naar huis, want we komen ogen tekort om al het rondvliegend vuurwerk te bekijken. Meteen het einde van een ijzersterk optreden, en een uitstekende kennismakingsronde voor wie de groep nog niet goed kende.
Daarmee komt een einde aan een heel mooie festivaldag, met helaas een zeer grote domper op de feestvreugde. Algemeen mag er zeker gezegd worden dat de organisatie heel goed was, en dat het geluidsvolume op een aangenaam niveau stond.
Ondertussen liet men weten dat we in 2014 alvast mogen rekenen op ARCH ENEMY en W.A.S.P.
Graag tot volgend jaar in Kortrijk.
Neem gerust een kijkje naar http://www.musiczine.net/nl/fotos/alcatraz-metal-fest-2013/
Organisatie: Alcatraz Music – Rock Tribune
Lokerse Feesten 2013 – DAG 09: Sx – Balthazar – The B-52’s - Daan
Lokerse Feesten 2013
Grote Kaai
Lokeren
2013-08-10
Geert Huys
Niet één nationale driekleur hebben we gespot op de voorlaatste dag van de Lokerse Feesten. Met maar liefst drie Belgische acts op de affiche zou dit kleinood anders helemaal niet hebben misstaan op de Grote Kaai. SX, Balthazar en zelfverklaard nuchtere Daan moesten enkel het gezelschap van The B-52’s dulden om het feestje compleet te maken.
Tegen het felgekleurde decor van de ondergaande zon trapte het Kortrijkse trio SX (***) af met de radiohit “Gold”. Of dit nummer verwees naar de goudkleurige BH van frontvrouw Stefanie Callebaut laten we hier eventjes in het midden, feit is wel dat de indiepop van het gezelschap zowel vocaal als muzikaal al meteen een sterke indruk maakte. We verdenken Callebaut er trouwens van in een vorig leven als slangenmens of paaldanseres op deze aardkloot te hebben rondgelopen, om maar te zeggen dat naast de veelzijdige en breed galmende stem ook de mimiek van de frêle blondine volstrekt uniek is.
De pastorale pop noir van SX draagt ontegensprekelijk een 80ies stempel, en bijwijlen hoorden we zelfs een verre echo van de etherische gothic pop à la The Cranes. Een glorieus “Black Video” werd wijselijk tot op het eind opgespaard, maar die Belpop classic had het trio eigenlijk niet meer nodig om de overwinning op een eerder apathisch publiek mee naar huis te nemen.
Eveneens uit de Kortrijkse scene en misschien wel wat té enthousiast aangekondigd door de StuBru presentator van dienst als ‘de beste Belgische groep van het moment’ lokte BALTHAZAR (***) vervolgens een pak meer volk van achter de togen. Het vijftal beleeft momenteel de drukste festivalzomer uit haar bestaan, en dat leek er aanvankelijk wel wat aan te zien. Tijdens de eerste helft van de set kon hun typische meerstemmige en minimale pop maar matig boeien. Het ontbrak de groep aan dynamiek, het spel werd monotoon en de verveling begon om de hoek te gluren. En ja, wanneer festivalgangers rondom jou ineens hun mails beginnen checken dan weet je het wel.
Het kantelmoment kwam alsnog met het magistrale “Blood Like Wine” wiens indringende eindquote “Raise your glass to the nighttime and the ways to choose the mood and have it replaced” lang bleef nazinderen. Ineens was iedereen terug bij de les, inclusief de groep zelf die een magistrale finale in de vingers had met “15 Floors”, “Sinking Ship” en het van een snedige funky intro voorzien “Do not Claim Them Anymore”. Met een meer gebalanceerde setlist en op tijd wat peper in hun gat kan Balthazar de festivalzomer waarschijnlijk toch nog tot een goed einde brengen.
Wie THE B-52’s (****) al op voorhand hadden afgeschreven kreeg zonder pardon het deksel op de neus. Alhoewel originele boegbeelden Fred Schneider III, Kate Pierson en Cindy Wilson ondertussen allemaal kwieke zestigers zijn, toch zat er merkelijk weinig sleet op hun onnavolgbare party jukebox. De drie excentrieke oudjes hadden hiervoor een erg straffe band meegebracht die vanuit de achtergrond een retestrakke groove neerzette. Het was van meet af aan dan ook verdomd moeilijk stilstaan bij de creepy tonen van “Planet Claire”, het pretentieloze “Mesopotamia” en het opzwepende “Private Idaho”. Naast de groove, een unieke mix van rockabilly, new wave en 60ies pop, bleken ook de close harmony vocals van Pierson en Wilson en de nasale zegzang van Schneider na al die jaren nog redelijk intact.
Conditioneel bleek Wilson de fitste van de drie. Terwijl Schneider en Pearson nu en dan eens de coulissen indoken voor een korte opknapbeurt bleef de blondine gedurende gans de set paraat en nam ze op haar eentje zelfs een kolderiek “Girl From Ipanema Goes to Greenland” voor haar rekening. Ook vestimentair kwam het Amerikaanse gezelschap nog even kleurrijk voor de dag als tijdens de hoogdagen. De feloranje broek en gay danspasjes van Schneider, het roze glitterpakje van Pierson en de nep SM outfit van Wilson: het waren het soort foute details die de show compleet maakten.
Gelukkig lieten ze hun laatste paar platen wijselijk links liggen, waardoor bijna vanzelf een aantal parels uit hun titelloze debuut (‘79) kwamen bovendrijven zoals “Lava” en “6060-842” uit de tijd dat The B-52’s zelfs heel even de dienst uitmaakten in de legendarische New Yorkse punkclub CBGB's. Na het ultieme party anthem “Love Shack” werd tot slot nog een straffe portie “Rock Lobster” als dessert opgediend.
Na dit bombardement door de zotste bende 60+’ers die er momenteel nog rondlopen was uw verslaggever ter plaatse eventjes stomdronken van geluk, en daar kon zelfs een nuchtere Daan niets meer aan toevoegen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/lokerse-feesten-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/lokerse-feesten-2013-dag-9/
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Lokerse Feesten 2013 – DAG 08: Coely – Rizzle Kicks - CeeLo Green – Netsky - Pics
De 39e editie van de Lokerse Feesten vindt plaats van vrijdag 2 augustus tot en met zondag 11 augustus 2013.
Bij het programma aanbod op deze vrijdag 9 aug enkel de pics
20.00u: Coely
21.30u: Rizzle Kicks
23.00u: CeeLo Green
01.00u: Netsky
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/lokerse-feesten-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/lokerse-feesten-2013-dag-8/
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Lokerse Feesten 2013 – DAG 07: Seasick Steve – Arno – Damien Rice
Lokerse Feesten 2013
Grote Kaai
Lokeren
Seasick Steve, voor wie het sprookje nu al enkele jaren duurt, kwam nog maar eens tonen dat je voor het spelen van de blues niet veel nodig hebt. Een paar verhakkelde gitaren (die ondertussen zo een beetje zijn handelsmerk geworden zijn), een versleten outfit, een heuse farmer- attitude en een hart op de juiste plaats. Steve werd door het Lokerse publiek op handen gedragen en bedankte hen met een splijtend optreden dat barste van de boogie. In de blueswereld lopen er misschien wel duizenden gitaristen rond die een technisch vermogen hebben die veel verder reikt dan dat van deze knuffelbeer, maar het is uniek hoe de ouwe knar steeds weer een publiek weet te bespelen. De blues stroomt gewoon door zijn aderen en samen met zijn al even bezeten drummer Dan Magnusson vuurde hij die in enkele vuile stroomstoten van songs op het publiek af. Absolute klepper was nog maar eens een duivels “Dog House Boogie”, de song waarmee destijds mede dankzij Jools Holland de bal aan het rollen ging. De blues in zijn puurste vorm, heerlijk.
Na een ijzersterke Seasick Steve moest onze Arno wel op scherp staan en dat mankeerde er niet aan. Arno had gekozen voor een stevige set, hard, rauw en potig. Vanavond was er geen plaats voor de chansonnier in Arno, geen gevoelige songs als “Dans les yeux de ma mère”. Wel een verbeten, strakke en bijwijlen loeiharde set waarin meermaals de geest van TC Matic voorbijraasde. Arno kan dezer dagen terugvallen op een werkelijk fantastische band die stijf staat van de spanning. Gitarist Filip Wauters deed in één klap Geoffrey Burton en Jean Marie Aerts vergeten, Serge Feys is sowieso onmisbaar, maar ook een ronduit verbluffende bassist Mirko Banovic bracht het voltage niveau naar eenzame hoogtes. Hoogtepunten waren “Que Passa”, “Die Lie” en natuurlijk de onvermijdelijke nationale erfstukken “Putain Putain” en “Oh La La La”. Arno stak in de vorm van zijn leven, dit was zowat het beste wat we ooit van de man gezien hebben.
En dan was daar Damien Rice, die helemaal in zijn eentje het publiek in vervoering bracht. Geen mens die het aandurfde het terrein vroeger te verlaten, daarvoor werd er teveel schoonheid en kippenvel gepresenteerd. De Ierse singer/songwriter heeft, onbegrijpelijk, nog maar twee platen op de teller, waarvan de laatste al dateert van 2006. In Lokeren bleek hij alleszins alive and kicking te zijn. Bloedstollend mooie songs als “Amie”, “9 crimes”, “Cannonball” en “The blower’s daughter” daalden als zoete parels neer over Lokeren.
In “Volcano” slaagde hij erin om het voltallige publiek in de song te betrekken en als uitgebreide intro van “Cheers Darlin’” maakte hij samen met een uit het publiek geplukte jongedame een ganse fles wijn soldaat om er vervolgens een dijk van een vocale prestatie uit te persen, Tom Waits zou het niet beter gekund hebben.
Dit was zo een concertje waarvoor men de term wondermooi nog eens uit de kast haalt.
Dag 7 van de Lokerse Feesten was van een ongehoorde pracht.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/lokerse-feesten-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/lokerse-feesten-2013-dag-7/
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Lokerse Feesten 2013 – DAG 06: Far East Movement – Empire of the sun – Snoop Dogg aka Snoop Lion
Lokerse Feesten
Grote Kaai
Lokeren
De Lokerse Feesten zijn iets over halfweg . De programmatie van vandaag: Snoop Dogg aka Snoop Lion, Empire of the sun , Far East Movement en Compact Disk Dummies. De klemtoon kwam op aanstekelijk danswerk en ‘shakeyourhips’moves.
Ons parcours
De Aziatisch-Amerikaanse Far East Movement uit LA waren met zes op het podium, 3MC’s, 2 gasten op keys/laptop en een drummer, occasioneel aangevuld met een mooi ogende (soul) zangeres, schaars gekleed op z’n Natalia’s , die enkele sensuele pasjes uitvoerde . We kregen electro, dance en hippop. De drie hyperkinetische MC’s maakten allerhande synchrone danspasjes en hitsende, opzwepende en pompende beats knalden ons om de oren.
Anthems van de avond: “How are you feeling” en “Party people in the house”. De singles “Lika a G6” , “Turn up the love”, “If I was you” en “Live my life” zaten mooi verdeeld in de set en samples van o.m. Beastie Boys , Benny Benassi of Ducksauce vulden aan . De heren jumpten , zoefden heen en weer en probeerden hun moves te triggeren naar het publiek . De eerste rijen kwamen in beweging, maar een ideaal discotheekgevoel ervaarden we niet !
Het Australische Empire of the sun brak door met een handvol aanstekelijke leuke spacey electropopsingles , “Walking on a dream”, “We are the people” , “Standing on the shore” en “Alive”, gebed in (zeemzoete) psychedelica ; ze werden live aangevuld met enkele instrumentale uptempo knallers. Deze nummers waren de moeite, maar een ganse set boeien , was toch wel iets anders, daarvoor klonk de catchy pompeuze electro in z’n geheel wat te magertjes.
De heren kwamen uit een ander melkwegstelsel , zijn op Moeder Aarde terecht gekomen, touren en hielden halt in Lokeren. Met hun kitscherige kostuums zaten we deels in het Romeinse tijdperk of werd een Zonnegod vereerd. Het concept wist het duo , aangevuld met een drummer , althans goed te verkopen door een paar danseressen op de scene te plaatsen , die om de haverklap van kostuum wisselden en nauw werden gelinkt aan de robocops van Daft Punk. Verder werd een rookgordijn opgetrokken en zagen we op het achterplan spectaculaire galactica-, computergame-, onderwater- en andere surrealistische projecties. Beelden van Star Trek , Star Wars of Battlestar Galactica flitsten voor de ogen. Entertainment en show dus om deels het fletse materiaal op te vangen. Ze zijn nog veraf van de psychedelische indierock van kortweg Flaming Lips en MGMT.
Onder welke naam Snoop nu ook komt , Snoop Dogg of Snoop Lion , onze lovely gangsta luver, niet vies van geestesverruimende rookwaren, staat hoog aangeschreven en won moeitelos het publiek voor zich. Op het podium stond hij er met een volledige liveband. Eerst bracht een DJ het publiek in de juiste stemming met vleugjes Asap Rocky, 2 Pac , Dr. Dre en 50 Cent … Snoop mag dan overgestapt zijn naar de rasta beweging , vanavond entertainde de breed glimlachende rapper z’n fans en kregen we real hiphop met de kenmerkende G-funk en Dr Dré geluidjes ; reggaetunes werden verwerkt , maar tot een minimum herleid . Naast een handvol eigen nummers, o.m. “Drop it like it’s hot”, “I wanna love U”, “Bitch please”, “Who am I, whats’s my name” en “Amerikaz most wanted” hoorden we heel wat covertunes als “Jump around” , “The next episode” en “California gurls”, mooi aan elkaar geregen. Ook de ‘G Thang’ van Far East Movement kwam nog eens ten tonele.
Snoop voerde het publiek naar een feelgood discotheek. “Young, wild & free” (met Wiz Khalifa op plaat!) tekende voor een samenhorigheidsgevoel, bouwde op , pompte en besloot overtuigend de set van Snoop . Toen hij van het podium was , hoorden we de tunes van “Jammin”, z’n voorliefde aan Bob Marley.
De entourage van een verklede grote Nasty Dogg, met een reuzenjoint in de hand, de bijhorende MC’s en de wulpse discochicks, die rond Snoop dwarrelden , zorgden ervoor dat temperaturen nog een graadje hoger de lucht ingingen … Peace , Love , Unity & Soul … Snoop vs Dr Dré vs Kingston …
Voor de nodige opwinding van een dansfeestje na middernacht kwamen The Subs langs, die last minute Sub Focus vervingen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/lokerse-feesten-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/lokerse-feesten-2013-dag-6/
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Festival Dranouter 2013 – zondag 4 augustus 2013
Festival Dranouter 2013
Festivalterrein
Dranouter
Het leek een ietwat rustige zondag op de afsluitende Dranouterdag . Het publiek genoot van het mooie weer, de animatie en de leuke optredens. In de Kayam was er telkens een ‘springfeestje’ te beleven , welk genre er ook aan bod kwam .
Vandaag noteerden we bijna 17000 bezoekers . De organisatie van Festival Dranouter kan meer dan tevreden terugblikken .
Eerst hadden we een bezwerend feestje van de Touraeg nomaden van Tamikrest uit Mali , die net als Tinariwen vanuit de onderdrukking een soort hypnotiserende retro/world/woestijnblues pop spelen. Fascinerend materiaal dat een sterke melodielijn heeft en je in een onweerstaanbare trance brengt door die kenmerkende bedwelmende klanken en ritmes. De gitaargrooves, de bluesy licks, de reggae , de funk inslag en de worldpop tintelen en laten je niet los. Toegegeven, het was nog vroeg in de namiddag en ze zijn nog niet echt gekend , maar wie hen zag , ervaarde Tamikrest als een heerlijke luistertrip en een ontdekking. Mooi meegenomen dus!
Meer schwung noteerden we bij Kitty, Daisy & Lewis. Ons eerste gedacht is dat ze regelrecht uit een Usa rock’n’roll stadje komen, maar niets is minder waar . De twee zussen en broer komen uit Londen en staan samen met ma en pa Durham en een Jamaicaanse trompettist op het podium en staan garant voor een dampend, zompig, hitsend setje. Zij nodigden uit tot een Retro Radio Modern met hun rockabilly, rock’n’roll, rhythm & blues, country & western, ska en doowop blues uit de ‘50s/’60s, die ons doet denken aan het onvolprezen Red Devils van de early 90s en aanzetten tot een heupwieg en een swing’n’boogie.
Niet alle nummers hebben dezelfde dynamiek en friste , maar hun enthousiasme , gretigheid, freakness , speelsheid, spontaniteit en kunde vingen dit meer dan voldoende op . De continue wisseling van instrument en het stemmen deed de vaart afnemen uit het concert. Zus Daisy viel nog het meest op door met haar hele lijf ritmisch op de drumkit te meppen, andere zus Kitty , de timide van de drie, sterk mondharmonica te spelen en broer Lewis leek een jonge G Love wel. Respect voor de ouderdomdekens , die hen op sublieme wijze begeleidden . De familie zorgde voor een gezellige (hillbilly) rockabilly party in Dranouter .
Das Pop neemt een sabbatjaar , maar muzikale veelvraat Bent Van Looy kent geen rust en heeft intussen al een soloplaat uit , die hij opnam in de VS . Onze wereldburger, die graag heen en weer pendelt , is met van alles bezig. Hij bracht materiaal van z’n soloplaat ‘Round the bend’ o.m. met “Young man” en de single “Shadow of a man” , en Das Pop songs als “Skip the rope” , in alle soberheid en intimiteit op piano en keys , af en toe aangevuld met een cellist . Een uiterst genietbare trip van een aangenaam verteller.
De jonge Franse chansonnière Zaz breekt hier bij ons definitief door . De jonge dame wordt met nummers als “Cette journée”, “La longue de la route” en “Je veux” al veel gedraaid op Radio 1. In de gig ontbraken ze niet! Moeiteloos wist ze het nieuwsgierige Dranouter publiek te prikkelen van haar toegankelijke, onschuldige ‘feelgood’ pop, die ingenomen, sfeervol , aanstekelijk en levendig kan klinken. In haar variété vermengt ze folk , jazz, soul, latino, vaudeville en country. Een uitgebreid gezelschap begeleidt haar; accordeon, draaiorgel en kazou gaven kleur. Na Coleur Café was Dranouter dus duidelijk gewonnen voor dit jonge talent . Zaz gaat een leuke zomer tegemoet !
De Deense Agnes Obel ontroerde met haar songs , die geleest zijn op haar pianospel en haar emotievolle , hemelse stem . Ze werd bijgestaan door een celliste en violiste. Breekbare dromerige pop , die subtiel en fijngevoelig klinkt en net als Van Looy uitnodigen tot ingenomenheid, intimiteit en rust. Uiterst genietbaar werk van ‘Philharmonics’, haar doorbraak met o.m. “Just so”, “Brother sparrow”, de enorme single “Riverside” , indringend en trager gespeeld , en de opmerkelijke cover “Close watch” van John Cale, die net als het andere materiaal naakt, puur en oprecht werd gespeeld door het trio. En met de song “Dorian”, onder dezelfde romantische noemer van balladpop te plaatsen, kregen we al een tipje van de te verschijnen nieuwe plaat ‘Aventine’ . Agnes Obel - Een intens beleven!
Vanaf 21 kon het festival feestelijk beginnen afsluiten met de opmerkelijke Servische filmmaker , regisseur , acteur en muzikant Emir Kusturica . We genoten van de acts , de gekte op het podium van Kusturica en zijn band , die op aangename, ontspannende , speelse wijze het kenmerkende Oost-Europees geluid van Balkan mengt met pop , rock , gypsy, punk, variété en filmische soundscapes. Muziek van een goochelshow. Kusturica maakte er een leuke, aantrekkelijke boel van , interacteert met z’n publiek , nodigt jonge deernes uit en maakt met hen allerhande danspasjes; op het eind trakteert hij op enkele gitaarkunstjes en z’n violist haalt trucs uit met zijn strijkstok; in welke grootte strijkstok en snaren ook waren , hij bewerkte en (be)speelde ze perfect .
Wij kenden de man en zijn No Smoking Orchestra amper , maar ze lieten een onuitwisbare indruk na . Sjiek!
Dranouter en De Dolfijntjes van Wim Opbrouck zijn onmiskenbaar met elkaar verbonden, zeker met het overgrote deel West-Vlamingen die op dit late uur zijn overgebleven . Een geslaagd feestje die definitief een streep trok onder deze succesvolle editie . Net als Kusturica hebben we hier te maken met puur entertainment, waarbij bekende liedjes naar hun hand worden gezet, en à l’improviste, de meest ongelofelijk ‘West-Vloamse’ versies en medley van maken . Ze nemen een loopje met klassiekers door de eigen interpretatie op accordeon, keys blazers en ritmesectie. Niet voor niks een soort turboschlager orkest, die Dolfijntjes XXL. Het meezinggehalte was groot en met o.m. “Margrietje” werd er een ode gebracht aan de Kortrijkse Johny Turbo.
Tussen het feestgedruis door hadden we in de Clubstage het ‘Gentleman’s agreement’ van Dez Mona onder de tandem Gregory Frateur (zang) – Nicolas Rombouts (contrabas) , die zich door de sterke combinatie van pop, jazz, blues, gospel en chanson in het verlengde manifesteren van o.m. Gavin Friday, Antony & The Johnsons, Marianne Faithfull en Moondog Jr.
De band startte ietwat innemend , bezwerend en donker , maar gaandeweg bouwden ze de set op , klonk de mystiek door en rockten ze , nog meer dan op plaat, zonder verlies aan emotionaliteit en hun bombast. Een keuze en aanpak die intrigeerde door de repetitieve, aanzwellende ritmes en de broeierige spanning, waarbij Frateur op zijn eigen unieke manier z’n duivels kon ontbinden . Frateur onderscheidde zich, hij is een hyperkineet, soms boven op z’n piano te vinden of in het publiek; zijn declamerende zeg/zangen stijl raakte , nam je in , zorgde voor kippenvel en kon vernietigend zijn. Een imponerende band en zanger hadden we, die met songs als “Didn’t it rain” , “The backdoor” , een indringend “Dark gate” , “Trial” en titelsong “A gentleman’s agreement” sterk overtuigden . Knap allemaal - ‘Dezmonisch’!
En nu uitkijken naar die veelbelovende 40ste editie van het festival …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/dranouter-2013/
Organisatie: Festival Dranouter, Dranouter
Festival Dranouter 2013 – zaterdag 3 augustus 2013
Festival Dranouter 2013
Festivalterrein
Dranouter
Op en Top Zomers – Op en Top Belgisch in de Kayam tent – Op en Top Geslaagd - Een uitverkochte tweede dag met 23000 bezoekers . De tweede festivaldag was niks anders dan een groots succes! Een amicaal, warm publiek ondersteunde de artiesten op Dranouter . Moet er nog … zijn?!
Een overzicht van ons parcours
Kayam Tent - Op en Top Belgisch
Het Gentse collectief Amatorski is altijd wel iets aparts en unieks . Heerlijke, fraaie, kunstzinnige sfeermuziek door hun slepende , dromerige en donkere ritmiek . Amatorski heeft niet stilgezeten en liet horen wat we in het najaar bij de clubtour kunnen verwachten . De single “Come home” lijkt opgeborgen , maar met “Soldier” verloren ze de herkenbaarheid met het grote publiek niet . De songs baden in melancholie , rustiek en donkere romantiek door de lagen elektronica , laptops , keys , piano , aangevuld met (sobere) gitaar(reverbs) en percussie . Ze vormen de soundtrack voor (ijzige) landschappen. Spannend en subtiel uitgewerkt zweverig materiaal, ergens tussen Sigur Ros, Portishead en Godspeed … Filmisch Bezwerend en Tegendraads, gekenmerkt van een sprookjes- en ‘spookjes’ geluid; dat nog beter tot hun recht kon komen in de kleine Clubtent . Want nu raakten ze net niet voldoende . Tegen het eind zwol de sound aan, klonken ze forser, harder en dreigender .
Het meeste volk was in de vooravond te zien met The Broken Circle Breakdown Bluegrass Band. Iedereen valt voor deze country soundtrack van bandleider Bjorn Eriksson , die over een goed op elkaar afgestemde band beschikt, met een muzikale hoofdrol voor Johan Heldenbergh en Veerle Baetens . Country, bluegrass , gospel, het zijn geschreven nummers en verzamelde traditionals en covers; sfeervolle en uptempo prairiesongs op banjo , mandoline , dobro, contrabas , akoestische gitaar en steelpedal. Heldenbergh gidst ons door de nummers van de soundtrack, gezien elke song zo zijn verhaal had. Het deed beetje denken aan z’n countryprogramma op Radio 1.
Hij kon het overweldigend succes van de film en de muziek maar niet vatten. Samen met Veerle en de andere muzikanten overtuigden ze , al gooide een storende geluidsmix roet in het eten . Meteen werden we gedropt in die bluegrass/ coutrysfeer met “Will the circle be unbroken” , The boy who would’t …”, “Over in the gloryland” , de voorliefde voor hun artiesten als Lyle Lovett (“Cowboy man”) , de intieme “Sister Rosette” met z’n drietjes of de ‘salty dog’ verhaaltjes . Kijk, het publiek hield ervan , smolt en onthaalde z’n Bluegrass Band enorm. Handsclaps , arm – en lasso zwaaien injecteerden de sfeer. Band , acteurs en publiek genoten van deze trip. De emotionele doorbraaksingle “If I needed you” werd tot op het einde bewaard . Eén zaak is zeker , met hen wordt de bluegrass/country en de uitlopers zydeco en cajun weer van onder het stof gehaald . En borrelde daar ergens niet de sfeer van de oude Dranouterdagen in de Biertent op!?
Op en Top Belgisch … Heren die er van in de begindagen bij waren zijn De Nieuwe Snaar . Jan De Smet en C° kon deze keer dan ook zijn band aankondigen , die een heuse afscheidstournee ondernemen van hun dertigjarige carrière , de absolute top in het muziektheater! En daar zijn betere woorden voor , als kleinkunst, pop, rock’n’roll, chanson, entertainment, humor, acrobatie en cabaret, alles ineen! Een uitgebreid assortiment van traditionele instrumenten , met Jean Blaute en Nele Paelinck als gastmuzikanten .
Ze brachten dus een mooi overzicht van hun oeuvre in een uiterst toffe show , spektakel en muzikale diversiteit. Tussen de nummers de acrobatische kunstjes van Geert Vermeulen, geholpen door een “Je t’aime , moi non plus” .
In hun overzicht houden we van hun spitsvondige woordspelingen , teksten en je komt dan wel ergens uit op smaakvolle songs als “Bij wie zou je willen wezen” met een Beastie Boys rap, “Feest”, “Een ijsje vanille”, “De schat van de farao”, “Postbode”, “In de hemel geen Dylan” en tot slot “Een muzikant kan meestal niet dansen” . In 2014 houden ze er dus voorlopig mee op .
… En Dranouter rockt ! The Black Box Revelation zijn maar voor een handvol optredens te zien tijdens de festivalzomer . Na Rock Zottegem volgde Dranouter. Een stevig bord rauw , potig, zompig , smerig , vettig rocken ! Voor de eerste maal in Dranouter waren ze er, en hun rock’n’roll speelden ze strak en ongedwongen . Het sloeg overduidelijk aan. Een energieke set, want er werd stevig en snedig doorheen het oeuvre gegaan. Af en toe een ‘kalmer moment‘, waar het bluesrockende rootsaspect nog wat meer armslag kreeg. De twee, Jan en Dries, rockten als de beesten. Benieuwd naar het nieuwe werk in 2014 , die wel eens durfde door te sijpelen. “Set your heart on fire” en “I think I like you” , twee statements die vanavond op hun plaats waren.
En Shantel ? Die hebben ook wel iets met ons landje gemeen , want ze zijn graag geziene gasten en hun optredens zijn steevast een feestje! . Shantel & Bucovina Club Orkestar zorgden voor de vrolijke noot en een zigeunerfeestje, dier ergens z’n roots heeft in de Balkan. ‘Disko Partizani’ , ‘Planet Paprika’ zijn hun statements die ze telkens lanceren met een ongebreitelde energie, dynamiek , friste; een opzwepende, springerige explosieve ritmiek met positive feelings, bigsmilende gezichten en heupwiegende gypydanspassen . Welke song er nu ook passeerde laten we in het midden , maar toch even dit , het zijn funmakers met een (politieke) visie! En ze waren hier zeker op hun plaats om dag 2 Festival Dranouter af te sluiten.
… Maar er was nog meer …In de Clubtent stonden we stil bij volgende bands
Het sympatieke Nederlandse Mister & Mississippi kwam aandraven met heerlijke dromerige songs , pakkende gitaarpartijen , kleurrijke keys en een harmonieuze meerstemmige zang . De nummers bouwden op , zwollen aan en durfden te exploderen .Naast de invloedssfeer van Local Natives – Fleet Foxes – Patrick Watson, Bon Iver en ons eigen Isbells , kwam Sigur Ros om de hoek piepen.
Ook het muzikaal talent Ewert & The Two Dragons uit Estland was meer dan de moeite . Hun licht huppelende indiefolkpop dwarrelt nog meer in dromerige sferen dan een paar jaar terug , toen ze meer kracht in de nummers staken . Ze krijgen kleur door de gedoseerde toevoeging van keys, toetsen, xylo en speelgoedpiano.
Ook het Britse Stornoway speelde een reeks eenvoudig doeltreffende, dromerige indiefolkpoppende songs, die baden in de Britfolkrock , de onschuld van Belle & Sebastian, The Decemberists en de countryinslag van John Denver en Fleet Foxes. Eerlijkheidshalve moet ik zeggen dat de nieuwe plaat wat flets klinkt , en ook raakt de band wat minder nu , de sobere elegantie , de catchy vibes en de vocale pracht blijven het handelsmerk. De band van sing/songschrijver Brian Briggs bracht een lieflijke luistertrip , maar prachtsongs als “Zorbing” en “Watching birds” zullen ze waarschijnlijk voorlopig niet meer schrijven.
Oysterband rond John Jones , die er gisteren ook al bij waren met June Tabor, sloten de Clubstage af . Hun traditionele Britfolkrock klonk broeierig, strak , gedreven, en de viool bood die emotieve push binnen hun concept .
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/dranouter-2013/
Organisatie: Festival Dranouter, Dranouter
Nederlands 
Français 
