Het kwintet uit Cambridge heeft het na een EP en dit debuut al gebracht tot een ware stadionband in de UK. Hun compacte, broeierige gitaarrock , die een dramatische ondertoon heeft en verweven is van wat hardcore/wave , gaat erin als zoetenkoek .
Melodieus materiaal die ergens zweeft tussen het oude Big Country, Bush en Biffy Clyro. Nergens gaan ze uit de bocht en behouden ze die intensiteit en spanning .
Vier sterke songs leveren alvast een visite kaartje om de rest van Europa te kunnen inpalmen,  “Trick of the light” , “Backroads” , “Kings of the mountain” en “The blue , the green”. Benieuwd!

Een opkomend talent uit de UK zijn The Wytches . Zij weten op hun debuut uit diverse vaatjes te tappen . Hier komt grunge met smerige garagerock’n’roll en intense indierock tesamen . Inderdaad Dinosaur Jr, Mudhoney , The Cramps en Nirvana tesamen op één plaatje dat opwindend , broeierig klinkt; dertien songs die door deze afwisseling toch uitermate boeiend zijn .
Laat u meeslepen door de fantastische psychedelische gitaartrip van deze jonge gasten !

De nieuwe plaat ‘I’m not bossy, I’m the boss’ ligt in de lijn van haar return album ‘How about I be me (and you be you)’ van twee jaar terug , die er toen kwam na een nogal hectisch en bewogen privé leven; dat betekent dus dat we opnieuw een reeks aantrekkelijke popsongs hebben met aanstekelijke ritmes en toegankelijke arrangementen, sober elegant , ingetogen als extravert. “Harbour” is zelfs een stevige rocker. De atmosferische stukken zijn echt tot een minimum herleid . We moeten erbij nemen dat haar hemels , indringende emotievolle zang wat is doorprikt , maar ok, al worstelt ze soms met zichzelf , ze komt telkens weer boven met totnutoe evenwichtig materiaal en ze weet te raken . 

Get your gun is een debuterende band afkomstig uit Denemarken; in de zeven lange, goed opgebouwde  songs is een donkere, onderhuidse spanning aanwezig, door een grauw landschap omgeven van garagerock, country/punkblues , wave en psychedelica.
Referenties als 16 Horsepower, Wovenhand , Cave, The gun club en Crime & the city solution borrelen op door die logge galmrockende gitaarriedels en die knappe, indringende  zang . Een verrassend opmerkelijk debuut dus door die intrigerende constant ingehouden sound …

Het is al zo’n goede vier jaar geleden dat we van deze band uit Long Beach , Californië hebben gehoord , die draait rond frontman Avigdor Zahner- Isenberg. De dromerige , sfeervolle indie pop horen we op de nieuwe plaat zeerzeker terug , maar het is meer een soloplaat geworden , waar het rauwe , rammelende randje er grotendeels van af is .
De plaat kwam tot stand met behulp van bevriende muzikanten . Gelaagde , smaakvolle  nummers horen we, die wel eens rijkelijk gearrangeerd zijn (o.m. “So what”, “Memories of you” en “ Think it’s gonna happen again”) die ook gevoeliger , innemender durven te zijn (check maar “Can’ t be too responsible” , “Two cherished understandings” , “Overwhelmed with pride” en “Oxygen tank” ).
Tien songs in een speels ongedwongen karakter die de comeback mooi onderstrepen …

Esben & The Witch is een trio uit Brighton. , die eerder al opvielen met hun sombere, dreigende, etherische gothic pop . Een suspens geluid , dat wordt verdergezet op de nieuwe plaat ‘A new nature’ , waarbij ze nog intenser en onheilspellender klinken en de nummers een aanhoudend dreigende spanning hebben.  
Acht songs vinden we terug , waarbij sommige tot op het bot zijn uitgediept. Ze intrigeren sterk, check maar eens een “Press heavenwards!”, “No dog”, “The jungle” en “Blood teachings”. Dit zijn fraaie werkstukken! Af en toe zijn ze wat sfeervoller , maar het donker randje blijft hoedanook bewaard . Een bezwerende trance hebben we door de repeterende lijnen , de ronkende gitaar , de smerige bas , de verdwaalde blazers en de zanglijnen van Rachel Davies .
Esben & The Witch gaan in het genre , door die rauw , minimalistische , onheilspellende, zware sound , naar de gothpunk , en komen op die manier soms wel aankloppen bij de meesters van Swans ! Sterke nieuwe plaat dus!

Vier jaar zaten tussen de vorige cd, simpelweg Interpol genaamd, en deze nieuwe hier ‘El Pintor’ . De band rond Paul Banks is intussen gereduceerd tot een trio. De snedige soms messcherpe indiewave rockende song “All the rage back home”, die de plaat een tijdje vooraf ging, was alvast veelbelovend.
We hebben intens broeierig materiaal , nog steeds een ietwat eigen geluid binnen dat zwart (maat) pak geluid, bepaald door de tenorzang van Banks. We hebben een best spannende plaat, met verder een “My desire”, “My blue supreme”, “Everything is wrong” en “Tidal wave” , die net zorgen voor dat kenmerkend driftig , puntig , jachtig, aanstekelijk geluid , die een donker extravert randje hebben .
Interpol blijft op die manier fijne platen afleveren .

SBTRKT - hij komt aantreden met een apart masker binnen een geheel elektronisch web . SBTRKT staat voor Subtrakt en hierachter schuilt de Londense producer Aaron Jerome, die zich een weg plaveit binnen de elektronische muziek. Elektronicavoer met soul , dubstep,  drum’n’bass, breakbeats en James Woon/Blake achtige slepende, dreunende basses,  grooves en bleeps die aanvullen en die hij brengt met zijn vaste maatje Sampha.
Op de tweede plaat behoudt onze gemaskerde man het mysterieuze , duistere sfeertje , maar gaat het al makkelijker richting pop , met funk,  hippop en indiesounds .
De elektronica is hierbij subtieler en vernuftiger . We hebben een rits zangers/zangeressen die meehielpen, waaronder Jessie Ware, Caroline Polachek, ASAP Ferg, Ezra Koenig en natuurlijk Sampha .
Sfeervolle , duistere tracks dus met wat elektronicariedels; “New Dorp New York” en “The light” zijn de sterkste nummers hier, maar met o.m. “Higher”, “Look away”, “Temporary view”, “Everybody knows” ,  “Problem solved” en “Voices in my head” is SBTRKT even aardig weg …

Een paar jaar terug waren zij één van de ontdekkingen op het Roadburnfestival - Blues Pills, met bandleden uit verschillende landen en de Zweede blonde schone zangeres Elin Larsson. Zij valt naast haar mooie verschijning met haar prachtige stem op, ergens tussen Beth Ditto en Janis Joplin in . De band op hun beurt, valt op met hun psychedelische 70s stonerretro; de songs schuren door hun broeierige, pittig gedreven en sfeervolle slepende ritmiek met heerlijke bluesy riffs en die indringende psyche -orgeltunes .
Een afwisselend album hebben we , waarvan de eerste songs “High class woman” , “Ain’t no change”, “Jupiter” en “Black smoke” meteen overweldigen . Er wordt af en toe wat gas teruggenomen en de gevoelige kant komt er door met een “River” , “No hope left for me” en verder o.m. met “Little sun” , die de cd besluit . Tussenin jawel , kan je genieten van aangenaam vurige kolossale goudeerlijke retrosongs .
Heel interessant bandje die meer airplay verdient!