Koala Disco – ‘Het voornaamste doel met Koala disco is kwalitatief hoogstaande muziek kunnen blijven maken


We waren aanwezig op de finale van HUMO’s Rock Rally. Eén daarvan was de winnaar van de publieksprijs Koala Disco, het geesteskind van Niels Tuijaerts , dat ontstond in 2020/2021. Naast Niels bestaat de band uit Glenn Maes, Bart Hens, Silke Ravesloot en Hendrik Vanden Berk.
Koala Disco bracht ondertussen een single, twee EP’s en een full album uit. Over hun optreden op HUMO’s Rock Rally schreven we: ‘’ Koala Disco dompelt ons onder in een spooky sprookjesachtige sfeer; licht en donker vinden elkaar …We hebben hier bijzonder hypnotiserende muziek; de combinatie in vocals van Silke met deze van frontman Niels Tuijaerts, uitgedost in een fleurige rok, doen je wegdrijven;  je komt elfen als demonen tegen. Muzikaal divers, gevarieerd, een breed publiek bereikend. Deze band wist te bekoren en won de publieksprijs.’
Ondertussen waren ze op verschillende zomerfestivals te zien, zoals Rock Herk. Voor hun optreden op ‘Zomer Van Antwerpen ‘- ze moesten later die avond nog in Brussel spelen – hadden we een fijn gesprek met Niels waarbij we de voorgaande jaren overliepen en ons afvroegen wat het nut is van zo een liedjeswedstrijd. We polsten ook naar de ambities en de  toekomstplannen.

Vertel eens wat meer hoe alles is begonnen?
We bestaan ondertussen  sinds medio 2021.. ik was op mijn kamer muziek aan het maken, en wou dat op een bepaald moment toch uitgeven. Ik had een naam nodig rond het project en koos nogal snel voor Koala Disco. dat ‘Koala’ verwijst naar de initieel Australisch geïnspireerde muziek, en anderzijds ‘Disco’ om mensen op een verkeerd been te zetten.  Ik had de songs ingestuurd naar Sound Track, en werd geselecteerd. Daarom had ik wel een band nodig. Al vrij vlug vond ik gelijkgezinden. Ik heb gelukkige voldoende muzikale vrienden die ik op korte tijd kon optrommelen. We hebben samen deel genomen aan die wedstrijd, en dat ging zo goed dat we gewoon verder zijn gegaan met Koala Disco. Het blijft tot op heden nog steeds groeien. We bieden muzikaal een mengelmoes aan van post punk, psychedelische rock en progressieve rock.

Het gaat allemaal vrij snel. In 2020 brachten jullie jullie debuut single uit “Dirt And Water”. In 2021 volgde een EP… En in 2023 jullie debuut ‘Tickling the Dragon’s tail’. Gaat het misschien niet een beetje te snel…
Nee, het was in eerste instantie allemaal laagdrempelig. Het was voor mij persoonlijk ook gewoon een manier om mijn songs aan de man te brengen,. Veel drums werden alsnog bij mij thuis opgenomen. Slechts enkele van de songs uit de debuutplaat werden in de studio met Jan Viggria opgenomen.  Door op die manier tewerk te gaan hebben we op korte tijd heel veel kunnen uitbrengen. Nu we aan die wedstrijden hebben deelgenomen wordt dat wel belangrijker. Bij de volgende plaat , die we aan het opnemen zijn met Bert Vliegen van Whispering Sons , zal die drempel dus wel hoger liggen…

Ik lees lovende kritiek. Ik heb wel de indruk dat jullie zoekend een eigen stijl uittekenen …
Ik deed gewoon waar ik zin in had, als ik een nummer wilde maken en een sfeer creëren die me aansprak. Deed ik dat gewoon. Zonder echt stil te staan hoe het live moest  gebracht worden. Terwijl er nu meer een lijn aan het ontstaan is, wie Koala disco echt is plots veel helderder. Waardoor we binnen die wildernis aan genres, onze weg proberen te vinden nu. Ik kan u wel verzekeren dat er zeker een lijn is nu, maar het volgende album nog steeds van hot naar herrie zal zijn. Maar je zult in elk nummer heel gemakkelijk onze stijl herkennen of waar Koala Disco echt voor staat.

In 2024 zijn jullie in een nog grotere stroomversnelling terecht gekomen. Die publieksprijs op HUMO’s rock rally, en nu recent ook het winnen van ‘Jonge Wolven’. Is 2024 het jaar van de grote doorbraak?
Ik denk eerder dat dit 2025 zal zijn. Als we ons visitekaartje kunnen afleveren in de vorm van die nieuwe LP. We hopen, met de steun van die wedstrijden, dat we in een nog iets grotere stroomversnelling zullen terecht komen. Maar ik mik, wat doorbreken betreft, eerder op de zomer van 2025. We willen  proberen om in februari die plaat uit te brengen, wat qua deadline goed is voor die zomerfestivals. Ik heb ook rekening gehouden met hoe we op de radio zullen komen. Ik denk dat nu pas alles op een rij staat, en vanaf februari gaan we alles op alles zetten.

Ik las een artikel dat deelnemen of winnen in liedjeswedstrijden niet direct een sleutel tot succes zijn; hoe zien jullie dat zelf? Opent het winnen of deelnemen aan zo een wedstrijd deuren? Hoe moet ik dat zien?
Het opent veel deuren. Financieel? Als je zoals de winnaar van Humo’s Rock Rally Maria Iskariot tienduizend euro wint kan dat een financiële opsteek zijn, een heel grote zelfs. We hebben wel Duizend euro gekregen voor de publieksprijs en dat is uiteraard ook mooi meegenomen, maar dat was direct op aan promotie, muziek materiaal en wat weet ik veel. Dat lijkt wel veel voor iemand die dit doorsnee zou ontvangen. Als muzikant, wetende welke kosten daartegenover staan, om een album te maken bijvoorbeeld. Ons volgend album, om maar een voorbeeld te geven, gaat duizenden euro’s kosten als we maar spreken van pressing, artwork en wat weet ik veel.

Waarom in deze tijden van digitalisering, waarbij praktisch alles op spotify kunt vinden, toch nog een plaat uit brengen?
Platen zijn niet het enige dat nog geld opbrengt. De cashflow van een band wordt bepaald door een veelheid aan geldstromen. Merchandiser in de vorm van platen is daar zeker een belangrijke van. Maar ik denk bijvoorbeeld ook nog aan gages van gigs die veel kunnen opleveren, of andere vormen van merchandiser. je moet het zien als een soort investering, je kunt jezelf bij wijze van spreken onsterfelijk maken door fysiek iets af te leveren. Je steekt er inderdaad een groot bedrag in, maar er komt een groter bedrag terug. Het is ook de manier om je fanbase uit te breiden, en de continue groei van je band te bewerkstelligen. Kwalitatief is een plaat afspelen nog steeds leuker en beter dan digitaal..

Ik wou nog even terugkomen op jullie optreden op HUMO’s rock rally. Wat me persoonlijk het meest opviel een ‘spooky’ sprookjesachtige sfeer; licht en donker vinden elkaar en ook je kwam zowel elfjes tegen als demonische wezens in dat bos … Is dat wat ver gezocht? Hoe moet ik dat zien?
Dat is gewoon uit het leven gegrepen, als er geen duisternis is dan is er ook geen licht. De nummers zijn ook zeer persoonlijk, en dan komen zowel de mooie als minder mooie kantjes van mijn persoonlijke leven naar boven in mijn teksten. Het was een heel zoekende periode voor mij toen. Soms was ik opgetogen, soms zelfs wat depressief. Ik kom haast nooit in die comfortabele grijze zone. Hoe kom je daar? Stel ik me de vraag. Dat komt dus ook allemaal tot uiting in de muziek van Koala Disco.

Fantasieprikkelende muziek zondermeer, waarbij dat sprookjesachtige een echte trigger is. Geen plannen om met jullie muziek iets te doen rond film of Tv-series?
Momenteel is het medium dat we wensen te hanteren gewoon muziek. Er kruipt al genoeg geld en tijd in het in goede banen leiden van alle activiteiten hieromtrent. Ik sluit niet uit dat in de toekomst hier wel wat dieper over nagedacht kan worden, maar momenteel focussen we ons geheel op het album en alles wat hierbij komt kijken. 

Ivm de nieuwe plaat … De eerste was een persoonlijke plaat, de te verwachten plaat komt er meer van los; hoe zien we het best?
Feitelijk is de volgende plaat meer persoonlijk dan de eerste. Het was wel een beetje zoekende op die vorige plaat, zoals we al eerder hebben aangegeven. En daar ligt het grote verschil met de volgende plaat. Waar we dus duidelijkere lijnen hebben uitgetekend. Het is ook een weerspiegeling van de laatste maanden,. Het  ontluiken van voorheen ongekend psychisch lijden dat me aanzette tot het schrijven van de meeste teksten en het ontwikkelen van de nieuwe doch herkenbare sounds. De bipolariteit  die voor het eerst echt stevig huishield en me dwong hand in eigen boezem te steken om uit de manie te strompelen en van nergens terug te keren. Door middel van introspectie gevolgd door de nodige portie eerlijkheid wordt het mogelijk het verwekken van muziek als een therapeutisch medium te aanschouwen Het gaat bovendien meer intiemer zijn qua tekst en muziek. Ik heb ook meert tijd gestoken in de inhoud en teksten, voor mij zeer belangrijk. Kortom: als je me echt wil leren kennen, moet je gewoon naar ons volgende album luisteren.. het enige grote verschil, is dat ik het zelf niet produceer. Dat ligt dus in handen van Bert Vliegen.

We kijken er naar uit. Hoe is jullie zomer verlopen?Wat zijn de mooiste momenten tot nu toe?
De mooiste momenten blijven voor mij elke stap die gezet wordt richting de afwerking van een nummer. Elke kleine toevoeging tijdens een schrijf- of opnamesessie verhoogt het adrenaline peil dat mogelijks lekker piekt tegen het einde van zulke sessies. Verder is het winnen van Jonge Wolven 2024 een hele eer geweest waar met de nodige hartstocht op wordt terug gekeken. We appreciëren enorm de liefde die we daar in Gent hebben mogen ontvangen. 

Wat zijn de verdere plannen voor het najaar en in 2025?
We plannen de juiste representatie voor onze kar te spannen en verder een mooie tour uit te tekenen in België en buitenland om deze nieuwe plaat aan iedereen voor te stellen. Maar zoals het bovenstaande doet vermoeden, begint dat alles bij het keurig afwerken van de plaat. Verder laten we veel marge voor kansen die ons pad kunnen kruisen.

Wat is jullie grote ambitie en welk doel heb je voor ogen?
Het voornaamste doel met Koala disco is kwalitatief hoogstaande muziek kunnen blijven maken. Tot het oneindige. Ik wil wat dat betreft, meedogenloos blijven zijn in het maken van mijn eigen muziek… en uiteraard in de toekomst wat grotere festivals kunnen doen, nog wat meer optredens.. gewoon kunnen blijven groeien , en daarbij eigenzinnig ons eigen weg volgen is het voornaamste doel dat we voor ogen hebben met Koala Disco

Wat is het interessants … Sportpaleis uitverkopen en /of op het hoofdpodium van grote festivals staan, of eerder een naam worden binnen het clubcircuit; wat geniet jullie voorkeur?
We zijn sowieso geen fan van zaken zoals het Sportpaleis, niet dat dit enige relevantie oproept wanneer ze naast onze populariteit gelegd wordt. De hoge prijzen van zulke zalen in verhouding met de lak aan intimiteit en persoonlijkheid is iets waar wij ons niet snel achter kunnen scharen. Onze muziek en live performances zijn gemaakt om in het clubcircuit gebracht te worden. Wanneer we spreken over festivals, dan zeggen we zeker ‘ja’, maar ook eerder liefst op de kleinere podia waarbij we het zweet van onze luisteraars kunnen proeven. Het is die intieme verbondenheid die volgens ons voor de meest onvergetelijke herinneringen kan zorgen, zowel voor band als publiek. 

Bedankt voor de fijne babbel, we blijven Koala disco uiteraard volgen. Veel succes nog in alles wat je doet

Steele Justice – De grootste verandering binnen de scene is de versnippering van muzieksmaken, vooral bij de jeugd. Het hokjesdenken is weg, ook binnen de punk/HC scene …

Het uit Genk afkomstige Steele Justice ontstond 2015 met leden van Rabid Wolves, Violent City, Get Out en Not Allowed. We zagen de band recent aan het werk op het festival Razernij en schreven: ‘’Als jonge hongerige wolven gingen ze tekeer. Steele Justice gaf ons een ferm oplawaai. De Limburgse band knalt, door de combinatie van pure punk en HC. Deze wilde mannen brengen een spervuur aan riffs en drumsalvo's. De beweeglijke frontman port zijn publiek voortdurend aan, wat zorgt voor de eerste moshs. Wat een energie!” https://www.musiczine.net/nl/festivals/item/95681-razernij-2024-beerdrinkers-hellraisers-2024-punk-voor-bier-fijnproevers.html
Naast een sterke podium prestatie bracht de band ook al enkele knappe platen uit zoals ‘The way the cookie Crumbles’ via Bearded Punk Records.
Hoog tijd om de band onder de loep te nemen voor een fijne babbel met zanger Anthony Palaia.

Steele Justice bestaat uit doorwinterde muzikanten (dat hoor je live ook); hoe hebben jullie elkaar gevonden?
Onze gitarist en ik kennen elkaar al circa 25 jaar, we hebben altijd naar punk/hardcore geluisterd. Na enkele jaren hebben we onze eerste band opgericht dat was pure HC met enkele metal invloeden, in elk geval heel stevig. Een paar jaar later gingen ik met Yannick van start met de band Violent City.  Onze vorige band was een beetje aan het dood bloeden. Samen met Yannick heb ik nog in andere bands gezeten. Negen jaar geleden wilden we eens iets anders doen dan pure HC. Onze eerste liefde was punkrock, waarom dit niet proberen? We waren sporadisch een beetje aan het jammen samen, en ik had in mijn leven nog nooit clean gezongen. Het was in eerste instantie de bedoeling om met Steele Justice een paar shows of zo te doen. nogal snel kregen we zeer goede respons, we hadden een demo opgenomen en de show aanvragen kwamen binnen, toen hebben we besloten er verder mee te gaan.. en  toen is de bal pas echt aan het rollen gegaan.

Ondanks dat jullie ‘een goede’ tien jaar bestaan, hebben jullie inderdaad al een hele geschiedenis binnen de scene. Zijn dat geen twee stijlen die een beetje, hoe zal ik het zeggen, wat uit elkaar liggen, punk en HC? Hoe zien jullie het?
Het is allemaal een beetje begonnen als die typische 70’s punk, en dat  is wat gaan evolueren naar meer punkrock en HC , toen was men wat ruimdenkender daarover. En dat is ook terug aan het komen nu. Maar de punk scene en HC scene zijn zeker altijd wel ergens met elkaar verweven gebleven. Enkel eind jaren ’90 is er wel een duidelijke afscheiding gekomen tussen die beide scenes. Wij , binnen de band , luisterden naar allebei. Persoonlijk was ik wat uitgekeken op , en ik wik mijn woorden, hoe men zich profileerde op HC shows. In de punk scene bekeek men je niet raar als je bij wijze van spreken een oranje broek aanhad of wat weet ik veel. Maar, zoals ik aangaf, de mensen zijn weer wat ruimdenkender aan het worden de genres komen in deze tijden weer bij elkaar.

De jeugd is breed denkend in muziek …op vrijdagavond naar Pommelien Thijs, op zaterdag pikken ze en HC/punk concertje mee en op zondag gaan ze naar en dance concert …Wat denken jullie van die verandering van mentaliteit?
Het mes snijdt een beetje langs twee kanten. Toen ik in de jaren ’90 naar concerten ging werd inderdaad in hokjes gedacht van punks, rockers en pop liefhebbers. Maar dat specifiek publiek was wel trouw aan ‘hun scene’. De punks gingen , ook lokaal, naar elke punk show. Maar doordat de jeugd zo breed denkt, gaan ze hun vrije tijd ook opsplitsen. Waardoor minder volk komt opdagen op bepaalde shows, omdat op die moment ze op andere muziek shows zitten.

Dat viel ook op, op Razernij. Er was wel publiek maar niet zo echt veel …
Een paar jaar geleden kwam daar wel tien keer meer volk op af hoor. Zoals bij Heideroosjes en zo. maar dat is beetje eigen aan HC/punk, dat er een periode is dat er weinig beweging is, ook weinig bands echt opstarten. En een paar jaar later is er weer een bloeiende scene, dat gaat dus echt in golven. En nu zitten we wat dat betreft in een wat mindere wave. Ik zit nu al een dertigtal jaar in die scene en het is altijd al een komen en gaan geweest. Het is wat het is…

Dertig jaar in de scene … Is het jullie ambitie te denken aan een Sportpaleis of zo; ik krijg toch de indruk dat prachtige bands als jullie wat ter plaatse blijven trappelen … Is dat omdat jullie een Belgische band zijn? Heb je er een verklaring voor?
Als Belgische band hang je af van twee grote factoren. Je moet een hoge dosis geluk hebben , maar ook alles laten vallen en 100% ervoor gaan… en dat lukt in ons geval, met ons gezin en job niet . we hebben verantwoordelijkheden. Maar die factor geluk is toch ook belangrijk. Met Violent City begonnen we wat door te breken. We stonden zelfs aan de subtop in België.  Wat HC betreft. Toen we echt naam begonnen te maken besliste de helft van de band om ermee op te houden. nu, even goede vrienden hoor… Wat Steele Justice betreft. We waren ook die richting aan het uitgaan, en toen hadden we onze tweede plaat uitgebracht , onze doorbraak plaat, en toen kwam corona. En dat heeft toch een rem gezet op onze groei. En na corona is het sowieso moeilijker geworden om als band terug je plaats te vinden in de schijnwerpers.

Het publiek is ook veranderd bij het aankopen van concert tickets. Ze spelen op veilig, en de factor ‘erbij zijn’ is belangrijk geworden, waardoor ze geld uitgeven voor grotere shows, en de kleintjes, minder bekende, links laten liggen. Speelt dat ook in jullie nadeel?
Dat kan wel ergens kloppen. Maar wat volgens mij een echt nog grotere rol speelt is de ondergang van Jeugdhuizen in Vlaanderen, je hebt er steeds minder en minder. Ik was zelf actief in het Jeugdhuis in Genk. Ik speelde plaatjes, en organiseerde ook shows. Vroeger had je in Vlaanderen een 500 tal jeugdhuizen. Nu nog een zestigtal. En wat gebeurde er vroeger? De bands konden spelen in een jeugdhuis, en  kregen ook wel wat geld. Een jongere die een show wilde organiseren kreeg  meestal het jeugdhuis ter beschikking, alsook een goedkope geluidsinstallatie. Het ging er allemaal wat losser aan toe. Maar het werkte wel. Zo leerden jonge mensen iets organiseren, maar kregen jonge bands ook podium kansen. Zeker binnen de HC en Punk maar ook andere underground scenes. Als je nu een show wil organiseren moet je de complete zaal betalen, je moet een geluidsman en installatie hebben. Je hebt bij voorbaat al zoveel kosten , circa 2000 euro , vooraleer de eerste show begint. Dan moet je ofwel hoge prijzen vragen, of kan je het door een tegenvallende voorverkoop niet laten doorgaan…

Jullie zijn aangesloten bij het DIY label Bearded punk records. Een prachtig label. Heeft dat voor jullie extra deuren geopend?
Uiteraard. Sowieso als je bij een label staat, die hebben ook een netwerk en kan shows voor u regelen. Dat opent sowieso deuren. Ze hebben een distributie netwerk voor je platen, het heeft zeer veel voordelen. En Bearded Punk Records doet wel echt heel veel voor hun bands, zoveel is zeker .. chapeau hoe Bjorn en Hanne, en uiteraard ook Bram en de andere medewerkers, zich 100% geven voor ‘hun bands’. De kern ligt bij Hanne en Bjorn, en wat die doen voor de scene is onbetaalbaar.

Ik heb een beetje heel jullie oeuvre beluisterd maar vooral toch de laatste plaat ‘The way the cookie crumbles’, een prachtige plaat van combinatie tussen punk en Hardcore … Hoe waren de reacties?
De reacties waren opvallend goed. We vonden het persoonlijk ook een betere plaat dan de vorige. Die zonder afbreuk daaraan te doen. Maar deze plaat liet duidelijk horen hoe wij als band gegroeid zijn. En de productie was ook veel beter, en dat heeft te maken met Tim Van Doorn een heel groot aandeel in. Tim neemt die plaat niet enkel op, maar produceert actief mee. Hij legt accenten waar wij die niet direct zien of horen, en dat is toch belangrijk. de eerste plaat werd enthousiast onthaalt omdat we een nieuwe band waren, maar deze plaat werd enthousiast onthaalt omdat het een volwassen plaat is. Die plaat heeft zeker deuren geopend, maar had nog meer deuren geopend als Corona er niet was geweest.. we kregen opvallend goede reacties en binnen en buitenland, en hebben ook in Slovenië mogen spelen.

Het is een kwalitatief meesterwerkje dat niet moet onderdoen voor werk van grotere bands binnen de scene, maar toch wordt jullie muziek weinig gedraaid.
Is het Belg zijn (waar we daarnet over hadden) in jullie nadeel denk je? Wat moet je als punk band hebben om echt door te breken?
Punkrock is nog steeds een underground genre. Tenzij je punk maakt dat toegankelijk is voor een groot publiek. Zoals een Blink182 . Dan kan dat vermoedelijk wel. Je merkt die verschillen tussen hen en ons, zij zijn toch meer zachter en pop punk gericht. Dat is hun keuze.. je hebt wel een evolutie op Studio Brussel dankzij de nieuwe lichting komen ook wat nieuwe punk bands in de kijker zoals Captain Kaiser of Maria Iskariot. Maar je merkt toch dat die bands nog altijd minder hard zijn dan ons. We zijn op het moment nog steeds te hard en snel om op de radio te worden gedraaid. Moesten we in de jaren ’90 zijn met NOFX en Offspring en zo, had dat vermoedelijk wel gemakkelijker geweest, want die werden toen op de radio gedraaid. Nu we zijn daar ook niet echt mee bezig, en liggen er ook niet wakker van. En dat is ook niet onze ambitie.

Probeer je als band toch een beetje te groeien? Is er een soort doel dat je dan wel voor ogen hebt, of hoe moet ik dat zien?
We hadden het er al even over.. maar als je dat doel wil bereiken moet je er allemaal 100% voor kunnen gaan. En zowel ikzelf, de drummer als gitarist hebben een gezin. Ik heb ook nog, naast mijn gezin en job, en de band nog andere dingen die ik doe. Ik ben ook auteur en schrijf boeken. Ik heb een podcast. Kortom… ik wil die dingen niet laten vallen om  eens in een sportpaleis te spelen of zo. we blijven gewoon verder doen zoals we bezig zijn, blijven shows spelen en verder evolueren als band in het schrijven van muziek. Als we dat nog jaren kunnen doen is ons doel bereikt.

Misschien kan het helpen om een artiest als Helmut Lotti, die metal shows brengt naar een breder publiek; een idee om dat ook te doen in de punkscene. Misschien kan het Steele Justice een ‘boost’ geven?
Ik vind wat hij doet zeer goed gedaan eigenlijk. Hij brengt op zijn manier een ode aan de muziekstijl als het ware, en trekt een hele groep mensen aan die misschien anders die drempel naar metal niet nemen. Het zou mooi zijn moest hij dat ook met Punk eens doen. Hij mag ons contacteren

Wat brengt de toekomst, nieuw platenwerk of andere plannen?
Er zijn ondertussen vier nieuwe nummers opgenomen. weer via Tim, in zijn studio. Het is een beetje een pre-demo, we zijn nog aan het luisteren en bekijken welke richting we willen uitgaan. Ofwel maken we nog een viertal nummers, ofwel brengen we oudere nummers opnieuw uit. We zijn nog niet zeker wat we echt gaan doen. we weten nog niet of we fysieke iets gaan uitbrengen, maar sowieso wat nummers droppen op Spotify en andere media. In de toekomst kan dat wel zijn dat we al die nummers bundelen op een plaat en die uitbrengen, maar dat is voorlopig nog niet aan de orde.

Waarom in deze ‘Spotify’ tijden eigenlijk nog een plaat uitbrengen, want het proces is duur…
Je hebt altijd liefhebbers die per se iets in handen willen hebben, ook bij de jeugd nog. Dus ja , daarom…  cd’s zullen we niet per se meer uitbrengen, maar vinyl verkoopt! Die markt leeft als ooit tevoren, een vriend van mij heeft een platenzaak zelfs de nieuwste dingen die uitkomen als Talyor Swift en dergelijke, dat is direct op Vinyl en dat heeft succes.

‘Punk is dood’ zegt men soms, maar jullie bewijzen toch het tegendeel. We hadden het er al even over, maar wat is volgens jou de grootste evolutie om het genre nog springlevend te maken?
Die versnippering van muzieksmaken bij vooral de jeugd, dat hokjes denken dat wat weg is, zoals we inderdaad al aangaven is wellicht de grootste verandering. Ook binnen de punk /HC scene. Die sub culturen hadden hun eigen stijl, vaste plekken, eigen kledingstijl. Dat is allemaal versmolten tot een groot geheel. De manier van ‘beleven’ is ook anders, de ene staat te raven de andere te moshen, iedereen beleeft een concert op zijn eigen manier.. dat is ook een opvallende verandering toch.

Ik had een mooie discussie met een goede vriend punk liefhebber toen ik een review schreef ‘metalheads zijn het meest sympathieke publiek’. Wat is je mening?
Ik ben opgegroeid met zowel metal shows als punk shows. En HC is nog harder dan metal. En eigenlijk is er niet zoveel verschil tussen punk en de metalheads. Qua sympathie liggen die op gelijke hoogte. Ook vaak heel breeddenkend zijn, en heel goed met elkaar om kunnen gaan. Punk is nog steeds doen waar je goesting in hebt, zolang je geen andere schade berokkend. En dat is dus bij beide scenes nog steeds de rode draad. Dus ik denk dat beide scenes wel in gelijke tred liggen wat ‘sympathiek ‘betreft.

Volgende jaar vieren jullie de 10ste verjaardag, een speciale ‘viering’?
We gaan iets doen ja… we weten alleen zelf nog niet wat precies (haha) maar er staat zeker iets op de planning. Toen we vijf jaar bestonden hadden we oorspronkelijk iets gepland, maar toen strooide corona roet in het eten… maar er komt dus zeker een feestje rond ons tienjarig bestaan..

Van tien, naar circa twintig… waar zie je jezelf als band of muzikant binnen tien jaar of zo?
Ik denk nog steeds hetzelfde. Ik zit nu al dertig jaar in de scene. Als je er zo lang inzit, gaat dat er niet meer uit. Dat zit in uw bloed, in je lichaam. Het is een onderdeel van jezelf. Dus zolang ik hef fysiek aankan , blijven we gewoon op deze elan doorgaan. Mijn helden van vroeger zijn allemaal midden in de zestig, zijn zo fris meer als vroeger, maar blijven ook gewoon doorgaan..

Laat ons hopen dat je op dit elan nog dertig jaar of meer kan doorgaan, en dan hebben we rond die tijd nog een babbel. Dank voor het fijne gesprek, en veel succes in alles wat jullie doen.

European Jazz Conference 2024 - De Beren Gieren + Julien Tassin Quartet - Een boeiend avondje verrassende wendingen en onvoorspelbaarheid
European Jazz Conference 2024
Ha Concerts
Gent
2024-09-14
Erik Vandamme

Voor deze derde avond European Jazz Conference vertoeven we terug in de Ha Concerts, Gent. Vanavond kregen we twee avontuurlijke bands, De Beren Gieren + Julien Tassin Quartet, die tot de verbeelding spraken in speelsheid en vakmanschap

De Beren Gieren - Bezetting: Fulco Ottervanger (piano, fx, synths), Lieven Van Pée (contrabas, el. bas), Simon Segers (drums, fx), een erg interessant , boeiend trio binnen de jazz. Deze in 2009 opgerichte band combineert elektronisch vernuft met jazz vibes, waardoor een bijzonder aantrekkelijk klankentapijt wordt aangeboden van minimalisme en explosiviteit Ze hebben veel te danken aan de bezieler van de Ha Concerts, Wim Wabbes, die een interview gaf aan Klara en nu in pensioen gaat; De Beren Gieren zelf hadden eerder nog een ode klaargestoomd. Trouwens, zij hebben in die scene veel te danken aan Wim.
Het combo bracht een breed uiteenlopend, kleurrijk muzikaal tapijt. Ze zijn op elkaar ingespeeld, afgestemd , porren elkaar aan of steken wel eens de loef af onder elkaar. Met een dosis (muzikale) humor overtuigt De Beren Gieren moeiteloos. Improvisatie en virtuositeit zijn weergaloos met elkaar verbonden en wordt getriggerd door de speelsheid en de verrassende, onverwachtse wendingen. Klasse! Sterk!

Ook Julien Tassin is eentje die voortdurend op zoek is naar nieuwe prikkeling. Het laatste album 'Great Expectations' is een erg filmische plaat waarop hij samen met zijn kompanen de grenzen nog verder aftast. Hij ging een samenwerking aan met trompetspeler Ron Miles, met de bedoeling dat hij het trio - Julien Tassin (gitaar) - Nicolas Thys (bas), Dré Pallemaerts (drums) - onder de naam Julien Tassin Quartet, zou vergezellen voor een concert in de Bozar. Helaas overleed Ron Miles onverwachts en werd in eerste instantie de Amerikaanse trompettist Jason Palmer opgetrommeld. In de Ha Concerts nam echter Amerikaans-Eritrese Hermon Mehari het op zich.
Of het nu solo is, in duo met andere muzikanten, of met zijn kompanen als trio of kwartet, telkens valt ons op wat voor een uniek en super talentvol gitarist Julien Tassin toch is. Zijn kleurrijk gitaarspel is de taal; vol bewondering zijn we gekluisterd, luisteren en genieten we.
Het gitaarspel wordt aangevuld door een vernuftige bas, mooie drums en die warme sax-gloed. Allerhande pakkende en uitbundige moties borrelen op. Wat een prikkeling!.

We zagen op deze derde avond van de European Jazz Conference twee bands die over geweldige muzikanten beschikt, en een diverse, boeiende onaardse klank verwezenlijkt. Wat een magie van deze afwisselende instrumentatie. Een indrukwekkend avond genieten dus met deze avonturiers De Beren Gieren en Julien Tassin Quartet.

Organisatie: European Jazz Conference ism Ha Concerts, Gent  

European Jazz Conference 2024 - GINGERBLACKGINGER  + Stéphane Galland & The Rhythm Hunters – Een uiterst genietbare groovy avondje!
European Jazz Conference 2024
Ha Concerts
Gent
2024-09-13
Erik Vandamme

Terwijl op verschillende locaties in Gent optredens plaats grepen van o.a. MDCIII , Vitja Pauwels' Early Life Form en Nabou in het kader van de tweede avond European Jazz Conference, maakten wij ons op voor een uiterst genietbare, groovy avond met twee top acts binnen de scene, nl. Stéphane Galland & The Rhythm Hunters en GINGERBLACKGINGER. Ze brachten elk een overtuigende set van circa drie kwartier.

GINGERBLACKGINGER (****) is de band rond Bassist Yannick Peeters die uitgegroeid is tot een begrip in de Belgische jazzscene, vooral bekend in andermans projecten. Nu staat ze met haar double bass zelf in de spotlights, die een warme gloed biedt. Ze is zelf goed omringd, met o.m. Samuel Ber - als vervanger van  Tom Rainey – die op hemelse wijze de drumvellen streelt. Klarinetspeler/saxofonist Frans Van Isacker en gitarist Frederik Leroux behoren tot de meest eigenzinnige vertegenwoordigers van de Belgische jazz en improvisatie. We hoorden het evenzeer subliem, doordacht in de Ha Concerts. GINGERBLACKGINGER bracht een groovende klankenpracht in een ‘zen’ aanvoelen …

Stéphane Galland & The Rhythm Hunters (****) vulde probleemloos dit aanvoelen verder aan met een even onaardse performance. Een diepe trance werd verwezenlijkt. Stéphane Galland zelf is een top drummer binnen de scene, surplus zijn sublieme werk bij Aka Moon. Ook solo bewees hij tot de beste drummers te behoren die ons landje rijk is.
Iedereen had zijn rol en was een even belangrijke schakel in het combo. De blazers hadden we met Shoko Igarashi (tenor saxofoon), Sylvain Debaisieux (alto saxofoon) en Pierre-Antoine Savoyat (trompet), die de temperatuur tot een kookpunt brachten. Op elektrische bas kregen we Louise van den Heuvel die enkele verbluffende solo's liet horen; wat een bijzondere parel. En Wajdi Riahi op zijn beurt speelt prachtig piano. De versmelting van deze talenten, met een dosis spelplezier en improvisatie, zorgden voor de nodige adrenalinestoten in het jazzgenre.

Hier kregen we van beide gezelschappen een avondje magisch groovende jazz virtuositeit te horen!

Organisatie: European Jazz Conference ism Ha Concerts, Gent

European Jazz Conference 2024 - Nacht van de jonge wolven
European Jazz Conference 2024
De Centrale
Gent
2024-09-12
Erik Vandamme

Van 12 tot 15 september 2024 brachten VI.BE, JazzLab, Ha Concerts en Europe Jazz Network de prestigieuze European Jazz Conference naar Gent. Het vierdaagse programma omvatte tal van netwerksessies, keynotes, panels en showcaseconcerten. EJC is een uitgelezen kans voor de Belgische jazzartiesten van het moment om zich te tonen aan honderden (inter) nationale jazzprofessionals en -liefhebbers.
Op de eerste avond vertoeven we in de gezellige De Centrale, Gent. Een oorspronkelijke stedelijke elektriciteitscentrale die is omgebouwd tot een, we citeren uit de website, 'intercultureel ontmoetingscentrum'. Naar aanleiding van de 'European Jazz Conference' stelde 'Young Curators ' - negen gepassioneerde jonge programmatoren met een liefde voor jazz, Rutger Mathys, Stan Maris, Kobe Gregoir, Nele Uyttendaele, Ferre Heyvaerts, Ewout Janssens, Anton Robberechts, Warre Vanhoutte & Joris Vanschoren - een programma samen met drie heel beloftevolle artiesten die het begrip jazz overstijgen, op hun eigen wijze. De nacht van de Jonge Wolven in De Centrale dus, en daar moesten we gewoon bij zijn…

Na een fijne babbel met afsluiter KAU (interview volgt), gingen we genieten van de intimiteit die Elis Floreen (*****) ons een uur lang aanbood. Op sprookjesachtige wijze wist ze de aanwezigen diep te ontroeren. Er waaide een bedwelmende, hypnotiserende sound surplus de brede vocals over ons heen, die ervoor zorgde dat we het jachtige leven van nu even konden vergeten. In de diversiteit en variatie heerste er een soort avant-gardisme binnen die sound, die een bevreemdend gevoel gaf. Een pakkende, ingetogen, mooie trip dus!

Ook Bodem (****) moet het vooral hebben van die hoge dosis intimiteit. Het wordt bepaald door een warme sax klank, zachte drums en twinkelende gitaarlijntjes. Het trio leunt puur muzikaal nog het meest aan bij de pure jazz in combinatie met aanstekelijke pop.
Het trio bestaat uit Anke Verslype (Aki, drums), Willem Malfliet (Woolvs, gitaar) en Adia Vanheerentals (saxofoon en composities). Met al heel wat ervaring binnen de scene. Op het podium voelen we de speelsheid en is er de zin voor improvisatie. We krijgen variaties en verrassende wendingen, die het allemaal spannend houden. Er heerst een mooie ingetogenheid, die gemoedsrust brengt, en de pedalen kunnen even worden ingedrukt. Het is een toegevoegde waarde aan het genre.
Bodem balanceert tussen toegankelijkheid en een bevreemdende schoonheid.

KAU (*****)maakt het meer dansbaar. Het wat uitgedunde publiek, het late uur en dat er in de stad nog andere concerten plaatsvonden op dat uur zullen wel een rol hebben gespeeld. Wat klonk het mooi wat KAU aanbood, jazz, hiphop, rock en pure dance, met een dosis experiment en improvisatie. Uiterst aangenaam dus, die pompende beats, de aanstekelijke gitaar/bas lijntjes en het verbluffende tromgeroffel. Een trio die grenzen aftast en verlegt. Het verzandt in een lichtjes dreigende trip, als de pedalen worden losgelaten en de sound bevreemdender gaat klinken, om dan later weer de registers open te trekken en te zorgen voor een dansfeestje. KAU tekende in de Centrale voor een heuse 'rave' party met een hoekje af … dé perfecte afsluiter van een bijzonder boeiende avond.

Organisatie: European Jazz Conference ism De Centrale, Gent

Richard Hawley – Tussen rock en crooner


Doorgaans is een openingsact gewoon een fijne opwarmer voor het binnen sijpelende publiek. Maar Bernard Butler (****) pakte moeiteloos het publiek compleet in, met het grootse gemak en ontwapenend. En dit enkel met akoestische gitaar en zijn warme stem, wist hij iedereen te ontroeren. Het was opvallend hoe professioneel en doordacht de man op dat podium stond, hij straalde zelfverzekerdheid uit.
Bernard Butler is uiteraard geen onbekende. Hij was vroeger gitarist van Suede, maar viel ook meermaals in de prijzen door zijn toch wel bijzondere talent en virtuositeit als gitarist. Ook in de AB overtuigde Bernard Butler z’n materiaal. Songs met een zeker knuffelbeergehalte en kampvuurgevoel die de fans van Hawley mee overtuigde!

In eigen land is Richard Hawley (*****) een topper die vrij grote zalen uitverkoopt. In België geen zaal als Vorst Nationaal. Nee, wel een uitverkochte AB. Om eerlijk te zijn past zijn muziek veel beter in een club ipv een grootse zaal. Hij stond in de AB met  zijn nieuwste plaat 'In This City They Call You Love' . Een gevarieerde plaat, die Richard Hawley’s breed muzikale aanpak onderstreept.
Op de Lokerse Feesten zagen we hem die plaat al live voorstellen. "De gitaarsolo's klinken erg mooi en onderstrepen mans kunde. Hij onderhoudt een nauw contact met z'n publiek. De muziek spreekt voor zich. De wisselende golvende aanpak sierde ", schreven we over zijn optreden. En toch konden we ons niet van de indruk ontdoen dat zijn muziek nog het best overkomt in een zaal. Dat bleek dus ook het geval in de AB… Je kreeg het gevoel  gezamenlijk rond een kampvuur te zitten , luisterend naar de tokkelende gitaarlijntjes, en de man als verhalenverteller pur sang. Langs andere kant kreeg je een opzwepende sound die de dansspieren triggerde. Die contrasten maakten het net boeiend.
“Prsim in Jeans” is er eentje van zijn nieuwste plaat; hier kreeg hij al snel de handen op elkaar. Richard Hawley mag dan de spil zijn, de band kreeg voldoende ademruimte en werden evenzeer in de spotlight geplaatst.
Richard Hawley palmde het publiek moeiteloos in met z’n muziek. Enkele fijne kwinkslagen van wat Engelse humor en de maatschappijkritiek over de Brexit maakten de set compleet. Fijne songs kregen we als “Alone”, “Tonight the Streets are Ours” en “Leave Your body Behind you”. We hoorden de gitaarvirtuoos met enkele lekkere lange solo’s die kippenvel bezorgden.
In de bis volgde een intiem, mooi akoestisch moment met “People”' en “Heart of Oak”. Hoedanook een geslaagde avond, tussen rock en crooner, anderhalf uur lang … passende op deze druilerige, regenachtige dinsdagavond!

Setlist: She Brings the Sunlight - Two for His Heels - Prism in Jeans - Open Up Your Door ?- Standing at the Sky's Edge - Deep Space - Alone - Tonight the Streets Are Ours - Coles Corner - Leave Your Body Behind You - I'm Looking for Someone to Find Me - Don't Stare at the Sun - Is There a Pill
Encore: People - Heart of Oak

Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut (Lokerse Feesten 2024)
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/6601-richard-hawley-7-8-2024.html?ltemid=0

Organisatie: Live Nation

Austere + Splendidula – Bands die de donkere ziel voeden
Austere + Splendidula

Bij het vallen van de duisternis op een zonnige zondag, vertoeven we in occulte sferen in het gezellige Asgaard in Gentbrugge. We hebben een avond van twee bands die de donkere ziel voeden …
Splendidula  is onze Belgische trots binnen de donkere en occulte metal en Austere is een Australische Black Metal band die een sterke reputatie heeft opgebouwd. De avond was compleet uitverkocht, er heerste een heel gezellig en mystiek aanvoelend sfeertje. Fijn!

Ethereal Darkness (****) mocht de avond openen. Deze doom/death metal formatie had de ondankbare taak om een nog binnen sijpelend publiek te entertainen. Dat deden ze door een occult aanvoelend muzikaal pad, een ondoordringbare geluidsmuur werd opgetrokken, een eerste confrontatie met onze demonen ...
De sound is gekenmerkt van verbluffend gitaarlijnen en dito drum salvo's. Subtiel gespeeld. De dreigende vocals benadrukken de duisternis … Een mooie opwarmer.

Splendidula (*****) heeft al wat personeelswissels (en verliezen) doorstaan, maar is blijven groeien naar een ijzersterk geheel. Splendidula is een band die op occult-folklore wijze de tederheid als de grauwheid van duisternis verwoordt en uitbeeldt. Op songs als “Somnia” en “Echoes of Quiet Remain” hoor je die bosnimf in de stem van Kristien. Maar er zijn ook demonische wezens, die we eerder horen in de vocals van gitarist Guy, passeren.
Puur muzikaal is er hier een sprookjesachtige magie, o.m. met het prachtige “Dalkuldar” (eerste keer live) en “Kilte” (eerste keer live)’. Ook op de intiemere momenten , waarbij Kristien haar stem klonk als porselein, voelden we letterlijk rillingen. Waarna een spervuur aan grauwheid opduikt, die een angstgevoel biedt.
Het is voortdurend balanceren in uitersten, die tekenen voor een hypnotiserend effect. We wilden de ogen eigenlijk niet sluiten, want die mooie beelden op het scherm maakten alles compleet. Met de ogen gesloten zouden we nog verder wegdrijven naar mysterieuze oorden, waar we al die wezens kunnen tegenkomen.
In de muziek van Splendidula is elke schakel, zowel visueel, instrumentaal als vocaal even belangrijk. Het zit correct in elkaar. Een pluim ook voor de geluid/lichtman van Splendidula die alles vlot deed verlopen. Een moeilijke opgave weliswaar , maar subliem uitgevoerd!

Austere (*****) op z’n beurt drukt het gaspedaal een uur lang compleet in. Een ondoordringbare muur van duistere machten kregen we muzikaal, met geen lichtjes aan het eind van de tunnel … “Sullen”, “Gold Cerecloth” en “Thrall” zijn als nietsontziende klauwen die je bij het nekvel grijpen. Wat een oorverdovende drums, een pletwals met gierende, vlijmscherpe riffs en vocals die ahw vanuit de kerkers van de Hel lijken te komen.
Austere slorpte je mee in hun intense muzikale pad. We werden meegesleurd naar een rauwe wereld van verderf. Pure duisternis! Weinig tot geen interactie met het publiek, het enige rustpunt was het applaus na elke song. Na een dik uur sloot de band af zonder een return, op zich een beetje jammer.
“This Dreadful Emptiness”  vatte wat we voelden op het einde van dat concert samen. Het was ook een beetje de rode draad doorheen de avond, de donkere ziel voeden …, om ons dan terug naar de harde realiteit te brengen …

Organisatie: Artifacts from The Tangent Universe ism Asgaard, Gentbrugge

TRÆLS – Als een uiterst spannende film aan je stoel gekleefd!


TRÆLS is een vierkoppige Belgische band die progressieve post-metal verweeft met ingewikkelde melodieën en dynamische ritmes in een rauwe, emotionele energie.
De teksten zijn introspectief en persoonlijk, en verkennen thema's als doorzettingsvermogen, groei en zelfontdekking. De band bestaat uit doorwinterde muzikanten, ze vonden elkander in dit project en brachten recent een eerste album uit 'The Abyss Within', een gevarieerde plaat waaruit blijkt dat hen in een hokje duwen de band tekort doen is.
Maar ze hebben interessante verhalen om even rond de tafel te zitten. We hadden eind juni reeds een fijn gesprek met hen. Lees gerust
https://www.musiczine.net/nl/interviews/item/95262-traels-tijdens-het-schrijfproces-hebben-we-simpelweg-veel-muziek-gemaakt-waar-we-ons-goed-bij-voelden-of-we-daar-nu-een-breed-publiek-mee-aanspreken-of-niet-valt-nog-te-bezien-we-hebben-daar-eigenlijk-niet-zo-bij-stilgestaan.html
Ondertussen namen we de plaat zelf onder de loep en vanavond kwamen ze dat album in een zeer goed gevulde Elpee in Deinze voorstellen.

De Brugse formatie Wryngd (****) mocht de avond openen. Toen de Brugse band Citizinsane er in 2023 de stekker uit trok bleven Jeroen, Kevin en Steven achter en startten Wryngd op .  Toen de zanger van de band een auto-ongeval had, was er een lange revalidatie nodig. Het was dus een vrij hobbelig parcours om deze band op te starten, maar nu in 2024 staat Wryngd als een huis. Een energiek gezelschap.
Wryngd balanceert tussen progressieve metal en thrash metal, dat groovy, aanstekelijk, hard klinkt. Een muzikale ontlading van opgekropte frustratie die in de instrumentatie als in de vocals te horen is. Een verpletterende sound, met een zanger die een overweldigende stem heeft. Een enthousiasmerende Brugse sneltrein.

Voor TRÆLS  (****) was dit optreden in Deinze een vuurdoop, want het was hun allereerste optreden ooit! De band straalt enorm veel speelsheid uit en voeg er de tonnen ervaring als muzikant en hun opvallende verhalenlijn aan toe. Ze tekenen voor een geslaagde avond. De epische sound en hun verhaal intrigeert op 'The Abyss Within' en het komt live al meteen tot uiting op “Enigmatic Resonance” en het prachtige, donkere “Dark Energy, Dark Matter”. Muzikaal veel emoties meebepaald door een drummer/zanger die met zijn ijzige mooie stem kippenvel bezorgt.
Een optreden van TRÆLS is als een uiterst spannende film aan je stoel gekleefd! Van begin tot eind word je meegezogen, er zit een bepaalde lijn in, en de spanning wordt opgedreven tot een climax is bereikt. Om later weer wat meer rust te ervaren en even op adem te komen.
Het was dan ook bijzonder jammer dat er wat technische problemen de kop opstaken, waardoor de set even moest worden stil gelegd. Het haalde sowieso de drive wat uit het concert en bij deze visuele band eigenlijk ook wat de spanning uit hun verhaal. Extra jammer dus. Maar na dit euvel ging de band fors door , alle krachten gebundeld in een beeldrijke, fantasierijke muzikale trip van emoties , mokerslagen, epische climaxen, …
TRÆLS sloot hun set overtuigend af met “Silence” (met name de cover “Silence” Delerium van Sarah Mclachlan)  en het mooie, emotioneel beladen “Evade Emotional Collapse”, die eindigde in een oorverdovende climax. Wat een muzikale thriller.

Setlist: -ENIGMATIC RESONANCE - DARK ENERGY DARK MATTER - APOPTOSIS - ALTRUISTIC ALTER EGO - ESSENTIAL ANXIETY - ILLUSIVE - SILENCE (cover-silence-delerium-sarah mclachlan) - EVADE EMOTIONAL COLLAPSE

Organisatie: Elpee, Deinze

Soulfly – Wat een muzikale uppercuts

Je moet het maar doen, een legendarische band die doorgaans grote festivals aandoet of in zalen als Vorst Nationaal staat naar je eigen gezellige zaaltje halen. De Casino slaagde erin om niemand minder dan Soulfly te boeken. Een band die sinds 1997 meer dan zijn stempel drukt in het metal landschap. De band rond de sympathieke Max Cavalera heeft altijd een goede band gehad met België. In een al maanden uitverkochte De Casino bezorgde Soulfly ons een dosis uppercuts 'into the face', waarvan we naderhand toch even moesten van bekomen. Een schitterende avond zonder meer, die we niet gauw zullen vergeten..

BARK (****) als opener was een goede gok van de organisatie. We schreven eerder van hen '’Blaffende honden bijten wel' … Na al die jaren brandt het vuur nog steeds, BARK weet je letterlijk bij de lurven te grijpen, en laat je niet meer los tot de stoom uit je oren komt. Als een nietsontziende pletwals gingen ze tekeer, gestuwd door een sublieme ritmesectie van gitaristen en een wild om zich heen slaande frontman, met mosh en crowdsurf tot gevolg.

Na een korte pauze verpulverde Soulfly (*****) ons al met de eerste song “Back To Primitive”. Het boeiende “No Hope = No Fear” zorgde al vroeg voor een stevige moshpit. De band bleef maar doorgaan  op datzelfde elan, waardoor al bij de eerste “Seek'n' Strike” er geen doorkomen meer aan was, de hele zaal stond op springen. Max Cavalera ontpopt zich als een charismatisch entertainer en hij heeft een klok van een stem die de muren doet trillen. Hij beschikt over een sterke band, goed op elkaar ingespeelde muzikanten; neem nu de forse drum salvo's van zoontje Zyon die de grond onder de voeten doet daveren, zijn solo's zijn trouwens dru pareltjes.
Het mooie aan Soulfly is hoe ze hun verpulverende thrashy speed metal combineren met groovy aanstekelijke riffs, de verdienste van gitarist Mike Deleon en bassist Mike Leon , beiden messcherp uithalend. De klassiekers als het nieuwe materiaal “Filth upon Filth” werd door iedereen goed ontvangen. Op “Jummptdafuckup” brengt Max een sit-down, waarna iedereen recht sprong en danst. “Eye for an Eye” was de perfecte afsluiter. Wat een vuurkracht.
Soulfly ging als een pletwals tekeer. De mix van krachtige ritmes, vlijmscherpe gitaarriffs en de onmiskenbare stem van Max Cavalera maakte van deze avond een lekkere, onvergetelijke, zweterige ervaring.
Setlist: Back to the Primitive //No Hope = No Fear //Superstition //Downstroy //Seek 'n' Strike //Prophecy //Bumbklaatt //Tribe //Filth Upon Filth //Fire //Porrada //Bring It //Bumba //Bleed //Blood Fire War Hate //Boom //No //Jumpdafuckup //Eye for an Eye

Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas

Razernij 2024: Beerdrinkers & Hellraisers 2024 - Punk voor (bier) fijnproevers
Razernij 2024: Beerdrinkers & Hellraisers 2024
Sleutelhof
Rumst
2024-08-24
Erik Vandamme

In Rumst ging in het weekend van 23 tot 25 augustus naar goede gewoonte 'Rumstse Volksfeesten ' door met op vrijdagavond o.a. een Sergio. Op zondag was er een kindernamiddag. Op zaterdag was er plaats voor het hardere werk, want dan had' Razernij: Beerdrinkers & Hellraisers' plaats. Naast de betere punk, werd hier ook een brede waaier aan bieren gepresenteerd, voer voor de bier fijnproevers. Wij genoten ook van dat aanbod, uiteraard, maar keken ook de podia. De muziek was even smakelijk als de lekkerste bieren …

Toen we de spandoek '’Bearded Punk Records’' opmerkten aan de merchandiser stand wisten we al dat we kwaliteit zouden aangeboden krijgen. Dat bleek al het geval bij Bram Desimpelaere & The High Hopes (****) die met akoestische folk punk, intiem, doordacht, de lont aan het vuur mocht steken. Het publiek keek vanop afstand zittend toe, maar dat liet het gezelschap niet aan hun hart komen. De aanstekelijke baslijn, de zwevende viool klank en sferische zanglijn met die kenmerkende sound was puur genot. Een mooie opener van het festival, deze Bram en zijn 'High Hopes' die we graag zien optreden in een gezellige club waar hun muziek nog beter tot zijn recht komt …

De hemelsluizen gingen voor een eerste keer compleet open - we werden zelfs aangemaand te gaan schuilen -, waardoor de daaropvolgende band even op zich liet wachten. Steele Justice (*****) is al zo’n kleine tien jaar bezig. Als band zijn ze nog wat aan hun proefstuk toe, maar het zijn allemaal artiesten met een muzikaal verleden in de scene. De tonnen ervaring spat gewoon uit de boxen. Als jonge hongerige wolven gingen ze tekeer. Steele Justice gaf ons een ferm oplawaai. De Limburgse band knalt, door de combinatie van pure punk en HC. Deze wilde mannen brengen een spervuur aan riffs en drumsalvo's. De beweeglijke frontman port zijn publiek voortdurend aan, wat zorgt voor de eerste moshs. Wat een energie!

De regen zou ons nog enkele keren parten spelen …. Maar we voelden het praktisch niet , zeker niet op de Spaanse furie Blowfuse (****). De uit Barcelona afkomstige band ontstond in 2013 en heeft al wat bereikt. Ze deelden de podia met grotere namen binnen de scene als Pennywise, Good Riddance, NOFX, Bad Religion en knallen alles en iedereen omver met hun podium act. De combinatie van de muziek en hun Zuiders temperament van verpletterende punk/hc attitude zorgt ervoor dat het publiek compleet uit zijn dak ging. Er werden ferme uppercuts uitgedeeld surplus kregen we hun technisch vernuft. Verbluffende Spaanse punk zonder meer.

Wat een energiebommetjes kregen we reeds te horen … De Engelse ska-punk band Buster Shuffle (*****) moest niet onderdoen. De verleidelijke instrumentale recital en de uitgekiende podium act van zanger/pianist Jet Baker (die zijn piano met voet en handen bespeelt) sprak tot de verbeelding. Buster Shuffle bracht een soort barbandsound, boogie en pure ska punk. Er is ook een 'artsy' kant te bespeuren op z’n Blur’s. Door deze aanpak spraken ze een breed publiek aan. Het is op het podium allemaal een beetje opgesmukt met een beetje tongue-and-cheek, om het luchtig te houden. Interessante ontdekking.

We maakten ons op voor een potje nostalgie naar Disney Classics, en thema songs van allerlei bekende series, gebracht op een punky wijze door Punk Rock Factory (*****). Een pak volk was geïnteresseerd. Wat een response kregen ze. Zelden stoere mannen zien teksten meebrullen van ABBA, Kate Bush of Elton John én die staan moshen op thema songs van Power Rangers, SpongeBob SquarePants Theme tot Pokémon .Punk Rock Factory kwam er hier mee weg. Ze mogen dan constant zelfspot hebben over het coveren van nummers van andere muzikanten en het aanpassen van hun gekozen genre, het werkte! Van hun aanpak werd je happy. Dit was party, dansende mensen , lachende gezichten, al dan niet beneveld van de lekkere bieren. Letterlijk een punk rock feestje  met een hoek af …

Na deze muzikale absurde wervelstorm, de apotheose op Razernij met The Rawönes (****) . Ze worden omschreven als ‘the best tribute band of the Ramones in Western Europe''; ze vieren niet alleen hun 25ste verjaardag, maar ook 50 jaar Ramones. “Blitzkrieg Bop” zat vrij vroeg in de set. “Rock 'n' roll high school” , “Sheena is a punkrocker” en “I dont care” passeerden de revue. Weinig tijd voor bindteksten eigenlijk , ‘one, two, three, four and Go!, net als de Ramones zelf eigenlijk. De muziek van hun grote helden werden met respect voor het origineel gespeeld.
The Räwones is een overtuigende Ramones cover band, een feest voor de punk s … ‘Hey Ho! Let's go!’

Organisatie: Razernij, Beerdrinkers & Hellraisers 2024