The Van Jets (Main Stage) De winnaar van HRR 2004, onder de broers Verschaeve, lieten een puike indruk na op dit vroege uur in de miezerige regen. Hun retrogitaarrock’n’roll werd smaakvol onthaald. Het viertal, af en toe aangevuld met een toetsenist, speelde een uitgekiende, afwisselende set: de stevige rockers “You”, “Ricochet” en “Electric soldiers”, het sfeervolle “Johnny Winter”, David Bowie’s “Fashion” in een avontuurlijk kleedje en tenslotte twee songs gericht aan hun helden Iggy en Rare Earth nl. Run’n hide” en “Boulevard”. Het was duidelijk dat de ‘70’s diep ingebakken waren bij het jonge bandje.

Jason Mraz (Pyramid Marquee) was een singer/songwriter die deed denken aan de performances van Xavier Rudd en Jack Savoretti, die op sobere wijze het publiek boeiden door akoestische gitaar en emotievolle vocals. De zanger, met hoed en zonnebril op, geplukt uit de freefolk, pleitte voor ‘Peace & Love’ en bracht een combinatie van pop, folk en hiphop onder z’n zangrap. Fijne ontdekking.

Enter Shikari (Main Stage) uit Londen zorgde meteen voor wat opwinding met hun niet alledaagse mengeling van metal, grindcore, emocore en house, drum’n bass en trance. ‘Take to the skies’ is hun pas verschenen debuut. De bandleden speelden, dansten en hotsten heen en weer op het podium. Ook al waren niet alle nummers even geslaagd, de performance was een dankbare zonnestraal!

Het uitgebreide Britse collectief Oi Va Voi (Pyramid Marquee) staat garant voor een muzikale smeltkroes van stijlen: het is een zomers exotische cocktail van pop, wereldmuziek en Balkan; naast de afwisselende vrouw- man zang intrigeerde het instrumentarium van viool, melodica en klarinet. Het resultaat was een groovy dansbare set, een gemiste kans voor de organisatie van Folkdranouter.

Kings of Leon (Main Stage) Het Amerikaans muzikaal familiebedrijfje Followill heeft een nieuwe cd uit ‘Because of the times’, die tav hun vroegere southern/americana rock’n’roll directer en strakker klinkt. 
In het begin voelde het viertal onwennig aan op het podium en waren ze erg geconcentreerd en cool. De bezieling leek wat uit, maar vanaf “The bucket” ging het allemaal losser aan toe. De hees doorleefde, emotievolle zang van gitarist Caleb gaf kleur. “On call” werd sterk onthaald en met “Slow night, so long” en “Trani” bereikten ze een hoogtepunt. Eddie Vedder werd er toen bijgehaald en gaf de song pit door z’n backing vocals en slagen op de tamboerijn.  Een venijnig einde van een goede set. 

Kaiser Chiefs (Main Stage) is zo één van die festivalbands die van elk optreden een feest maken, door het publiek te betrekken bij hun frisse, opzwepende gitaarpoprock. Zanger Ricky Wilson was de volksmenner van dienst. Meteen zat de swing er in met “Everyday I love you less & less”, “Everything is average nowadays” en “Ruby”. Meezingers en stampers van formaat! Aanstekelijk klonken de subtiele songs “Heat dies down” en “Modern way”. “The angry mob” en “I predict a riot” trokken het tempo opnieuw omhoog. Het uitgesponnen “Oh My God” werd luidkeels meegezongen. De voetbalminnende Kaiser Chiefs behaalden op de wei te Werchter een duidelijke overwinning! 

Het publiek werd getrakteerd op twee hippe bands na elkaar op de Main Stage deze namiddag. Bloc Party was nu aan de beurt. Tijdens de clubtournee in het voorjaar lieten ze te Lille een vermoeide indruk na, maar herstelden de dag nadien in de AB te Brussel. 
Bloc Party klonk fris, aanstekelijk en ontspannen. Zanger/gitarist Kele Okereke was onder de indruk van de belangstelling, lachte z’n witte tanden bloot en gaf een stroomstoot aan de nummers. Een stevig begin met  “Song for Clay”, “Positive tension”, “Hunting for witches” en “Banquet”. Ze namen vaart terug op “I still remember”. “This Modern love”, “The Prayer” en “So here we are” hadden een prachtige opbouw en met ‘oudjes’ “Like eating glass”, “She’s hearing voices” en “Helicopter” besloten ze op schitterende wijze. Het ging allemaal vanzelf deze maal, een geoliede machine! Bloc Party nestelde zich in de voorste rijen van de postpunk. 

We konden nog een paar songs  meepikken van Lily Allen  (Pyramid Marquee). Haar set deed denken aan Leela James vorig jaar: pop, soul, reggae en hiphop waren de muzikale ingrediënten, die een zomerzon bezorgden. De rebelse jonge dame had er duidelijk zin in. Luidkeels zong het publiek “Smile” mee en ze trakteerde ons op enkele geslaagde covers als “Oh My God” (Kaiser Chiefs) en “Heart Of Glass” (Blondie). De halve liters bier en Jägermeister tijdens de set waren haar van harte gegund!

Queens of the Stone Age (Main Stage) “This is Queen of the God Damned Stone Age” kondigde zanger/gitarist Josh Homme de band aan … en verdomd ze speelden een verbluffende set. Een paar jaar terug dompelden ze songs onder in oeverloze gitaarnoise en fuzz. Deze maal was het strakker en gedoseerd in een sober lichtdecor van witte lampen: een ontketende drummer, een snedig gitaarspel, een diepe bas en een sterke zang zorgden voor een stevig portie gitaargrungerock van het viertal. Homme gaf alvast Amy Winehouse mee op te letten van de combinatie alcohol en pillen. Ze putten afwisselend uit hun rijkelijk gevulde oeuvre: “Little sister”, “Feel good hit of the summer”, “Sick sick sick”, “No one knows” en “Go with the flow”. Tijd om op adem te komen was er niet, want het krachtige tempo hielden ze genadeloos een uur vol.  

Arctic Monkeys (Main Stage) Vier jonge Britse gasten brengen in een recordtempo twee cd’s uit (‘Whatever people say I am, that’s what I am not’ en ‘Favourite worst nightmare’), zijn de succesvolste band in Engeland momenteel en fel begeerd voor jonge meisjesharten. Hun rauw rammelende melodieuze postpunk klinkt energiek, fris en aanstekelijk. 
Ze jaagden er een pak songs door;  een handvol songs intrigeerden, want het klonk een beetje té veel van hetzelfde. Het contact met hun publiek bleef grotendeels uit. Zanger/gitarist Alex Turner maakt van z’n wegrollende ogen en schichtige blik z’n handelsmerk. “View from the afternoon”, “Brainstorm”, “Dancing shoes”, “Fluorescent adolescent”, “I bet that you look good on the dancefloor”, “Leave before the lights come” en “When the sun comes down” onderscheidden zich.

Pearl Jam (Main Stage) Vorig jaar in het Sportpaleis te Antwerpen konden we voor het eerst Pearl Jam op Belgische bodem aan het werk zien en wat deed het deugd om hun onversneden gitaar(grunge)rock’n’roll op overtuigende wijze te horen. Geen pretentie, geen sterallures, gewoon rechtdoor.  De groep speelde een gevarieerde set en verbleekten generatiegenoten en huidige postpunkbands! Eén van de topconcerten van 2006!
Te Werchter konden ze nu ook voor de eerste maal optreden; derde maal scheepsrecht! De groep koos voor een stevige aanpak, wat een indrukwekkend resultaat opleverde: “Last exit”, “Animal”, “Brain of J”, “World Wide Suicide” en “Once” om de set aan te vatten. De band stond als een Crazy Horse dicht bij elkaar opgesteld en gaven enkele volleerde soli om U tegen te zeggen. Een glansrol was weggelegd voor Vedder en gitarist Mc Cready.  “Dissident” was het eerste sfeervolle nummer. Maar dan gaven ze opnieuw gas op songs als “Evolution” en “Corduroy”. De Irak oorlog zit Vedder enorm omhoog: Werchter was het afsluitend Europees concert, wat betekende dat ze bij de thuiskomst zullen werken om de ‘garbage in het Witte Huis‘op te kuisen! “Jeremy” sloot aan op z’n woorden en was het eerbetoon voor elk jong strijder in de oorlog!  
Ze behielden een hoogstaand strak tempo: “Why go”, “Even flow” en “Life wasted”, onder die emotievolle stem van Vedder.  De band gaf nog een uitgebreide bis: “No War”, akoestisch toongezet door Vedder en naar een apotheose ging het met “Better man”, “Alive” en The Who’s “Babe O’Riley”, met hulp van Josh Homme, waarbij ze de song eindigden in gecontroleerde noise.
Wat een afgewerkt concert van een superband! Thanx Pearl Jam.

Organisatie: Rock Werchter (Live Nation)

Het jaarlijkse Rock & Roots festival Schwung te Roeselare slaagde er terug in om enkele schitterende namen bij elkaar te sprokkelen. Dit West-Vlaamse rockfeestje was al aan zijn negende editie toe. Het begon allemaal in 1999. Toen had men reeds Uriah Heep & Golden Earring op de affiche staan. Doorheen de jaren profileerde dit festival zich als een volwaardig Classic Rock festival. Bands zoals Deep Purple, Status Quo, Thin Lizzy, Cheap Trick, Thunder, Europe, Scorpions en Alice Cooper stonden allen op de Schwung podium. Dit jaar was het vooral uitkijken naar REO Speedwagon. Want waarin zelfs het grote Arrow Rock festival niet slaagde, deden de Schwung organisatoren wel en ze haalden de Amerikaanse band REO Speedwagon naar België. Opmerkelijk want deze band was al meer dan 20 jaar niet meer in onze contreien live te zien. Het monsterlijke Lordi moest toch ook wat volk naar Roeselare brengen. Terwijl Megadeth niet bij elke Classic Rock fan werd onthaald als een gepaste afsluiter.

Toch kwam er weer heel wat volk (zo’n 7000 man) opdagen voor deze Schwung editie. Schwung is ook een erg relaxt festival. Hier geen heen en weer geloop naar de verscheidene podia, geen optredens die elkaar overlappen. Nee, Schwung eert de oude festival formule: één dag, één podium. Tussen de optredens van de negen bands zat er een korte pauze waarin je naar hartelust je opnieuw kon opladen of eventjes op adem kon komen in de frisse buitenlucht. Nieuw dit jaar waren twee videoprojectieschermen aan beide zijkanten van het podium. Organisatorisch had dit festival dus een zeer sterke basis.

Toen we aankwamen in Roeselare hadden al twee bands hun set afgewerkt. De Nederlandse Guns & Roses tribute band Gunz & Rozes en gitaarwonder Paul Gilbert hebben we jammer genoeg moeten missen.
We waren net op tijd voor het optreden van de Nederlandse symfo formatie Focus. Deze formatie die in 1969 werd opgericht door de organist/fluitist Thijs van Leer had ik nog nooit eerder live gezien. Vooral het schitterende melodieuze gitaarspel van Niels van der Steenhoven was adembenemend. De solospots die van Leer voor zijn rekening nam drongen bij mij iets minder door. “Hocus Pocus” mag dan wel hun grootste hit zijn, van het gejodel van van Leer ben ik echt geen groot liefhebber. Focus bracht een leuk uurtje instrumentale symfo rock.
Daarna was het de beurt aan de heavy rock van het Zwitserse Krokus. De band speelde een stevige set in de goede ‘Alive & Screamin’ traditie. Terug in de Krokus bezetting was gitarist Mandy Meyer die, na enkele jaren dienst als tweede gitarist bij Gotthard, ons verraste met erg stevig gitaarwerk. Toch was het vooral zanger Marc Strorace die met zijn strot à la Bon Scott het meest imponeerde. Vanwege zijn illuster stemgeluid waanden we ons AC/DC te horen. AC/DC, Saxon, Iron Maiden het zat allemaal erg dicht bij. “Rock City” Roeselare ging voor het eerst echt uit zijn dak.
Vervolgens was het de beurt aan de Nederlandse wereldklasse van Golden Earring. Deze band die actief is sinds 1961 is nog steeds niet uitgespeeld. Deze band stond al voor de derde keer op Schwung en had dan ook niet de minste moeite om het publiek te overtuigen. Hay, Kooymans & co brachten een energieke set, fris en jeugdig. De Golden Earring jukebox draaide op volle toeren en de fans genoten met volle teugen van: “When The Lady Smiles”, “Twilight Zone”, “Long Blond Animal” en een wel erg uitgesponnen versie van “Radar Love”. Deze rocklegenden bieden dus nog steeds waar voor hun geld. Al zal de band waarschijnlijk ook wel iets duurder geworden zijn in vergelijking met het Schwung openingsjaar 1999.
Van totaal ander fabrikaat waren de monsters van Lordi. Deze Finse melodische heavy rockband werd bij het grote publiek vooral bekend na hun Songfestival overwinning van 2006. Origineel zijn ze niet echt. Liefhebbers van de creaturen van GWAR verwijten Lordi een slap afkooksel te zijn en ook muzikaal heeft deze band weinig om het lijf. Alhoewel, de monsters treden op in loodzware kostuums en maskers en dat op zich mag toch wel verdienstelijk genoemd worden. Hun ware identiteit is dan ook hun best bewaarde geheim. Geen geheim dat ze muzikaal hun mosterd halen bij acts zoals Alice Cooper  (“Who’s Your Daddy”). Toch was er duidelijk een publiek voor de groteske, doch zeer vermakelijke show. Tussen de nummers door was er net iets te weinig schwung. Maar ja, de heren hadden het bijzonder druk om de verschillende moordtuigen en attributen bij elkaar te zoeken. Tonnen vuurwerk en een gigantische hoeveelheid papiersnippers zorgden voor een wervelende finale. “Hard Rock Hallelujah”, blij dat we dit overleefd hebben! Van UFO ben ik nooit een grote fan geweest. Alleen van het A.O.R. getinte album ‘Misdemeanor’ (een album dat door de meeste UFO fans als bijzonder zwak werd onthaald) uit 1985 was ik erg onder de indruk. Ook na enkele malen UFO live te hebben gezien, heeft deze band mij nog nooit echt kunnen charmeren. Deze Britse Classic rockformatie heeft ontelbare groepswissels gekend. De huidige bezetting is er een zonder Michael Shenker maar wel met gitarist Vinnie Moore. Phil Mogg en Pete Way vormen nog steeds de spil van deze band. Mogg was opmerkelijk goed bij stem en vooral er was geen ruzie op het podium. UFO bracht echter een onopvallende, vlakke set. Enkel tijdens de klassieker “Doctor Doctor” gingen de handen tot midden in de zaal de lucht in.
Rond 21.30 was het dan eindelijk de beurt aan REO Speedwagon. De band waar we gans de dag naar uit hadden gekeken. Deze Amerikaanse band uit Illinois is reeds bedrijvig sinds 1967 en toch waren ze slechts een handvol keer te zien in Europa. Ruim 25 jaar was het geleden dat ze nog in België te zien waren en net zoals bij Journey was dit voor de fans een droom die in vervulling ging. Muzikaal ligt Journey mij nog iets nauwer aan het hart maar toch had ik tijdens het REO Speedwagon optreden vaak diezelfde intense gevoelens. Vanaf opener “Don’t Let Him Go” tot afsluiter “Ridin’ The Storm Out” heb ik intens genoten van deze pure Amerikaanse classic rockshow. Zanger/gitarist Kevin Cronin was erg onder de indruk van zoveel enthousiasme en gaf dan ook het beste van zichzelf. De set bevatte de ene hit na de andere. Een enkele keer (met “Smilin’ In The End”) werd er gegrepen naar nieuw muziekmateriaal. De band heeft namelijk, na elf jaar!, met ‘Find Your Own Way Home’ een nieuw album uit. De REO klassiekers volgden elkaar in snel tempo op. Opvallend was dat enkele jongeren naast mij de meeste Speedwagon songs erg goed onder de knie hadden. De ballades “Keep On Loving You” en “Can’t Fight This Feeling” bereikten natuurlijk nog meer zielen en werden luidkeels meegezongen. Naast deze rustpunten liet REO Speedwagon echter horen een goed geoliede machine te zijn, die bovendien erg stevig kon rocken! Gitarist Dave Amato trok stevig van leer en ook bassist en blonde God Bruce Hall liet zich erg verdienstelijk opmerken. Deze laatste mocht ook de song “Back On The Road Again” voor zijn rekening nemen. REO Speedwagon voldeed aan alle verwachtingen. Met de belofte om heel vlug opnieuw naar Europa te komen toeren kwam er voor ons een einde aan deze schitterende Schwung editie.
Even bleven we nog kijken naar de trash metal van Dave Mustaine & co. Doch Megadeth is Metallica niet. Een objectief oordeel kan ik over het Megadeth optreden niet vellen. Dat laat ik liever over aan de echte Megadeth fans die toch nog talrijk hun band gadesloegen. Ook de safety mensen hadden plotseling heel wat meer werk met crowdsurfende Megadeth fans.

Dit Schwung festival eindigde voor mij met REO Speedwagon. Afsluiten in schoonheid noem je zoiets. Schwung 2007 was een zeer geslaagd festival. Op naar de tiende editie, waarbij ik hoop dat de organisatie opnieuw zal uitpakken met enkele verrassende namen!

Foto's: http://www.pixagogo.be/5993714199

Organisatie: Schwung, Roeselare