Chasing yesterday
Noel Gallagher’s High Flying Birds

Die Noel Gallagher heeft het wel om goede Britpop te schrijven . Hij onderstreepte al z’n talent bij Oasis , maar de breuk met broer Liam is en blijft onherstelbaar . Net als op de eerste titelloze plaat probeert hij een brug te slaan tussen sing/songwriting en zanger .
Opnieuw horen we in z’n totaliteit sfeervolle , broeierige, aanstekelijke, uptempo rock’n’roll pop, ondersteund van keys , piano, blazers en indien nodig strijkersarrangement. Extravertie en melodramatiek zijn verweven in de sound .
We hebben een afwisselend album , die een aangenaam muzikaal karakter heeft, minder rauw klinkt dan vroeger ,  maat  gepolijst , geraffineerd, zonder echt te vervelen of ‘te gelikt’. “In the heat of the moment” en “Ballad of the mighty” (met Johnny Marr) zijn de eerste singles . We houden vooral van die rockende Noel en komen dan uit bij “Lock all the doors” en “You know we can’t go back” . Ook de bijhorende songs overtuigen, luister maar eens naar “Do the damage” of “Freaky teeth”.
Hij komt opnieuw sterk voor de dag en met gemak slaagt hij erin Liam definitief achter zich te laten .

Die Erlend Oye uit Noorwegen is nog maar aan z’n tweede soloplaat toe , ruim elf jaar na z’n debuut ‘Unrest’. Erlend Oye maakt deel uit van de Kings Of Convenience en is het brein achter The whitest boy alive . Hij weeft op ideale wijze pop en elektronica . Een ‘schone’ sound door de fijne elektrische gitaar- en toetsenpartijen en de lome ritmiek .
We hebben te maken met een uiterst sfeervolle, aangename plaat van tien songs , die speelsheid en een aangenaam, ontspannen , dromerig gevoel ademen. Opener “Fence me in” is hier de ideale geleider . Hij liet zich op een soloshow begeleiden door de IJslandse reggaeband Hjalmar , en dat horen we zeerzeker op “Whistler” en “Rainman”. Oye laat nog meer sing/songwriterschap doorsijpelen op het weemoedige “Who do you report to” .
Een mooi in het gehoor liggende plaat dus , die alvast zijn veelzijdigheid tekent in het genre .

Een heel opmerkelijke plaat is ‘Everybody down’ van de Londense rapster/dichteres Kate Tempest , met een knipoog naar de mannelijke tegenhanger Mike Skinner van The Streets . Hier gaan rap , poëzie en spoken word samen ; emotioneel geladen teksten in een web van verbeten rhymes en grooves, voorzien van heel wat stijlvarianten. Ze noemt het ‘electronic narrative rap’ , rap met live instrumenten waar de zelfkant van het leven wordt ontleed. O.m. worden we meteen geraakt door “Chicken” , “The beigeness” en “A hammer”.
Hiphopartiesten en bands zijn meer dan enthousiast over deze coming lady en terecht . Puike plaat dus!

We houden van die indie bands die lekker rammelende pop aanbieden . Ultimate Painting is een initiatief van Jack Cooper (van Mazes) en James Hoare van Veronica Falls . Ze zitten goed ingebed in dat wereldje en de tien songs leunen nauw aan bij geestesgenoten Parquet Courts en refereren graag terug naar de oerindie van de V.U. , The Feelies en The Chills , de zweverigheid van Galaxie 500 en de rauwheid van Guided By Voices, Pavement .
Op die manier hebben we van de twee Britten een reeks overtuigende songs die een dromerige tune hebben, soms slepend , traag of die kunnen rocken , steevast beheerst door die repetitieve ritmiek .”Central park Blues” , “Jane” , “She’s a bom” en de titelsong mag je alvast inlijsten.

Het multiculturele trio All We Are debuteert met deze titelloze plaat . Je zou niet meteen denken dat ze een internationaal karakter hebben als je de sound er op nahoudt . De sound manifesteert zich binnen de dromerige indie met catchy, aanstekelijke , sfeervolle melodieën. De band omvat bassiste Guro Gikling uit Noorwegen, gitarist Luís Santos uit Brazilië en drummer Rich O’Flynn uit Ierland; ze zijn gehuisvest in Liverpool.
Ze omschrijven hun muziek als ‘psychedelic boogie’ en dat is zeerzeker te horen op “Ebb/flow”,  “Feel safe” of “Keep me alive” met die fris tintelende ritmiek . De andere nummers zijn slepender. Een eighties tune is niet veraf , gezien de stem van Gikling veel meeheeft van Siouxie Sioux. Hemelse vocals zijn dus verweven in hun geluid .
De groep heeft een tof debuut uit , is ambitieus en zet dit om in een rits goede nummers!

Frederik Sioen , Gentenaar in hart en nieren , is aan zijn zesde cd toe en heeft al verschillende invalshoeken in de muziek benaderd , de sing/songwriter op piano , werk van broeierige composities die een voller geluid hebben en zijn afro uitstap onder ‘Calling up , Soweto’ . De single “Lost today” werd als soundtrack voor ‘Marsman’ gebruikt en ging de plaat vooraf .
We hebben hier opnieuw een vertrouwder geluid , dat balanceert tussen een dromerige extravertie en ingenomenheid , keys en piano zijn er nog doorheen verweven, maar kent nu ook zijn gelijke met gitaarcomposities als het rockende “Fjords”.
Een duister kantje sijpelt door . Hij grijpt hier eerder terug naar z’n vroeger plaatwerk, maar evolutie is duidelijk hoorbaar naar rootsmusic.  De songs zijn wat minder gepolijst en boeien door de intense spanning (“Hope for this land” , “Women ’s riddles”, “Hongdae”) of  als op een “Pharaoh”, met een bezwerende gitaarriedel en een spannend beatje.
Een speelse benadering , een strakke sound , een sterke band en dat levert een overtuigende plaat op !

De Leuvense Selah Sue had na haar debuut en de daaropvolgende (zenuwslopende) tour tijd nodig voor zichzelf , alles op een rijtje plaatsen om dan stap per stap te werken aan de opvolger , die dus vier jaar later verschijnt.
Zij valt op door haar een unieke , indringende  doorleefde soulstem en steekt gerespecteerde souldames naar de kroon . Haar songs hebben een geraffineerde opbouw, zijn warm, spannend en mooi uitgewerkt. Vorig jaar trad ze al eens op en kregen we al een paar nieuwe tracks te horen . Intussen zijn “Alone” en de titelsong “Reason” al meteen twee sterkhouders. Sfeervolle pop , met een vol geluid , een lichte groove (van funk, jazz , reggae , dub tunes), die emotioneel geladen zijn.
Die emotionaliteit is en vormt nog steeds de rode draad doorheen haar materiaal . Ze brengt het samen in een rits songs die het genre afwisselen .
Naast de twee eerste singles hebben we een reeks extraverte als “I won’t go for more”, “Fear nothing” , “Daddy” , “Sadness”, “Feel” , “Right where I want you” en “Falling out”. Ze staan tegenover de ingenomen , breekbare nummers, die de donkere kant laten horen , “The light” en “Always home” .
Die dampende fusie levert opnieuw een overtuigend album en onderstreept haar talent.

Achter Lucy & The Birds schuilt de West-Vlaamse Elke Bruyneel. De sing/songschrijfster deed al wat  guestbacking vocal en stond nog aan het front van Delavega en Motown 50 years and more .
Ze heeft nu een EP uit van een reeks sfeervolle , dromerige songs, mooi omfloerst van keys . De muziek werd samen met Bart Van Caenegem gemaakt en verder zijn de arrangementen  mooi uitgewerkt met een full band .
De vocals leunen nauw aan Natalie Merchant en bevorderen een melanchole sfeer. 6 songs vinden we terug , die een voorproefje zijn om later van tijd uit te kijken naar een fullcd.

Info www.lucyanthebirds.com

Uncle Wellington’s Wives heeft een nieuwe EP uit en net als hun vorig werk horen en ervaren we hoe sterk de handvol sfeervolle nummers zijn uitgewerkt . Ze vallen op door de goed op elkaar afgestemde , wisselende man- vrouw vocals , die letterlijk in dialoog met elkaar gaan . Ook de zalvende gitaarklanken en de gevoelige vioolpartijen nemen een prominente rol in . Ze hebben een donker , weemoedig , warm karakter. Het lijkt The xx wel in een folkpopwereldje gestopt.
De Gentse band rond songwriter Jonas Bruyneel is gecentraliseerd rond  Esther Coorevits (I will, I swear), Sven Sabbe (Modern Art), Bob Rigo (Radio Belgique), Frie Mechele (Coast Big Band, Frie Maline) en Anthony Denayer.
Terug meer dan moeite deze EP.
 
Meer info https://www.facebook.com/Unclewellingtonswives