Bloed - Onze artistieke vrijheid opgeven om toegankelijker te klinken? Dat is voor ons een brug te ver. Ik geloof dat volhouden uiteindelijk belangrijker is dan je identiteit opgeven

Bloed, bestaande uit twee broers en een zus, is een relatief jonge naam binnen de Belgische post-metalscene. De band doet het genre misschien niet helemaal heruitvinden, maar geeft er wel een eigen, bijzonder intense invulling aan. Die combinatie van loodzware post-metal, een beklemmende sfeer en een haast demonische uitstraling sprak ons meteen aan.
De band ontstond in 2022 , won in 2023 Sound Track en bracht in 2025 de veelbesproken debuut-EP ‘Tranen’ uit.
Bloed kwam voor het eerst op onze radar tijdens het Dunk!festival. We waren onder de indruk. Ons verslag
https://www.musiczine.net/index.php/nl/festivals/item/102893-dunk-festival-2026-magische-boswandelingen-om-de-harde-realiteit-even-te-doen-vergeten.
Enkele weken later deden ze dat nog eens over tijdens Great Gigs in the Park, waar ze als voorprogramma van Psychonaut moeiteloos overeind bleven. Ons verslag https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/103190-psychonaut-great-gigs-in-the-park-2026-wat-een-emotionele-pletwals.
Hoog tijd dus voor een gesprek. We hadden een fijne babbel met gitarist Tuur Soete over het ontstaan van Bloed, de opmerkelijke weg die de band in korte tijd heeft afgelegd en de ambities voor de toekomst.

Twee broers en een zus die samen muziek maken is niet uniek, maar dat jullie alle drie dezelfde smaak hebben misschien wel. Klopt het eigenlijk?
Mijn broer en ik schelen maar drie jaar en hebben elkaar muzikaal sterk beïnvloed. Onze zus is acht jaar jonger en brengt heel andere invloeden mee. Zij kan evengoed genieten van een concert van Bruno Mars als een uur later met ons op het podium staan met Bloed. Net doordat we alle drie een andere achtergrond hebben, kijken we ook voorbij genres. En uiteindelijk is het gewoon fijn om dit samen als broer en zus te kunnen doen.

Het hokjes denken is er ook wat uit onder vind ik. Meer nog. Het is moeilijk om jullie muzikaal in één hokje te stoppen. Hoe zouden jullie zelf de muziek van Bloed omschrijven?
Wanneer je met een band begint, probeer je jezelf automatisch een label te geven. We krijgen vaak vergelijkingen met Nine Inch Nails, terwijl dat eigenlijk nooit een rechtstreekse invloed is geweest. Er zitten ook sludge-invloeden in onze muziek, maar uiteindelijk maakt het ons niet zoveel uit. Vandaag vervagen die grenzen steeds meer. Dan kun je zes genres aan elkaar plakken of weer een nieuw label bedenken, maar daar zijn we snel mee gestopt. Mensen mogen zelf bepalen wat ze erin horen. Wie zich aangesproken voelt, vindt ons uiteindelijk toch wel."

We omschreven jullie muziek inderdaad als een mix van Amenra, Nine Inch Nails en Mr. Bungle: kapotte elektronica, brute riffs en heel veel energie. Kunnen jullie zich daarin vinden, of zien jullie zelf andere invloeden?
Die omschrijving klopt voor mij wel. Mijn broer is altijd fan geweest van Mastodon en The Ocean, terwijl ik zelf uit een progressieve metalhoek kom. Onze zus is dan weer het buitenbeentje. Zij heeft metal eigenlijk nooit intensief beluisterd. Daardoor beleeft zij onze muziek helemaal anders, en net dat maakt de samenwerking zo interessant. We vullen elkaar op die manier goed aan.

Er zijn vandaag heel wat bands die zware of experimentele muziek maken. Wat onderscheidt Bloed volgens jullie van andere bands?
Ik ga ervan uit dat alles ooit al eens gedaan is. Muzikaal zullen we het wiel dus niet opnieuw uitvinden. Wat ons volgens mij echt typeert, is onze familieband. Twee broers en een zus die samen kapotte elektronica en brute riffs brengen: daar zijn we best trots op. We kunnen niet alleen samen muziek maken, maar komen ook gewoon heel goed overeen. Het is mooi om elkaar thuis, tussen de koffiekoeken en de warme maaltijd bij onze ouders, tegen te komen en daar verder aan onze muziek te werken. Dat persoonlijke verhaal zit ook echt verweven in Bloed. Als je onze vinyl koopt, vind je daarin zelfs foto's van ons toen we opgroeiden. Dat maakt de band voor ons meer dan alleen muziek. Ik denk dat mensen die oprechtheid ook voelen.

De debuut-vinyl was in geen tijd uitverkocht en als buitenstaander lijkt het alsof alles heel snel is gegaan. Jullie bestaan pas sinds 2023 en wonnen datzelfde jaar meteen Sound Track. Welke deuren heeft die overwinning voor jullie geopend?
Sound Track heeft zonder twijfel deuren geopend, ook deuren die je zelf niet meteen ziet. Dat geldt trouwens ook voor wedstrijden als Humo's Rock Rally of De Nieuwe Lichting. Het belangrijkste is de zichtbaarheid. Plots word je geselecteerd uit een grote groep bands en komen er ogen op je terecht. Als je dan ook nog wint, beland je automatisch op de radar van mensen uit de sector. Via Sound Track kwamen we in contact met mensen die we anders waarschijnlijk nooit hadden ontmoet. Toch ging het bij ons niet van de ene dag op de andere. Ik zag andere bands uit onze lichting plots een enorme versnelling hoger schakelen en dacht soms: 'Wij hebben gewonnen, maar ik merk daar eigenlijk nog niet zoveel van.'" We zijn gewoon blijven spelen en contact blijven houden met mensen. Stilaan begon die sneeuwbal toch te rollen. Zo kwamen we op de radar van Peter  Mulders van Brutus, en via Zware Klap werd er over ons gesproken. Daarna kwamen we in contact met Cis Deman van Stake. Voor je het weet zit je samen te praten, word je uitgenodigd voor de twintigste verjaardag van Stake en leer je weer nieuwe mensen kennen. Zo groeit dat netwerk stap voor stap. Vandaag merken we wel dat we steeds meer in de schijnwerpers komen.

Sinds de release van ‘Trane’n en de samenwerking met Dunk!records lijkt het allemaal erg snel te gaan. Kunnen we stellen dat 2025 en 2026 de echte doorbraak van Bloed betekenen?
Dat is een moeilijke vraag. Voor ons als band voelt dat wel zo, omdat we vandaag stappen kunnen zetten die we twee jaar geleden nooit hadden verwacht. Het contact met Dunk!records is eigenlijk heel snel ontstaan. We mochten in oktober 2024 de openingsshow spelen voor Witch Club Satan in de Botanique. Kort daarna kregen we een bericht van Dunk!records en voor we het goed en wel beseften, waren we samen aan een plaat aan het werken. Dat zijn kansen waarvan je op voorhand nooit durft dromen.

Tijdens Dunk!festival begon het net te regenen. Voor mij versterkte dat de sfeer alleen maar. Hoe belangrijk zijn licht, omgeving en sfeer voor een optreden van Bloed?
Persoonlijk hou ik van de clubsfeer. De donkerte en de nabijheid van het publiek zorgen voor een heel intense beleving. Op festivals is dat anders. Als kleinere band speel je vaak overdag, in volle zon, en dat verandert de sfeer compleet. Daarom is het niet minder goed. Als mensen om acht uur 's morgens al volledig mee zijn, is dat even goed een geslaagd optreden. Maar een donkere zaal of een optreden bij het vallen van de avond heeft toch iets extra magisch."

Op Great Gigs in the Park leek het publiek helemaal mee te gaan in jullie verhaal. Hoe hebben jullie dat optreden zelf beleefd?
Dat blijft moeilijk in te schatten. Op het podium zit je zo in de muziek dat je niet altijd beseft hoe het publiek reageert. Soms heb je het gevoel dat je iedereen én niemand hebt gezien. Achteraf hoorden we gelukkig veel positieve reacties, dus dat bevestigde wel dat het goed zat."

Iedereen is welkom natuurlijk, maar welk publiek hopen jullie uiteindelijk met Bloed te raken?
In Nederland merken we vaak dat het publiek vanaf het eerste nummer heel uitbundig reageert. Die energie voel je meteen op het podium en die krijg je ook terug. Dat soort publiek, dat zich volledig laat meeslepen in ons verhaal, geeft ons enorm veel energie.

Persoonlijk had ik niet de neiging om in een moshpit te gaan staan op jullie muziek, maar gewoon die muziek te laten binnenkomen en daar ingetogen van te genieten. Ook dat is een vorm van respons, toch?
Dat is inderdaad een andere ‘energie’ die je ook ziet als je naar een AmenRa concert gaat. Dat is een soort emotionele rollercoaster. Dat is uiteraard ook mega ok.. het leukste is gewoon om naderhand een goede respons te krijgen van mensen die ons komen zien, en hoe ze dat beleven maakt dan weinig uit.

Jullie speelden ondertussen ook al in Nederland. Hoe belangrijk is het buitenland voor Bloed?
Buitenland is zeker een ambitie. Bij een groeiende act is het logische verhaal ‘waar starten we?’ naar het buitenland gaan om daar voor vijf man te spelen, de dag van vandaag? Is ook niet de bedoeling. We kijken dus wel uit wat we boeken en wat niet. We zijn daar echt alert in. vorig jaar stonden we op Rotterdamse showcasefestival Left of the Dial , dat was een bijzonder goed optreden en heel belangrijke voor ons. Daar hebben veel mensen ons leren kennen, en dat heeft toch voor meer mogelijkheden gezorgd. Sniester Festival in Den Haag was ook een hele leuke ervaring. we zijn dus vooral Nederland aan het verkennen. In België ben je snel rond de kerktoren. Frankrijk kan er ook nog aankomen, maar dat is allemaal nog een beetje zoeken. Dus ja de ambitie voor het buitenland is er na die ervaringen zeker.

België is geen gemakkelijk land om als band door te breken. Is die taalgrens voor jullie ook een struikelblok?
Wat je zegt klopt wel. Je ziet dat ook bij andere Belgische bands. Het is moeilijk, we hebben niet een super groot land. Het is inderdaad dan nog in de helft gedeeld door die taalgrens. Het is dan ook de kunst om u interessant te houden ‘op de markt’ als band,  in wat we brengen. Je ziet ook dat er, waar vroeger twee tot vier jaar werd gewerkt aan een plaat, dat nu veel korter op de bal wordt gespeeld. Nadenken over hoe we kunnen groeien binnen  België met de wapens die we hebben is gewoon de boodschap. Het kan evengoed zijn door in te spelen op het Buitenland en daaruit heel goede responsen te krijgen, dat dit zorgt voor een sneeuwbal effect in het binnenland. Voorlopig is dat nog een zoektocht, de plaat is ook nog maar net uit.  We hebben, los daarvan, al enkele mooie shows kunnen meepikken hier ook en dus mogen we blij zijn dat we dit al kunnen hebben doen eigenlijk. Stap voor stap, en alles wat lukt zijn we heel blij mee.

Jullie maken geen muziek die meteen voor een breed publiek bedoeld lijkt. Is het ooit een overweging om de muziek toegankelijker te maken, of is artistieke vrijheid altijd belangrijker?
Vanaf het moment dat je de eerste nummers schrijft, besef je vrij snel wat voor muziek je aan het maken bent. Daar sta je natuurlijk volledig achter. We beseffen ook dat de nieuwe Pommelien Thijs van de metal worden niet realistisch is. Kijk maar naar Amenra: vandaag lijkt dat een gevestigde naam, maar ook zij hebben daar jarenlang hard voor moeten werken. Met Bloed hebben we nu al dingen mogen doen waarvan we nooit hadden gedacht dat ze mogelijk waren. Dat alleen al is bijzonder. We maken waarschijnlijk muziek voor een nichepubliek, al hopen we natuurlijk dat die niche kan groeien. Onze eerste plaat is bovendien een momentopname; ook wij blijven evolueren. Maar onze artistieke vrijheid opgeven om toegankelijker te klinken? Dat is voor ons een brug te ver. Ik geloof dat volhouden uiteindelijk belangrijker is dan je identiteit opgeven.

Dromen jullie van grote festivals en arena's, of ligt jullie hart toch meer bij het clubcircuit?
Als ik zou moeten kiezen denk ik dat er veel factoren waarom ik voor club circuit zou kiezen, ook in Nederland en andere landen. Dan voor grote festivals of arena’s. ook al kan dat leuk zijn om voor duizenden mensen op te treden. Maar een club show is gewoonweg een unieke beleving die me meer aanspreekt. Een soort van intieme maar ook intense beleving.

In een interview kreeg ik als antwoord ‘het is soms moeilijker om op te treden voor twintig mensen die geconcentreerd naar u staan te kijken, dan voor een vijfhonderd waarvan enkel de voorste rijen mee doen’, ben je het met die stelling eens?
Daar zit een zekere waarheid in, als je voor 25 man speelt is dat ook vermoedelijk in een klein zaaltje of zo. dat zijn zo van die momenten dat je elk gezicht ziet. Dan denk je ‘hier ga ik voor werken vandaag’ uiteraard je op Rock  Werchter of zo staat, dat is een massa die voor jou staat. Ik kan ergens wel meegaan in het verhaal dat het intenser werken is voor 25 man dan voor een grote massa. Ja.

Als we elkaar binnen tien of twintig jaar opnieuw spreken, waar hopen jullie dan dat Bloed staat?
Waar ik mezelf zie binnen twintig jaar? Ik hoop dat we nog steeds muziek maken. Alles kan nog veranderen uiteraard. En als het gaat over de band, dat we ergens een gevestigde waarde geworden zijn binnen die scene. Ook al is dan maar binnen een bepaald segment. Hoe fijn zou het zijn om zoals Psychonaut of AmenRa zo te mogen spelen voor een op voorhand uitverkochte zaal? Dat zou heel leuk zijn ook dat te mogen meemaken met Bloed. Als we kunnen  bereiken dat mensen zeggen ‘Bloed speelt daar ? dan gaan we gaan’ zou heel fijn zijn. het zou ook leuk zijn moest muziek maken ook ergens rendeert, misschien lukt dat ook binnen twintig jaar

Wat zijn de verdere plannen?
We zijn sowieso al bezig met nieuwe muziek te schrijven. ikzelf ben wat gehaast daarin. Het zou sowieso leuk zijn om volgend jaar al iets te kunnen releasen. En verder optredens versieren zoveel mogelijk.

Pics homepag @Maxim Vandenbriele

Bedankt voor de fijne babbel, we blijven jullie uiteraard op de voet volgen…