We waren al onder de indruk van het titelloze debuut van het Canadese trio van sing/songwriter Taylor Kirk, Timber Timbre … een beklemmende spookhuisrit, loom, slepend, donker en onheilspellend. De songs droegen een soort ondraaglijke pijn en waren hartverscheurend, fijngevoelig en ontroerd. Taylor, meestal met cape, had een huiveringwekkende praatzang, ergens tussen Nick Cave, Swans (Michael Gira) en Tindersticks (Stuart Staples).
De ‘pop noir’ met een folky randje is gebleven; de sferische, huiverende trip is door de gelaagde, broeierige opbouw koud, kaal, sinister en warm. Zwaarmoedig, maar door een breder palet en de forser opbouwende klanken ook losser . Piano, orgel, viool, blazers , banjo en steelpedal zijn het basisinstrumentarium. Op die manier horen we ‘murder ballads’,  innemend, ingetogen materiaal dat intrigeert en gekenmerkt is van een experimenteel randje. “Black water” en “Do I have power” staan het sterkst in de spotlights op de tweede cd.  Timber Timbre weet op eigen unieke manier een apart sfeertje te creëren in duistere steegjes …

Radar Festival 2011 – Grand Mix
Een van de opkomende talenten is Kurt Vile , een 31-jarige singer-songwriter uit Philadelphia, die nog deel heeft uitgemaakt van War On Drugs. Hij heeft met ‘Smoke ring for my halo’ zich in de belangstelling gewerkt. Hij brengt helden als Dylan en Springsteen naast Bruce Cockburn en Steve Wynn. Onderhuids horen we The Feelies, Dream syndicate, Gutterball en Neil Young & The Crazy Horse als hij met z’n Violators eens lekker door ramde. Ook ‘80s wave sijpelde wel eens door. Hij speelde een uitermate boeiende set, snedig, fel, strak met pedaaleffects, soms aangevuld met sax of hij klonk ingehouden, dromerig, innemend en sober door het akoestische gitaarspel. “Runner ups” “On tour” en “Ghost town” deden ons gitaarhartje smelten … Of  anders op het broeierige “Society is my friend” en het uitgelaten “Freak train”, die een streepje horrorblues toegemeten kreeg. Hij houdt van z’n publiek en bedankt hen voor de warme respons…  Hij kreeg al schouderklopjes van Dinosaur Jr en Sonic Youth, en verdient een duwtje in de rug …

Het Britse collectief The Leisure Society heeft twee platen uit en past in het plaatje van de ‘new British scene’ van fleurige neofolkypop. Nick Hemming en Christian Hardy zijn de creatieve spil. Songs die een prikkelend lentegevoel creëren en toch herfstig kunnen zijn door de melancholisch, dromerige inhoud. De groep past in het plaatje van The Decemberists, Noah & The Whale, Mumford & Sons, de indieBritfolk van Midlake  en durft de brug te slaan naar de fijne samenzang van Fleet Foxes en Grizzly Bear. Ze kwamen in de picture door Guy Garvey van Elbow.
Een arsenaal van instrumenten als toetsen, cello viool, blazers, accordeon, mandoline en flutes zorgen voor kriebelingen en geven elan op de songs van ‘Sleeper’ en ‘Into the murky water’, de titelsong, “This phantom life”, “You could keep me talkin” en “We were wasted”. Leuk en ontspannend door de catchy melodieën. Wat een klankkleur van deze amicale band !

Een zwierige tune kregen we van het Amerikaanse Man Man, de afsluiter van het festivalletje . Ze hebben al vier cd’s uit, maar hebben hier nog geen voet aan de grond . De gekke bende brengt invloeden samen van de psychedelica van Moon Duo en zZz, de retro van Monster Magnet en de hoempapa van Kaizers Orchestra. Ophitsende en opzwepende melodieën van synths, piano, xylofoon en drums gaven een uitzinnig concert tot gevolg. Een feestelijke afsluiter van een erg boeiende affiche …

Ohja, het Franse Botibol opende de avond. Het duo bracht met akoestische gitaar, percussie en drumbeats dromerige songs die soms iets krachtiger klonken. We hoorden maar een paar nummers en die waren zeker niet slecht …

Organisatie: Grand Mix, Tourcoing

Het Gentse trio Zato heeft iets van de Amerikaanse Residents … ze houden van avantgarde, experiment, avontuur en absurditeit. Definieerbaar binnen de (rauwe) nineties noiserock, maar ongrijpbaar door de diverse tempowisselingen, onverwachtse wendingen … Balanceren tussen melodie en gestoorde toegankelijkheid.
Zato is creatief bezig in die instrumentale sound, en geeft ze elan met creaties en afbeeldingen. Zato is dichtbij , is zoekende én is even veraf  … Luguber, apocalyptisch, verwarrend, dreigend, onheilspellend …én toch … bevreemdend reikend.
Tja, wie hield in de nineties van Big Black/Shellac, Unsane, Butthole Surfers, NoMeansNo, Gore, Lul, Kong, Jesus Lizard, Barkmarket en Cop Shoot Cop zal hier duidelijk aan zijn trekken komen!

Info http://www.myspace.com/zzaattoo

Scattering Walrus – ‘Age, Sex, Location’ … Een in het oog springende groepsnaam en cd … je moet er maar opkomen, sie . Uit Sint-Niklaas zijn ze afkomstig en de band draait rond Ben Maes en Maarten Buytaert. Ze brengen vrolijke, broeierige en easy listening gitaarpop, met leuke, ontspannende gitaarriedels en soms aangevuld met trompet en strijkersarrangementen.  Ze hebben een gevarieerde, boeiende cd uit van elf songs. De eerste twee songs “The German guy” en “Bailingrobe” zetten de toon van de cd en ademen een relaxt positivisme uit.
Tof bandje, die eens aan de deur mogen kloppen van Local Natives en ons eigen Broken Glass Heroes duo Pascal Deweze en Tim Vanhamel.

Info http://wwwmyspace.com/scatteringwalrus

‘Dougna’ is de tweede cd van de Guinese deerne Sayon Bamba, die een paar jaar terug debuteerde met ‘Mod’Vakance’. De sprankelende afropop wordt breder aangepakt met raps, reggae, world en kent muzikale experimentjes met elektronica, gedragen door haar bezwerende, warme en overtuigende stem. Ook tekstueel schuilt hier een boodschap  en aanklacht tegen onrecht van verwaarloosde kinderen, vrouwenbesnijdenis, … . Ze  vindt aansluiting bij de groten Tiken Jah Fakoly en Toumani Diabaté .
We horen een uiterst gevarieerde cd waarbij ze van zich afbijt. Opener “Mogho magni” brengt ons in de gepaste sfeer; ze gaat innemender en sfeervoller te werk op “l’Amour c’est show”, “Betty” en op de titelsong;  kleurrijk is “Bévazou pobè” en “Aborongo” klinkt stevig. Sayon Bamba heeft op die manier een verdienstelijke cd uit.

Best vermakelijk dit EP’tje van Beth Ditto, de Amerikaanse zangeres van Gossip, in afwachting van haar eerste soloplaat … Zij scoorden twee jaar terug een niet onaardige hit met “Heavy cross”. Maar Ditto was al behoorlijk bekend als de imposante corpulente hyperkinetische vlam van het trio. Muzikaal kozen zij voor ophitsende en sfeervolle rockdance  en is het punky randje bijna volledig verdwenen .
Op de EP wordt de ingeslagen weg verder bewandeld. De singles “Open heart surgery” en “I wrote a book” zijn nu net de twee voorbeelden van de gevarieerde aanpak. Het groovy “Do you need someone” spreekt ook de dansspieren aan . Het uitgesponnen “Goodnight good morning” leunt dan nauwer aan bij “I wrote a book” en is duidelijk innemender. Ditto  heeft een danspophartje ontwikkeld en is er zeker niet benauwd van haar vetlagen eens door elkaar te schudden.

Samen met The Phoenix Foundation zorgen deze uit Auckland afkomstige The Naked & Famous voor lentekriebels en een zomers gevoel. In eigen land zijn de bands erg populair. Binnen de ‘sounds of 2011’ in Engeland vallen ze er nu ook voor . De rest van de wereld mag volgen dus. Het debuut is een sprankelende plaat binnen de indiedancepop met stampende, groovy ritmes en refreinen; electro, psychedelica en shoegaze schuifelt als een mistig gordijn over de sound; de synths en de gitaarloops kunnen fors doorklinken.
De groep refereert aan MGMT, Empire of the sun, Passion Pit en Architecture In Helsinki. “All of this”, “Frayed” en “Young blood” zijn prachtsongs binnen deze stijl. Het kwintet, gecentraliseerd rond Thom Powers en Alisa Xayalith, zorgt voor voldoende variatie en er vallen gevoelige, dromerige songs te noteren als “The sun”, “Eyes” en “Girls like you”. En met “No way” hebben  ze een intrigerende, repetitief, zweverige, slepend opbouwende song klaar.
De band balanceert tussen mainstream en underground, en ze voegen er een vleugje kitsch aan toe .

Betreffende het muzikale begrip indiepop, zijn The Feelies van Glenn Mercer en Bill Million uit NY City één van de meest bepalende. ‘Crazy Rhythmes’ (’80) en ‘The good life’ (’86) waren prachtplaten in het genre en staan in het geheugen gegrift door de twinkelende, onderkoelde en jangly gitaarpop en zweverige (anti) zang. ‘Only life’ (’88) en ‘Time for a witness’ (’91) zijn meer gewoontjes, maar nog steeds fijne platen.
En kijk, twintig jaar later is er een reünie van de band met Stanley Demenski; ‘Here before’ helt naar het oudere werkt over. Een gortdroge sound, een zweverige ondertoon , fijne, subtiele, geraffineerde melodieën en die typisch zeurderige, neuzelende zang zorgen voor een overtuigend album. “Nobody knows” en “Should be gone” geven de maat aan en de rest kent u wel naar het geliefde oud Feelies recept: broeierige en dromerige indiepop, met een licht twinkelende swing of een semi-akoestische gevoelige kwinkslag , die af en toe forser is als op “When you know”, “Time is right” en “Morning comes”.
The Feelies are back – we kunnen er alvast niet omheen en genieten ervan!

Het uit San Francisco afkomstige duo Erik Johnson en Sanae Yamada is toe aan hun tweede cd, die ‘Escape’ opvolgt, die vier songs telde. Johnson maakt nog deel uit van een andere band Wooden Shjips, en laat af en toe ruimte voor zijn project Moon Duo.
Basis op het debuut was een zanderig gitaargeluid, fuzz,  psychedelica en hypnotiserende grooves. Op ‘Mazes’ klinkt het geheel meer gedoseerd, krijgen de toetsen een prominente rol en voegt het gitaargeluid er zich aan toe. Ook de soli en de pedaaleffects passen prima in het plaatje en zijn nergens overdreven. De drumcomputer bepaalt het tempo en het ritme is gevarieerder. De 8 repetitief opbouwende songs zijn vitaal en energiek, en kunnen soms lang uitgesponnen zijn als “Seer”, “When you cut” en “Goners”.
Het duo nestelt zich moeiteloos naast een Suicide, Spacemen 3 en zZz. Fijne ontdekking.