Belpop jaren 80 - WitLof from Belgium
Belpop jaren 80
CC De Wissel
Zwevezele
2022-03-19
Johan Meurisse
Woensdagnamiddag , BRT 2 Oost-Vlaanderen, Vrijaf … “How much are they” is de achtergrondtune van het programma … Deejay Gust De Coster presenteert onder deze Vrijaf de ‘Belpop’ = we spreken dan begin van de jaren ’80, een periode waarin de Belgische rock in de slipstream van de punk en vooral de new wave hoogtij vierde.
Wij als jonge gast zaten gekluisterd aan onze radio (toen nog geen stereodeck , maar een ordinair radio- cassette spelertje met een cassettetje in de hand om de nummers van toen op te nemen (met de hoop dat Gust ze volledig kon draaien) . Het lijkt wel de oertijd waarover ik spreek.
In zijn veelbeluisterde programma ‘Vrijaf’ op Radio 2 besteedde Gust De Coster bijzonder veel aandacht aan groepen als TC Matic, The Kids, De Kreuners, Luna Twist, Arbeid Adelt!, Jo Lemaire + Flouze, Red Zebra, The Scabs, Lavvi Ebbel, The Machines, 2 Belgen, The Employees, Nacht Und Nebel, Elisa Waut… En droeg zo bij aan een nooit eerder gezien succes van Belgische bands in die tijd.
40 jaar later … De hoogdagen worden even weer tot leven gebracht met enkele Belpopartiesten , die live optredens brengen, en die samen met den Gust een handvol culturele centra afschuimen . De artiesten worden o.m. begeleid door leden van Red Zebra , Hans Helewaut en Ad Cominotto, in CC De Wissel, Zwevezele … Twee mannen en twee vrouwen: Marcel Vanthilt (Arbeid Adelt!), Peter Slabbynck (Red Zebra), Jo Lemaire en Elsje Helewaut (Elisa Waut). Elk brengen ze hun beste nummers uit de jaren ’80 live en coveren ze ook hits van andere Belpop-artiesten op eigen unieke wijze . Gust De Coster staat aan de decs en zorgt voor de rustpunten met interviews en straffe verhalen uit de Belpop-periode. De Belpop herleeft even , met foto’s, platenhoezen, affiches en tickets uit die tijd; ze doen ons nog meer onderdompelen in de geest van de Belgische muziek van de jaren ’80. Op de achtergrond prijkt een grote hoes van ‘Witlof from Belgium ‘, een collectie die verscheen met talrijke Belgium classics. Muzikale nostalgie ten top . Zucht … we zijn ouder geworden na 40 jaar …
Ladies first
Elsje Helewaut uit de streek , woont in Zarren en heeft daar een B&B, blikt terug naar haar overwinning op de Rock Rally 84; succesvolste periode was tussen 85-90 , muzikaal situeerde ze zich binnen de melancho synthpop , dit was ‘Exotica from Belgium’ , omschreef men . Na het gesprek en de platenhoezen speelde ze iets later met Hans en band enkele nummers . Meteen raak was het met “Russia”, één van de eerste nummers van Elisa Waut en nu nog brandend actueel met de oorlog in Ukraine. Trouwens , de link werd meermaals gemaakt tussen verleden en nu , de Koude Oorlog, De Muur en wat er nu gebeurt. “After today” volgde . “Sailors don’t cry”, soundtrack van de film van Marc Didden werd evenzeer opgehoest . De samenwerking tussen haar broer , man Chery Derycke , Dirk Blanchart en Jean Blaute werd nog eens beklemtoond. In deze songs primeerde de weemoed. Accordeon en mandoline bepaalden de tune. Friste borrelde op in “Four times more” , de meest bekende hit. .”Beats of love” van Nacht und Nebel werd hier op slowmotion wijze gespeeld met elektronica en jazzy klanken door sax , het bouwde op en klonk groovier. Mooi overtuigend.
Iedereen kwam in de mood van de wave van deze tachtiger jaren. Jo Lemaire was de tweede vrouwelijke artieste , een ‘grande dame in de Belpop’, werd ze omschreven . Ze heeft een rijkelijk gevulde solo-carrière en beheerst het Nederlands- Frans-Engels als geen ander. De eerste stappen in de muziek zette ze met Jo Lemaire + Flouze , met de bekende hit “Je suis venue te dire que je m’en vais’ van Serge Gainsbourg, dat ook hier niet kon ontbreken .
Ze speelde haar nummers met full band, o.m. “Tentations” ,en uit het sterke ‘concorde’ album “Parfum de rêve” en “La mémoire en exile”. Ook hier staken de songs er bovenuit in een popelektronisch geluid, niet vies van jazzy tunes. Ze betrekt nauw het publiek aan haar materiaal . “Operation coup de poing” van 2 Belgen werd herwerkt als cover , de toetsen en de zanggeluidjes zorgden voor iets aparts.
De babbels zijn een nostalgische trip met een stap in het heden , ook muzikaal kon je dit wel aangeven als je de nummers van de twee artiesten totnutoe hoorde. Ze werden mooi verpakt in een nieuw jasje .
In de pauze rakelde Gust even wat Belpopnieuws op. Gust en C° gaven Arno een hart onder de riem, er werden herinneringen opgehaald van z’n projecten, TC Matic en solo van deze ‘Ostends-Brusseleirse’ nachtraaf.
Gentlemen please
Na de pauze kwamen de heren aan bod , Marcel Vanthilt en Peter Slabbynck. Meer rock en muzikale gekte.
Marcel kwam op z’n Marcels op , een spring-int-veld , een muzikaal kunstenaar , mediafiguur, presentator , enz . In de babbel spreekt hij van een hernieuwde samenwerking met (de herrezen) Luk Van Acker onder Arbeid Adelt! . Nieuw werk zal verschijnen onder ‘Het heelal is hier’.
Marcel Vanthilt speelde hier solo , met een keyboard en vooraf opgenomen tapes met z’n cassettespeler . Het debuut werd in de schijnwerpers geplaatst met ‘Ik sta scherp’ , een alternatieve versie met krachtige beats, allerhande geluidjes en experimentjes. Haarscherp klonk het. “Jonge helden” was een vingerwijzing naar de Koude Oorlog , werd tekstueel aangepast en is dus nu evenzeer brandend actueel. “De dag dat het zonlicht niet meer scheen” , origineel van John Terra , en “Lekker westers”, instant AA klassiekers, klonken uitermate groovy , aangenaam en toegankelijk tav het andere materiaal die Marcel vanavond speelde. De harmonium op die laatste zorgde voor een zomerse tune. De cover die Marcel aanhaalde was van Vaya Con Dios , “Just a friend of mine” . Hij had er een subliem verhaal aan gebreid . Het nummer was donker en was in zegzangstijl. Een muzikale link naar The Residents hoorden we hier.
Marcel zorgde voor een leuke set met gevatte en grappige interventies. Sjiek.
Tot slot een andere komediant , die evenzeer scherp , maatschappijkritisch uit de hoek komt, met name Peter Slabbynck van Red Zebra , die toen wave rock op z’n best brachten met het ongeëvenaarde ‘Bastogne’ en ‘Maquis’ , spraakmakende albums. Slabbynck is een manusje-alle-kunsten die Red Zebra steeds nieuw leven inblies en z’n medewerking verleent in allerhande projecten , zoals nu met Augustijn Vermandere (zoon van …), ‘Ossan zeer’, de aandacht voor chronische pijn.
Levendig gaat hij aan de slag. Na de twee nachtegalen (Elsje en Jo) kwamen nu de twee eksters (Marcel en hemzelve), merkte hij op. “The art of conversation” is na 40 jaar nog steeds een rollarcoaster van informatie , “Shadow of doubt” kreeg een PIL’s “This is not a love song” -refreintje en tune mee, “Beirut by night” was z’n link naar de huidige oorlogskwestie, sfeervol , melancholiek klonk het, met de support van de twee nachtegalen.
“Hey Ronny” van The Employees was zijn coverkeuze . Hij haalde o.m. inspiratie uit het conflict Reagan-Gorbatsjov toendertijd , met enkele leuke anekdotes. Tot slot werd op intens snedige wijze “Can’t live in a living room” gespeeld , dat nooit ontbrak op de plaatselijke kermisfuif. Hij verwees hierbij naar Harry Nilsson’s “Without you” en een zegswijze van acteur “Michael Caine.
Allemaal interessante info , om van deze avond een mooi los en compact geheel te maken , met deze verschillende artiesten. “Ohlalala” en “Operation coup de poing” waren de twee Belpopklassiekers die door alle artiesten samen nog eens werden gezongen en gespeeld; het wuifde definitief deze geslaagde nostalgie trip uit.
Tja, waar is de tijd he , als je deze nummers terug live eens hoort. We zijn (iets) ouder geworden en blikten ‘voldaan’ en ‘witLof’ terug op deze avond…
Organisatie: Kras (‘artists’) ism Davidsfonds en CC De Wissel, Zwevezele
Bimfest 2022 - Vinger op de pols in het EBM genre
Bimfest 2022
De Casino
Sint-Niklaas
2022-03-18 + 19
Erik Vandamme
De organisatie van BIMFEST houdt al veel jaren de vinger op de pols van wat leeft binnen het EBM genre. Wat BIMFEST uniek maakt, is het creëren van een clubsfeer, wat het genre groot houdt. Het is een mooie combinatie van talentvolle bands en gevestigde waarden.
De editie van 2020 werd al een paar keer uitgesteld, door de pandemiecrisis, maar nu, uiteindelijk, kon editie 'XIX' doorgaan. De Casino was twee dagen heel goed gevuld , op zoek naar ontdekkingen en het behouden , bewaren van een nostalgisch karakter.
dag 1 - vrijdag 18 maart 2022
De Duitse Synthpunk band QEK Junior (***1/2) mocht de avond openen. Met een spervuur aan oorverdovende beats, en tot de verbeelding sprekende beelden op het scherm, houdt de band je in tijden van oorlog in Europa een spiegel voor. Ze gooien er een verschroeiende klank tegenaan alsof je de bommen rond je oren hoort vliegen. Een militaristisch kader, dat je een krop in de keel bezorgt.
Niet echt nieuw in het genre , maar door de combinatie beeld-klank biedt het geheel iets extra’s.
Het is, binnen het wereldje van de elektronische donkere muziek, onmogelijk uniek te klinken, maar sommige slagen er wel in die grens te verleggen. True Zebra (*****) - ofwel Kevin Strauwens - bewijst al sinds 2012 dat er binnen dat genre zeker nog mogelijkheden zijn tot vernieuwing.
Met zijn recente meesterwerk 'Idiorhythmic' zet de kameleon binnen die donkere elektronische muziek, het in de verf. Live beweegt Kevin zich over het podium als een zwarte panter die elk moment zijn publiek zal verscheuren; Hij beschikt niet alleen over een stem als een klok, ook als gitarist bewijst hij een talent te zijn van een uitzonderlijk kaliber. Kevin zoekt voortdurend zijn publiek op, letterlijk zelfs, als hij op een bepaald moment gewoon doorheen de zaal heen loopt , tot ver naar achter, tot hilariteit bij de aanwezigen.
Wat zijn muziek en performance zo uniek maakt, is dat True Zebra live voortdurend blijft balanceren tussen grauwe beats en lichtvoetigheid.
Ultra Sun (*****) is binnen de duisternis, meer een zonnetje. Kort samengevat zou je de muziek van Ultra Sun nog het best kunnen omschrijven als EBM Beats, voorzien van poppy melodieën en minimale post punk. Lekker dansbaar, zwart… Overtuigend wat dit Brusselse duo bracht.
A Split Second (****) is in het genre overbekend … De legendarische band heeft naam en faam verworven. Vanaf de eerste tunes krijgen we die nostalgie trip naar de jaren '80. Minpunt, het klonk ietwat routineus. Maar die spraakmakende sound, de beweeglijke zanger Mark Ickx (die als vanouds zich weer profileerde als een showbeest) en de ontelbare knallende hits waren een zalving .
Portion Control (*****) is wel iets unieks; op die op de eerste avond brachten ze een set rond hun 'Seed’ EP's. De band intrigeert in EBM beats en pompende electro tunes. Ze voegen er iets vernieuwends aan toe. De beweeglijke zanger/frontman is vervaarlijk, kijkt z’n publiek strak in de ogen en heeft een rauwe stem . Het spreekt tot de verbeelding . Beklemmend , hypnotiserend , dansbaar klinkt het , mede door de beelden .
dag 2 - zaterdag 19 maart 2022
'Goed begonnen is half gewonnen' zegt het spreekwoord. Het geldt voor de tweede avond BIM Fest in Sint-Niklaas. Een avond vol hoogtepunten!
Het begon al sterk met Llumen (*****) de band rond brulboei Pieter Coussement, die op een bijzonder emotionele wijze tekeer ging op het podium. Hij had een muzikale omlijsting die ts licht-duisternis zit. Een gevarieerde set hoorden we van pulserende beats, met hoge sequenties en rake melodieën, samen met een lekker old school EBM geluid, en gecombineerd met gothic, techno. Een future-pop.
Causenation (*****) varieert ook graag in het genre. De band haalt elementen uit de traditionele EBM, maar durft die comfortzone te verlaten. Een magisch geluid. Causenation bestaat uit muzikanten die elkaar blindelings aanvoelen. Het gaat van ingetogen, hard en soms worden alle registers open getrokken. De beweeglijke frontman spreekt zijn publiek aan en stuift over het podium, terwijl de drummer hilarische kunsten uithaalt. In sterk contrast met de vrij statische houding van de keyboardspeler.
Op het einde brengen drummer Jonas Hernia en zanger Vain Sacrosanct samen een min of meer a-capella song aangevuld door Van Der Goes, waarbij die tweestemmigheid duidelijk een meerwaarde is. Net dat contrast tussen de drie bandleden koestert hen!
In de mysterieuze , donkere dagen van de vroege jaren '90 begon Jan Dewulf wat bizarre, onnavolgbare elektronische muziek te maken. Mildreda (*****) , vernoemd naar een heilige, is een donker, krachtig en extreem heavy electro project in de traditie van bands als The Klinik. Dat mysterieuze horen we duidelijk.
We krijgen een occulte industrial totaalbeleving door de muzikale omlijsting, de geverfde gezichten en de dansende nimf - uitgebeeld door danseres Miss C Pole - op 'Liaisons Dangereuses' en de grauwe stem van Jan zelf. Demonisch soms door die donkere brij.
Indrukwekkend!
ELM (****) is een alternatief electronic EBM project door de in Brussel wonende Zweedse artiest Peter Elm. Zijn muziek is poëtisch, rauw en direct. De man heeft een imposante drummer bij zich; de ene vuurbal na de andere wordt uitgespuwd. Door de rauwe vocals van Peter zelf krijg je het soort EBM gerelateerd aan Front242. Die intens dreunende mokerslagen zijn als een aardbeving. Een verpulverende sound.
Implant (*****) biedt een experimentele kijk op het genre. Len Lemeire en Jan D'hooge bieden een diverse klankkleur , zowel in de instrumentatie als in de vocals. Een dansbaar effect om lekker uit de bol te gaan. De mooie visuele effecten hebben een hypnotiserende inwerking. Dit is een donkere elektronische parel!
Absolute Body Control (*****) zijn levende legendes op iets als Bimfest. De band is nauw verwant aan Front242 en Neon Judgement. Absolute Body Control is nog steeds absolute top. Adrenalinestoten volgen elkaar op. De beweeglijke Dirk Ivens zoekt elke hoek van het podium op en spoort zijn fans aan om compleet uit de bol te gaan. Samen met klankwonder Eric Van Wonterghem is er sprake van een wervelend dansfeestje
Portion Control (****) zorgde, net als op de eerste festival dag, voor de kers op de taart. Op de eerste avond was het een set rond hun 'Seed’ EP's. Op dag twee een best of set. Uiteraard voel je, dankzij die EP's dat de band is blijven evolueren en innoveren. Ze zorgden voor een mooi afsluitend dansfeestje! Wat een totaalbeleving.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/bimfest-2022.html
Organisatie: Bodybeats (ism De Casino, Sint-Niklaas)
KRAAK festival 2022 - Voortdurend balanceren tussen een bedwelmende schoonheid en een oorverdovende oerknal
KRAAK festival 2022
Het Bos
Antwerpen
2022-03-12
Erik Vandamme
Het festival KRAAK legt al vele jaren de vinger op de pols van het 'underground' kunst gebeuren. Die jarenlange ervaring, en de liefde voor 'kunst, muziek en theater' in de brede zin van dat woord, resulteren telkens in een affiche waarvan we als doorwinterde muziekliefhebber, steeds onder de indruk zijn geweest. Na locaties in Brussel en Aalst, landde het gezelschap KRAAK dit jaar in Het Bos, Antwerpen. Een locatie die, mede door de bands en de artiesten die er kwamen optreden, perfect past binnen het plaatje van de organisatie. De beneden verdieping, inclusief bar, werd volledig benut. En ook op de eerste en derde verdieping gingen concerten door. Veertien bands die op eigenzinnige wijze een diepe indruk nalieten. Rode draad van het festival is een voortdurend balanceren tussen een bedwelmende schoonheid en een oorverdovende oerknal.
Nuke Watch (*****) - Onder het motto 'goed begonnen is half gewonnen' in de café/bar was Nuke Watch, een gezelschap klankentovenaars, al bezig aan hun set. Beat Detectives Hontos en Anderson - die het festival lang na middernacht zouden afsluiten - worden vergezeld door Leonard King en William Statler, en vormen op die manier het zwevend abstracte ensemble Nuke Watch. Ze brengen een soort psychedelische trip door een palet aan instrumenten , die tot de verbeelding spreekt, een combinatie van opzwepende beats, knetterende percussie en zwevende klanken, ingetogen-extravert, die gemoedsrust creëert als de dansspieren aanspreekt.
Luster (****) - Op de affiche stonden nogal noise gerichte bands, vooral in de grote zaal, die eerder zorgden voor een - letterlijk - oorverdovende climax. Luster was iets apart, en wist ons diep te raken; lieflijk, bedeesd spraken ze het publiek aan. Zowel in de instrumentatie als in de vocals zorgen ze voor een deugddoende, spirituele trip met een subtiel folkloristisch, gospel tintje. Bepaalde instrumenten passen perfect binnen deze stijl zoals de viool, cello, ukelele, fluit en harmonium. 'Doomfolk onstuimige postrock en Stereolab-getinte pop komen naadloos samen, lezen we in de bio en dat kunnen we muzikaal beamen.
Antonina Nowacka (*****) - Antonina Nowacka stond helemaal alleen, met enkel een microfoon voor een grote hal te zingen voor een zittend publiek. Op bedeesde wijze glimlachte ze fijntjes … we dachten even dat ze door de mand zou vallen. Vanaf de eerste tunes , kwamen we onder de indruk, en werd het muisstil. Antonina heeft een breed, veelzijdig, onaards mooie stem, die probleemloos wisselde. Een zachtmoedig gevoel en een hypnotiserend effect. Pure trance. Adembenemend hoe ze zoveel facetten legt in haar stem, en dat zonder enige versterking, het kwam vanuit haar hele lichaam en ziel. Wat een intimiteit en kracht kon ze in haar vocals steken!
Het minutenlange, daverende applaus na deze magische set, was vanuit het hart. Antonina was overmand door emoties en barstte in tranen uit. Wat een emo-performance!
Sholto Dobie (****) - We citeren 'De uit Edinburgh afkomstige Sholto Dobie werkt letterlijk met geluid: zelfgemaakte orgels, draailieren en veldopnamen van verschillende kalibers zijn slechts enkele van de apparaten die gebruikt worden om delicate maar stralende composities te draaien.' Vooral de draailieren spreken tot de verbeelding. Het gevoel dat Antonina ons gaf met haar stem, overvalt ons nu door die ontelbare klanken van Sholto. Een bedwelmende muzikale schoonheid. Hier misten we enige visuele effecten, die deze intense sound kunnen verbinden met de beelden. Sholto durfde als eens verder te gaan met hun sound en tekent zo voor een aanzwellende, opbouwende, oorverdovende sound. Aangenaam, wondermooi en intrigerend dus!
Dror Feiler (***1/2) - De in Stockholm geboren Israëlische componist en performer Droc Feiler zet de trommelvliezen onder druk, door een unieke geluidsmuur van koperblazers en schurende elektronica. Een unieke noise sound. Hij jaagt agressieve beats uit zijn keyboard, en maakt luidkeelse trompet/sax klanken. Messcherp, oorverdovend, piepend , pijnigend klinkt het . Een climax van uiteenlopende klanken. Grensverleggend. Omvergeblazen werden we.
Bloedneus & De snuitkever (****) - De aulos (meervoud: auloi) is een blaasinstrument uit de oud-Griekse en de oud-Egyptische muziek. Lukas De Clerck ontdekte de aulos een paar jaar geleden, maar het begint er steeds meer op te lijken dat de aulos hem ontdekte, lezen we in de bio. Onder het pseudoniem Bloedneus & de Snuitkever zorgt de man, in een zeer goed gevulde zaal op het eerste verdiep, voor een bedwelmend sfeertje. Hij wist de aandacht te trekken en kreeg de zaal stil.
Bloedneus & de snuitkever doet dit oeroude instrument herleven en maakt de link met de hedendaagse alternatieve muziek . Hij had een tot de verbeelding sprekende stem, die ons compleet murw sloeg. Een bijzonder artiest. Binnenkort, op 26 maart 22 treedt hij op in Kunstruimte Bogardenkapel, Brugge.
Marcia Bassett (*****) - De Brooklynse Marcia Bassett is al minstens 20 jaar een invloedrijk artieste binnen de internationale undergroundscene. Ze heeft al een pak projecten uit. Bovendien is ze 'headrunner' van the Yew label.
Haar optreden op KRAAK wordt begeleid door multidimensionale projecties van videokunstenaar Ursula Scherrer. Het zorgt voor een unieke driedimensionale totaalbeleving. Beide performers zitten op de grond en voelen elkaar perfect aan. Een emotievolle, hypnotiserende sound,. We werden meegezogen door klank en beeld, een onaards klankentapijt van een mysterieuze wereld. Onwerkelijk, imaginair en toch indrukwekkend.
Piotr Kurek (****) – Nog zo’n klankentovenaar. "De uit Warschau afkomstige multi-instrumentalist Piotr Kurek heeft gestaag gewerkt aan een oeuvre dat indruk maakt en raakt door zijn aanpak en grenzeloze vindingrijkheid. Tape, orgelpatronen en gesynthetiseerde geluiden van onbeschrijflijke herkomst maken plaats voor composities van verbluffende helderheid en verreikende muzikale implicaties." , lezen we in de bio. En dat zet hij hier in de verf. Een performer die je bij de keel grijpt, door z’n bezwerende, pure muziek vol experimentjes. Even zeer onaards , onwerkelijk klinkt het door die emo-ambiente, elektronische muziek. Grensverleggend. Wat een bijzonder getalenteerde, veelzijdige multi-instrumentalist.
Dhavali Giri (****) - Het trio Dhavali Giri biedt een mysterieus psychedelische trip van (onaards) elektronische beats en sonische klanken. Een vreemd blaasinstrument wordt toegevoegd en zorgt voor een meditatief gevoel. Een intense zwevende, intrigerende sound, die de fantasie prikkelt. Er is ruimte om zelf in te vullen wat je voelt met dit geluid.
We lieten ons gewillig meevoeren. Dhavali Giri maakte van hun elektronische muziek ‘kunst’. Wat een muzikale ontdekkingen, door het improviserende karakter in deze performance. Dit was een bijzondere gewaarwording.
Barn Sour (****) - De Canadese performer Barn Sour tekende voor een van de meest vreemde, donkere acts op KRAAK. De man , met een jutten kap op z’n hoofd, deed denken aan een beul uit de middeleeuwen. Zijn rauwe stem, het gemopper dat we hoorden en de dreigende klanken gaven een angstgevoel van geritsel door het struikgewas, en dreigende stappen in het donker die steeds dichterbij komen. Een soort muzikaal horror verhaal.
Paul Arámbula (****) - KRAAK 2022 was een festival van uiteenlopende contrasten. Zanger/muzikant Paul Arámbula was duidelijk tegenstellend met Barn Sour, alsof je van een soort Hel terug in de Hemel kwam. Een muzikale wereld van innerlijke demonen die je zonder angst (terug) in de ogen kunt kijken. Een bedwelmende sound. De aanstekelijke pop tunes zijn van de betere synthpop. Zijn zachte en kristalheldere stem biedt gemoedelijkheid, rust in een rusteloos hart.
Een verademing na al die donkere, grauwe, oorverdovende performances, en toch klonk het niet echt lieflijk. Maar soit ook hier een emotionele totaalbeleving.
Donna Candy (*****) - Hier kregen we opnieuw een felle klankenstroom, een allesvernietigende tsunami aan lawaai en andere onwereldse geluiden. Het onwaarschijnlijke trio, Sale Garce, Js Donny en Nadi Füdli, bekend als Donna Candy brengt het punkgenre terug tot leven, en steekt het in een experimenteel kleedje. Het publiek staat in een kring, rondom de muzikanten die eveneens in een cirkel staan te soleren. Naast de jankende gitaren en de knallende drumpartijen, schreeuwt de zangeres onophoudelijk haar stem schor. Donna Candy levert een chaotische brij aan in de instrumentatie en in de vocals. Wat een vuurkracht!
Petronn Sphene (***1/2) - ‘Drummachinechaos, xenomorph gekrijs en scherven van ruisende synthgolven die van alle kanten komen" lezen we in de bio van Petronn Sphene. Inderdaad, met een oorverdovende knal zet ze haar set in … dansend, brullend en molenwiekend …, alsof ze waanzinnig gek wordt … Petronn Sphene gaat nogal tekeer op het podium. De monotoon klinkende noise van haar instrumenten voelt aan als een stel denderende bulldozers. Wat een oorverdovende, krankzinnige sound! Grensverleggend. Een waauw-pfff gevoel.
Beat Detectives (*****) - De set van Beat Detectives voelde aan als een dansbaar rustpunt om KRAAK overtuigend mooi af te sluiten. Niet dat het er bij dit trio zachtaardig aan toeging, maar net als bij de performance van Nucke Watch (waar dit trio dus ook deel van uitmaakt), was er oog voor oorverdovend geruis in een psychedelisch kader. Beat Detectives gaat in uitersten, zalvend, warm en snerpend, hard. Het duo creëert een bijzonder kleurrijke wereld. Sterk om de KRAAK-avond af te sluiten.
Organisatie: KRAAK + Het Bos
The Sound of The Belgian Underground 2022 - Een geslaagde ontdekkingsreis - Mainstream comes to you, but you have to go to the underground!
The Sound of the Belgian Underground 2022
Ancienne Belgique (AB Box)
Brussel
2022-02-27
Erik Vandamme
We citeren even: ''Al tien jaar brengt Subbacultcha artiesten in contact met een nieuw publiek via het lidmaatschap, een agenda van gratis events, online interviews en een 2-maandelijks magazine. 'The Sound of the Belgian Underground' is een van Subbacultcha's vele benaderingen om nieuwe artiesten te ondersteunen en leden te laten proeven van de Belgische undergroundmuziekscene."
'The Sound of The Belgian Underground' is ondertussen aan zijn vijfde editie toe. Het werd een goedgevuld programma, waar de muziekliefhebber een brede kijk op de scene krijgt. De AB Box werd bovendien ten volle benut, d.w.z. het podium vooraan, maar er waren ook optredens achteraan op een verhoog net voor de PA of gewoon op het balkon.
De zaal was goed vol gelopen. Naar goede gewoonte, bleek ook deze editie van 2022 een ware ontdekkingsreis binnen het underground gebeuren. Mainstream comes to you, but you have to go to the underground!
Ons verslag
Frankie Traandruppel (***) is het soloproject van Lee Swinnen (Tubelight, Double Veterans, Ero Guro). Samen met zijn kompanen Mathias Roggeman (Mitraille), Bart Weyens (Statue) en Timo Fannoy (Frankie), brengt het collectief aanstekelijke garagerock gekruid met punk en folk invloeden. Ergens deed het ons zelfs wat denken aan de Britpop van circa twintig jaar geleden. Heel subtiel, kwam een band The Libertines ons voor de geest. Met catchy riffs en aanstekelijke refreinen, kon Frankie Traandruppel ons ergens wel overtuigen. Want door de onstuimigheid waarmee de heren zowel in de instrumentatie als in de vocals tekeer gaan, bezorgde de band ons een eerste lichte adrenalinestoot. Helaas, doordat alles iets te nadrukkelijk gezapig klonk, bleven we ondanks de energie, lichtjes op onze honger zitten. Ze hebben wel het potentieel om binnen die garagerock zich te onderscheiden.
Horrorrap krijgen we van de Antwerpse formatie Kleine Crack (****). De act zagen we op een klein podium vlakbij de PA. We kregen een vervaarlijk uitziend gezelschap, waaronder een collectief VHS-crew genaamd. Het gezelschap stond met bivakmutsen en dergelijke meer op het podium.
Kleine Crack brengt geen rap voor tere zieltjes. De benaming' Horrorrap' is hier overduidelijk. In een dreigende ondertoon, werden rap/hiphop songs door de strot geramd. Iedereen ging gewillig mee in de trip. Hier zagen we een donkere, vuige, rauwe act.
Deze editie bestaat uit verschillende contrasten. Na de hiphopwaanzin klonk het duo Salome (***1/2) lieflijk, maar ook niet te zeemzoetig. De zangeres was eerder bedeesd. We vergeven de stuntelige manier in de overgangen naar de songs. Het podium was ietwat te groot voor de zangeres en de gitarist die met hun aanstekelijke refreintjes en lekkere drum&bass beats ons innam. Podium ervaringen moeten ze opdoen. Maar het tweetal heeft groeimogelijkheden.
Het meest overweldigende optreden kwam van Dushime (*****). Door een soulvolle stem en hoge noten van koorzangen, zorgde Dushime voor een spirituele totaalbeleving in een donker, mystiek kader; even konden we deze harde wereld vergeten. Onaards mooie vocalen dus incluis de mysterieuze beats tekenen voor een confrontatie met je meest innerlijke zelfzijn. De beelden op het scherm hebben een hypnotiserende inwerking. Mooi hoe klank en beeld elkaar vinden. Een echt ‘zen’ gevoel!
Tijd voor een wervelend feestje met WLTR (****). De dj, bekend van de collectieven Nooit Meer Naar Huis en Burenhinder, bracht haar set vanop het balkon en zorgde door de keiharde beats ervoor dat de AB werd omgetoverd tot een soort danspaleis. De harde, oppeppende beats botsten alle kanten uit. De DJ had het publiek mee en dreef het tempo op! Leuk feestje.
Op het kleine podium achteraan bracht Azertyklavierwerke (****) ook een feestje , evenwel in een eigenzinnige versie van humor en absurditeit. De man leest zijn teksten van een smartphone af, onderdeel van een theatrale show. Het voelde vreemd aan, Azertyklavierwerke was als het ware de verstrooide professor deze avond die per ongeluk op een podium sukkelde en met aanstekelijke, bedwelmende en vaak absurd klinkende beats de luisteraar murw slaat. Met een knipoog naar de (experimentele) aanpak van Frank Zappa.
Onder het motto ‘Kunst met een grote K’ wist Azertyklavierwerke deze performance uit te voeren . Er kwam hier zelfs geen gitaar aan te pas, het waren de elektronische beats en de aanstekelijke vocals die het ‘em deden. Het experimenteren met klankentapijtjes en de absurde teksten overtuigden.
Het Brusselse trio PEGA (*****) speelt iets tussen post-punk en mathrock. De band heeft drie dames die spelplezier beleven . Ze beheersen goed hun instrumenten , de aanstekelijke riffs en drums deden ons headbangen . Eenvoudig , goed en stevig klonk het. PEGA geeft muzikale kleur in deze grauwe wereld. Het is een band die binnen de post-punk flirt tussen lichtvoetigheid, stevig rocken (aanstekelijk en energiek) en experiment. Op die manier waren we snel overtuigd.
Helenah (**) deed hier een slechte poging om de 'humor en absurditeit tot kunst te verheffen'. Ze probeerden misschien Azertyklavierwerke te evenaren, maar slaagden er duidelijk niet in. Hier kon je niet echt genieten. Ook al houden we van klankexperimentjes, de beats gingen nu nergens naartoe. Een gemiste kan …
We citeren even ''Merlin Wubslin is het muzikale project van Christian Garcia-Gaucher, Valérie Niederoest en Jérémie Conne. Het Belgisch-Zwitserse trio combineert stemharmonieën met gitaardialogen, herhaling en onstuimige ritmes, wat live een trance uitlokt''. Merlin Wubslin (*****) speelde een soort psychedelische trip. De gitaar is binnen dit concept het belangrijkste instrument. Deze band kleurt buiten de lijntjes , durft de comfortzone te verlaten, en gaat lekker improviseren en experimenteren. Een zachtmoedige, warme stem werkt in die chaotische aanpak helend. Een genotvol innerlijke gedachtes, ver weg van de realiteit, met een ‘zen’ gevoel.
Rachel Sassi, zangeres, en Victor De Roo, producer (bekend van De Nooit Moede), vormen samen een Franstalig synthwave -duo, Victor De Roo + Rachel Sassi (*****). Ze voelen elkaar muzikaal sterk aan. De koude beats van Victor staan in sterk contrast met de warme, heldere vocals van Rachel. Er lijkt zelfs een elektronisch gevecht te ontstaan tussen licht en duisternis, hardheid en zachtmoedigheid. De contrasten reiken elkaar de hand, de twee tegenpolen vullen elkaar perfect aan. Een mooie versmelting.
Het betoverend klankentapijt van Victor en de zalvende stem van Rachel waren de perfecte afsluiter van een boeiende editie, The Sound of The Belgian Underground. Opnieuw geslaagd dus!
Organisatie: Subbacultcha ism Ancienne Belgique, Brussel
Pyrefest presents 2022 - Een avond donkere metalen!
Pyrefest 2022
Asgaard
Gentbrugge
2022-02-26
Erik Vandamme
Het kan weer, metal concerten met een staande publiek die compleet uit de bol gaan. GRIMM Gent stelde in samenwerking met de organisatie van Pyrefest een editie van Pyrefest (presents) voor in Asgaard, Gentbrugge. Meteen was dit een try-out show van Patroness, die op 4 juni hun nieuwe plaat 'Fatum' uit brengen.
Een programma donkere metalen. De gezellige Asgaard was heel goed gevuld op deze avond, de organisatie mocht zelfs het bordje 'sold out' ophangen en vooral, er heerste van de eerste tot de laatste band een gezellige sfeer. Ook opvallend, er kwam vooral een jong publiek opdagen, wat bij metal concerten niet altijd een evidentie is.
Ons verslag
Cobracide (****) - Dat het een opvallend jong publiek was, had deels te maken met de band Cobracide die pas in 2021 hun eerste single op de markt brachten, “Trails of Destruction”, een combinatie van thrash/death metal . In Asgaard traden ze voor het eerst sinds hun oprichting op, een unicum. Het jeugdig enthousiasme combineren ze met technisch vernuft. Cobracide speelt in een verschroeiend tempo; er ontstonden moshpits en een wall of dead. Iedereen werd meegezogen in deze energieke set, het jonger publiek vooraan, het ouder publiek lekker aan de toog headbangend.
Een overtuigende gloednieuwe parel binnen het thrash/death metal genre, die ondanks enkele groeipijnen, over veel potentieel beschikken.
Patroness (*****) - Patroness speelde duidelijk een thuismatch. In het begin van de set werd er een bloemenkrans op het podium gelegd en versierd met kaarslicht. We vroegen ons af wat de bedoeling was … Het antwoord lees je binnenkort in een interview …
In elk geval hebben we hier een grauwe, duistere, donkere sound met een dosis humor en speelsheid in het metal genre. Een charismatische frontman heeft een glasheldere indringende stem, zoekt zijn publiek op, entertaint en port ze aan . Hun muziek klinkt verschroeiend, luid, dreigend als melodieus, lichtvoetig, een strijd tussen licht en donker.
"Patroness zorgt, mits je je fantasie de vrije loop laat, bovendien voor het ontstaan van apocalyptische taferelen in je onderbewustzijn. En dat is toch het soort black/doom/sludge waarvoor we zeer graag uit ons kot komen", schreven we nog twee jaar terug over de EP 'Pyre'. Er staat nu een volwassen band te spelen, die de grenzen verder verlegt en buiten zijn comfortzone durft te treden. Hun speelse aanpak siert. Live sterk overtuigend! We kijken uit naar het nieuwe album.
Kludde (****) - Wat me bij blackmetal het meest aanspreekt, is de occulte inkleding waarbij verhalen over legendes en sagen uit vervlogen tijden worden verteld zodanig dat je je waant in die mythische omgeving waar die verhalen zijn ontsproten. We houden van het soort verhalen over het land of stad van waaruit de band zelf komt. Daarmee gooide Kludde, ontstaan in de Aalsterse Valleien, in 2008 met het debuut 'In Den Vergetelheid' al heel hoge ogen. Alles wordt in de eigen vervlaamste taal gebracht; Kludde lijkt wel een uniek project. Helaas hield de band er in 2009 mee op, maar in 2014 herrees deze blackmetalband. 'In de Kwelm' (2019) was het nieuwe resultaat. Kludde was klaar in zijn folklore/blackmetal. De recensie kun je hier nog eens nalezen.
De band liet ons trouwens voor hun optreden weten bezig te zijn met een nieuwe plaat. En net als vroeger wisten ze dit nu ook op Pyrefest te onderstrepen. Een optreden van Kludde vergelijken we altijd een beetje met het lezen van een zeer spannend boek. Als vanaf de eerste bladzijde ben je mee in het verhaal, muzikaal kom je hier in een mysterieuze, occulte wereld terecht van demonische wezens. Hun folklore/black metal in een doomachtig kader prikkelt , hypnotiseert en bedwelmt je. Het publiek genoot en gleed weg in hun mystieke wereld.
Mordkaul (*****) - Een avond donkere metalen!' … Afsluiter Mordkaul brengt een stevig potje Zweedse dead metal. Mordkaul bestaat uit vocalist Tommy Goffin (Hell City), de gitaristen Tim Bekaert (Diablo Blvd.) en Vincent Noben (Hell City), bassist Jan Rammeloo (Bliksem, Diablo Blcd, Furia) en drummer Tony Van den Eynde (Leng Tch'e). Eén voor één topmuzikanten. In speelsheid overtreffen ze zichzelf, als het ware jonge wolven die iedereen omver blazen. Mordkaul deed het dus met brio.
De set startte eerder moeizaam, maar eens de registers werden open getrokken, ontstond door de bijzonder furieuze aanpak van de band en hun beweeglijke vocalist, een geluidsmuur van mokerslagen tot je compleet murw geslagen bent. Een knaller met een leuke moshpit en crowdsurfers.
Mordkaul was een welgekomen toevoeging binnen de Belgische deathmetal. 'Dress Code: Blood' klinkt sterk en ook live wordt dit bevestigd . Tot complete waanzin dreven ze hun publiek. Zoals dat hoort binnen dit genre.
Organisatie: GRIMM Gent + Pyrefest
ESNS 2022 - The European Music Conference and Showcase Festival online editie 2022
ESNS 2022
2022-01-19 t-m 2022-01-22
Diverse locaties
Groningen
Erik Vandamme en Jérôme Bertrem
ESNS organiseert dit jaar voor de zesendertigste keer het showcasefestival en de muziekconferentie in Groningen. ESNS 2022 (19 - 22 januari 2022) heeft door de coronamaatregelen inmiddels voor de tweede keer grotendeels digitaal moeten plaatsvinden. Wij waren er vier dagen lang ook bij. De optredens duren allemaal gemiddeld tien minuten tot een kwartier, echt een concert kan je het niet noemen. Echter bleek het wel een vierdaagse ontdekkingsreis, doorheen de toekomst van de muziekbusiness in al zijn vormen, geuren en kleuren.
We citeren ook even uit het nieuwsbericht '' ESNS (Eurosonic Noorderslag) ziet nu, meer dan ooit, de noodzaak van het heropenen van de culturele sector en een langetermijnvisie voor haar wederopbouw. Bij de tweede digitale conferentie en festival zag de organisatie de bezoekerscijfers met 25% dalen. Ondanks deze cijfers is de organisatie niet ontevreden. Nederland zit in lockdown, terwijl het grootste deel van Europa gewoon open is, dit laat zien dat ESNS relevante en interessante content maakt. Tegelijk illustreert het dat een groot deel van het publiek moe is van livestreams en behoefte heeft aan een live ervaring".
Ook al is en blijft de gezondheid een eerste prioriteit, de cultuursector snakt na twee jaar naar perspectieven. Ook de bands die spelen op deze editie, en één voor één hun beste beentje voorzetten, verdienen een publiek voor zich.
''ESNS voelt dat er bij iedereen die verbonden is aan het evenement een groot vertrouwen is dat het einde van de pandemie in zicht is. Dit onderstreept de noodzaak van een goed plan voor wederopbouw. Dit werd dan ook gereflecteerd in een groot deel van de panels en keynotes op de conferentie, dat als thema heeft 'Building Back Better, Together'. Juist in deze tijd, waarin mensen werkzaam in de muziekindustrie veel van hun inkomsten zien verdampen, is de functie van een festival en conferentie als ESNS belangrijk om de sector weer op de rails te krijgen. Des te belangrijker is het stimuleren van talent dit jaar, gezien de exportwaarde van de Nederlandse popmuziek met 65% is gedaald, op basis van de exportcijfers van Buma Cultuur."
Laat dit verslag u als lezer een kijkje geven in wat de toekomst ons kan brengen, op voorwaarde dat je die bands de aandacht geeft die ze echt verdienen; ook in deze tijden moeten we samenwerken zodat cultuur en alles daaromheen blijft bestaan…
Ons verslag
dag 1 - woensdag 19 januari 2022
Zeemzoetigheid die niet verveelt, door de experimentele weerhaakjes die verbonden zijn aan de muziek van de Deense formatie Ydegirl (***1/2) het verbinden van een zachtmoedige stem, met een instrumentale aankleding die gaat van dromerig naar buiten de lijntjes kleuren, het bezorgt de avonturier in ons dan ook een eerste adrenalinestoot. De ingetogenheid zorgt dan weer voor gemoedsrust, een gevoel van welbehagen.
Chibi Ichigo( ****) zorgt voor een feestelijke stemming, met een donker en mysterieus kantje. Ze flirt voortdurend met geluidsnormen en doet de trommelvliezen trillen. Ze zorgt er ook voor dat de dansspieren worden aangesproken, en op de meest ingetogen momenten doet ze je wegdromen naar duistere oorden.
De folkpop van Fears (****) geeft een zweverig gevoel, mede door een sprookjesachtige stem. De vocals hebben een hypnotiserende invloed. In zaal had dit gezorgd voor een momentje om even weg zijn van de harde realiteit en te vertoeven in een mooie wereld. Ook thuis gaf ze ons datzelfde gevoel van welbehagen.
May the muse (***1/2) verlegt grenzen binnen de hiphop, en durft buiten de comfortzone te treden door de diep rakende verhalen. Dat is de sterkte. We omarmen dan meteen de bijzonder tot de verbeelding sprekende artieste.
Moeten we onze Belgische trots Naima Joris (*****) nog voorstellen? De veelzijdige multi-instrumentaliste en zangeres met haar bijzondere stem deed ons al naar adem happen. Ze wordt nogal snel in het jazz hokje geduwd, maar verlaat graag die comfortzone door stijlen te integreren en breed te gaan. In een emotievol muzikaal kader, diep rakend, is er de improvisatie en de speelsheid, een verbinding tussen verdriet, pijn met vreugde. There’s a light at the end of the tunnel, kun je zeggen. Dat is net Naima Joris.
Sofie (***) brengt popmuziek met een hoek af, de heren en dame zijn niet alleen opvallend getooid; hun muziek spreekt ook tot de verbeelding, en biedt een feestelijke stemming. Wulpse songs, rechttoe-rechtaan, eenvoudig en niet te veel diepgang. Eenvoudige pop deuntjes dus.
Een experiment in dans, zang en muzikale aankleding. Dat is Anna B Savage (****). ‘Vraagtekenmuziek' staat te lezen in de biografie, dat is niet ver gezocht. Beetje mystiek, mysterieus dus. Anna B Savage verstaat de kunst de muziek filmisch te laten klinken en creëert een bevreemdend gevoel. Een fantasie prikkelend optredentje, dat zijn muzikale geheimen niet volledig prijsgeeft …
"Ze combineert het avant-gardisme van Laurel Halo, Mica Levi en Eartheater met het sensitieve futurisme van Kelela en FKA Twigs" staat te lezen in de biografie van de Franse artieste Sabrina Bellaquel (****) die zich dus niet in een hokje laat murwen, heel subtiel voegt ze daar zelfs een kleine streepje Franse Chanson aan toe. Het is een veelzijdige artieste die met haar vocals en uitstraling de fan siert in intimiteit en extraversie. Wie houdt van avontuur, komt hier aan zijn trekken.
Pitou (****) is een Amsterdams collectief. Het combo heeft een zangeres, die een warme, kristalhelder mooie stem heeft. Een sprookjesachtige wereld gaat open, zachtmoedigheid, intimiteit borrelt op in hun dromerig sfeertje. Ze durven op te bouwen en de registers eens open te trekken, wat tekent voor een flirt met de heupspieren.
Carla Prata (****) is een 21-jarige Angolees-Portugese R&B-artieste, beïnvloed door een amalgaam UK hiphop, afrobeat en hedendaagse R&B. De jonge beloftevolle parel verbindt de old skool fans als de nieuwe lichting. Ze kan het ver schoppen.
Het is meteen duidelijk in de sound van waar het Zweedse vrouwelijk drietal Vero (***) (begeleid door een extra drummer) de mosterd heeft gehaald. De 90s grunge rock linkt ons aan Sleater Kinney, Sonic Youth en Pixies. "Cupid" is een in-your-face nummer met een fijn melodieus refrein. De zachte en snedige zang refereert aan PJ Harvey. "Heather" ging verder op diezelfde rauwheid. Nog beetje meer pit in de set en dan is alles ok …
Binnen de elektronische muziek tast BLEUM (****) de grenzen af, ze klinken aanstekelijk als breekbaar; geen probleem voor het duo die zich goed weet te manifesteren binnen de elektronische muziek.
Sylvie Kreusch (*****) verbindt sensualiteit met gevoeligheid op een zodanig uiteenlopende wijze dat je, eens onder hypnose, niet meer wil terugkeren naar de realiteit. Ze intrigeert door haar veelzijdige vocals. Ze is omringd door muzikanten die perfect op haar en op haar stem zijn afgestemd. Een erotiserende spookachtige wereld opent zich …
Het was even wennen om het Schots punk duo Memes (***1/2) begeleid te zien door opgenomen drumtracks, maar die onwennigheid viel al snel weg in opener "Heavy Night". Ze klinken overtuigend door rake gitaar hooks, strakke baslijnen, drums à la Motörhead en absurde teksten in "J.O.B.S" en "Funny Man". Ok als bandje, maar kon ons toch niet volledig boeien …
We citeren: ''John Francis Flynn is een zanger en multi-instrumentalist wiens werk draait rond traditioneel en folky materiaal uit Ierland. Hij is medeoprichter van de band Skipper's Alley, waarmee hij uitgebreid door Europa en Amerika toerde.'' John Francis Flynn (****) ademt met zijn bijzonder emotionele stem die Ierse traditie uit, vaak kom je in een tranendal terecht, maar vooral zorgen de folky aanvoelende soundscapes ervoor dat je moeilijk kan stil zitten.
De muzikanten van de Zweede superband Amason (***½) hebben reeds ervaring opgedaan in allerlei projecten, o.m. van The Tallest Man on Earth, Miike Snow, Dungen en Lykke Li. Die ervaring is meteen ook te merken op "N.F.B." zonder onorigineel te klinken. Dit nummer heeft iets mee van Arcade Fire, zelfs Kate Bush en al zeker als daar wat vogelzang komt tussen piepen alvorens het geheel los kletterde. Het catchy "Kelly" klinkt dan meer als iets wat Arsenal zou gemaakt hebben. Het publiek (in deze vooropgenomen korte set) was zeer enthousiast en gaf een goede indruk van hoe deze band het live echt vanaf brengt.
Potige indierock en (Franse) disco synths vinden we terug in de sound van het beloftevolle Britse Wet Leg (****½). Een rechttoe-rechtaan karakter, wat we meteen hoorden op "Wet Dream". De frontvrouw zet, zonder scrupules, op de song mannen met ongewenst machogedrag op hun plaats. Op het The Breeders-achtige "Supermarket" wordt de catchiness naar een hoger niveau getild. De afwisseling van hoge en lage zanglijnen, dito gitaarspel maakten van "Oh No" een uiterst gezellig nummer. Mooneye (****) is al een tijdje gekend in het zuidelijke deel van de Lage Landen en verdient zeer zeker een plaatsje op ESNS. Frontman Michiel Libberecht beschikt over een geweldige backing band, en leverde een prachtig drieluik af. In een soort van loods klonk "Blackriver" nog weidser dan we gewoon zijn. De kenmerkende melancho-zang van Libberecht ontplooide zich volledig op "Time to Move Away from Here". Na De Nieuwe Lichting (2019) verdient Mooneye alvast meer. We duimen alvast!
Niet alleen de UK of de USA leveren post-punk acts af, ook Frankrijk exporteert stilaan interessante bands in hetzelfde genre. Zo zijn er de mannen van Unschooling (***) die op ESNS hun muzikaal kunstje onderstreepten. "Wet Sidewalks" volgt met een monotone zangstem, strakke gitaarmelodieën en pulserende bas en drums, naar het voorbeeld van Television en Gang of Four. Melodieuzer ging het er aan toe op "NYE" met een fraaie uiterst originele outro.
Voor de nodige dosis classic rock n' roll moest je bij het Noord-Ierse Dea Matrona (**) zijn. Op "Stamp on it" was hun muzikale kunde sterk, referenties als Wolfmother of Joni Mitchell borrelden op. Het ging dan meer richting Jack White, AC/DC zelfs op "Nobody's Child". "Make You My Star" was een fraaie afsluiter. Helaas voelde het geheel wat onaf aan. Live maken ze ons nieuwsgierig hoe ze zullen evolueren …
Ze zien er misschien uit als een lollige brassband, maar schijn bedriegt … Het Sloveense drietal Pantaloons (***) brengt met drums, saxofoon en sousafoon (familie van de tuba) ska doorspekt met jazz, breakbeat en dubstep. "Komercale" was een rustig opwarmertje terwijl "Kreker" een plezante oorworm was. Onmogelijk om hierbij stil te zitten! Helaas was het van te korte duur en was het dus moeilijk in te schatten of deze act een set lang even aantrekkelijk zou klinken.
De Portugese funk formatie The Black Mamba (**½) heeft al enkele platen uit, alsook interessante tours gespeeld en tekende zelfs voor een deelname aan Eurosong. Via ESNS kregen ze de kans meer fans en geïnteresseerde bookers te overtuigen. "Slow it Down" was een gestage groovy binnenkomer, terwijl ze op "I Want my Money Back" al meteen twee versnellingen hoger speelden. "Rock me Baby" werd met dezelfde behendige strakheid gespeeld, al verloren we wat onze interesse door de soms vlakke lyrics.
De vijf Oostenrijkers van Sharktank (****) brengen een unieke mix van zachte lofi indiepop en rake, ironische raps. Al op opener "Washed Up" voelde die combinatie origineel aan en was het potentieel duidelijk. Bevestigen deden ze met het poppy "Too Much" dat een enig refrein bevatte. Het innemende "For Myself" bleef na hun krachtige performance nog lang nazinderen. Het is zeker en vast uitkijken naar een gig van deze band op Belgische bodem.
De zoveelste punkband, hoor ik je zeggen? Panic Shack (***) is niet zomaar een punkband… De DIY en compromisloze full female band schopt graag met volle overtuiging tegen heilige huisjes. "Baby" klinkt misschien sarcastisch maar in hun overgave neem je ze best maar au sérieux. Nog meer straight into your face klonken ze met "The Ick" die guurder en puurder klonk dan Dreamwife. Het afsluitend dansje gaf het nummer nog meer punch. Op zijn Black Flags of Dead Kennedys speelde het vijftal met "Mannequin Man" een oorworm van jewelste.
Afgaande op de beschrijving mochten we ons met de Duitse Albertina Sarges (*****) verwachten aan avant-gardistische pop beïnvloed door dreampop en post-punk. "Rollercoaster" is al meteen een sterk voorbeeld. Op boeiende wijze zingt ze thema's als feminisme en gender stereotypes, als in "Free Today". Ze is half geschminkt, kijkt het publiek recht aan en betrekt hen er close bij. Twee nummers hebben we gehoord en we waren al verkocht aan de muzikale exploten van deze boeiende artieste.
Surf punk uit de Baltische staat Litouwen van de driekoppige band Shishi (**½). Ze openden met "Istanbul". Ongelofelijk sterk nummer. Op "Na Na Na" waren we echter wat minder geprikkeld; op enkele missers op gitaar na, speelden en zongen ze alledrie heel strak.
Het afsluitende “Mafitishei" maakte het nog goed, al ontbrak hier wat punch en originaliteit.
In een donkere en minimalistische club waren de Spaanse punkers van Podium (****) volledig in hun element. Op z'n IDLES barstte "Céntrate" helemaal los. Ook al zat de frontvrouw er soms naast met haar in het Spaans gezongen vocals, het ontbrak niet aan pure rauwe energie en enthousiasme. "Siempre Mal" leunde meer aan bij de 90s industrial metal à la Ministry. In "La Noche" ontrafelde dit genre verder, en sloot dus een krachtdadige set af met een welgemeende uppercut.
Nog een plaatsje voor enkele Belgen op ESNS 2022 … Het Brusselse Commander Spoon (****) speelt experimentele jazz met hiphop, rock en elektronica. "Jazzclub" had een ongewoon, complex begin maar al snel ging dit naar een boeiend eclectisch geheel dat deed denken aan BADBADNOTGOOD. Op "Belcanto" schakelden ze even terug zonder aan intensiteit in te boeten. In het lekker scheurende "Spoonfield" speelden de vier hun eigen versie van rock. Doeltreffend! Benieuwd wat ze nog meer in petto hebben.
Voor psychrock was je bij A/lpaca (***) aan het juiste adres. Dit Italiaans kwartet brengt met verve vintage kraut- en surfrock, wat meteen in "Beat Club" hoorbaar was. Op "Make it Better" werd de sound nog psychedelischer en leunden ze sterk aan bij King Gizzard and the Lizard Wizard en Ohsees. Het lekker pulserende, splijtende einde doen het beste vermoeden. Sterk potentieel van deze band.
Nog een hoogtepunt van deze eerste ESNS-avond was de zachte neo-soul en folk van Beharie (*****) uit Noorwegen. In een gezellige huiskamersetting bracht hij met vier extra muzikanten een prachtige versie van "Don't Wanna Know". We kregen kippenvel door zijn zang, het fijne gitaarwerk en de mooie balans met de backing vocals. In "Won't You Let Me Go" prikkelde Beharie ons nog meer, ook al was dit opnieuw een andere insteek dan het opgenomen nummer. Zijn frisse, zuivere stem maakte het geheel compleet. We zijn dan ook uiterst benieuwd hoe hij in levende lijve zal klinken.
In een mistige kelder brachten de drie Hongaren van Jazzbois (***) wat verpozing met lo-fi triphop jazz. Zachtjes begonnen ze hun set met "Narctis" waarbij de keyboards op het voorplan kwam. Het trio voerde ons mee in hun zweverige, psychedelische trip, die zachtjes eindigde. Op het afsluitende "Monsun" zette de bassist de toon. In een kletterende, opzwepende passage halfweg, pakten ze uit met hun skills. Deze licht verteerbare jazzact was een fijn tussendoortje!
Een band uit Oostenrijk opnieuw en deze keer met wereldmuziek die allerlei genres integreert
Takeshi's Cashew (***). Zij haalden in het enige langgerekte nummer "Sterndüne" alle invloeden aan. De klassieke opstelling met gitaar, bass en drum werd aangevuld met een djembe, een houten dwarsfluit en een soort van doedelzak. Wat begon als desert blues à la Touareg ontplooide zich verder in opzwepende krautrock. Hier waren we even op wereldreis.
Als een van de afsluiters van de eerste dag was daar de jonge Londenaar Kai Kwasi (***) die met zijn zachte soulstem en dromerige indie tunes ons verwende. We kregen een goede indruk (en dat van zijn 3 bandleden) in het korte, krachtige "Ain't That Just the Way". Iets trager ging het er aan toe in "Jugular" waar zijn zang een prominente rol kreeg. De leuke R&B-outro was ook mooi meegenomen. Ten slotte werd alles uit de kast gehaald op "To Insight a Riot".
De eerste ESNS-avond kwam op zijn eind met een gepast feeëriek electrofeestje door de Franse Irene Dresel (***). Met samples en percussie begon ze haar kleurrijke set, "CHAMBRE 2". Vlot ging ze van new wave naar dance, zachte house en strakke techno. Dresel liet "Je t'aime (edit)" en “Rajadamnern" erop vaardig aansluiten. Opzwepende songs en een act die gepast deze avond ESNS besloten …
Dag 2 - donderdag 20 januari 2022
De popdiva uit Praag Amelie Siba (***1/2) brengt een visueel potje pop/alternatieve muziek met een dansbare twist. Een beduidend emotievolle, gevoelige sound. Op het podium laat ze zich omringen door dansers, die perfect door hun bewegingen die gevoeligheid uitbeelden. Amelie heeft een sterke stem en uitstraling, het is een popartieste en singer-songwriter die perfect de dromerige weemoedige sfeer in haar muziek omkadert met aanstekelijke beats.
De carrière van Travis Birds (****) is pijlsnel de hoogte in sinds 'Coyotes' van 2019, titelsong van de tv ‘La Casa de Papel’. Met de gitaar en haar kristalheldere, breekbare stem doet Travis Birds je wegglijden in gedachte. Een dromerige aanpak. Het Zuiders accent geeft elan aan de sound.
Sana Gari? (***1/2) is een moderne art electro-rockband uit Belgrado, Servië. Het klonk groovy, breekbaar en sprak de dansspieren aan. Culturen werden verbonden.
Aanstekelijke rock muziek uit Zweden krijgen we van Melby (****). De lichte, semi-psychedelische folkpop intrigeert. De muzikale omlijsting is herkenbaar tussen toegankelijkheid in poprock en alternatieve folk. Matilda Wiezells haar vocals zijn betoverend stem. Fijne ontdekking.
Rita Ray (*****) is een jonge singer-songwriter en componist uit Estland, die zich toelegt op blue-eyed soul, klassieke R&B en old-school disco. Ze brengt een meeslepende liveshow met band plus soms het Pärnu City Orchestra voor de symfonische feel. Klassieke muziek, opera - want Rita Ray heeft een stembereik van een operazangeres - soul en pop zijn aan elkaar gewaagd; een veelkleurig geheel. Ze laat een diepe indruk na. Indrukwekkende performance.
De naam zegt het zelf, Funk Shui (****) is een uit Noord-Macedonië band die funkrock speelt. Ze kleuren graag buiten de lijntjes. Ze experimenteren en improviseren graag. Een bijzonder interessante band.
De Portugese formatie Bruno Pernadas (*****) zoekt de grenzen op tussen jazz, wereldmuziek en pop rock. Voegt daar elektronische soundscapes aan toe, en bewijst daardoor een band te zijn die niet alleen van veel markten thuis is, maar ook verschillende zuiderse en westerse culturen met elkaar verbindt.
Feng Suave (****) is een alternatief soulduo uit Amsterdam. De vocale aankleding is breekbaar en krachtig; een zachtmoedige gitaar baant zich een weg in het geluid.
Dromerige rock en soul worden gecombineerd. Live zijn ze begeleid door piano en drums. Een meerwaarde. Mooi.
We citeren: 'Aramboa (****) is het alias van de Weense producer Moritz René Scharf. Vanuit een jazz-achtergrond begon hij als teenager elektronische muziek te produceren.’ Net door de experimentjes, verlaat Aramboa de comfortzone, en komt je terecht in een bont allegaartje die houdt van improvisatie in jazz en aanverwante stijlen; een oneindige speelvijver. Wat een muzikale schoonheid.
The Lounge Society (*****) komt uit West Yorkshire, UK. Ze brengen een potje aanstekelijke, groovy funkende rock. Er is een intrigerende hypnotiserende psychedelische tune Lekker en aangenaam klinkt het.
Onze Belgische trots The Haunted Youth (*****) komt sterk voor de dag met hun hypno-psychpop. Vanaf de eerste song sleuren ze je mee naar een droomwereld door die repetitief opbouwende tunes. We genieten van hun kleurrijke pop, door die lekker verschroeiende drums, keyboard en gitaarriedels.De vocals zijn emotioneel en catchy waardoor een veelkleurige wereld voor je open gaat. Het mysterieus geluidje dat er wordt toegevoegd, is een duidelijke meerwaarde.
Zwitserse acts zijn op deze editie eerder zeldzaam. De vier surfrockers van Annie Taylor (****) speelden met verve. De energie in opener "Telephone" was letterlijk voelbaar. De charismatische frontvrouw imponeerde met haar vocals. Iets meer uptempo en lekker scheurend was "She Loves You No More". Denk maar aan Blondie in punkversie!
Groovy alternative soul en R&B hoorden we bij Hauptman (***). De Sloveen hoort thuis in klassieke jazz. Hij wordt omringd door talentvolle muzikanten. In een korte set brachten ze een medley van "Finished, Not Perfect", "Like a River", "Baby Come Back" en "Sometimes", fraaie gezellige, innemende composities, ondersteund van een warme, zachte zang van Hauptman en de backing vocals.
Combos - Trashpunk uit Noorwegen die niet moet onderdoen in de huidige scene… De trashy gitaar hooks en de beukende bas van Combos (***) zorgen voor adrenalinestoten en een energieke sound. Het moshpittend publiek in deze vooraf opgenomen stream was helemaal mee met de grillen en grappen van Combos. Het sarcastische "Combos for Life" miste zijn doel niet terwijl "Superboy" er eentje was van zelfspot.
Verrassend was de originele mengeling van grunge, nu-metal en funk van de vier Duitsers van Slope (***). De funky intro "I'm Fine" sloeg plots over naar grunge om uiteindelijk met een knallende Rage Against The Machine passage te eindigen. "Truth Machine" borduurde verder op die trashy nu-metal, terwijl de vocals van de frontmannen krachtiger werden.
OK, de lyrics waren niet even boeiend als de sound. "Purple Me" sloot af met een outro die Tom Morello zou bedacht hebben.
De Spaanse Carola Ortiz(*****) heeft al heel wat ervaring opgedaan in haar drie soloplaten en in tal van medewerkingen. Het is een klein mysterie dat ze nog niet gekend is. In een klassieke opstelling van Spaanse instrumenten begonnen Ortiz en haar muzikanten aan een sound van melancholische flamenco, "Ala, Bat! Sí, Adeu". Het nummer wordt in mysterie ondergedompeld en is gekenmerkt van een opzwepende opbouw. Overtuigend!
Het weemoedige "Corro per la nit" heeft een breekbaar stukje en is anders een heel expressief nummer. En verder hadden we hier een sterke performance.
Eén van de weinig Roemeense exportproducten op ESNS-bill, was het duo Balkan Taksim (***), een combinatie van Balkan, folk, psychedelica en electronica grooves. Iets tussen Dave Sanders en Omar Souleyman, maar dan met meer traditionele Balkan roots, o.m. opener "Foia Verde" was wel heel duidelijk. "Anadolka" klonk gezapiger en deed soms wat denken aan Brian Jonestown Massacre. "Zali Zare" bleef boeiend door de traditionele luit die gekleurd werd met een wah-wah pedaal. Goed, maar ook niet meer dan dat …
Het Spaanse Dharmacide (****) speelde strakke, dromerige en opzwepende shoegaze, in de voetsporen van DIIV en in momenten Slowdive, My Bloody Valentine en Beach House. De kenmerkende shoegaze sound was meteen hoorbaar in het strakke "Breezing". De vocals waren soms prevelend in dit geheel, maar overtuigden meer in de hogere en krachtige passages. "Depressed" was een duistere rollercoaster met een weerbarstig einde. Het tedere "Dreams" onderstreepte de weemoed. Interessant bandje dus.
Francis of Delirium (****) is een trio met bandleden die oorspronkelijk geboren zijn in de VS, maar gevormd werden in Luxemburg. De indie rockformatie rond Jana Bahrich klinkt met "In the Funhouse" aanvankelijk als Jimmy Eat World of Sleater Kinney maar evolueerde tot iets unieks. Bahrich' stem leek niet op haar sterkst in "Let It All Go". In vlagen hoorden we Soccer Mommy, Phoebe Bridgers of Lucy Dacus in de afsluiter "I Think I'm Losing". In deze drie nummers konden ze ons vlekkeloos overtuigen van hun potentieel!
Het in Bologna gevormde en nu in Londen gevestigde Qlowski (***) rond het duo Michele Tellarine en Cecilia Corapi, brengt dark post-punk dat scheurt, stoot als zalft en troost. Corapi's dromerige vocals in "A Woman" dompelden het nummer onder in dreampop dan post-punk. Tellarine pakte in "Lotta Continua" uit met een postpunk-achtige stem in analogie van The Sound, Television of Omni. Het nummer kletterde voort tot Corapi 'stem het geheel zoet afsloot. Strak gespeeld en fris klinkend, maar we misten hier en daar nog wat punch of originaliteit.
De epische postrock/metal van het Belgische Pothamus (***) mocht ook aandraven op deze Nederlandse showcase. In een duistere zweem en op z'n slow core's vatten ze "Orath" aan, die uiteindelijk hun enige song op de stream bleek te zijn. Geen erg want in dit nummer gingen ze vlot van postrock naar slowcore tot gothic metal, sludge en dark metal. De diepe, donkere vocals, ruw, diep tot uiterst hoog overladen de song in gepaste dramatiek. Met een knipoog naar Amenra en Wiegedood.
De Fransman Mezerg (****) waagt het om alleen op een podium te staan. Hij gebruikt handen én voeten om op de elektronische instrumenten te spelen. "Groningen" lijkt een ode aan ESNS waar hij rustig tokkelt op zijn synths. Met zijn voeten krijgen we enkele drumbeats terwijl hij verder de keys aanslaat. Wat een intensiteit in spel en uitdrukking! Iets tussen Caribou en LCD Soundsystem maar dan zonder vocals; funk, jazz, acid en techno worden toegevoegd. Hij laat het nummer alle kanten uitgaan om af en toe eens naar de beginmelodie terug te gaan! Fijne ontdekking.
De ervaren Deense band VOLA (***) jongleert met nu-, alternative gothic metal, grunge, hardrock en zelfs trip hop. "Head Mounted Sideways" duurde nog geen zes minuten waarin die waaier aan invloeden aan bod kwam. De sterke vocals bewijzen dat het in het metalgenre niet enkel gaat om loeiharde gitaren, drums of basses. Het strak gespeelde "Straight Lines" met een bijna onnavolgbaar drumritme was opnieuw een uitstekend pronkstuk van de band. In de setting imponeerden verder de lazers en het lichtwerk.
Dag 3 - vrijdag 21 januari 2022
Michael Aldag (***1/2) is een jonge, beloftevolle singer-songwriter die van poprock een sprankelend geheel maakt. Hij verbindt verschillende generaties.Een bijzonder artiest weliswaar. In de paar nummers hoorde ik een klasbak, een talentvol iemand met een sterk charisma. Er zijn nog groeimogelijkheden, maar het potentieel is hier duidelijk.
De Italiaanse art-pop artieste Marta Del Grandi (*****) biedt een sprookjesachtige, mysterieuze sound, die licht en donker kruist; de weemoed straalt en een gemoedsrust daalt over je. De intens mooie vocals, de viool en het bedwelmend klanktapijt hebben over het algemeen overtuigd.
De muziek van Duo Ruut (****) ('Duo Vierkant') komt neer op het raakvlak van twee jonge Estse muzikanten en songwriters sinds 2017. Hun geluid verbindt een enkele Estonian citer met twee opmerkelijke stemmen. In het minimalistisch, intieme kader, straalt het duo enorm veel kracht uit. Een breekbare, zweverige sound. Ze experimenteren graag. De cultuur van Estonia wordt uit de doeken gedaan. Een mooi geheel.
De Franse Singer-songwriter Théo Charaf (****) weet blues met folk te mengen. Stem en gitaar vinden elkaar van weemoed en melancholie. Hij is een begenadigd gitarist met een warme, breekbare stem.
Het Berlijnse duo AVAWAVES (*****), violist Anna Phoebe en pianist Aisling Brouwer, nestelt zich in in filmische vertellingen die een emotionele reis doen opborrelen, lezen we. Het duo verstaat de unieke kunst om traditionele instrumenten (als viool) te binden aan het hedendaags klanktapijt. Zachtmoedigheid en geluidsnormen overschrijdend gedrag kruisen elkaar. Ingetogenheid, groove en mysterie samen in een sprookjesachtige wereld. Een mooi experimenteren. Een getalenteerd duo dat elkaar perfect aanvult.
De Franse muzikanten en zangeres QUINQUIS (*****) zoeken de grenzen van de elektronica muziek op, intiem, donker en mysterieus. De vocals zweven over de sound. Er wordt een meeslepend sfeertje gecreëerd en er zijn mooie experimentjes.
We citeren: ''Voor hun debuut-EP 'Dansu' sloegen de Belgisch-Japanse artiest Aili Maruyama en 'Transistorcake' Orson de handen ineen. Het duo werkte tijdens de lockdown door en produceerde een wonderbaarlijk fris klinkend muziekproject.''Aili (***1/2) brengt intimiteit, beats en dance samen. Een fris en monter geluid is het resultaat. En in dat klankspectrum horen we experimentjes. De vocals spelen ook een voorname rol, ze klinken aanstekelijk als breekbaar.
Singer-songwriter Florence Arman (****) werkte met artiesten als Rhys Lewis, The Kooks, Barns Courtney, G-Flip, Bakermat, Filous en Harry Hudson. Ze heeft een zeemzoete stem en brengt een lichtvoetig, emotievol geluid. Het is een veelbelovende popartieste die op uitgekiende wijze de harten sneller doet slaan. Een dromerig concept, waarbij we ons gewillig lieten meevoeren naar verre, mooie oorden.
We citeren de biografie: ''Discovery Zone (*****) is het alias van muzikant en multimedia-artiest JJ Weihl, tevens oprichter van experimenteel popproject Fenster. Opgevoed in New York en nu gebaseerd in Berlijn, creëert Weihl popmuziek, videocollages, powerpoints en algoritmische kunstexperimenten, die de holografische lijnen en codes van onze realiteit verkennen, en wat het betekent om mens te zijn in verhouding tot cyberspace.'' Door het elektronische vernuft, de tot de verbeelding sprekende beelden en de mooi sprekende stem doet Discovery Zone wat denken aan avant-garde muzikanten of een Berlijnse Diva die op sensuele wijze je hoofd op hol doet slaan. Een hypnotiserende performance. Er is een prachtige wisselwerking tussen beeld, klank en een fantasie prikkelende stem.
De Noorse pop van Hanne Mjøen (****) klinkt toegankelijk, gevoelig. Er is ook een zekere experimenteerdrift. Ze heeft een sprankelende stem en een sterke uitstraling. Een aangename kennismaking.
Joe & the Shitboys (***1/2) is een collectief muzikanten met maatschappij kritische vertellingen. Er is ook een portie humor. Ze stampten lekker om zich heen. Ontspannende en heerlijke set.
De Franse formatie Structures (****) doet het post-punk genre heropleven, Er is die kenmerkende 80s revival met een psychedelische tune, die de sound aanstekelijk, opzwepend maakt. Een donker, vaak grauw verhaal en muzikaal dansbaar. Schitterend!
De Berlijnse formatie Gewalt (****) speelt grauwe, rauwe, razendsnelle noise industrial rock. In de biografie lezen we: '' De façade bestaat uit machinale beats, klikkende gitaren, het geroezemoes, de schoonheid van sonische druk en de absentie van enig licht." Er zijn referenties met Einstürzende Neubauten, Klaus Kinski en ja … Pharrell Williams. Een overtuigende, energieke sound.
Smash Into Pieces (****) zijn alternatieve rockers en kregen de verdiende aandacht door het intense touren en het releasen van zes studioalbums; ze synchroniseren hun muziek met filmische video-episodes. Live delen ze mokerslagen uit, een ondoordringbare geluidsmuur. Smash Into Pieces is één brok energie.
De Nederlandse Brass band Jungle by Night (*****) integreert krautrock en jazz. Ze improviseren graag en maken er een feestelijke boel van, door wilde blazers, lekkere percussie en een gestroomlijnd klanktapijt.
Het Finse viertal Cyan Kicks (***1/2) tekent voor spannende, energieke elektronische rock, met een speels, emotioneel, melancho toontje in de voetsporen van Pvris en Chvrches.
De Italiaanse psychedelische rock van Big Mountain County (****) is iets om live te beleven. Een strakke sound vol adrenalinestoten.
Anushka Chkheidze (*****) is een opkomende Georgische elektronica-producer. Ze dompelt je onder in een ritmisch zalvend EDM /Ambient sfeertje. Intimiteit en ingetogenheid staan voorop. Wat een intensiteit, ‘een reis voor de geest door tijd en ruimte’
Rodeo (***) begonnen in 2014, is beïnvloed door de stonerrock van Kyuss. Ze zijn waarschijnlijk de enige stonerband die zingt in het in Euskara (Baskisch). Origineel in de vocals, maar oud vertrouwd in de sound. Fijne toevoeging uit Spanje.
Het Nederlandse altrocktrio Paceshifters (***1/2) heeft al een sterke live ervaring op de podia en festivals. Een energieke band die refereert aan de 90s. Ze spelen aanstekelijke refreinen en de vocals spreken tot de verbeelding. Hier kunnen we even headbangen met de luchtgitaar in de hand.
"Het concert was een totaalbeleving, de perfecte postmetal sound die verschroeiende mokerslagen uitdeelt, je tegen een geluidsmuur kwakt en die emotioneel raakt. Kortom, een emotionele confrontatie met al onze innerlijke demonen" schreven we over het optreden van onze Belgische trots Psychonaut (*****). Het verslag kun je hier nog eens nalezen.
Psychonaut doet nogal emoties opborrelen in sound en vocals. Saxofonist Dieter Vaganée kan wat rust brengen. Maar wat een wervelstorm… o.m. “The Fall of Consciousness” klinkt verschroeiend, intimistisch. Indrukwekkend.
Het Brusselse kwartet Echt ! (*****) brengt een soort vervormde jazz fusion, met een elektronica 'touch'. De lichtshow op het podium zorgt voor een driedimensionale totaalbeleving, waardoor beeld en klank perfect in elkaar vloeien. Echt! verlegt grenzen binnen de jazz te verleggen, improviseert in hun elektronica en produceert op die manier een onaardse klanktapijt.
De artiest CouCou Chloe (****) afkomstig uit het Franse Nice is medeoprichter van het invloedrijke NUXXE collectief, en met haar opmerkelijke kijk op gedeconstrueerde clubmuziek won ze wereldwijd fans. Ze brengt een futurisme aan klanken waarbij grenzen worden afgetast en verlegd. Coucou Chloe zorgt voor een bevreemdend slot van deze derde ESNS af, met een feestje, waarbij je lekker over de dansvloer zweeft. Een hypnotiserend gevoelig geluid van deze elektronica virtuoze met haar bijzonder tot de verbeelding sprekende stem.
Dag 4 - zaterdag 22 januari 2022
Zonnig, melancholisch en in een majeur toonaard. Dat is het geluid van de 4-koppige indieband Elephant (***1/2). Melancholische popmuziek met een excentriek randje, voor fans van Wilco, Andy Shauf en Big Thief. Zeemzoetigheid hoeft niet te resulteren in een saai of klef allegaartje. Hun songs geven een soort weemoed die je tot rust brengt. Eenvoud en doeltreffend.
Als introductie citeren we even: ''Cero Ismael (****) timmert snel aan de weg in de alternatieve hiphopscene van Nederland. De Amsterdamse artiest maakt soulvolle, poëtische tracks met invloeden uit zowel traditionele als moderne R&B. Zijn debuut EP 'Blue Man' was een melancholische en dromerige aangelegenheid, terwijl Cero's recente singles meer experimenteel en funky klinken, waaronder 'PUBLIK', dat ons leert om euforische momenten te omarmen''. Het interessante aan Cero is dat hij in die brede waaier aan muziekstijlen enorm veel emoties verstopt in zijn muziek, maar ook in zijn stem. Hij kan diverse toonaarden aan in die raps en soul. Binnen die R&B een sterke aanrader dus.
Ze groeide op met ABBA, Tears for Fears, Talk Talk, Fleetwood Mac en The Bee Gees en begon op 16-jarige leeftijd te experimenteren met genres, geluiden en productie. Mazey Haze (*****) combineert deze invloeden met liedjes die haar diepste en donkerste gevoelens verwerken en uitdrukken. Op haar jonge leeftijd lijkt ze een 'oude ziel in een jong lichaam', en dat is een compliment. Hoewel ze haar kristalheldere, breekbare maar ook krachtige stem laat spreken laat Mazey haar omringen door muzikanten die die vocale sterkte alleen maar aansterken, waardoor een onaardse magie ontstaat. Binnen een weemoedige en melancholische omkadering, voert Mazey Haze je weg. En dit met een donker randje, eentje dat echter aanvoelt als dat deken tegen duistere gedachten. Mooi!
MEROL (****) is de Nederlandse zangeres en songwriter Merel Baldé, die in 2018 doorbrak met smashhit “Lekker Met De Meiden”. Ze maakt Nederlandstalige pop met 80's disco-invloeden, op ESNS brengt ze echter nieuwe nummers, want in april komt een nieuwe plaat uit. “Patronen” en “Vol” zijn alvast twee groovy, aanstekelijke, dansbare songs, ook al zit er iets breekbaars en emotioneel in haar vocals. Het speelse karakter is nooit ver weg. Een singer-songwriter die op het gevoel en op de dansspieren inspeelt. Een feestelijke stemming dus. Benieuwd hoe de nieuwe plaat en haar tour ons landje zal intrigeren …
Het Amsterdamse Loupe (***1/2) speelt indierock met een stevige ritmesectie en gitaar, een speelse zang siert de sound. De songs zijn mooi uitgekiend, hebben een zweverig psychedelisch zweverige tune en zijn op die manier weemoedig intiem meeslepend. Op het eind trekt Loupe plots de registers open en is het meer rockend. Verrassend goed!
De Nederlandse folkzangeres Sophie Staat (****) groeide eind jaren '90 op in de voormalige, inmiddels gegentrificeerde volksbuurt de Pijp. Tegenwoordig schrijft ze, samen met compagnon Wieger, over de gevolgen van gentrificatie in Amsterdam. Ze staat garant voor maatschappijkritische songs, die stof tot nadenken zijn. Ze brengt een levenslied over Amsterdam en over de dagdagelijkse dingen uit het leven. Het beklijft en het pakt ons. Meteen willen we het onrecht bestrijden.
Son Mieux (****) is de 7-koppige band die momenteel samenwerkt met singer-songwriter Camiel Meiresonne; trouwens het veelgeprezen eerste album 'Faire de Son Mieux' van 2019 konden ze op de kaart zetten. Ondertussen is er al een tweede plaat uit 'The Mustard Seed', die speels, aanstekelijk, goed klinkt. Op ESNS leverden ze hun visitekaartje af. Hun rock werd in een toegankelijk jasje gestopt.
Beachdog (*****) die in november nog een allereerste 7 inch EP uitbrachten, kondigden nu hun self-titled debuutalbum aan. Het album komt uit eind april, nu momenteel de eerste single “Dog”. De single is er samen met de video, die nu te bekijken is op YouTube Beachdog - Dog (Official Video) - YouTube. Beachdog is een gedreven bandje dat lonkt naar een live-ervaring. Een korte, energieke overtuigende rockset die een ruim publiek kan aanspreken.
Future Husband (****) is de Nederlands-Nigeriaanse singer-songwriter Adura Sulaiman. Na het intens internationaal toeren (met Sofie Winterson en Feng Suave) ligt de focus nu op haar eerste soloproject. Het soulvolle in haar stem, combineert Adura met een aanstekelijke sound. Een intieme en groovy set. Een prachtige combinatie.
Eén van de spannendste nieuwe namen uit de Nederlandse garagepunk is Cloudsurfers (****) en … het klinkt onvoorspelbaar, zweterig, vlammend. Vanaf die eerste song legt de band de lat hoog, alle registers worden opengetrokken. Kort en krachtig. Het klinkt als een denderende bulldozer. We werden letterlijk omver geblazen.
Froukje - De Rotterdamse zangeres is jong, maar heeft zeker wat te vertellen. De debuutsingle “Groter Dan Ik”, over de klimaatcrisis, is erg populair. Froukje (*****) zit op het Notch label. Een doorbraak was er met de EP van 2021 'Licht en Donker', waarbij een andere single viraal ging op Tiktok. De toekomst ziet er rooskleurig uit, maar we wilden weten of ze ook ons kon overtuigen. Het typische Rotterdamse accent en het speelse, sprookjesachtige spreekt tot de verbeelding. Bedwelmend heerlijk! Ze is ook een een klasse entertainer die haar publiek in de stream aanspreekt. Ze heeft een sterke stem en laat zich omringen met muzikanten die haar perfect aanvullen. Liedjes die blijven hangen, en die je prompt kunt meezingen. Kinderlijk onschuldig en zachtmoedig goed, dat is net het mooie aan deze prinses van het levenslied die jong en oud weet te bereiken. Een zachtmoedigheid die we nodig hebben in deze harde wereld…
Als Ghanese jongen in Amsterdam-Zuidoost ontdekte Benjamin Bnnyhunna (*****) Ankomah hoe hij zich kon uitdrukken in de muziek. Er zijn experimentjes met diverse muziekstijlen, en hij flirt - ondersteund door topmuzikanten – tussen intimiteit en extraversie. Het is een veelzijdig artiest die jazz, hiphop, r&b en soul vermengt en in deze stijlen improviseert en experimenteert …
Haags markthuis ontmoet bouwmarktpop. Goldband (*****) levert muziek voor stukadoors en artiesten, voor handelaren en influencers. Je zingt mee met knallers als “Mijn Stad” en “Uber Uber” en je weet gewoon dat je de tekst nooit meer vergeet. Doorgebroken ondanks de pandemie, Goldband heeft meer afgelaste shows gehad dan daadwerkelijke optredens, maar ze bleven opnemen. Ze worden op handen gedragen, dit is het soort muziek waarmee een band als Doe Maar zoveel fans overtuigde… Nederlandstalige muziek die toegankelijk klinkt, met een stevige portie rock. Dat zijn het soort bands die blijvertjes kunnen worden. We genoten met volle teugen van hun hemelse aanstekelijkheid.
De Rotterdamse groep Dragonfruit (***1/2) heeft een liefde voor sample-heavy hiphop en neo-soul; de stuiterende drums van hiphop, de weelderige melodieën van R&B en de energie van club bangers, siert de band. Het debuutalbum 'Gears of the Giant Machine' is nu uit op Super Sonic Jazz Records. De band moet nog wat groeien, maar beschikt over voldoende potentieel en talent om door te breken.
Een ontdekkingstocht hebben we ervaren. Mooi om voeling te houden van wat er leeft en om naar te luisteren …
Organisatie: ESNS
Metalworksfest Battle 2022 - Bands in het genre die schreeuwen om ontdekt te worden! Metalworksfest Battle 2022
Kubox
Kuurne
2022-01-15
Erik Vandamme
Metalworksfest XL werd nogmaals uitgesteld, en is nu voorzien op zaterdag 12 maart 2022. De battle was door de recente maatregelen in eerste instantie kantje boord, maar kon toch nog plaatsvinden op zaterdag 15 januari, in Kubox, Kuurne.
We citeren het bericht op de facebook pagina: ''Onze ingeschreven bands gaan een heuse battle tegen elkaar aan. De band met de hoogste score van de jury en de band met de meeste publieksstemmen vallen in de prijzen. De winnaars van de Metalworks Battle versieren een plek op de affiche van Metalworksfest XL 2022.''
Hoewel het toch wat onwennig aanvoelt, een metal festival met zitplaatsen, mondmaskers en andere corona maatregelen. Bij metal heb je gewoon het publiek vooraan nodig MET een stevige moshpit. Ondanks het statische karakter zat de sfeer er toch goed in , vanaf de eerste tot de laatste band.
Crux Tenebris (***) , met een als pseudo zombie verklede frontman, moet het hebben van het creëren van een soort schrik effect, met koude rillingen op ons lijf. De gitarist en de basplayer Lex en Branco spelen messcherpe riffs, er zijn de oorverdovende drums van Goran en de vocals van de charismatische frontman Ken gaan door merg en been .
Crux TenEbris is een bandje met groeipotentieel binnen dat metal wereldje.
Cathubodua (*****) zorgt voor een sprookjesachtig sfeertje. Met hun album 'Continuum' lieten ze in 2019 al horen veel in hun mars te hebben. De band rond zangeres Sara Vanderheyden, bewees in het verleden je te doen wegglijden in een wereld vol magie. "De band brengt je in een soort occulte totaalbeleving, waarbij de fantasie wordt geprikkeld" schreven we over hun optreden op Devils Rock for An Angel vorig jaar.
Ook op Metalworksfest Battle haalt de band in de instrumentatie als in de vocals verschroeiend uit en zorgt ervoor dat je lekker wegzweeft. In die donkere sound is er een zekere gemoedsrust. De muzikanten zijn sterk en de band heeft met Sara een even sterke frontvrouw, met een bijzondere stem en uitstraling. Een onwereldse schoonheid!
Het gezelschap WUK ?! (*****) moet het hebben van uitzinnige fans voor het podium, die lekker beginnen moshen. In de huidige corona omstandigheid was dit dus geen evidentie. Maar het combo verbaasde muzikaal en tekende meteen voor een energieke, krachtdadige start. Hun virtuositeit intrigeerde en ze hadden charisma, de beweeglijke frontman voorop! Wat een riffs; evenzeer waren we onder de indruk van het drumspel van Bieke .
Dit is een ‘hard working band’, die verdomd goed overtuigde!
"A unique blend of metalcore, hardcore and other metal genres." Dit staat te lezen op de facebook pagina van Darker It Gets (***1/2) . Het gezelschap , zonder drummer weliswaar, brengt een technisch hoogstaande mengeling van uiteenlopende stijlen. Het is omgeven van een mooi, strak keurslijf. Adrenalinstoten kregen we!
Darker It Gets bestaat meer dan 10 jaar, de afgelopen jaren was het stil rond de band.
Het recente, gevarieerde 'Our Final Haven' onderstreept hun veelzijdigheid. Toch ervaren we een routineuze speelsheid. Darker it Gets liet de muziek voor zich spreken,
Obsolete Humanity (****) waren te zien met gasmakers en brengen een soort death metal, dat sterk aanleunt bij de donkere Industrial metal. Rauwheid en subtiliteit kruisen elkaar in de sound . Ze tekenen voor een beeld van donkere en griezelige kelders en paden waarbij het angstzweet uitbreekt.
In 2019 bracht de band een EP uit van diezelfde grauwheid . Live klinken ze overweldigend, alsof een bulldozer over je vege lijf heen rijdt. Aan bindteksten doet de band niet echt. Wat een versmelting van riffs , bonkende drums en indringende vocals, die koude rillingen bezorgt. Ze slaan je gewoonweg compleet murw met deze sound!
Anthrophagus (*****) bewees zich sinds hun ontstaan in 2007 binnen de ‘underground’ deathmetal als een talentrijke band en heeft ondertussen een heel ruime fanbase. 'Anima in Decay' is een bevestiging van hun talent in hun intense, donkere sound. Live overtuigend, met een link naar Wiegedood die op dezelfde verschroeiende wijze tekeer gaat, Zonlicht wordt geweerd. Wat een speciaal , overweldigend gevoel, mede door het entertainment gehalte en een dosis humor.
Scarbringer moest op het laatste moment verstek geven, door een corona besmetting binnen de band, en werd vervangen door Promise Down (***1/2) , een into-your-face metal band die goed heeft geluisterd naar een Motorhead. Hoewel muzikaal niet die link hoeft gemaakt te worden , stralen ze diezelfde intesiteit, energie en loudness uit . De registers worden open getrokken, Wat een oerkracht, een wervelstorm; dit was muzikaal pur sang!
Zij missen het publiek dat stevig mosht en danst,
Behind The Veil (*****) speelde zijn allereerste optreden, naar we vernamen … hoedanook waren zij sterk op elkaar ingespeeld . Ook hier in hun sound is er donkere emo terug te vinden. De combinatie van mannelijke en vrouwelijke vocals biedt een pittig karakter. Het is een charismatische band die feestelijkheid uitstraalt. Stilzitten was haast onmogelijk. Wat een podiumprésence.
Zij waren de publiekslieveling van de avond. Als dit hun eerste optreden was, chapeau. Een ontdekking.
Behind The Veil (winnaar publieksprijs) en Cathubodua (winnaar jury prijs) mogen optreden op Metalworksfest XL op 12maart 2022.
Info op http://metalworksfest.be
Organisatie: Metalworksfest
HeavyLake Metal Festival 2021 - Variatie en Energiebommetjes!
HeavyLake Metal Festival 2021
Festivalhal Overmere Donk
Overmere (Berlare)
2021-11-06
Erik Vandamme
De omgeving van Overmere Donk is doorgaans een perfecte omgeving voor lange wandelingen langs de waterkant, om dan eens te vertoeven in één van de restaurants gespecialiseerd in visgerechten. Een rustige omgeving dus, die dit weekend ruw werd verstoord door hevige gitaarriedels , knallende drum salvo's en bulderende vocalen.
Voor het eerst ging er een metal festival door in de Festivalhal van Overmere Donk onder HeavyLake Metal Festival.
Organisatorisch zat alles perfect in elkaar, de affiche oogde gevarieerd met bands als FireForce, Cult of Scarecrow, Exoto, Reject the sickness, Iron Mask en Objector. Een Belgische affiche dus van getalenteerde bands in ons kleine landje. De publiek opkomst was wellicht mager, maar dat kon de pret niet drukken. Twaalf uur lang, genoten wij met volle teugen.
Hopelijk komt hier een vervolg op, want dit festival is alvast een fijne toevoeging aan het aanbod van indoor metal festivals, een aanrader voor de doorsnee metal liefhebber die houdt van variatie én… energiebommetjes.
Een festival openen is nooit een gemakkelijke opgave. Devonport Band (***1/2) is een uit Lede afkomstige rock formatie die grunge, garagerock en typische hardrock van de jaren '90 combineert. Het zorgt voor een episch stroom aan energieke bommetjes. Trekpleister zijn de heldere vocals, de lekkere riffs en de drums die zorgen voor adrenalinestoten.
De band speelde voor een handvol fans, maar speelde alsof ze voor een volle zaal stonden. Met dit soort enthousiasme zien we veel potentieel in de band, die overtuigde met hun toegankelijke garage-grunge en hardrock.
Worlds Beyond (****) tapt van een heel andere vaatje. Deze symfonische metal band heeft een paar gitaristen die sterk voor de dag kwamen. Ze hadden ook een klassiek geschoolde zangeres die met haar indringende stem nogal wat aankon. Een spooky, sprookjesachtige wereld opent zich; het materiaal heeft een hypnotiserende inwerking. In het begin van de set leek alles nogal statisch en stroef te verlopen, maar gaandeweg - mede door de enthousiaste respons van het publiek - werden de registers meer open getrokken. Worlds Beyond kon op die manier overtuigen.
If I May (*****) bracht onlangs nog een knappe schijf uit 'As Above//So Below’, hun tweede sinds de start in 2016; het laat een iets donkerder kantje horen van de uit Herzele afkomstige Post hardcore/metalcore formatie.
De band bestaat uit muzikanten die hemelse riffs uit hun instrumenten toveren. De zanger/frontman trekt de aandacht met z’n diverse vocals, van zalvend naar verschroeiend hard uithalen, en zorgt voor dat ietsje meer in de totaalsound. De band had het niet gemakkelijk om een statisch publiek voor zich te winnen, in normale omstandigheden zou door de energiebommen een moshpitje moeten ontstaan, maar ze lieten het niet aan hun hart komen; ze duwden het gaspedaal zelfs dieper in waardoor we compleet murw geslagen werden. De afwisseling in donkere intensiteit en lichtvoetigheid was een extra pluspunt. If I May werd één van de ontdekkingen.
Objector (*****) steekt duidelijk uit binnen de trashmetal in z’n muzikanten en het zangtalent. Bij elk optreden blazen ze ons compleet omver. Ze drukken hun stempel op het genre en moeten niet onderdoen op de groten als Kreator of Evil Invaders. Bovendien is frontman Bock niet alleen een begenadigd gitarist, maar ook een klasse entertainer die zijn publiek voortdurend aanport te bewegen. Een kleine groep gaat over tot een moshpit en gaat gewillig in op zijn oproep. De band blijft ondanks de wat flauwe respons, toch dat gaspedaal verder indrukken, en dat zorgt ervoor dat de band ons ook nu weer sterk weet te overtuigen. Sjiek.
‘Rauwe, griezelige waanzin' schreven we over Exoto (****) . Net als de gruwelijke beelden op de achtergrond, met demonische wezens die mensenvlees eten, enz, gaat Exoto muzikaal bijzonder intens tewerk. Hard, ruw en meedogenloos, zonder opkijken drijft de band, vocaal als instrumentaal, het tempo op tot immense hoogte. Huiverend en angstaanjagend. Een strakke lijn weliswaar, maar wie zich - zoals wij - gewillig laat meedrijven in die fantasieprikkelende rauwheid, voelt de vuurtongen van de hel.
Exoto verstaat die kunst om z’n publiek te confronteren met zijn meest innerlijke demonen … met geen kans op terugkeer naar de realiteit. Zelfs in de meer ingetogen songs, is die dreiging nog steeds zo verbluffend, van pure angst en vertwijfeling.
Plots stond de zaal, voor het eerst op de dag, goed gevuld tot aan de PA voor Cult of Scarecrow (*****) . Niet zo verwonderlijk, de band bestaat uit muzikanten die al heel wat hebben uitgevoerd in succesvolle projecten in de jaren '90 als Dead Serious, in de regio Zele en omstreken, toen een grote naam binnen de speed/thrash.
Cult of Scarecrow dompelt je onder in een doomachtig sfeertje binnen het genre. De recente release 'Tales of the Sacrosanct Man' toont zijn veelzijdigheid. Live voegt de band er tonnen spelplezier aan toe, de kwinkslagen vliegen in het rond, waardoor een doom/thrash/heavy metal feest ontstaat. Het publiek reageert laaiend enthousiast. In het genre duidelijk energiek en open-minded in variatie.. Sterk.
Iron Mask (****) is een powermetal formatie die al actief is sinds 2002, en opgericht is door top gitarist Dushan Petrossi, ook bekend van de band Magic Kingdom. Iron Mask bracht al een hele rits platen uit, en nu verscheen 'Master of Masters'. De fantasieprikkelende powermetal van Iron Mask gaat erin als zoetekoek, ook al worden er epische clichés boven gehaald om het publiek te paaien; het publiek ondergaat letterlijk Iron Mask. Het spelplezier druipt er van af. Headbangen was hier de boodschap.
Met een nieuwe plaat 'While our world Dissolves' en een broek vol goesting, zo energiek ging Reject The Sickness (*****) tekeer op het podium van Devils Rock For An Angel. Vanaf de eerste song ontstond een moshpit en gingen sommigen crowdsurfen. Hun gretigheid kwam ook hier op HeavyLake Metal Festival naar boven. Conceptueel gaan de teksten over jongeren die in moeilijkheden verkeren. Zanger/frontman Guy werkt namelijk als opvoeder in de Bijzondere Jeugdzorg. De vertwijfeling, die als een mokerslag in je gezicht terecht komt, voel je ook als een muur op jou afkomen tijdens een live optreden. De bijzonder intense manier waarop de band, vocaal en instrumentaal tekeer gaat , is zodanig confronterend dat je zelf tot een punt van waanzin wordt gedreven. Dat is de grote sterkte van deze band op plaat, maar ook live. Hun donkere mokerslagen zijn krachtig, een tsunami aan duistere gedachten. Compleet murw geslagen zijn we, en blijven we verweesd achter na zo’n set.
De onderwerpen van FireForce (****) zijn nu niet direct feestelijk om een festival af te sluiten, want het gaat over alles wat oorlogen aangaat. We zagen de band al diverse keren, en telkens werden we aangenaam verrast.
Momenteel is ieders inbreng binnen FireFoce van even groot belang, de snijdende gitaarriffs en de knallende mokerslagen op drums brengen een aardverschuiving teweeg. De adrenaline loeit door de boxen. De instrumentatie is intens sterk. De muzikale trillingen dreunen na door de riffs en de helse drumsalvo's.
Het meest opmerkelijke echter binnen FireForce anno 2021 is de vocale inbreng die enorm emotioneel beladen is en vaak rauwer klinkt dan ooit, perfect passend binnen het concept. 'FireForce blijft zijn roots trouw, maar kijkt ook vooruit. Ze tekenen zondermeer voor een fijne (metal) concertbeleving (die we eerlijkheidshalve toch nog liever live hadden meegemaakt , pint in de hand en headbangend) ' schreven we nog over de live streaming eerder dit jaar.
Oog in oog met een echt publiek, kenmerkt zich een verschroeiende aanpak, powermetal, knallend, op z’n best.
HeavyLake Metal Festival kon zich geen betere afsluitende act voorstellen.
Neem gerust een kijkje naar de pics (bevriende website Musika @Andy Maelstaf
https://www.musika.be/2021/11/10/heavy-lake-metal-festival-6-november-2021/
Organisatie: HeavyLake Metal Festival
Zingem Beeft 2021 - Een mooie dwarsdoorsnede van de beste Belgische metal
Zingem Beeft 2021
De Griffel
Kruisem
2021-11-06
Filip Van der Linden
Zingem Beeft is na vier edities gegroeid van een metalavond naar een metalfestival. Met nog steeds oog voor lokaal talent en met steeds meer en ‘grotere’ bands op de affiche en elke keer meer bezoekers. En ze hebben bovendien de ambitie om nog zeker een paar jaar die groei aan te houden. Dit jaar stonden voor het eerst zes bands op het podium van De Griffel in Ouwegem/Kruisem.
Op de affiche van de afgelaste editie van vorig jaar stond An Evening With Knives als eerste niet-Belgische band voor Zingem Beeft, maar die band moest alsnog verstek geven voor de eerste post-lockdown-editie. De Nederlanders werden vervangen door twee bands en dat was geen slechte zet. Zes van de betere Belgische bands voor een nog steeds correcte ticketprijs: niet moeilijk dat de organisatie het bordje met ‘Uitverkocht’ aan de ingang mocht ophangen.
De Gentse band Our Common Sense mocht de spits afbijten in De Griffel in Ouwegem met hun cocktail van postmetal met stoner, sludge en doom. Het vijftal bracht in 2018 de EP ‘Mankind’s Worst To Know’ uit en het debuutalbum volgt binnenkort bij WormHoleDeath. Dat zal bestaan uit de nummers van de EP, aangevuld met evenveel nieuwe tracks. Dat was ook ongeveer de setlist in Ouwegem: overwegend nieuw materiaal en een paar oudere tracks. Voor heel wat mensen in het publiek was dit een eerste kennismaking met Our Common Sense, maar dit smaakte zeker naar meer.
Temptations For The Weak werd aangekondigd als circlepit-materiaal en zanger Djoni nodigde het publiek al meteen uit om de stevigheid van de nadarafsluiting aan het podium even uit te testen. Het publiek reageerde enthousiast op de metalcore van deze Antwerpse band, maar over de nadarhekkens moest niemand zich zorgen maken. Temptations For The Weak bracht een helse set met slecht één ouder nummer, een raak gekozen cover van Gojira en veel nieuwe tracks van hun binnenkort uit te komen album ‘Fallen From The Stars’. Afgaand op de reacties in het publiek worden die nieuwe nummers best gewaardeerd, want in de eerste rijen voor het podium gingen de vuisten massaal de lucht in.
Splendidula is intussen al een household name in de wereld van doom, sludge, postmetal en stoner. Deze band krijgt al langer dan vandaag internationale erkenning voor zijn albums, al vertaalt zich dat niet meteen in concerten in het buitenland. Dat wordt dan wel de volgende stap voor deze band. Hun jongste album ‘Somnus’ werd opnieuw enthousiast onthaald in binnen- en buitenland en dat album kreeg het publiek in De Griffel integraal en in de juiste volgorde te horen. De podium-act van Splendidula is eerder statisch en dat vangen ze goed op met videos die voor elk nummer een beetje anders zijn. Splendidula bracht een sterk concert met gelaagde en intrigerende tracks.
De Waalse metalcoreband Komah was een beetje een verrassing op de affiche van Zingem Beeft. Deze band heeft een mooi curriculum opgebouwd, maar je kan moeilijk zeggen dat ze nog grote sprongen vooruit gaan maken. We wachten bv. al zes jaar op de opvolger van ‘Flashing Nightmare’ en in Ouwegem stond er nog steeds geen enkele nieuwe track op de setlist. Maar terugvallend op jaren ervaring en met een flinke portie doorzettingsvermogen kon de bende van Leny het publiek wel begeesteren. Er was zelfs een heuse moshpit voor het podium.
Fire Down Below is eerder stoner dan metal maar de brede programmatie van Zingem Beeft is eerder een voor- dan een nadeel. Nog maar een week eerder mocht deze Gentse band de Vulture-stage van de eerste Gentse editie van het Desertfest afsluiten. De fans kijken uit naar de opvolger van ‘Hymn Of The Cosmic Man’ uit 2018 maar daarvan was er in de set nog geen spoor te bekennen. Fire Down Below brengt soms lang uitgesponnen tracks met lange instrumentale stukken, die soms wat aan spacerock doen denken, maar er gebeurt altijd wel wat op het podium. Is het niet zanger-gitarist Jeroen die net niet het publiek induikt, dan wordt er wel een extra drum aangesleept. Het is mooi dat Fire Down Below nu op het podium van Zingem Beeft staat, want straks wordt deze band daar misschien te ‘groot’ voor.
Thurisaz staat voor een donkere mix van death metal met atmosferische blackmetal. Hun vijf studio-albums zijn top, maar live brengen ze hun tracks nog intenser. In Ouwegem vulden ze hun set met vier tracks uit hun jongste album ‘Re-Incentive’. Die vulden ze aan met ouder werk uit o.m. ‘The Pulse Of Mourning’ (2015) en ‘The Cimmerian Years’ (2011). Het publiek was intussen al goed uitgedund, maar voor de blijvers was dit zeker het hoogtepunt van de avond. Een knappe afsluiter.
Alweer een geslaagde editie van Zingem Beeft. We zijn nu al benieuwd naar de affiche van volgend jaar.
Organisatie: Agera Events vzw
Desertfest 2021 - Ideaal voer voor de fans van stoner-doom-sludge!
Desertfest 2021
Vooruit
Gent
2021-10-30
Erik Vandamme
Het festival bij uitstek voor doom, stoner en andere in het genre is Desertfest. Naast Berlijn en Londen strijkt het festival al enkele jaren in ons land neer. Eerder steeds specifiek in Trix, Antwerpen , dit jaar op 13,14 & 15 oktober 2021 en nu voor de eerste keer een vervolg in de zalen van de Vooruit, Gent. Een gezellig decor en omgeving werd gecreëerd en de organisatie mocht het bordje 'sold out ' boven halen. Dria podia waren er, Desert Stage, Vulture Stage en Canyon Stage. Het werd een lange, gedenkwaardige dag vol fijne ontdekkingen, bevestigingen en magische optredens.
Een overzicht.
Modder (***1/2) - We starten de dag in Vulture stage met de Gentse band Modder. Deze jonge beloftevolle band brengt binnenkort zijn titelloos debuut uit, en heeft zijn naam niet gestolen. Moddervette riffs, met een eerste adrenalinestoot. Modder leek in het begin van de set nog zoekende, maar door een enthousiast publiek, sloeg de vlam al gauw in de pan, en stond de band naar het einde heel zelfverzekerd te soleren. Er zijn uiteraard nog groeimogelijkheden, maar op basis van de uppercut die Modder uitdeelde , voorspellen we hen binnen de sludge een sterke toekomst. Bandje om in het oog te houden dus!
Hemelbestormer (****) - In het voetspoor van AmenRa vind je een hele rits bands die, al dan niet rechtstreeks verbonden aan die sound van deze grootmeesters, diezelfde intense sfeer en donkerte opwekken. Hemelbestormer grossiert in dit overheersend duister kantje. De band haalt verschroeiend uit, en maakt gebruik van driedimensionale visuele effecten van het heelal, de planeten enz. Het spreekt ons gehoor en de zintuigen aan, een magie die je voelt vanuit de onderbuik. Hemelbestormer is demonisch goed en doet je naar adem happen.
DOOL (***1/2) - Uit de as van de Nederlandse formatie Devil's Blood verrijst DOOL. De band brengt een donkere mengelmoes van gothic, doom, pop en psychedelica. De ervaring speelt uiteraard in hun voordeel, de band weet perfect hoe ze het publiek moet aanpakken. Klasse wat ze doen met hun instrumenten. Vooral hun uitstraling en de bijzondere stem van Raven Van Dorst voert je weg naar andere oorden. Raven is bovendien een entertainer eerste klas en straalt enorm veel charisma uit.
Het speelse karakter, de donkere intensiteit en de lichtvoetigheid zorgen voor een voortdurende strijd tussen duistere machten. Er hing een magie in de lucht die smaakt naar meer … DOOL …
Delving (****) - Op sommige bands kun je puur muzikaal zeer moeilijk een label kleven. Neem nu Delving, het gloednieuwe project rond zanger en gitarist Nick DiSalvo (Elder). De band brengt een kleurig allegaartje van Kraut-ish rock, psych rock, 70's style prog met jazz en ambient. Het klinkt in z’n geheel verrassend. De plaat 'Hirschbunner' - eerder dit jaar uitgebracht - klinkt sterk; het zijn lange nummers, die boeien door een variërende aanpak. Ook live is dit het geval. Delving is hierdoor een veelbelovende band.
Stoned Jesus (*****) - De uit Oekraïne afkomstige stoner/rock band Stoned Jesus heeft sinds hun ontstaan, 2009, zijn stempel gedrukt op het genre. Toen we de band in 2015 aan het werk zagen schreven we daarover: ''Als er één band in geslaagd is om zonder visuele effecten, zonder al teveel 'show', de muziek voor zich laat spreken, dan is het Stoned Jesus wel. Verweesd werden we achtergelaten, badend in het zweet.' Stoned Jesus behoudt dit uitgangspunt. De band slaagt er moeiteloos in de stoner op te waarderen. Wat een oorgasme door de verschroeiende riffs en de adrenalinestoten. Ze hebben dan nog een charismatische frontman die intrigeert door zijn speels enthousiasme . Wat een muzikale spanning en intensiteit.
Frayle (***1//2) - Het verhaal van Frayle lijkt wel te komen uit een romantische film, bij dit duo is het eerder met een donker kantje. Sean Bilovecky en Gwyn Strang leerden elkaar kennen in 2015 wanneer ze beiden aan het werk waren als kledingontwerpers. Ze werden twee jaar later een koppel en pas een jaar daarna begonnen ze samen muziek te maken. Vandaaruit start het project Frayle. Doom elementen in Black Sabbath stijl worden gecombineerd met de stoner van Sleeper. We horen Portishead getinte vocals (vooral van Gwyn). De instrumentatie is bedwelmend sterk. Hij zorgt door z’n stem en uitstraling voor een occulte totaalbeleving, De vrij statische houding, en het veelvuldig repetitief patroon doet de aandacht deels verslappen. Toch weet Frayle je een (unieke) bevreemdende trip aan te bieden en de fantasie te prikkelen.
Golden Hours (****1/2) - Golden Hours ziet het levenslicht wanneer gitarist Rodrigo Fuentealba - toen op tournee met The Fuzztones - de drummer van Gang Of Four, Tobias Humble, tegen het lijf loopt. In Gent speelt dit combo zijn eerste show ooit. Muzikaal kun je Golden Hours vinden op het padje tussen krautrock en psychedelica. Hoe uitzonderlijk talentvol deze muzikanten wel zijn, bewijzen ze als midden de set een klein misverstand ontstaat tussen de gitaristen en de drums; ze weten te improviseren en sluiten terug aan van hoe het nummer moet klinken.
De muziek is vernuftig, technisch sterk van het combo ! Het spelplezier loeit door de boxen. Een geslaagde passage. Dit smaakt naar meer. Wat een prestatie.
King Buffalo (****) - In laatste instantie werd de Amerikaanse band King Buffalo toegevoegd aan de affiche , een band die op een jaar tijd maar liefst drie albums wil afleveren. De band zit in een bedje van metal , stoner en progressief rock en weet op beklemmende wijze de aandacht te trekken en te behouden. King Buffalo wordt ervaren als één van de revelaties van het moment.
Ze creëren een apart sfeertje, hun stoner en progressieve rock krijgt uppercuts en adrenalinestoten. Het publiek reageert laaiend enthousiast. King Buffalo drukt het gaspedaal in en doet een broeierig stoner feestje ontstaan. De verwachtingen worden dan ook moeiteloos ingelost.
Beaten By Hippies (****) - In 2019 bracht de Belgische stoner/hardrock formatie Beaten By Hippies zijn titelloos debuut uit. We schreven daarover: 'Beaten By Hippies brengt een veelzijdige, kleurrijke, groovy, hypnotiserende psychedelische stonerplaat uit.
De volledige recensie kun je hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/74746-beaten-by-hippies.html
Wat vooral opvalt bij Beaten By Hippies live, is dat ze er een hoge dosis spelplezier aan toevoegen. Een charismatische fromtman , aanstekelijke muziek en een feestelijke stemming in een psychedelisch kader en sfeertje. Lekker wegzweven in een uiterst genietbare sound … zonder verdovende middelen.
1000MODS (***1/2) - 1000MODS is een stonerband uit Griekenland. De band bracht al enkele knappe platen uit, o.m. het recente 'Youth of Dissent' (2020). Eigenlijk maken de Grieken niets anders dan stonerrock in de lijn van Kyuss en Monster Magnet, met ietwat invloeden uit de sludge-hoek. Bijster origineel klinkt het misschien niet. Toegegeven, lekker klinkt het wel en we noteren enkele memorabele momenten, maar in z’n totaliteit blijft het wat mistig hangen .
Lili Refrain (*****) - Dé ontdekking van het festival, deze Lili Refrain, een multi-instrumentalist die helemaal alleen op het podium zowel percussie, keyboard, gitaar als effecten gebruikt; hij beschikt over een stem die ergens hangt tussen zwoel-, zachtmoedig- en breekbaarheid. Het heeft iets mee van een opera.
Een vreemde eend in de bijt , muzikaal. Het wordt een emotioneel beladen set binnen een occult kader die evenzeer houdt van finesse en stiltes. Stil werden we van deze Lili Refrain, maar ook voelden we dat de aarde onder onze voeten begon te daveren. Uiterst genietbaar, een daverend applaus na elke song (vaak een heel lange song van meer dan een kwartier) was gemeend en vanuit het hart van het publiek.
De artieste/kunstenares was zodanig onder de indruk van deze respons, dat ze haar emoties niet kon verbergen. Het werd een hoogmis van folklore en sprookjesachtige taferelen. Wat een openbaring! Wat een ontdekking!
Motorpsycho (****) - Afsluiter op de Desert Stage was een levende legende. Na ruim 20 albums en dertig jaar bezige bij live, heeft het Noorse Motorpsycho zowat elk muzikaal genre uitgediept. De band heeft een intens parcours afgelegd, en zijn stempel gedrukt op het stoner/rock en ga zo maar door. De nieuwste parel 'Kingdom of Oblivion' klinkt fris en overtuigend . Motorpsycho intrigeert en verbaast nog steeds. Ze zijn gekend voor hun langdurige sets en dit was vanavond niet anders , twee uur lang werden we ondergedompeld in hun unieke trip. Af en toe klonk het wat gezapig , maar ze weten de registers op tijd open te trekken , waardoor de aandacht behouden bleef. Die variatie is belangrijk. Motorpsycho was een belangvolle afsluiter op de Desert stage, en naar het einde toe klonken ze verschroeiend!
Fire Down Below (*****) - Het nadeel van drie podia, zijn de overlappingen waardoor je bepaalde bands moet missen … Fire Down Below speelde ongeveer op hetzelfde moment als headliner Motorpsycho. Toch hadden we wat ruimte om deze Belgische topper te bekijken.
Fire Down Below is al van 2015 bezig en bracht eerder een knap debuut uit, 'Viper Vixen Godess Saint', waaruit blijkt dat alle laaiend enthousiaste reacties op hun muziek blijken te kloppen.
We waren in 2018 diep onder de indruk van de schijf 'Hymn of the Cosmic man'; we schreven: '' Uit deze schijf blijkt vooral dat Fire Down Below als een rups uit zijn cocon is gekropen en een beeldschone vlinder is geworden die je in vervoering en diepe ontroering zal brengen door sprankelende riffs, bedwelmende vocalen en hartverscheurende drum salvo's. Telkens tot je compleet murw geslagen bent, en in de hoek van je kamer zit te rillen van pure opwinding."
Fire Down Below timmert noest verder aan de weg, en ook nu blijkt de band nog steeds te evolueren. Ze spelen verdomd sterke riffs , de percussie blaast je weg en ze hebben een zanger die op bijzonder emotionele wijze zijn keel schor schreeuwt. Fire Down Below tast z’n grenzen af. Het is een band die zijn eindpunt nog niet heeft bereikt, en graag de comfortzone blijft aftasten. Een knetterende, knallende afsluiter op de Vulture Stage .
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/desertfest-ghent-2021.html
Organisatie: Desertfest (Belgium)
Sinner’s Day 2021 - van 30 oktober t-m 01 november 2021 - Een weekend voor de new wave, goth en punk
Sinner’s Day 2021
2021-11-01
The Max
Heusden-Zolder
Wim Guillemyn
Sinner’s Day had er al twee dagen opzitten toen we toekwamen. We hoorden heel veel goeds over Gary Numan en een mini stormpje zorgde er voor dat Diary of Dreams niet konden spelen wegens ondergelopen instrumenten door de hevige regen. Siglo XX die als invaller meer dan zijn ding deed en er was terug veel animo voor Red Zebra. Bij de Bollocks Brothers was Harley David (son of a bitch) het hoogtepunt. Ook over Also The Trees viel goeds gehoord.
dag 3 - Op de dag van Allerheiligen past dit festival natuurlijk wonderwel. De locatie was leuk en passend maar wel koud. De ontgoocheling van de dag was het cancelen van The Fields of the Nephilim en aan de t-shirts te zien waren velen fan van deze oer gothic rockers. Maar cancelen is iets wat deze band jammer genoeg veel doet. Is het de leeftijd? Is het iets anders? We gaan het niet weten dus doen we verder met de bands die er wel waren.
Over het optreden van Twin Tribes uit Texas hoorde ik veel positiefs. Spijtig dat ik ze moest missen want hun platen spreken mij enorm aan. En sympatieke gasten zijn het ook. Ze stonden achteraf in de zaal en waren heel gemakkelijk aanspreekbaar.
Gene Loves Jezebel deed het zeker niet onaardig maar het was toch vooral hun bekendste nummer “The Motion In Love” die enige warmte in de zaal bracht. Door de hoogte van het pand was het er trouwens koud. Dus wat animo was telkens mooi meegenomen.
In Oostende liep de catering nog in het honderd, maar hier was er op dat vlak niets op aan te merken.
Solitude Within was vandaag een beetje de vreemde eend in de bijt met hun gothic metal a la Within Temptation of Nightwish. De zangeres heeft een goeie stem en ook de songs zitten goed in elkaar. Jammer, maar velen trokken naar elders. Op de komende metal day zullen ze zeker beter op hun plaats staan en meer aandacht krijgen. Wil je ze ontdekken dan kan ik hun debuut ‘Disappear’ aanraden.
She Past Away zag ik voor de vierde of vijfde keer. Bij hun eerste optredens was er nog het nieuwe en de buzz rond de band. Vandaag zag ik een technische goed optreden maar ik hoorde 45 minuten dezelfde track (figuurlijk gesproken). Ik bleef wat op mijn honger zitten en wacht op vernieuwing van hun kant.
Frozen Nation kon mij bekoren met hun dansbare electro. Met nummers zoals “Alone in Berlin” breng je de boel in beweging.
The UK Subs zijn hardcore-punk veteranen maar van dat laatste was niets te merken tijdens het optreden. Vocalist Charlie Harper is intussen bijna halfweg de zeventig maar hij staat er nog steeds. Hij is ook het enige overgebleven lid uit de beginjaren. Bassist Alain Gibbs speelt ook al lang mee hetzij met tussenpauzes. We kregen een fijn recht toe recht aan optreden en de mosh pit kwam tot leven. Niets meer maar ook niets minder.
Tussendoor kon je buiten ook dansen in de Batcave. De dansvloer stond geregeld vol met dansers op gekende en minder gekende nummers. Een mooi initiatief dat zeker mag blijven.
AstrAsonic brengt melancholische wave rock. Ze speelden een heel degelijke set en met hun nummers staan ze stevig in hun schoenen. Intussen zijn ze bezig met het afwerken van hun nieuw album. Ik ben benieuwd in elk geval.
La Muerte en melancholie? Nee, ze brengen al decennia lang harde rock en noise. Een muur van geluid en spanning recht vanuit de ondergrond van de aarde. De meningen zijn altijd zwart-wit. Ofwel hou je er enorm van ofwel loop je er van weg. In elk geval stonden ze heel scherp te spelen met songs zoals “Couteau dans l’ eau”, “Lost”, “White Devil”…. De visuals zijn zoals altijd ergens tussen porno en agressie. Daarna moest Ground Nero het lawaai van La Muerte doen vergeten. Ground Nero trad aan met hun nieuwe Britse zanger Mark Sayle. Het was even wennen. Een ietwat andere look en zang. Maar hij deed het anders wel goed. De gekende songs passeerden de revue zoals “In The Blood” en elke song werd voorzien van mooie beelden en graphics op de screen. Ook de sfeervolle intro aan het begin van het concert was geslaagd.
De Zweden van Agent Side Grinder mochten erna het volk tot bewegen aanzetten met hun electronic postpunk. Postpunk die wel mooi gepolijst is moet ik zeggen. Ze waren indrukwekkend en nummers als “Stripdown” en “Love at First Side” konden menig festivalganger bekoren. Dit ondanks dat de mix niet altijd goed zat.
The Arch is nog zo’n uitstekende Belgische wave/goth band die hier hoog op de setlist zijn ding mocht doen. En terecht. Ook hier geen grote verrassingen maar wel een degelijk en professioneel optreden. Ook was er een hommage aan de overleden bassist van Star Industry.
Clan of Xymox is in het genre uitgegroeid tot een legende. Maar vandaag hadden ze de goeden niet mee. De eerste twee songs werd door de mix verkloot: er was geen zang en gitaar te horen in de zaal. Ik vermoed op het podium wel want het duurde even voor er reactie kwam van zanger Ronny Moorings. Toen dit euvel uiteindelijk opgelost werd en de band op dreef kwam hoorden we opeens luide partymuziek vanop het podium ernaast die dwars door de sound van Clan of Xymox ging. Gefrustreerd trokken Moorings en Sean Goebel naar het naastgelegen podium om de leden van State of Union tot stilte aan te manen. Hoe weinig respect kan je hebben dat je geen rekening houdt met een spelende band? Nog maar weinig meegemaakt. Daarna speelde de band heel professioneel de set uit. Maar de magie was wel weg na al die obstakels. Jammer.
Na Clan of Xymox trokken de meesten moe en kouwelijk naar huis. State of the Union moest het dus met veel minder publiek. Deze band debuteerde bijna twintig jaar terug met “Black City Lights” op Accessions Records van Adrian Hates. Ze weten hier met hun future pop een goede set neer te zetten.
Daarna kwam Wegsfeer het festival afsluiten. Voor velen te laat geprogrammeerd na drie dagen festival. Jammer, want de wave tribute band weet telkens de nummers energiek en met een nieuw elan te presenteren. Nummers van o.a. The Virgin Prunes, Fad Gadget, Bauhaus etc…
Zo trokken we daarna tevreden huiswaarts.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/sinnersday-2021.html
Organisatie: W-Festival (incl Sinner’s Day)
Bright Lights Sessions 2021 - #10 - Magische momenten in de spotlight tussen sing-songwriters en muzikanten
Bright Lights Sessions 2021
2021-10-16
Handelsbeurs
Gent
Erik Vandamme
We citeren van 'Bright Lights Sessions' op de website van de Handelsbeurs: ''Wat als je een tros songwriters samen op een podium zet? Een avond vol spontane muzikale magie en kruisbestuiving? Bright Lights Sessions test het uit. Elke editie zijn het andere muzikanten, maar steeds in hetzelfde concept. 's Middags komt iedereen samen met elk een paar eigen nummers onder de arm. Samen met de backing band groeien er dan broeierige smeltkroesversies van elk lied. 's Avonds volgt het concert."
Door corona-omstandigheid ging de negende editie door via livestream https://www.youtube.com/watch?v=vI8adRbxF9E
De tiende editie kon nu doorgaan met een zittend publiek aan hoge tafeltjes, kaarsjes op de tafels en met een lekker drankje voor je neus voelde je je prompt thuis komen. De organisatie creëert een heel uitnodigende gezelligheid, die alleen maar gemoedelijker werd door de talenten op het podium.
Voor deze editie tekenden een hele rits klasse singer-songwriters: Emy Kabore (EMY), BLUAI, Pauwel, Aafke Romeijn, Birsen Uçar (Hydrogen Sea), Thomas Oosterlynck (Amongster), Laura Cortese (Laura Cortese & the Dance Cards). Ze werden ondersteund door al even getalenteerde muzikanten: Jasper Hautekiet (bas), Maarten Moesen (drums), Alban Sarens (sax, synths), Cleo Janse (keys), Bart Vervaeck (gitaar).
De honger om terug live te spelen voor publiek was enorm groot. De ontlading en het enthousiasme van het publiek zorgden er echter voor dat de draad vrij vlug kon worden opgenomen. Nu, elk van deze singer-songwriters beschikt over een unieke stem en uitstraling … van het soulvolle van EMY of het bevreemdend mooie van Birsen, het zachtmoedige, begeesterende van Thomas Oosterlynck, en Pauwel tot het kristalheldere van zangeressen als Laura Cortese en Aafke Romeijn.
Elk van hen draagt zijn steentje bij tot het geheel. Sommigen willen hiermee hun toekomstige release promoten, en worden daarin voldoende ondersteund door de rest. Anderen dragen hun steentje bij door de luisteraar mee te voeren naar de mooiste plekken in hun onderbewustzijn. Instrumentatie en zang vinden elkaar . Alles gebeurt met een kwinkslag , er is de gedrevenheid en het spelplezier, al dan niet met een weemoedige ondertoon. Sommige songs zijn namelijk heel persoonlijk en je voelt het verdriet aan dat daaruit voortvloeit; en er is ook een folky groovy sfeertje dat innemendheid en extravertie samenbrengt.
Er heerst spontaniteit en amicaliteit tussen de muzikanten en de sing-songwriters, die in de spotlights worden geplaatst. Hun muzikale leefwereld is schitterend. Het zijn magische momenten, die spijtig genoeg te kort zijn eenmaal ingebed.
Deze ‘Heldere licht sessies’ zijn een absolute aanrader. Het is belangrijk deze getalenteerde muzikanten en sing-songwriters de nodige kansen te bieden. Ze stonden hier als een hecht collectief. Ook verdient elk van hen apart een spotlight , dat magisch moment, op basis van deze schitterende presentatie.
Organisatie: Handelsbeurs, Gent
Nederlands 
Français 
