Eurosonic - Noorderslag 2021 - The European Music Conference and Showcase Festival - online editie 2021
Eurosonic - Noorderslag 2021
13-16 januari 2021
Diverse locaties
Gronigen
Erik Vandamme en Tijs Delacroix

Ook Eurosonic, het grootste ontdekkingsfestival van Europa moest plooien voor het vieze coronabeestje. Echter, daar waar heel wat organisaties besloten om een editie over te slaan, ging ESNS vol overtuiging voor een digitale variant. De conferentie, de panelgesprekken, de optredens, zelfs de bar,... alles werd in een digitaal bad ondergedompeld. Hierdoor moesten we ons niet van zaal naar zaal begeven in het noordelijke, gezellige Groningen en alsnog van véél muziek genieten. Dit bespaarde ons van vele kilometers in de benen, maar helaas ook van tal van eierballen en historische nachten die er bij een tripje Eurosonic komen kijken. Ook voor de muziekgroepen zat er een grens aan het amusement. Geselecteerde bands kregen de kans om hun publiek in een (vooraf opgenomen) set van (maximaal) een kwartier te overtuigen. Wat pakweg de helft is van een normale ESNS-set. Sommige acts waren daardoor genoodzaakt een ‘best of’ van hun ‘best of’ te brengen, daar waar andere bands net voor een korte, pittige rat-race opteerden.

Een overzicht
dag 1 - woensdag 13 januari 2021
Faux Real 20:40 - Zo één van die acts waarbij de vorm belangrijker lijkt, dan de inhoud. Over Faux Real (**) kunnen we kort zijn. Als je intro iets wegheeft van een mix van The Matrix en Flight Of The Conchords en je muzikaal ook wat in de pot van die laatste blijft roeren, dan wordt het resultaat niet veel soeps. De Fransmannen hebben muzikaal een tikkeltje weg van Her’s, maar kun je het best samenvatten als een extreme overdrijving van Alex Turner z’n persona op ‘Tranquility Base Hotel + Casino’, maar dan in tweevoud. Toffe footage van een foute karaoke avond, deze stream.

Holly Humberstone 20:45 - Geen dure productie bij Holly Humberstone (***), maar de dame doet het louter met haar iPhone stabiel gepositioneerd op haar piano. Een drietal nummers en wat generische bindteksten vormen de kapstokken van haar set. De eerste track kwam instrumentaal niet tot z’n recht, op het tweede nummer “Overkill” werd het wat charmanter en hoorden we wat Julian Baker-vibes (maar dan optimistischer). Afsluiten deed ze met “Vanilla”, waarbij we een goed uitgebalanceerde productie en mix toch best hebben gemist.

Benny Sings 21:25 - Het podium betreden met een ietwat onverzorgd uiterlijk en een honing-warme stem, dat moet Benny Sings (****) wel zijn. De act stond op ESNS met zijn zevenen op het podium en bracht er feel good music die ietwat weg had van Rex Orange County, zo ook set-opener “Sunny Afternoon”. Benny dompelde ons onder in een heel gezapige, zomerse sfeer. De ideale muziek om gepaard te gaan met een matige romantische komedie blockbuster. In tweede nummer “Nobody’s Fault” hoorden we zijn Nederlandse tongval iets te fel rollen, maar ontdeed de songs niet van zijn charmes. “In So Far So Good” en “Music” hield de gezellige sfeer stand, maar door het noodgedwongen format van livestreaming, begonnen we ons wel ietwat te vervelen.

Meetsysteem 22:05 - Meetsysteem (***½) , hun set was er eentje waar de aanhouder bij won. Doordat de band in het begin ietwat te lang in bepaalde jamvibes bleef plakken, kwam de set niet eenvoudig los. Voeg daaraan toe dat de zang, die zwemt tussen Nederhop en Spinvis, niet altijd even toonvast was. Hiierdoor begin je niet al te enthousiast te recenseren aan een beperkte set van louter een kwartier. In “Geduld” dook Meetsysteem de poëtische theaterhoek in, wat ons mede dankzij de minimalistische sound(scapes) ons al heel wat meer beviel. Eindigen deed het trio met iets wat op het Nederlandse antwoord op bands als HONNE kan lijken. De nadrukkelijke synths in “Sinaasappels” die zelfs wat space-y klonken, zorgden ervoor dat de set uiteindelijk voldoende, variërende aspecten van hun sound in de kijker zette.

YĪN YĪN 22:20 - Eén van de hoogtepunten van deze editie van ESNS werd aangeleverd door de band YĪN YĪN (*****). Met hun unieke mix van indie, Thaise funk, afrobeat en nog een hele resem genres, teleporteren ze je als luisteraar naar een andere dimensie. Gedragen door een héél straffe bandsound, zetten de heren een erg uitgekiende, krachtige set neer. De set bouwde stelselmatig op naar climax “One Inch Punch”, wat voor een erg dansbaar en opzwepend muzikaal exploot zorgde. De erg strakke drums en conga’s geven gedurende de volledige set een enorm stabiele ruggengraat aan de band. Een krachtige trip in exact een kwartier tijd neerzetten verdient meer dan een mooie pluim, vijf sterren bijvoorbeeld of een boeking op een groot Belgisch zomerfestival in 2021/2022?

Anna Keeneela 20:00 - Breekbaarheid binnen een dromerig en sprookjesachtig kader, dat is hoe je de set van Anna Keeneela (****) het best  omschrijft. Niet alleen gooit deze artieste haar uiteenlopend stembereik in de strijd, ze straalt iets uit dat schippert tussen mysterieus en gracieus. De artieste is een parel is binnen een nieuwe lichting zangtalenten.

Aka neomi 20:10 - Ook breekbaarheid vind je terug bij Aka Neomi (****). Alleen wordt de muziek van deze artieste gedrenkt in een aanstekelijk elektronisch badje, dat op de dansspieren inwerkt. De hypnotiserende stem van de zangeres doet de rest. We krijgen een smaakvolle triphop wandeling. Aka Neomi brengt je in een trance. Dit was goed en smaakt naar meer …

Steiner & Madlaine 20:30 - Het duo Steiner & Madlaine (***1/2) doet een beetje denken aan duo’s als Simon & Garfunkel; binnen een min of meer folky sfeertje brengen ze het levenslied , die zeemzoeterigheid verbindt met een sound , die gevoelige snaren raakt. Wij konden ons vinden in de gezapige sfeer die het duo creëert. Ze keuvelen lekker met elkaar na elke song.
Knappe set van het duo als je net houdt van folk muziek. Steiner & Madlaine  benaderen dus die unieke sfeer van Simon & Garfunkel . Een te ontdekken band …

Queen’s Pleasure 20:55 - De Nederlandse formatie Queen’s Pleasure (*****) maakte met enkele knappe singles en optredens een goede indruk. En bevestigen het zelfs via een korte live streaming. De gitaarriedels zorgen voor adrenalinestoten, de lekker knallend drumpartijen en de vocals zijn warm en aanstekelijk.
Binnen een catchy kader kregen we lekkere garagerock. Deze band heeft veel in zijn mars . Mooi!

NAVA 21:10 - Kate Bush anno 2021? Wie weet … NAVA (*****) beandert het icoon met haar danspassen, de uitstraling en haar stem akelig dicht, ook al liggen beiden puur muzikaal ver uit elkaar. NAVA dompelt je onder in een eerder donkere, mysterieuze wereld. Binnen een spooky kader bewandelt NAVA een dunne lijn tussen lekker op de dansspieren inwerken en je achterlaten met angstzweet. De Oosterse invloeden zijn een meerwaarde. Net dat laatste, samengevoegd met het mysterieuze en ongrijpbare zorgt ervoor dat NAVA een speciale parel is , net door dat mysterieuze en ongrijpbare …

Chibi Ichigo 22:20 - Tijd voor een Belgische parel die we vorig jaar hebben ontdekt, net voor het uitbarsten van de corona crisis die ons en heel de wereld nog steeds in zijn ban houdt. Ze combineert Nederlandstalige en Russische teksten. De twintigjarige Sabina Nurijeva aka Chibi Ichigo (*****) heeft immers Russische roots. In 2019 kwam haar EP 'Legenda' uit, waarvoor ze onder andere samenwerkte met Zwangere Guy. Chibi straalt de zelfverzekerdheid uit van een Russische diva, en combineert dat met een soulvolle , warme stem die aanvoelt als een deken tegen koude winternachten.
We keren even terug in de tijd. Vorig jaar januari zagen we Chibi Ichigo,  toen dat nog mocht, live aan het werk in de AB tijdens het festival ‘Sound of the Belgian underground’. We waren aangenaam verrast en schreven: ‘’ Ze heeft het gewoon in zich om groot te worden, want ze beschikt over een charisma dat je zelden tegen komt. Deze dame brengt trouwens het soort hiphop vanuit het hart van die stijl, en krijgt hierdoor een sterretje meer op haar plantsoen.”
Op ESNS zet ze die stelling nog meer in de verf en laat ze zich van haar meest sensuele, mysterieuze, intieme en aanstekelijke kant zien. Haar stem ontroert. Ze hypnotiseert je met haar uitzonderlijke vocals, en door haar opmerkelijke danspasjes.
In dat kwartier tijd bewijst Chibi een aparte artieste te zijn, die verschillende stijlen aftast, gelinkt aan hiphop en soul. Ze kleurt de sound en verlaat graag de comfortzone. Klasse artieste dus!

dag 2 - donderdag 14 januari 2021
Daði Freyr 22:15 - Hij had waarschijnlijk het Eurovisie Songfestival met de vingers in de neus gewonnen, maar een plekje op ESNS lijkt ons Daði Freyr (*****) toch een duurzamer pad als artiest te zullen opleveren.
Openend met “Where We Wanna Be” bewezen hij en zijn band dat gevoel ook meteen. Met een meer dan solide elektronische sound en zijn voortreffelijke stem pakte de IJslander ons binnen de eerste minuut helemaal in. Dat ze op hun eiland een ganse resem aan voortreffelijke warme stemmen hebben, weten we al langer, maar dat ze ook kunnen uitblinken in dansbaarheid, daar worden we nu ook overduidelijk van bewust gemaakt. Kronkelend en dansend rond zijn microfoon, maakt Daði het onmogelijk om te blijven stilzitten. Ook kon het nummer uit zijn Eurosong-deelname “Think about Things” niet ontbreken in zijn set. Op een stripped-back manier werd de intro ingezet om finaal helemaal te ontplooien tot de hit die het de afgelopen maanden was. In nauwelijks drie nummers tijd knalt de act zich naar de top van ‘ons willen-we-na-COVID-aan-het-werk-zien’ lijstje!

Blanks 22:10 - Nederland heeft heel wat acts die, mede dankzij de wonderen van Spotify, tot ver buiten de landsgrenzen bekend zijn. Zo ook Blanks (***), een jonge guitige kerel met nog wat rode jeugdbultjes rond de mond. Het zou ons niet verbazen dat hij heel wat tienermeisjes hun hart sneller doet slaan, want over de juiste hoeveelheid stage appearance beschikt hij zeker en vast. Muzikaal werden we echter minder warm van Blanks. Het klonk allemaal een beetje als een potpourri van succesformules van tal van post-milleniumovergangbands. “Favourite Nightmare” klonk als een mix van Owl City en The 1975, terwijl “Dance Alone” heel wat weg had van een mix van The Vaccines en The Kooks. Met ook nog een rustiger nummer dat in de verte leek op Goo Goo Dolls’ “Iris”. Afsluiten deden ze met “Waves” dat zowel One Direction als Foals-elementen bevatte. Nu, het inventief puzzelen met invloeden is een kunst op zich, maar we bespeuren nog niet echt een ‘eigen sound’ bij Blanks. Wat niet is, kan echter nog komen.

Katy J Pearson 21:30 - De Britse Katy J Pearson (***1/2) kenmerkt zichzelf met een wel héél bijzonder stemgeluid. Alsof iemand bij een rijpe Dolly Parton de pitch nog een stuk hoger heeft gezet. Het is wennen, maar gaandeweg konden we wel gewoon worden aan de stem. Samen met haar band brengt ze interessante, ietwat repetitieve, indie rock. Op “Take Back The Radio” klonk ze dan weer ietwat als een pittige Stevie Nicks en schuift er een trompet de band binnen. Het zou ons niet verbazen mochten de kleinere, meer eclectische Europese festivals, zoals bv. Leffingeleuren, in gezondere tijden aan haar mouw trekken. Na afloop van de stream waren we echter niet helemaal verkocht, daarvoor vielen er te weinig echte uitschietende hoogtepunten te noteren.

Meskerem Mees 20:00 - In den gevloerden bos in Eeklo zorgde Meskerem Mees (****) er vorige zomer voor, samen met Febe Lazou’s intens mooie cello, dat iedereen naar adem hapte. De versmelting tussen Meskerem Mees haar soulvolle, warme stem en de sprankelende cello van Febe onderstreept het talent hier, wat hen de meesters maakte van de Humo’s rock rally 2020. Op Eurosonic zetten ze het magisch mooi in de verf; in een kwartier tijd brengt dit duo je in beroering. Zonder zeemzoeterig te klinken, raakt Meskerem Mees de gevoelige snaar. Een gevarieerd setje en op het eind zelfs meer uptempo. Sjiek. En natuurlijk ontbrak het hitje “Hey Joe” niet …

Lor 20:15 - Lor (***1/2) zijn vier getalenteerde jonge Poolse muzikanten, een tip voor de toekomst. Het combo , aangevuld met percussie en gitaar , biedt een veelkleurige sound . Magie wat er tussen de violiste, pianiste en zangeres telkens gebeurt.
Een sprankelend bandje met tal van groeimogelijkheden. Afwachten hoe het zal evolueren …

Sofia Portanet 20:35 - Haar debuut ‘Freier Geist’ put duidelijk inspiratie uit de Neue Deutsche Welle van de jaren 80, maar voegt er psychedelische rock, Franse pop, post-punk en zelfs opera aan toe. Sofia Portanet (****) is een veelzijdige artieste. Tot de verbeelding spreekt de theatrale wijze waarop ze haar teksten zingt en danspasjes maakt. Mooi om de aandacht te trekken!
De talentvolle zangeres laat zich omringen door topmuzikanten die haar stem perfect aanvullen; magie hangt in de lucht, die het verleden - zeerzeker de jaren 80 - verbindt met het nu. Sofia Portanet doet die grens vervagen en brengt op die manier een fijne, boeiend setje!

Noémie Wolfs 21:00 – ‘Lonely Boy’s Paradise’, de dit jaar op de markt gebrachte tweede solo plaat van Noémie Wolfs (*****) is een zwoele popplaat geworden waarop Noémie haar krachtige stem en uitstraling in de strijd gooit. Noémie overstijgt zichzelf en laat het verleden definitief achter zich, ook live . Breekbaar, teder en catchy prikkelt ze de sound.
In deze korte set bewijst ze een getalenteerde ,  veelzijdige zangeres en performer te zijn, die  over een dosis charisma beschikt en iedereen nauw betrekt bij de set. We werden ontroerd en lieten ons gewillig meeslepen in haar gevarieerde set van dansbaarheid en gevoeligheid .

The Cool Greenhouse 21:20 - Frank Zappa vroeg het zich al af …”Does humor belong to music?” The Cool Greenhouse (*****) geeft een eigenzinnig antwoord op de vraag. De post punk formatie kleurt graag buiten de lijntjes, stampt  heilighuisjes omver en doet de wenkbrauwen fronsen , van wie houdt van een geordend leven. The Cool Greenhouse treedt in de voetsporen een The Fall en beschikt op energieke wijze  over een eigen smoel.
Deze band zorgt voor vuurwerk. The Cool Greenhouse  doet gewoonweg zijn eigen zin op het podium en stampt gezellig om zich heen. Waarover ze zingen weten we totaal niet.
Een aanstekelijke performance , knetterend vuurwerk, van een interessant bandje , het ontdekken waard!

Eefje de Visser 21:45 - De Nederlandse top singer-songwriter Eefje De Visser (*****) heeft in 2020 al ferm haar stempel gedrukt. In coronatijden speelde ze al overtuigende concerten, die een diepe indruk nalieten. Op ESNS hebben we van Eefje De Visser een intens , gevoelig , energiek setje. Het siert haar. ‘Bitterzoet’ is een plaat, die van begin tot einde aan de ribben kleeft en ook live weet te ontroeren. Muziaal een vat vol emoties van weemoed, melancholie en hoop . De bevallige danseressen en haar topmuzikanten bieden elan aan de sound.  We zagen een knappe performance … De live ervaring snakt (opnieuw) …

dag 3 - vrijdag 15 januari 2021
Lous and the Yakuza 20:45 - Een Congolees importproduct dat momenteel als ons grootste exportproduct wordt beschouwd, dat kan momenteel niemand anders dan Lous and the Yakuza (*****) zijn. Marie-Pierra haar set duurde duurde maar een kleine zes minuten, nog niet de helft van de andere sets, maar ze palmde ons op een overtuigde, kleurrijke manier in een handomdraai in. “Dilemme” klinkt sexy, warm, duister en spontaan. De fijne samensmelting van Frans chanson, hiphop en r&b raakt en sleurde je mee in haar eigen wereldje. La nouvelle Stromae est arrivée. Tweede en laatste track van de sessie, “Amigo” was een pak dansbaarder en matcht tegelijkertijd perfect met onze eerdere bevindingen. Erg indrukwekkend, de lovende feedback van andere media blijkt erg terecht.

Tuys 20:25 - De mannen van Tuys brengen geen ‘in eenzaamheid opgenomen’ sessie, neen, ze stuurden een liveset mét publiek bij ESNS in. Gek om nog eens beelden van shows met publiek (met social distancing) te zien. De bizarre, coole intro liep in ieder geval vlotjes over in “Papaya”. De heel erg sexy openingstrack van de Luxemburgers van Tuys (****). Verder hoorden we in het nummer een heel erg soepele bridge en overheerlijke gitaarsolo. We zagen een band die stevig in hun schoenen staat en die weet waar ze mee bezig zijn. Het geheel van de bindteksten en nummers, vormden trouwens een muziektheaterstuk. Alsof de mooie, vrouwelijke stem van de frontman al geen attractie op zichzelf was. Tweede track “Saturday Night” werkte helaas minder aanstekelijk dan “Papaya”, maar ook hier zit het venijn in de staart. Een heroïsche outro die in stilte uitmondde, zorgde alsnog voor de benodigde dynamiek.

EUT 20:50 - Rockende vrouwen, dat horen we graag. Ook in het Amsterdamse EUT (**½) zijn er daar een aantal van te vinden. Ze putten duidelijk inspiratie uit jaren ‘90 bands. Getooid in lederen broek en gekke muts lijkt de frontvrouw ook even in die tijd te zijn blijven hangen. Helaas horen we tijdens de set van EUT weinig nummers die er echt bovenuit steken. Alles kabbelt wat verder en klinkt ietwat gewoontjes. Geen bijzondere stem, maar een set vol generisch klinkende songs. Slecht kunnen we het zeker ook niet noemen wat de Nederlanders ten gehore brachten, maar memorabel was het verre van. Alsof je een plaat van Hole of Weezer ontdoet van alle (semi-)hit(je)s en met de rest van de discografie een plaatje samenstelt.

Yellowstraps - Ze zijn in Vlaanderen niet zo bekend, maar zoals vaak vuurt het Franstalige gedeelte ook geregeld een talentvolle groep de ether in. Het zingende Murenzi broertje van Yellowstraps (**1/2) heeft niet de meest sterke stem, maar wel de groove in de benen en longen om een gezellige sfeer neer te zetten. Een nummer dat normaal op enkele minuten afgerond zou zijn, wist ie mede door zijn zelfvertrouwen om te buigen in een halve sing-a-long van ruim 6 minuten. Een gewaagde hoeveelheid aan zelfvertrouwen. Ook op “Lalala” en “A Colors Show” werden we muzikaal niet omver geblazen, daarvoor klonk het allemaal wat eentonig, repetitief.

Arja Zappa 20:00 - Aria Zappa (****) straalt iets van futurisme uit dat je niet elke dag tegen komt. Ze beschikt  bovendien over een opmerkelijk donkere, haast mannelijke en zeer sensuele stem die wat doet denken aan bijvoorbeeld Grace Jones of Annie Lennox. Ook de vergelijking met Ziggy Stardust wordt gemaakt, maar dat is toch een beetje ver gezocht. De Berlijnse multidisciplinaire artieste is dan weer wel van veel markten thuis. Puur muzikaal kun je er, buiten elektronische muziek met een donker tintje, geen muziekstijl op kleven. Ook wat ze doet met haar stem is gehuld in mysterie.  Verleidelijk en toch heel krachtig hypnotiseert ze je over de hele lijn, en doet je wegdromen naar verre oorden. . In die voornoemde  walm van mysterie laat ze je uiteindelijk verweesd achter in een donker hoekje van de kamer. En dat in amper een kwartier tijd. Indrukwekkend!

Victoria Canal 20:15 - Geboren in München, met een Amerikaanse moeder en Spaanse vader, heeft ze overal gewoond, van Shanghai, Tokio en Amsterdam tot Londen en Dubai. Maar het was in New York waar de legendarische vocale coach Jan Smith (Drake, Usher) haar debuut maakte in 2016, en toen nodigde Beatnigs Michael Franti haar uit op tournee. Omdat ze met één arm geboren is als gevolg van het Amniotic Band Syndrome, put Canal uit een gepassioneerde positiviteit. Al deze energie straalt ook uit op haar EP die in 2020 op de markt kwam. Victoria Canal (***1/2) schippert voortdurend tussen op een pakkende, ingetogen wijze je hart te breken en lekker aanstekelijke de luisteraar doen zweven over de dansvloer. Dit binnen een weemoedige omkadering, die aanvoelt als een deken tegen koude winterdagen. Hoewel ze zich laat omringen door topmuzikanten en een backing vocale aankleding die een meerwaarde blijkt te zijn binnen het geheel, trekt Victoria de aandacht naar zich toe op een eerder zeemzoet maar sprankelende mooie wijze, doordat het stil wordt in ons hart. Door iets te nadrukkelijke uit hetzelfde vaatje te blijven tappen begint na enkele songs helaas de aandacht een beetje te verslappen, maar door haar unieke stem die ons innerlijk diep ontroert , voert ze je weg naar een dromen dal wat ons tot slot voldoende overtuigt.

Tarta Relena 20:40 - Het mooiste muziekinstrument is en blijft nog steeds de menselijke stem, zeker de uiteenlopende wijze waarop een vocalist ons kan ontroeren. Het Spaanse duo Marta Torrela en Helena Ros zetten het met het project Tara Relena (****) mooi in de verf. Gedurende de volledige set komt het theatrale en opera achtige bovendrijven; deze twee sopranen weten heel goed hoe ze je emotioneel kunnen pakken. Net als de Sirene  de zeeman tegen de klippen doet varen, hypnotiseren de vocalisten je op magische wijze, die je ziel in vuur en vlam zetten. De Spaanse en dus ook Zuiders inkleding, is een meerwaarde.
Hun uiteenlopend stembereik doet ons hart tegen de klippen varen, het wordt stil vanbinnen. Een weemoed die je niet in slaap wiegt maar je dus vooral in een trance brengt , met een Zuiders tintje.

Buzzard Buzzard Buzzard 21:05 - In de UK zijn ze ondertussen uitgegroeid tot een Hype. Ook wij wilden eens horen wat er zo bijzonder is aan hen (*****) . De band haalde de mosterd bij vintage rock groepen Thin Lizzy of T-Rex. De jaren ’70 sound loeit op hun EP ‘The Non Stop EP’ , … ook live. Buzzard Buzzard Buzzard speelde op dit retroniveau een rock show van hoog niveau. De vintage rock sound is energiek en heeft groovy refreinen ,wat het allemaal fris en monter doet klinken. De frontman hitst zijn publiek op, alsof het geen streaming showcase is. Een mooie toekomst kan weggelegd worden . De charismatische frontman en de muzikanten bewijzen dit. Grootse klasse van de Britten.

Nea 21:30 - Linnea Södahl , bekend onder haar artiestennaam Nea (***1/2) is een Zweedse singer-songwriter. Ze is geboren in Zuid-Afrika en verhuisde in haar kindertijd terug naar haar thuisland.  Ze heeft in de beginjaren samengewerkt met artiesten als Zara Larson, Maggie Lindemann, Tove Stryrke, Timie Tempah , Grey en Axwell. Ze schreef onder andere mee aan Larsons nummer “Lush Life’, “Don’t worry bout me” en “IG4M”,  en nu probeert ze het als solo artieste.
De ervaring die ze heeft opgedaan, neemt ze mee in haar solo project.  De single “Some Say” werd alvast goed ontvangen, nu live nog. Ze slaagde met brio in haar opzet. Haar songs stralen een huiskamer sfeertje uit, het is een gezapige gezelligheid die niet al te kitsch klinkt. Haar doorleefde, warme stem brengt een punt van rust, zonder je in slaap te wiegen. Je wordt onder hypnose gebracht, en je wordt ondergedompeld in een deugddoend bad van melancholie en weemoed. Een zonnige, zomerse aanpak. Haar muziek floreert het best in een intieme omgeving; met haar stem en uitstraling omarmt ze je.

Jyellowl 21:45 - Doorsnee rap en hiphop met een boodschap vanuit het hart … Klop maar aan bij Jyellowl (****) . Deze klasbak presenteerde het een kwartier lang. Hij beschikt over topmuzikanten . Hij trekt evenwel de aandacht naar zich toe . Hij is zelfverzekerd , en grijpt ons vast met zijn verhaal. Kort en  krachtig . Kortom , hij is een groot talent in spé.

Under the Reef Orchestra 22:25 - Under The Reefs Orchestra (*****)  is een Brussels powertrio die , in de instrumentatie,  de grenzen tussen jazz en alternatieve rock aftast. Gitarist en componist Clément Nourry, saxofonist Marti Melia en drummer Louis Evrard beheersen ongelofelijk hun instrument. Wat een magie. Ze improviseren en treden graag uit de comfortzone. Een verbazingswekkende , grenzeloze combinatie van experimentele jazz en alternatieve muziek.

EABS 22:40 - Electro-Acoustic Beat Sessions of kortweg EABS (*****) zijn niet gekoppeld aan enige muzikale orthodoxie. De Poolse formatie haalt inspiratie uit verschillende muziekstijlen als jazz, soul, funk, hiphop en elektronische muziek. De band verlegt, net als het Brusselse Under The Reefs Orchestra, z’n grens. De Poolse band weet de stijlen door de blender te jagen . EABS is kwaltatief sterk bezig en weet elkaar perfect aan te vullen. Wat een kijk  naar de toekomst toe!

dag 4 - zaterdag 16 januari 2021
Banji 20:15- Voeg Julian Casablancas vocoder toe aan de set van dansbare Cage The Elephant en je krijgt Banji (****), Nederlands’ hipste indiepopsensatie. “Chills” klonk, ondanks de rommeligheid, erg fris en overtuigend. Als jonge band vier backing vocals bij je liveset betrekken, zonder er Nathalia-vibes bij te krijgen,  je moet het durven! Het pakte in ieder geval erg goed uit. Meer van dat op “Dogbreath”, waar we ook wat Mac DeMarco-achtige klanken bespeuren. Daar waar “Benny Sings” te braafjes bleef, creëerde Banji een amusante, interessante sound waar we ons graag nog een aantal keren extra willen aan laven. Door topnummers “Chatterbox” en “Listen” tot het einde op te sparen, heerste er eveneens een gevoel van ‘verlangen’ tijdens de set. Beide nummers hielden méér dan stand in hun live-uitvoering, iets wat bij jonge bands toch altijd een vraagteken is. Banji, daar zullen we nog van horen.

Froukje 21:00 - Nu ze getekend heeft bij Top Notch, komt de ganse machine achter Froukje (***½) helemaal op gang. Boekers, promo, persaandacht. Fijn om een selfmade dame, die we afgelopen zomer al leerden kennen via Spotify, de stap naar het grote werk te zien zetten. Een sessie op ESNS kon dan uiteraard niet ontbreken. Na een epische intro , werd ingezet met “Groter Dan Ik”, haar doorbraaknummer. Zelfverzekerd raasde ze door de tekst, maar 100% zuiver klonk het niet altijd. Het zijn dan ook heel wat woorden dat Froukje aan elkaar moest rijgen. Muzikaal klonk het nummer anders dan op plaat, wat best verrassend is voor een band vol jonkies om die variaties te overwegen. Froukje straalde zelfvertrouwen uit, zo ook in “Ik Wil Dansen”. Ook hier hadden we indruk dat ze in de snellere nummers niet altijd haar eigen nummers kon bijbenen. Een gevoel dat volledig verdween bij “Licht en Donker”, waar ze vocaal wel helemaal in haar element zat. We zien Froukje, wanneer de wereld het toelaat, wel Lowlands en Pinkpop platspelen.

The Vices 21:00 - De meest gehypete band van Nederland? Dat moet The Vices (****) wel zijn. Met hun rebelse, theatrale en gevarieerde set, stond de band garant voor een dynamisch potje meeknikken op hun gitaarlawaai. Het refrein van “In and Out” had evengoed van een album van Miles Kane of The Strokes geplukt kunnen zijn. En zorgde voor een tijdloos kantje aan The Vices’ set. En God, wat missen we het: een zanger die zichzelf letterlijk in het zweet speelde, danst en in zijn microfoon roept, zelfs zonder fysiek publiek. The Vices lieten de omstandigheden niet aan hun hart komen en scheurden zich richting het einde van hun set. Wat een vet slotsalvo kregen we te verteren. Alles. kapot. Een mooie beoordeling is dan ook op zijn plaats.

Robin Kester 21:55 - Wat later op de avond kwam Robin Kester (***1/2) op de proppen. We ervoeren een dromerige, elektronische blend van scherpe en zachte klanken. Heel meeslepend allemaal. Ook “Leave Now” had een verrassend arrangement, we bemerkten zelfs een vleugje Massive Attack. Erg opvallen deed de act echter niet tussen de massa aan anderen op ESNS. Voortreffelijke uitvoering van de nummers, dat zeker, maar met nummers als “Sweat & Fright” beland je dan misschien wel in onze aan-het-werk-Spotify playlists, maar heel erg warm worden we er nu ook niet van.

Luwten 22:30 - Luwten (***) dan die haar set inzet met “Haircut”. Zelf getooid in een Noémie Wolfs-kortpittig kapsel, bewandelde ze met haar band voorzichtig wat Radiohead-achtige paden. Zo ook op “Element of Surprise” waar Thom Yorke plek heeft geruimd voor satijnen, vrouwelijke zachtheid. Soms zorgde die zachtheid er helaas wel voor dat de muziek ons niet helemaal bij ons nekvel nam. Op dat soort momenten klonk het gewoon te braafjes. Afsluitende track “Control” had dan weliswaar wat meer aanstekelijke toetsen, maar bleef ook wat te lang rond de pot draaien om onze aandacht op scherp te kunnen houden. Een set die heel sterk begon, baarde helaas een comateus muisje.

Organisatie: Eurosonic - Noorderslag 2021

Humo's Rock Rally 2020 - Finale: Tien sprankeltjes hoop in donkere tijden
Humo’s Rock Rally 2020
Ancienne Belgique
Brussel
2020-10-20
Erik Vandamme

De Finale van Humo's Rock Rally 2020 is er eentje voor de geschiedenis boeken, niet zozeer door de optredende artiesten in de finale, - die zetten allen hun beste beentje voor, sommigen zijn echte goudhaantjes -, maar door de coronacrisis waarin we verzeild zijn geraakt. Sommige bands of artiesten of bands springen er uit , hebben succes , anderen worden snel vergeten .
De optredens gingen door in een zo goed als lege zaal, zonder publiek, of personen die hun favoriete band aanmoedigen. Want elke band brengt zijn eigen fanclub mee, dat maakt die finale zo bijzonder en weirdo. Niets daarvan nu dus. Alles verliep via streaming, en gelukkig kon je het thuis volgen vanuit je luie zetel. De beleving is wellicht heel anders, maar een eerste indruk is ook belangrijk. Dus gingen we bij het bekijken van de  bands af op ons buikgevoel. We zagen dat de  bands, door hun puike prestatie, een erg mooie toekomst kunnen hebben.

Terms (***1/2)
Dilys Cosemans bewees ons in het verleden al dat haar bijzonder uiteenlopend stembereik haar grootste wapen is. In combinatie met het toetsenwerk van Gill Princen ontstaat een magie die het aardse lijkt te overstijgen. Live staan ze met ruim zes muzikanten op het podium, en dat zou moeten zorgen voor een fantasierijk totaalbeleven die je wegvoert naar verre oorden. Even magisch als in je mooiste dromen. Terms moet het  dan ook vooral hebben van een zangeres met charisma, en , inderdaad , een zeer emotionele stem. Het onderdompelen in een badje van intense weemoedigheid, het voortdurende flirten tussen breekbaarheid en oerkracht, is de grote sterkte van Terms. Het bleek uit de drie songs die ze mochten brengen én het smaakte naar meer. Bijster origineel klinkt het allemaal niet, maar de gevoelige snaar raken doet Dilys overtuigend.

Be Irving (***1/2)
Be Irving brengt een stukje aanstekelijke elektronische muziek die aan je ribben kleeft. Met verwijzingen naar de synthpop, presenteert de band een heel toegankelijk klinkend allegaartje, waar je gelukkig van wordt. Be Irving bestaat dus uit muzikanten die van vele markten thuis zijn. Deze band kan een ruim publiek aanspreken, van liefhebbers van toegankelijke deuntjes, tot de alternatieve elektronische muziekliefhebber. Er zit potentieel in deze band. Een gouden toekomst voorspellen we door een  charismatische frontman als de kers op de taart. In het oog te houden.

Uma Chine (*****)
"Nele De Gussem (Maya's Moving Castle, Future Old People Are Wizards, Inwolves, BRNS) has taken some of the best musicians of Ghent's pop- and jazz scene under her wings and fuses their individual talents into a strong mixture of sixties psychedelica and contemporary synth pop.", lezen we in de bio op de website van Uma Chine. Ondertussen heeft de band eigenlijk al bewezen wat ze in hun mars hebben. Een psychedelische trip in een kleurrijke landschap , een sprookjesachtige omgeving creëren en je fantasie laten prikkelen is de rode draad van wat Uma Chine doet met ons. Een betoverend mooi optreden dat ons doet uitzien naar een adembenemend mooie reis in ons droomwereld of onderbewustzijn …

Wolker (*****)
Het interessante aan het duo Wolker is een sprankelende gevecht tussen keyboard en drums, ondersteund van vocals die zalft en doet zweven. Beide muzikanten vullen elkaar  aan alsof ze al dertig jaar samen spelen. Dat maakt deze band een interessante parel binnen de Belgische muziek. Om te koesteren.
Hun muziek is een mengeling van slimme gitaren, bij momenten loeiharde drums en zweverige vocals. Tijdens het derde nummer "Dream State" creëren ze een soort melancholische post-rock vibe, met de breekbaarheid van een akoestisch indie nummer. Door bedachtzame loops, drumcomputer en drumtechnieken lijkt het alsof er niet 2 maar 5 muzikanten op het podium staan.
“Hun atypische muziek werd smaakvol ontvangen”, werd geschreven toen ze optraden als support van High Hi in de AB. Iets waar we ons volmondig op aansluiten!

Hugs of the sky (*****)
En dan was er Hugs of the Sky. Wat een bommetje. De energie spat in razend tempo uit de boxen. Door de psychedelische aankleding krijg je een visueel beeld en je hoeft enkel je fantasie een beetje te laten werken. De band verstaat de unieke kunst om alles zo oorverdovend hard te laten klinken, dat de sound aanvoelt  als een geluidsmuur die tot ontploffing worden gebracht in je nabijheid. De spetters gaan alle kanten uit, alsof je in een vuurwerkfabriek bent opgesloten , al de lichtjes flikkeren, en de ene ontploffing na de andere een kleurrijke palet vormt. De oorschelpen worden gestreeld maar ook de ogen krijgen de kost. Het is een die ook verdomd goed weet hoe de registers open te trekken tot een wilde climax die door merg en been gaat; een knetterend haardvuur, snoeihard en bloedheet, als een vuurbal die je hersenpan doet uiteenspatten. Dat is hoe we Hugs of the Sky ervaarden op deze songs. Wat moet dat dan zijn bij een full concert? Een goudhaantje!

Meskerem Mees (****)
Ondanks de broosheid en de breekbaarheid die zo eigen, uniek is aan Meskerem Mees zit er toch genoeg pit in de stem en uitstraling van deze talentvolle zangeres, die diep weet te ontroeren en je tot dansen aanzet. Een soulvolle aankleding, die je begeleidt naar  een Zuiders sfeertje. “Elk haartje op onze armen kwam recht telkens er een magische kruisbestuiving ontstond tussen die warme stem van Meskerem Mees in combinatie met die wonderbaarlijke cello klanken”, schreven we over haar optreden in Eeklo deze zomer. Als solo artieste komt Meskerem Mees zelfverzekerd over. Dankzij de hulp van haar vaste partner in crime Febe Lazou (cello)  wordt gezorgd voor voller geluid.  Een grote meerwaarde. Ze voelen elkaar perfect aan, wat een onaards mooie magie oplevert.
Kortom: Een artieste die ondertussen haar kunnen al heeft bewezen, met brio bevestigt ze het op de rock rall.

Yokan (*****)
Elektronische weerhaakjes die in je hoofd blijven zitten, dat is Yokan in een notendop. Eens gehypnotiseerd door de versmelting van beats en klanken worden de dansspieren voortdurend aangesproken. Maar niet zomaar, eens onder die hypnose zie je de zon schijnen achter elke donkere wolk. De heren waren volledig in het wit gekleed op het podium.
De positieve energie spat gewoon uit de boxen. Deze band brengt  pure, aanstekelijke popsongs die niet klef klinken, maar aan je ribben blijft kleven. Je krijgt er niet genoeg van en je kan er ook niet stil op blijven zitten. Drie songs is bitter weinig uiteraard. De blazers op het einde geven trouwens een dimensie aan hun sound. Yokan wist zich sterk te profileren!

All-Turn (***1/2)
All-Turn is meer dan zomaar een doorsnee hiphop act. Het komt vanuit het hart , wat ons fors over de streep. All-Turn heeft potentieel om door te breken, maar steekt niet boven uit het maaiveld van de hiphop acts in ons landje. Groeimogelijkheden  zeerzeker, dus even de tijd geven …

Jakomo (****)
Jakomo brengt Aanstekelijke melodieën, die op een uiteenlopende wijze binnen dringen en je doen zweven over de dansvloer. Helaas gaat het er wat braafjes aan toe. En toch, door de variaties is het een band die je bij het nekvel grijpt en je als luisteraar in vervoering brengt. Knappe performance ook.

Dyce (*****)
Als hiphop artiest is uiterst moeilijk om boven het aanbod uit te steken. Dyce is een artiest die het genre zeer uniek benadert en knipoogt naar andere genres. Dyce speelt in op de emoties op ingenieuze wijze. Er hangt ook een zweem van mysterie rond die man, en dat zorgt ervoor dat hij een unieke parel blijkt te zijn in het genre.

Onze persoonlijke top 3: Hughs of the sky - Wolker - Uma Ching
De Winnaars van Humo's rock rally 2020 zijn: Meskerem Mees - Wolker - Dyce
Publieksprijs: Yokan

Organisatie: Humo ism Ancienne Belgique, Brussel

Labadoux bubbelt 2020 - Labadoux bubbelt in 2020
Labadoux bubbelt 2020
Festivalterrein
Ingelmunster
2020-10-09 t-m 2020-10-11
Filip Gheysen

Ja, ook wij hebben heel wat afgefietst tijdens de lock-down. Het eerste weekend van mei was ons stalen ros onweerstaanbaar aangetrokken naar de Wantebrug. Daar stond een mooie affiche aan één Herashek, eenzaam te flapperen in de wind die vrij spel had over de lege weide. Geen grote tent, geen pubtent en geen clubtent aan de andere kant. "Een jaar wachten", dachten we...
Maar zie, in augustus staken de Labadisten de koppen bij elkaar, bedachten een formule die beantwoordt aan het strenge nieuwe normaal en ze vonden negen Vlaamse artiesten bereid om op de affiche van "Labadoux bubbelt" te prijken! Een financieel succes wordt het zeker niet, maar het deugd dat het eindelijk nog eens mócht! Labadoux, proficiat! Tot binnen een dik half jaar??

dag 1 - vrijdag oktober 2020
Renée
Singer-songwriter Renée uit Sijsele krijgt de eer om dit mini-festival te openen. De festivaltent is ingericht als een groot salon met bubbels van vier. Elke bubbel heeft zijn tafeltje en voor deze gelegenheid comfortabele plastic tuinstoelen in plaats van de obligate klapstoelen waarvan er 25 in één stapel en 1000 in één tent gaan.
Renée wordt aangekondigd met een verwijzing naar Suzanne Vega. Ze begeleidt zichzelf zowel op akoestische als elektrische gitaar en brengt haar nummers met een mooie breekbare stem die ons eerder aan ietwat hese stemmen à la Céleste doet denken. Ze draagt haar eerste nummer meteen op aan René, peetvader van het festival.
Het hoeft niet allemaal akoestisch, ook met de stemcomputer kan ze overweg: ze neemt twee begeleidende achtergrondstemmen op en zingt dan a capella “She went down”. “Prachtige teksten vergezeld door een verslavende melodie zijn de perfecte combinatie om iedere aanwezige aan het podium gekluisterd te houden” , vertelt de website van Labadoux ons maar voor een deel van het publiek is dit slechts achtergrondmuziek en er heerst een ‘gezellige’ drukte… Toch verstomt het gepraat even als ze “Dum dum dum” inzet, haar hit uit 2012. Acht jaar is een lange tijd in de muziekindustrie, we wensen haar een waardige opvolger op haar derde album dat inmiddels op komst is.

Stef Kamil Carlens
Tweede op de affiche van vanavond is mede-oprichter van dEUS en Zita Swoon en MIA-winnaar in de categorie ‘Beste Muzikant’: Stef Kamil Carlens. Hij wordt aangekondigd als “Multimens” door Carl Windels en dat zullen we geweten hebben.
Eerst krijgt ook hij de keuvelkroeg niet stil met zijn nummers, enkel door gitaar begeleid: "U hebt elkaar veel te vertellen mensen, dit lijkt wel Amsterdam met een tent vol Nederlanders"... Maar dan bestijgt Stef als het ware een 'troon' in het midden van het podium vanwaar hij met de ene voet een blaasbalg van een orgel beroert, terwijl de andere een slagwerkpedaal aanslaat. Intussen bespeelt hij het ook orgel en slaat tussendoor de gitaarsnaren aan, van een “multi-mens” gesproken...
Hier schakelt hij een versnelling en diverse decibels hoger. Op de metalen (national?) gitaar slaat hij de richting van de blues in. “I’m going away” gaat over de mens die in pré-coronatijden het schip neemt om ergens anders een nieuw leven op te bouwen.
Bij deelname aan VTM-programma Liefde Voor Muziek, leerde hij “Potvis” kennen, een nummer van Kommil Foo, dat werd bij hem “Big whale”. Opnieuw klinkt storend gebabbel en hij onderbreekt zichzelf: "Er moeten weinig cafés zijn in deze buurt, iedereen is naar hier gekomen..." . Ook “What’s the pressure” (geschreven door Selah Sue) komt uit hetzelfde programma. Ironisch dat hij nu plots wel applaus oogst nog vóór het nummer echt begonnen is. We geven toe: misschien klinkt de muziek van Carlens nu en dan hermetisch of moeilijk toegankelijk, maar deze duizendpoot speelt wel op wereldniveau…,zelfs met de afsluiter “La Mama Dora” van Bart Kaëll!

Yevgueni
Het is misschien overdreven om Yevgueni de huisband van Labadoux te noemen, maar ze zijn hier in ieder geval vaste klant! In 2020 blies Yevgueni 20 kaarsjes uit. Een knaller van een tournee werd (ook voor hen) verknald maar eindelijk mág het nog eens !
Met de opener “Adem” heeft Klaas Delrue meteen het publiek mee. Het nummer kwam er toen zijn lang verbeide kinderwens eindelijk vervuld werd. Het nummer staat ook op de ‘best of’ waarmee de groep dit jaar hun verjaardag de nodige luister had willen bijzetten. En zo wordt de ene na de andere hit uit de live jukebox getoverd.
De band is op dreef en al heeft frontman Delrue in de voorbije decennia wat van zijn krullen verloren, de jaren hadden gelukkig geen invloed op zijn stem! We geraken met een razende vaart nog tot in “Welkenraedt” en terug! Hij doet ook een poging om de échte festivalsfeer op te roepen met “Waar jij niet bent”: De sfeer is koud, het bier is warm...
Wat elke bubbel in de tent mist is een eigen open haard: de regen en de wind verkillen de tent want Corona proof zijn de flappen omhoog getrokken  Dit kan enthousiasme van het publiek niet temperen: nu wordt duidelijk waar het publiek de hele avond op zat te wachten. Sorry Stef Kamil, het was niet persoonlijk bedoeld...

dag 2 - zaterdag 10 oktober 2020
Toen we rond 16u30 de tent betraden , hoorden we net de laatste noten van een optreden dat tot 17u zou duren, Pauwel. Jammer, maar deze Belgische artiest zal in mei nog eens moeten terugkomen...

Frank Vander Linden
Een mens alleen op een podium: tegelijk aandoenlijk en ontzagwekkend! Bij de aankondiging hoort ook een oproep om stilte tijdens het optreden nadat gisteren bleek dat twee optredens slechts ‘voorprogramma’ waren voor het laatste. De beleefde vraag wordt gehoorzaam opgevolgd (we hebben blijkbaar leren luisteren de voorbije maanden). “Ik dacht aan een vrouw” is meteen een nummer dat een stille tent verdient. Het gitaarspel is van een klasse waarmee we deze mens in het rijtje bij Bert Jansch en John Renbourn durven zetten.
Meteen relativeert Vander Linden de zwartgalligheid van zijn eerste songs: "Is everybody unhappy?" Na “In de walszaal” brengt hij de weegschaal in evenwicht met een stukje uptempo: “Maandag”.
“Angst” , van De Mens in samenwerking met Herman Brusselmans , heeft volgens Vander Linden geen alert nodig voor explicit lyrics want het was een gevoelige Herman die het schreef. Dan volgt een dubbele song waarbij “Always on my mind”  van Elvis aan  “Groot gebrek aan jou” gelinkt wordt. Dit om zijn subsidie voor 2021 veilig te stellen grapt Frank. Hij heeft het publiek in de hand als een toffe leraar die zijn lessen doorspekt met spitsvondige humor!
Op het einde wordt er zelf een keuzemenu aan bisnummers voorgesteld, nadat wetenschappelijk wordt gestaafd hoe lang een artiest achter de coulissen moet wachten vooraleer hij weer op het podium verschijnt.
“Nooit genoeg” vat het optreden samen: een Mens krijgt er nooit genoeg van! En niets is mooier dan afsluiten met een zaalkoor: niemand heeft ooit zo mooi neen tegen mij gezegd, “Irene” …

Portland
Vorig jaar zagen we Portland nog in de pubtent van Labadoux. Toen haalden ze het ‘grote’ podium van de concerttent nog niet. Nu zijn ze één van de negen bij Labadoux bubbelt! Als finalisten van Humo's Rockrally en winnaars in 2018 van ‘De Nieuwe Lichting' van Studio Brussel, zijn ze goed op weg om deze aanmoedigingsprijzen te verzilveren!
In Ingelmunster weten ze dat Portland er is om te blijven. We citeren de website even: “Deze jonge band flirt met elektrische sounds en wij laten ons graag verleiden door hun meerstemmigheid en speels karakter”.
Meteen worden we ondergedompeld in een warme stroom van synthesizerklanken die uitmondt in een popsong. Het stemtimbre van frontman Jente doet soms denken aan Jeff Buckley en met zijn gitaar doet hij fantastische dingen. In combinatie met de knappe stem en présence van Sarah Pepels worden we meegenomen op een zalige reis. De nummers rijgen zich aaneen en nu en dan komt er een herkenningsapplaus als er een radiohit de kop opsteekt.
We zijn er zeker van dat deze groep weer van de partij zal zijn als er weer een “échte” Labadoux wordt georganiseerd. Benieuwd wat volgend jaar brengt!

Ertebrekers
Net zoals Yevgeni, zijn de Ertebrekers thuis op het grote podium in Ingelmunster (de laatste keer was op zaterdag 4 mei 2019!) en ze spelen dan ook in de achtertuin van Izegem.
Flip en Jeffrey hadden er duidelijk zin en cruisten over het podium heen en weer. Als toeristen in een vreemd land wilden ze graag de ‘zaallichten’ aan om eens te zien hoe een publiek in bubbels verdeeld eruit ziet. Het was ‘raar’, maar het zag er ook wel ‘sjiek’ uit. En zo werd elk nummer op de één of andere manier gerelateerd aan deze tijden met vreemde maatregelen met “Paranoia” als perfecte coronasong , want ook wij kwamen ermee in aanraking toen we het even waagden op een stoel te zitten, meters verwijderd van een ander mens en onmiddellijk te horen kregen dat dit ‘onze bubbel’ was.
Ook in “Shimokitazawa” waaide er een oostelijke coronawind. De tent werd ook deze avond geteisterd door wind en regen. Maar het publiek werd net als op vrijdagavond vergast op een soort ‘Best of’ van een groep die nochtans uit amper twee platen kan putten: ‘Otel’ en ‘Creme’.

dag 3 - zondag 11 oktober 2020
Op de afsluitende dag waren The White Horsemen, Meskerem Mees en Het Zesde Metaal geprogrammerd . Neem gerust een kijkje naar de fotos van dag drie …

Het was dan ook een crème van een ploeg die deze gedurfde onderneming tot een goed einde bracht. Elke artiest bedankte de organisatie dan ook uitvoerig. Met de hoop op betere tijden in 2021, vertrok iedereen opgeruimd naar huis!


Neem gerust een kijkje naar de pics @Filip Gheysen + @Dieter Boone
http://musiczine.net/nl/foto-s/festival/labadoux-bubbelt-2020.html

Organisatie: Labadoux, Ingelmunster

Sound Of Noise 2020 - Better Times Will Come
Sound of Noise 2020: Evil Invaders - Spoil Engine - Dyscordia
Départ XXL
Kortrijk
2020-10-10
Filip Van der Linden

Een metalconcert met honderden mensen in het publiek, dat is toch al langer geleden dan we zouden willen. De ploeg achter het Alcatraz-festival kreeg het voor elkaar op het coronaproof evenementenplein in Kortrijk, misschien niet toevallig de stad van metalburgemeester Van Quickenborne (sinds kort metalminister).
Corona-shows kennen we intussen: met een persoonlijk stoeltje voor iedereen en hier met ook de drankjes en snacks die aan je zitplaats werden gebracht. Het moeilijkste was misschien nog dat iedereen zijn mondkapje moest ophouden als hij/zij niet aan het drinken was, maar na een paar opmerkingen van de security was ook dat snel duidelijk.

De aankondigingen werden gedaan door  Franky De Smet-Van Damme, tegenwoordig actiever als brouwer dan als zanger van Channel Zero.
De eerste band die hij mocht aankondigen was Dyscordia. Voor deze progmetalband was het, het tweede grote concert dit jaar in Kortrijk. Begin dit jaar stonden ze in De Kreun voor de releaseshow van hun album ‘Delete/Rewrite’. Het vervolg daarop, met een drukke festivalagenda, daar stak het coronavirus een stokje voor. De band verkeerde ondanks het gebrek aan ‘wedstrijdritme’ in bloedvorm.  Dyscordia koos op Sound Of Noise voor een ‘best of’-set die mooi verdeeld was over hun drie albums ‘Delete/Rewrite’, ‘World In Ruins’ en ‘Twin Symbiosis’.
Bij de start om 18 u, bij de eerste tonen van “Delete/Rewrite” waren er nog een paar lege stoelen, maar de meeste fans waren goed voorbereid en ruim op tijd voor dit bijna unieke optreden.
Voor Dyscordia is spelen in Kortrijk zo goed als een thuismatch en hun ‘Dyscordia Army’ was goed vertegenwoordigd. De sfeer zat mede daardoor al van bij het begin van de avond goed en de band speelde een foutloze set. Het was voor heel wat muziekliefhebbers een verademing om nog eens een band te zien op een groot podium, niet akoestisch en met een perfect uitgekiende lichtshow.
Volgend jaar mag Dyscordia nog eens een concert spelen in Kortrijk, op Alcatraz, als de viruscrisis dan hopelijk volledig achter de rug is.

Bij metalcoreband Spoil Engine verontschuldigde zangeres Iris zich bij de start voor haar bindteksten in het Engels, wat te maken heeft met het feit dat het concert opgenomen werd, terwijl ze later vaak Engels en Nederlands afwisselde. Bij Spoil Engine lag het zwaartepunt van de set op het album ‘Renaissance Noire’, waarvan liefst zeven tracks gespeeld werden. Die werden aangevuld met drie tracks van ‘Stormsleeper’. “Disconnect” mocht de set afsluiten en werd door Iris aangekondigd als een fuck you-song. En dus gingen eens niet de hoorns, maar wel de middenvingers de lucht in.
Metalcore voor een zittend publiek is geen evidentie en Iris spoorde de mensen meermaals aan om toch maar zittend te headbangen. Ze klom ook op de luidsprekers zodat ze nog net op coronaveilige afstand van de eerste rij kwam.
Het evenwicht tussen interactie zoeken en het voor iedereen veilig houden, was voor alle bands de rode draad doorheen de avond. Zittend op het plein werd het al snel koud, maar de energieke zangeres van Spoil Engine deed op het podium toch haar lederen jasje uit, om die nog tijdens hetzelfde nummer weer aan te trekken.
Hartverwarmend was dan weer de massale respons met aanstekers en gsm-lichtjes toen Iris bij het begin van “Golden Cage” vroeg ‘Show some light. We’re all in this together’.

Evil Invaders sluiten de metalavond af met een heel energieke pot thrash die bijna letterlijk de tracklist volgt van hun live-album ‘Surge Of Insanity’, maar dan zonder “Shot To Paradise” en “Master Of Illussion”.
Van de drie bands van deze avond stond Evil Invaders misschien wel met de grootste gretigheid op het podium. De sfeer zit er ondanks de koude nog altijd goed in en tot helemaal achteraan het plein gaan de vuisten de lucht in. Hoewel het bier rijkelijk vloeide, blijft de discipline al die tijd bewaard.
Een beetje verrassend wordt de Venom-cover “Witching Hour” als laatste nummer aangekondigd, hoewel de Invaders nog twee nummers voorbereid hadden. Het is dan nog lang geen ‘uur van de heksen’, maar de klok tikt al tegen 22 u aan en de voorwaarden om Sound Of Noise te mogen organiseren in het stadscentrum zijn bijzonder strikt. We gunnen Evil Invaders als verdiende headliner een volledige set en zelfs een bisronde, maar dat extra kwartier hebben ze dus nog te goed als ze volgende zomer op Alcatraz spelen. Of zoals Joe van de Invaders het publiek naar huis stuurde: ‘Better times will come’.

De Alcatraz-ploeg heeft met Sound Of Noise op het Kortrijkse evenementenplein getoond dat het kan: coronaproof concerten organiseren voor een groot publiek. Hopelijk volgen er nog meer dergelijke avonden, van dezelfde ploeg of van andere organisatoren.

Organisatie: Alcatraz Music - Rock Tribune