European Jazz Conference 2024 - Nacht van de jonge wolven
European Jazz Conference 2024
De Centrale
Gent
2024-09-12
Erik Vandamme

Van 12 tot 15 september 2024 brachten VI.BE, JazzLab, Ha Concerts en Europe Jazz Network de prestigieuze European Jazz Conference naar Gent. Het vierdaagse programma omvatte tal van netwerksessies, keynotes, panels en showcaseconcerten. EJC is een uitgelezen kans voor de Belgische jazzartiesten van het moment om zich te tonen aan honderden (inter) nationale jazzprofessionals en -liefhebbers.
Op de eerste avond vertoeven we in de gezellige De Centrale, Gent. Een oorspronkelijke stedelijke elektriciteitscentrale die is omgebouwd tot een, we citeren uit de website, 'intercultureel ontmoetingscentrum'. Naar aanleiding van de 'European Jazz Conference' stelde 'Young Curators ' - negen gepassioneerde jonge programmatoren met een liefde voor jazz, Rutger Mathys, Stan Maris, Kobe Gregoir, Nele Uyttendaele, Ferre Heyvaerts, Ewout Janssens, Anton Robberechts, Warre Vanhoutte & Joris Vanschoren - een programma samen met drie heel beloftevolle artiesten die het begrip jazz overstijgen, op hun eigen wijze. De nacht van de Jonge Wolven in De Centrale dus, en daar moesten we gewoon bij zijn…

Na een fijne babbel met afsluiter KAU (interview volgt), gingen we genieten van de intimiteit die Elis Floreen (*****) ons een uur lang aanbood. Op sprookjesachtige wijze wist ze de aanwezigen diep te ontroeren. Er waaide een bedwelmende, hypnotiserende sound surplus de brede vocals over ons heen, die ervoor zorgde dat we het jachtige leven van nu even konden vergeten. In de diversiteit en variatie heerste er een soort avant-gardisme binnen die sound, die een bevreemdend gevoel gaf. Een pakkende, ingetogen, mooie trip dus!

Ook Bodem (****) moet het vooral hebben van die hoge dosis intimiteit. Het wordt bepaald door een warme sax klank, zachte drums en twinkelende gitaarlijntjes. Het trio leunt puur muzikaal nog het meest aan bij de pure jazz in combinatie met aanstekelijke pop.
Het trio bestaat uit Anke Verslype (Aki, drums), Willem Malfliet (Woolvs, gitaar) en Adia Vanheerentals (saxofoon en composities). Met al heel wat ervaring binnen de scene. Op het podium voelen we de speelsheid en is er de zin voor improvisatie. We krijgen variaties en verrassende wendingen, die het allemaal spannend houden. Er heerst een mooie ingetogenheid, die gemoedsrust brengt, en de pedalen kunnen even worden ingedrukt. Het is een toegevoegde waarde aan het genre.
Bodem balanceert tussen toegankelijkheid en een bevreemdende schoonheid.

KAU (*****)maakt het meer dansbaar. Het wat uitgedunde publiek, het late uur en dat er in de stad nog andere concerten plaatsvonden op dat uur zullen wel een rol hebben gespeeld. Wat klonk het mooi wat KAU aanbood, jazz, hiphop, rock en pure dance, met een dosis experiment en improvisatie. Uiterst aangenaam dus, die pompende beats, de aanstekelijke gitaar/bas lijntjes en het verbluffende tromgeroffel. Een trio die grenzen aftast en verlegt. Het verzandt in een lichtjes dreigende trip, als de pedalen worden losgelaten en de sound bevreemdender gaat klinken, om dan later weer de registers open te trekken en te zorgen voor een dansfeestje. KAU tekende in de Centrale voor een heuse 'rave' party met een hoekje af … dé perfecte afsluiter van een bijzonder boeiende avond.

Organisatie: European Jazz Conference ism De Centrale, Gent

Richard Hawley – Tussen rock en crooner


Doorgaans is een openingsact gewoon een fijne opwarmer voor het binnen sijpelende publiek. Maar Bernard Butler (****) pakte moeiteloos het publiek compleet in, met het grootse gemak en ontwapenend. En dit enkel met akoestische gitaar en zijn warme stem, wist hij iedereen te ontroeren. Het was opvallend hoe professioneel en doordacht de man op dat podium stond, hij straalde zelfverzekerdheid uit.
Bernard Butler is uiteraard geen onbekende. Hij was vroeger gitarist van Suede, maar viel ook meermaals in de prijzen door zijn toch wel bijzondere talent en virtuositeit als gitarist. Ook in de AB overtuigde Bernard Butler z’n materiaal. Songs met een zeker knuffelbeergehalte en kampvuurgevoel die de fans van Hawley mee overtuigde!

In eigen land is Richard Hawley (*****) een topper die vrij grote zalen uitverkoopt. In België geen zaal als Vorst Nationaal. Nee, wel een uitverkochte AB. Om eerlijk te zijn past zijn muziek veel beter in een club ipv een grootse zaal. Hij stond in de AB met  zijn nieuwste plaat 'In This City They Call You Love' . Een gevarieerde plaat, die Richard Hawley’s breed muzikale aanpak onderstreept.
Op de Lokerse Feesten zagen we hem die plaat al live voorstellen. "De gitaarsolo's klinken erg mooi en onderstrepen mans kunde. Hij onderhoudt een nauw contact met z'n publiek. De muziek spreekt voor zich. De wisselende golvende aanpak sierde ", schreven we over zijn optreden. En toch konden we ons niet van de indruk ontdoen dat zijn muziek nog het best overkomt in een zaal. Dat bleek dus ook het geval in de AB… Je kreeg het gevoel  gezamenlijk rond een kampvuur te zitten , luisterend naar de tokkelende gitaarlijntjes, en de man als verhalenverteller pur sang. Langs andere kant kreeg je een opzwepende sound die de dansspieren triggerde. Die contrasten maakten het net boeiend.
“Prsim in Jeans” is er eentje van zijn nieuwste plaat; hier kreeg hij al snel de handen op elkaar. Richard Hawley mag dan de spil zijn, de band kreeg voldoende ademruimte en werden evenzeer in de spotlight geplaatst.
Richard Hawley palmde het publiek moeiteloos in met z’n muziek. Enkele fijne kwinkslagen van wat Engelse humor en de maatschappijkritiek over de Brexit maakten de set compleet. Fijne songs kregen we als “Alone”, “Tonight the Streets are Ours” en “Leave Your body Behind you”. We hoorden de gitaarvirtuoos met enkele lekkere lange solo’s die kippenvel bezorgden.
In de bis volgde een intiem, mooi akoestisch moment met “People”' en “Heart of Oak”. Hoedanook een geslaagde avond, tussen rock en crooner, anderhalf uur lang … passende op deze druilerige, regenachtige dinsdagavond!

Setlist: She Brings the Sunlight - Two for His Heels - Prism in Jeans - Open Up Your Door ?- Standing at the Sky's Edge - Deep Space - Alone - Tonight the Streets Are Ours - Coles Corner - Leave Your Body Behind You - I'm Looking for Someone to Find Me - Don't Stare at the Sun - Is There a Pill
Encore: People - Heart of Oak

Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut (Lokerse Feesten 2024)
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/6601-richard-hawley-7-8-2024.html?ltemid=0

Organisatie: Live Nation

Austere + Splendidula – Bands die de donkere ziel voeden
Austere + Splendidula

Bij het vallen van de duisternis op een zonnige zondag, vertoeven we in occulte sferen in het gezellige Asgaard in Gentbrugge. We hebben een avond van twee bands die de donkere ziel voeden …
Splendidula  is onze Belgische trots binnen de donkere en occulte metal en Austere is een Australische Black Metal band die een sterke reputatie heeft opgebouwd. De avond was compleet uitverkocht, er heerste een heel gezellig en mystiek aanvoelend sfeertje. Fijn!

Ethereal Darkness (****) mocht de avond openen. Deze doom/death metal formatie had de ondankbare taak om een nog binnen sijpelend publiek te entertainen. Dat deden ze door een occult aanvoelend muzikaal pad, een ondoordringbare geluidsmuur werd opgetrokken, een eerste confrontatie met onze demonen ...
De sound is gekenmerkt van verbluffend gitaarlijnen en dito drum salvo's. Subtiel gespeeld. De dreigende vocals benadrukken de duisternis … Een mooie opwarmer.

Splendidula (*****) heeft al wat personeelswissels (en verliezen) doorstaan, maar is blijven groeien naar een ijzersterk geheel. Splendidula is een band die op occult-folklore wijze de tederheid als de grauwheid van duisternis verwoordt en uitbeeldt. Op songs als “Somnia” en “Echoes of Quiet Remain” hoor je die bosnimf in de stem van Kristien. Maar er zijn ook demonische wezens, die we eerder horen in de vocals van gitarist Guy, passeren.
Puur muzikaal is er hier een sprookjesachtige magie, o.m. met het prachtige “Dalkuldar” (eerste keer live) en “Kilte” (eerste keer live)’. Ook op de intiemere momenten , waarbij Kristien haar stem klonk als porselein, voelden we letterlijk rillingen. Waarna een spervuur aan grauwheid opduikt, die een angstgevoel biedt.
Het is voortdurend balanceren in uitersten, die tekenen voor een hypnotiserend effect. We wilden de ogen eigenlijk niet sluiten, want die mooie beelden op het scherm maakten alles compleet. Met de ogen gesloten zouden we nog verder wegdrijven naar mysterieuze oorden, waar we al die wezens kunnen tegenkomen.
In de muziek van Splendidula is elke schakel, zowel visueel, instrumentaal als vocaal even belangrijk. Het zit correct in elkaar. Een pluim ook voor de geluid/lichtman van Splendidula die alles vlot deed verlopen. Een moeilijke opgave weliswaar , maar subliem uitgevoerd!

Austere (*****) op z’n beurt drukt het gaspedaal een uur lang compleet in. Een ondoordringbare muur van duistere machten kregen we muzikaal, met geen lichtjes aan het eind van de tunnel … “Sullen”, “Gold Cerecloth” en “Thrall” zijn als nietsontziende klauwen die je bij het nekvel grijpen. Wat een oorverdovende drums, een pletwals met gierende, vlijmscherpe riffs en vocals die ahw vanuit de kerkers van de Hel lijken te komen.
Austere slorpte je mee in hun intense muzikale pad. We werden meegesleurd naar een rauwe wereld van verderf. Pure duisternis! Weinig tot geen interactie met het publiek, het enige rustpunt was het applaus na elke song. Na een dik uur sloot de band af zonder een return, op zich een beetje jammer.
“This Dreadful Emptiness”  vatte wat we voelden op het einde van dat concert samen. Het was ook een beetje de rode draad doorheen de avond, de donkere ziel voeden …, om ons dan terug naar de harde realiteit te brengen …

Organisatie: Artifacts from The Tangent Universe ism Asgaard, Gentbrugge

TRÆLS – Als een uiterst spannende film aan je stoel gekleefd!


TRÆLS is een vierkoppige Belgische band die progressieve post-metal verweeft met ingewikkelde melodieën en dynamische ritmes in een rauwe, emotionele energie.
De teksten zijn introspectief en persoonlijk, en verkennen thema's als doorzettingsvermogen, groei en zelfontdekking. De band bestaat uit doorwinterde muzikanten, ze vonden elkander in dit project en brachten recent een eerste album uit 'The Abyss Within', een gevarieerde plaat waaruit blijkt dat hen in een hokje duwen de band tekort doen is.
Maar ze hebben interessante verhalen om even rond de tafel te zitten. We hadden eind juni reeds een fijn gesprek met hen. Lees gerust
https://www.musiczine.net/nl/interviews/item/95262-traels-tijdens-het-schrijfproces-hebben-we-simpelweg-veel-muziek-gemaakt-waar-we-ons-goed-bij-voelden-of-we-daar-nu-een-breed-publiek-mee-aanspreken-of-niet-valt-nog-te-bezien-we-hebben-daar-eigenlijk-niet-zo-bij-stilgestaan.html
Ondertussen namen we de plaat zelf onder de loep en vanavond kwamen ze dat album in een zeer goed gevulde Elpee in Deinze voorstellen.

De Brugse formatie Wryngd (****) mocht de avond openen. Toen de Brugse band Citizinsane er in 2023 de stekker uit trok bleven Jeroen, Kevin en Steven achter en startten Wryngd op .  Toen de zanger van de band een auto-ongeval had, was er een lange revalidatie nodig. Het was dus een vrij hobbelig parcours om deze band op te starten, maar nu in 2024 staat Wryngd als een huis. Een energiek gezelschap.
Wryngd balanceert tussen progressieve metal en thrash metal, dat groovy, aanstekelijk, hard klinkt. Een muzikale ontlading van opgekropte frustratie die in de instrumentatie als in de vocals te horen is. Een verpletterende sound, met een zanger die een overweldigende stem heeft. Een enthousiasmerende Brugse sneltrein.

Voor TRÆLS  (****) was dit optreden in Deinze een vuurdoop, want het was hun allereerste optreden ooit! De band straalt enorm veel speelsheid uit en voeg er de tonnen ervaring als muzikant en hun opvallende verhalenlijn aan toe. Ze tekenen voor een geslaagde avond. De epische sound en hun verhaal intrigeert op 'The Abyss Within' en het komt live al meteen tot uiting op “Enigmatic Resonance” en het prachtige, donkere “Dark Energy, Dark Matter”. Muzikaal veel emoties meebepaald door een drummer/zanger die met zijn ijzige mooie stem kippenvel bezorgt.
Een optreden van TRÆLS is als een uiterst spannende film aan je stoel gekleefd! Van begin tot eind word je meegezogen, er zit een bepaalde lijn in, en de spanning wordt opgedreven tot een climax is bereikt. Om later weer wat meer rust te ervaren en even op adem te komen.
Het was dan ook bijzonder jammer dat er wat technische problemen de kop opstaken, waardoor de set even moest worden stil gelegd. Het haalde sowieso de drive wat uit het concert en bij deze visuele band eigenlijk ook wat de spanning uit hun verhaal. Extra jammer dus. Maar na dit euvel ging de band fors door , alle krachten gebundeld in een beeldrijke, fantasierijke muzikale trip van emoties , mokerslagen, epische climaxen, …
TRÆLS sloot hun set overtuigend af met “Silence” (met name de cover “Silence” Delerium van Sarah Mclachlan)  en het mooie, emotioneel beladen “Evade Emotional Collapse”, die eindigde in een oorverdovende climax. Wat een muzikale thriller.

Setlist: -ENIGMATIC RESONANCE - DARK ENERGY DARK MATTER - APOPTOSIS - ALTRUISTIC ALTER EGO - ESSENTIAL ANXIETY - ILLUSIVE - SILENCE (cover-silence-delerium-sarah mclachlan) - EVADE EMOTIONAL COLLAPSE

Organisatie: Elpee, Deinze

Soulfly – Wat een muzikale uppercuts

Je moet het maar doen, een legendarische band die doorgaans grote festivals aandoet of in zalen als Vorst Nationaal staat naar je eigen gezellige zaaltje halen. De Casino slaagde erin om niemand minder dan Soulfly te boeken. Een band die sinds 1997 meer dan zijn stempel drukt in het metal landschap. De band rond de sympathieke Max Cavalera heeft altijd een goede band gehad met België. In een al maanden uitverkochte De Casino bezorgde Soulfly ons een dosis uppercuts 'into the face', waarvan we naderhand toch even moesten van bekomen. Een schitterende avond zonder meer, die we niet gauw zullen vergeten..

BARK (****) als opener was een goede gok van de organisatie. We schreven eerder van hen '’Blaffende honden bijten wel' … Na al die jaren brandt het vuur nog steeds, BARK weet je letterlijk bij de lurven te grijpen, en laat je niet meer los tot de stoom uit je oren komt. Als een nietsontziende pletwals gingen ze tekeer, gestuwd door een sublieme ritmesectie van gitaristen en een wild om zich heen slaande frontman, met mosh en crowdsurf tot gevolg.

Na een korte pauze verpulverde Soulfly (*****) ons al met de eerste song “Back To Primitive”. Het boeiende “No Hope = No Fear” zorgde al vroeg voor een stevige moshpit. De band bleef maar doorgaan  op datzelfde elan, waardoor al bij de eerste “Seek'n' Strike” er geen doorkomen meer aan was, de hele zaal stond op springen. Max Cavalera ontpopt zich als een charismatisch entertainer en hij heeft een klok van een stem die de muren doet trillen. Hij beschikt over een sterke band, goed op elkaar ingespeelde muzikanten; neem nu de forse drum salvo's van zoontje Zyon die de grond onder de voeten doet daveren, zijn solo's zijn trouwens dru pareltjes.
Het mooie aan Soulfly is hoe ze hun verpulverende thrashy speed metal combineren met groovy aanstekelijke riffs, de verdienste van gitarist Mike Deleon en bassist Mike Leon , beiden messcherp uithalend. De klassiekers als het nieuwe materiaal “Filth upon Filth” werd door iedereen goed ontvangen. Op “Jummptdafuckup” brengt Max een sit-down, waarna iedereen recht sprong en danst. “Eye for an Eye” was de perfecte afsluiter. Wat een vuurkracht.
Soulfly ging als een pletwals tekeer. De mix van krachtige ritmes, vlijmscherpe gitaarriffs en de onmiskenbare stem van Max Cavalera maakte van deze avond een lekkere, onvergetelijke, zweterige ervaring.
Setlist: Back to the Primitive //No Hope = No Fear //Superstition //Downstroy //Seek 'n' Strike //Prophecy //Bumbklaatt //Tribe //Filth Upon Filth //Fire //Porrada //Bring It //Bumba //Bleed //Blood Fire War Hate //Boom //No //Jumpdafuckup //Eye for an Eye

Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas

Razernij 2024: Beerdrinkers & Hellraisers 2024 - Punk voor (bier) fijnproevers
Razernij 2024: Beerdrinkers & Hellraisers 2024
Sleutelhof
Rumst
2024-08-24
Erik Vandamme

In Rumst ging in het weekend van 23 tot 25 augustus naar goede gewoonte 'Rumstse Volksfeesten ' door met op vrijdagavond o.a. een Sergio. Op zondag was er een kindernamiddag. Op zaterdag was er plaats voor het hardere werk, want dan had' Razernij: Beerdrinkers & Hellraisers' plaats. Naast de betere punk, werd hier ook een brede waaier aan bieren gepresenteerd, voer voor de bier fijnproevers. Wij genoten ook van dat aanbod, uiteraard, maar keken ook de podia. De muziek was even smakelijk als de lekkerste bieren …

Toen we de spandoek '’Bearded Punk Records’' opmerkten aan de merchandiser stand wisten we al dat we kwaliteit zouden aangeboden krijgen. Dat bleek al het geval bij Bram Desimpelaere & The High Hopes (****) die met akoestische folk punk, intiem, doordacht, de lont aan het vuur mocht steken. Het publiek keek vanop afstand zittend toe, maar dat liet het gezelschap niet aan hun hart komen. De aanstekelijke baslijn, de zwevende viool klank en sferische zanglijn met die kenmerkende sound was puur genot. Een mooie opener van het festival, deze Bram en zijn 'High Hopes' die we graag zien optreden in een gezellige club waar hun muziek nog beter tot zijn recht komt …

De hemelsluizen gingen voor een eerste keer compleet open - we werden zelfs aangemaand te gaan schuilen -, waardoor de daaropvolgende band even op zich liet wachten. Steele Justice (*****) is al zo’n kleine tien jaar bezig. Als band zijn ze nog wat aan hun proefstuk toe, maar het zijn allemaal artiesten met een muzikaal verleden in de scene. De tonnen ervaring spat gewoon uit de boxen. Als jonge hongerige wolven gingen ze tekeer. Steele Justice gaf ons een ferm oplawaai. De Limburgse band knalt, door de combinatie van pure punk en HC. Deze wilde mannen brengen een spervuur aan riffs en drumsalvo's. De beweeglijke frontman port zijn publiek voortdurend aan, wat zorgt voor de eerste moshs. Wat een energie!

De regen zou ons nog enkele keren parten spelen …. Maar we voelden het praktisch niet , zeker niet op de Spaanse furie Blowfuse (****). De uit Barcelona afkomstige band ontstond in 2013 en heeft al wat bereikt. Ze deelden de podia met grotere namen binnen de scene als Pennywise, Good Riddance, NOFX, Bad Religion en knallen alles en iedereen omver met hun podium act. De combinatie van de muziek en hun Zuiders temperament van verpletterende punk/hc attitude zorgt ervoor dat het publiek compleet uit zijn dak ging. Er werden ferme uppercuts uitgedeeld surplus kregen we hun technisch vernuft. Verbluffende Spaanse punk zonder meer.

Wat een energiebommetjes kregen we reeds te horen … De Engelse ska-punk band Buster Shuffle (*****) moest niet onderdoen. De verleidelijke instrumentale recital en de uitgekiende podium act van zanger/pianist Jet Baker (die zijn piano met voet en handen bespeelt) sprak tot de verbeelding. Buster Shuffle bracht een soort barbandsound, boogie en pure ska punk. Er is ook een 'artsy' kant te bespeuren op z’n Blur’s. Door deze aanpak spraken ze een breed publiek aan. Het is op het podium allemaal een beetje opgesmukt met een beetje tongue-and-cheek, om het luchtig te houden. Interessante ontdekking.

We maakten ons op voor een potje nostalgie naar Disney Classics, en thema songs van allerlei bekende series, gebracht op een punky wijze door Punk Rock Factory (*****). Een pak volk was geïnteresseerd. Wat een response kregen ze. Zelden stoere mannen zien teksten meebrullen van ABBA, Kate Bush of Elton John én die staan moshen op thema songs van Power Rangers, SpongeBob SquarePants Theme tot Pokémon .Punk Rock Factory kwam er hier mee weg. Ze mogen dan constant zelfspot hebben over het coveren van nummers van andere muzikanten en het aanpassen van hun gekozen genre, het werkte! Van hun aanpak werd je happy. Dit was party, dansende mensen , lachende gezichten, al dan niet beneveld van de lekkere bieren. Letterlijk een punk rock feestje  met een hoek af …

Na deze muzikale absurde wervelstorm, de apotheose op Razernij met The Rawönes (****) . Ze worden omschreven als ‘the best tribute band of the Ramones in Western Europe''; ze vieren niet alleen hun 25ste verjaardag, maar ook 50 jaar Ramones. “Blitzkrieg Bop” zat vrij vroeg in de set. “Rock 'n' roll high school” , “Sheena is a punkrocker” en “I dont care” passeerden de revue. Weinig tijd voor bindteksten eigenlijk , ‘one, two, three, four and Go!, net als de Ramones zelf eigenlijk. De muziek van hun grote helden werden met respect voor het origineel gespeeld.
The Räwones is een overtuigende Ramones cover band, een feest voor de punk s … ‘Hey Ho! Let's go!’

Organisatie: Razernij, Beerdrinkers & Hellraisers 2024

Lokerse Feesten 2024 - DAG 9 - Massive Attack – Wat een harde confrontatie met de dagdagelijkse realiteit
Lokerse Feesten 2024
Grote Kaai
Lokeren
2024-08-10
Erik Vandamme

In de laatste rechte lijn programmeerde de Lokerse Feesten één van de meest tot de verbeelding sprekende bands… Massive Attack. De band confronteert ons muzikaal, vocaal en in teksten - in het Nederlands notabene - met de harde realiteit. Een 'Eyeopener' van jewelste dus. Ruimschoots twee uur lang waren we compleet in de ban van Massive Attack en hun intense trip.
Maar uiteraard viel er nog wat meer te beleven.

Whispering Sons (***) stonden naar onze mening ietwat verkeerd geprogrammeerd op deze dag, en hadden in het begin van de set dan ook nog af te rekenen met technische problemen die de drive – ondanks de sublieme start toch weer – wat uit het concert nam. Het zou nooit meer echt goed komen, ondanks de muzikale speldenprikkeltjes en Fenne, die haar tekstvellen op hardvochtige wijze uitspuwde.
Een muzikale omlijsting die de grenzen van de postpunk aftast. Op de Lokerse feesten kabbelde het vanavond wat voort. De gretigheid kwam er via deze omstandigheid niet echt door, wat we van hen wel gewend zijn . Hier enkel de eerste rijen die wat in beweging kwamen . Spijtig .

We besloten eens een kijkje te gaan nemen in de Club bij AILI (****), een wulps electro-pop duo die op heel wat airplay kan rekenen. Het publiek smulde met een lekkere heupwieg van die aanstekelijke absurditeit, die een zekere speelsheid en humor had. Beetje chaos met een hoek af, maar het duo slaagt erin het publiek moeiteloos mee te krijgen.  De twee spring-in-t-veld hadden er enorm veel zin in en de zinnenprikkelende totaalbeleving overtuigde zondermeer . Van contrasten gesproken …

Trentemøller (****1/2) van de Deense producer Anders Trentemøller is van alle markten thuis en tapt uit een heel ander vaatje. Z’n veelzijdigheid als producer, de ontelbare bands en projecten die hij heeft begeleid is eindeloos, en dat allemaal balt hij live samen met z’n band op het podium.
In september komt zijn nieuwste plaat uit, en dat is al direct een aanrader. Op de Lokerse Feesten speelde hij een set die balanceert tussen intimiteit en extravertie. De ijle stem van zangeres DISA (Disa Jakobs) neemt een vooraanstaande rol in en brengt enige ontroering en lichtjes in de soms donkere muzikale tunnel, zonder al te lichtvoetig te gaan klinken.
Trentemøller murwde zich in ongelofelijk veel bochten, dat je een inspanning moest leveren. Niet zo vanzelfsprekende op een zonnige zaterdagavond. Het was voor al die intense confrontatie tussen licht en donker, oplawaai en intimiteit, alsook de mooie afwisseling van het songmateriaal , tussen schoonheid en alternatie, met enkele ferme uppercuts die tekenden voor een wervelende set. Beklijvend mooi!

Sinds zijn passage op Fifty Labs festival in Brussel is Loverman (****), James De Graef, een veelzijdig multi-instrumentalist en alternativo, iemand die absurditeit tot kunst verheft. Hij zingt als een crooner en nachtegaal, danst als een volleerd balletdanser en zet zijn instrumenten ingenieus onder spanning. Hij intrigeert zijn publiek. Door ’t feit dat iedereen zich massaal begon  te concentreren op de main act Massive Attack, dunde het hier wat uit . Maar z’n virtuositeit , dosis humor en de nodige  kwinkslagen niet nagelaten, wist hij ons voldoende te overtuigen. En die diverse, gewaagde aanpak werd gesmaakt voor wie overbleef . Entertainment was hier de belangvolle factor.

Massive Attack (*****) was de closing act en dat voelde je duidelijk . Een overvolle Grote Kaai liet de muziek tot het diepste van je ziel indringen. Een optreden van Massive Attack, met hun trippop, is iets dat je gewoon moet ondergaan, zelfconfrontatie en stilstaan van wat rondom je heen gebeurt. Het werd op het scherm uitgebeeld door teksten in het Nederlands, tot de verbeelding sprekende beelden en een prachtige muzikale omlijsting, die ons naar adem deed happen …
Naast hun lichtkrant bracht Massive Attack ook een hele rits gastmuzikanten mee. Helaas geen gitarist Angelo Buschini, die vorig jaar stierf aan kanker, en ook het oud maatje niet, Tricky. Wel twee drummers, en guests als reggae-veteraan Horace Andy, Deborah Miller, Young Fathers en über-zangeres Elizabeth Fraser ((ex)Cocteau Twins) . Elk op hun eigen, unieke wijze overstelpten ze ons, wat een mokerslagen op veelzeggende beelden van Poetin, Netanyahu, bombardementen en droneaanvallen en de rerst ken je wel, brrr!
Hoogtepunten genoeg … O.m. “Girl I Love You”, “Angel” met Horace Andy, een golf aan kippenvelmomenten en een krop in de keel; of toen Young Fathers op de intense songs “Minipoppa”, “Voodoo in My blood” het bloed vanonder onze nagels haalde. Verder een “Song to the siren' (van Tim Buckley) met Elizabeth Frazer, eentje om ademloos in het ijle te zweven. Samen met het nummer “Black milk” pakkend, kwetsbaar, broos.  
En we kunnen maar verder onderschrijven … “Karmacoma”, “Safe From Harm” of “Unfinished sympathy” die twee met Deborah Miller, raakten zondermeer ons hart. “Teardrop” met Elizabeth Fraser vormde de absolute climax.
In de instrumentatie als visueel als in de vocals, het was perfect op elkaar afgestemd. Massive Attack zorgde een twee uur lang voor een maatschappijkritische muzikale trippop trip, een harde confrontatie met de dagdagelijkse realiteit. Indrukwekkend!
Setlist:  In My Mind  (Gigi D'Agostino cover) (snippet)  -  Risingson  -  Girl I Love You  (with Horace Andy) - Black Milk  (with Elizabeth Fraser)  - Take It There - Gone  (with Young Fathers) (without Graham Hastings) -  Minipoppa  (with Young Fathers) (without Graham Hastings)  - Voodoo in My Blood  (with Young Fathers) (without Graham Hastings)  - Song to the Siren (Tim Buckley cover) - Inertia Creeps - ROckwrok  (Ultravox cover) -  Angel  (with Horace Andy) - Safe From Harm  (with Deborah Miller) - Unfinished Sympathy  (with Deborah Miller) - Karmacoma - Teardrop  (with Elizabeth Fraser) - Levels  (Avicii cover) - Group Four (with Elizabeth Fraser)  - In My Mind  (Dynoro & Gigi D'Agostino cover) (snippet)

Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/6553-lokerse-feesten-2024.html?ltemid=0
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren 

Lokerse Feesten 2024 - DAG 8 - Paul Kalkbrenner - Leuk langgerekt dansfeest op ‘Deutscher Weg’
Lokerse Feesten 2024
Grote Kaai
2024-08-09
Erik Vandamme

Op ‘De Avond van de DJ’ had je op Lokerse Feesten de keuze tussen een rits aan DJacts in de Club of een twee uur lange set met het Duitse fenomeen Paul Kalkbrenner. Wij kozen voor het tweede en starten al vrij vroeg met nog twee wel heel interessante acts binnen de dansscene.

One Track Brain en OGENN zijn bekend in België als internationale techno DJ's en producers. Ze hebben de wereld al rondgereisd met hun muzikale projecten. Samen vormen ze nu het duo  Neon Shadow (***1/2). Hoewel het niet bijster vernieuwend is wat ze doen, weet het duo perfect hoe ze een hongerig publiek moeten opwarmen. De eerste danslustigen waren dus gauw te vinden, het zorgde al voor een eerst dansfeestje tot voorbij de PA. Het fijne aan dit duo is dat ze hun ervaring delen en elkaar weten aan te porren. Een frisse wind binnen de scene.

Een interessante, 'unieke' parel binnen die techno/dance is het fenomeen Anfisa Letyago (****). “Onder de dj's/producers die de afgelopen jaren de meeste impact hebben gehad op de wereldwijde dance/elektronica, is Anfisa Letyago erin geslaagd haar underground roots om te buigen in een boeiend en veelzijdig geluid", staat te lezen in de bio. En inderdaad , we kunnen het maar beamen.
Afisa Letyago brengt die underground naar een groot podium, en overtuigt op meesterlijke wijze met haar gevarieerde aanpak. Zeker door de Napolitaanse invloeden, die zorgen voor een Zuiders tintje in de beats. Anfisa Letyago experimenteert graag met klankentapijtjes; het onderschrijft haar diversiteit. Kleurrijk zwevend, de Zuiders zon tegemoet. Perfecte opwarmer naar Kalkbrenner toe …

Een set van ruimschoots twee uur kregen we van Paul Kalkbrenner (****), kleurrijk , divers, breed, leuk , ontspannend en  gaande weg de dansspieren prikkelen . Heerlijk dansbaar dus. Het podium krijgt een mooie lichtshow toegemeten. Hij heeft hiervoor niet direct de hits als “Schwer”, “Te Quiero” en “Prayer in C” nodig. De handen gaan natuurlijk het meest in de lucht op een “Sky And Sand”. Hij boeit en intrigeert door de talrijke verrassende wendingen in zijn beats’n’sounds. Het mazakt hem bijzonder.
Kalkbrenner onderscheidt zich trouwens van de concurrentie doordat hij niet de 12-inch-singles maar wel de langspeelplaat op zich als het ideale medium voor zijn muziek beschouwt. En dat merk je aan de loepzuiverheid van de muziek die hij uit de boxen doet knallen, dankzij ook de sublieme geluidsmix.
We zagen overal dansende, lachende mensen, twee uur lang gewoonweg ontspannend heupwiegen, handen in de lucht en vooral genieten van die opbouwende, veelzijdige dansbare tunes . “Feed Your Head”, zijn bewerking van het klassieke “White Rabbit” van Jefferson Airplane werd natuurlijk het hoogtepunt en deed de Grote Kaai ontploffen. Wat een apotheose!
Paul Kalkbrenner zorgde voor een leuk langgerekt dansfeestje op ‘Deutscher Weg’. En klankentovenaar zondermeer. Klasse!

Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/6553-lokerse-feesten-2024.html?ltemid=0
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren 

Lokerse Feesten 2024 - DAG 7 - The Prodigy - Een neverending 'rave' party!
Lokerse Feesten 2024
Grote Kaai
Lokeren
2024-08-08
Erk Vandamme

We waren wat sceptisch afwachtend wat we van deze zevende festivalavond op de Grote Kaai konden verwachten. Is The Prodigy ‘backontheroad’ als voorheen zonder het (onvervangbare) boegbeeld Keith Flint, die in 2019 overleed? Met een neverending rave party hadden ze het antwoord klaar!

Glints (****), op zijn eentje, was een interessante opener deze avond, hij kon het publiek moeiteloos meekrijgen, ook al waren sommigen hier nog aan het toekomen , op zoek naar een drankje en een plekje. Een hiphop setje die wat absurditeit bevatte, en zorgde voor een uitzinnig feestje. De blazerssectie was een toegevoegde waarde.  “All-in” zette de toon. Jan Maarschalk Lemmens is een klasse entertainer, met de nodige kwinkslagen, die eigenlijk geen band rond hem nodig heeft, om iedereen mee te krijgen. Op “All Blue Hair” helaas geen Faisal op het podium , wel kwam vriend/rapper Yong Yello hier. En net als Werchter “(Not A ) Housewife”, zijn recente hit, samen met Daan, hij speelde een aanstekelijke gitaarriff, die de harten sneller deed slaan. Maar de ultieme klepper was “Roma”, meegebruld door duizenden kelen; Glints sloot de set af met een knaller.
We houden wel van deze knettergekke man, het daverende applaus en de lachende gezichten rondom ons was evenzeer de moeite.

We schoven een beetje dichterbij voor een nostalgische trip.  Een goede twintig jaar terug zagen we De La Soul (***) optreden op Pukkelpop. Hun hippop  is door de jaren ontrafeld, maar de feestelijke stemming blijft even groots, de clichés nemen we mee in hun set. Bijna 25 jaar later is er aan dat kunstje nog niet veel veranderd. Na het overlijden van Trugoy the Dove vorig jaar, bleven Posdnuos en Maseo naarstig doorgaan met De La Soul. Ze willen , o.a. om hem te eren, nog steeds het leven vieren. Hoewel ze zich in Brussel waanden, en niet in Lokeren, bleef het entertainment gehalte groot, met oproepen tot handen in de lucht steken, maal honderd, de linker kant tegen de rechter kant van het podium opzetten enz. Ook nu weer swingden de clichés de pan uit. Het kon het publiek weinig schelen, want ze wilden samen met De La Soul een hippop feestje bouwen, met het verstand op nul. De band had de minste moeite om iedereen in feestmodus te brengen; de klassieker “Me, myself & I” behoorde er hier bij …

Hip Hop vanuit het buikgevoel, dat is iets voor NAS (****1/2). Songs als '"Got Ur Self a Gun”,"N.Y. State of Mind” en “The World Is Yours" lieten niets aan het toeval over. NAS brengt namelijk het soort hip hop uit de straat, met de grauwe kantjes eraan verbonden. Zijn teksten hebben een poëtische ondertoon. Hij houdt ons een spiegel voor die er niet altijd even mooi uitziet. Hij tekende voor een wervelend hiphop dansfeestje, door bonkende drumbeats, die iets te vaak overstemden de subtiele zang van Nasir bin Olu Dara Jones ofwel kortweg NAS ondermijnden; dat was best jammer, want het draait toch om zijn teksten.
Die pompende beats en het uitdelen van uppercuts onderstrepen de grauwheid als schoonheid van NYse leven, hoe je het ziet en voelt. Hierin was NAS in zijn opzet geslaagd. .

En toen was het tijd voor The Prodigy (****). Toegegeven, we waren wat sceptisch, afwachtend wat we van hen konden verwachten, na het overlijden van het (onvervangbare) boegbeeld Keith Flint (2019) . Maar The Prodigy was ‘backontheroad’ met een neverending rave party! Liam Howlett en Maxim Reality dragen The Prodigy hoog in het vaandel en bliezen elk beetje twijfel moeiteloos weg. “Breathe”, “Omen” en het verbluffende “Spitfire” waren sterke openers. Het knalde letterlijk om ons heen. De oogverblindende lichtshow, het verschijnen van het silhouet van Keith op de schermen en de onophoudelijke luide beats, die door de boxen loeiden, zorgden net voor dit langgerekt neverending ravefeestje.  En de herkenbaarheid steeg met een vleugje “Firestarter” en classics als “Voodoo people”, “No good (start the dance)” en ”Poison” . Wat een knallers.
Het tempo lag hoog, enorm hoog, ADHD ten top, de dansspieren konden niet meer stilstaan, ze trilden … “Get Your Fight On” en “Smack My Bitch Up” gaven adrenalinestoten door merg en been. Een oorverdovend losgeslagen oplawaai, weinig rustpauzes, anderhalf uur lang.
Het donderde, dreunde verder met “Invaders must die” en “We Live forever”. “Out Of Space” besloot het feestje , en bracht ons een kwartiertje vroeger dan voorzien, back to reality. In hun muzikale wereld kan het aangenaam vertoeven zijn , maar evenzeer is deze angstaanjagend grauw. Zo beleefden we hen vroeger , maar kijk, we slaan de brug naar het ‘nu’ en voelen het precies nog zo aan …
Qua podium act en screams kan je de figuur Keith Flint onmogelijk overtreffen. Maar de vervaarlijke houding van The Prodigy is en blijft iets unieks , een intens genietbare, weirde, waanzinnige dance trip die iedereen overstag maakt!

Setlist:  Breathe - Omen - Spitfire - ID (with samples from Smack My Bitch Up and Firestarter) - Voodoo People (evolves into Pendulum remix) – Roadblox - Light Up the Sky - No Good (Start The Dance) - Poison - Get Your Fight On - Smack My Bitch Up
Encore: Take Me to the Hospital - Invaders Must Die - Diesel Power (Knight Rider mix) - We Live Forever - Out Of Space (sample outro)

Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/6553-lokerse-feesten-2024.html?ltemid=0
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren 

Lokerse Feesten 2024 - DAG 6 -  Richard Hawley + Chris Isaak + Novastar - De avond van de sing-songwriters
Lokerse Feesten 2024
Grote Kaai
Lokeren
2024-08-07
Erik Vandamme

Met kleppers als Richard Hawley, Chris Isaak en Novastar lokte dag zes van de Lokerse Feesten wellicht geen massa volk, maar het bleek toch een schot in de roos te zijn. Vooral een grappige Isaak en crooner pure sang Richard Hawley wisten ons enorm te bekoren, terwijl Novastar bewees waarom ze nog steeds een uitzonderlijke Belgische parel is om te koesteren.  In de Club deden we dan weer een fijne ontdekking met Ise , stelden vast dat een van onze ontdekkingen van 2023 AO nog steeds aan het groeien is, en Bony King Of Nowhere verblufte ons nogmaals, na zijn magisch concert op Great Gigs in the Park in Sint-Niklaas.

We starten de festivalavond in de Club met Ise (****). De winnares van soundtrack 2024 en de Nieuwe lichting 2024 is amper 18 en straalt nu al iets unieks uit, in haar performance als in haar vocals; een multi-instrumentaliste op gitaren en op piano. Iemand die weet te ontroeren. Haar kristalheldere stem -als een nachtegaal- zorgt ervoor dat ons hart sneller slaat. Er zijn nog groeimogelijkheden, maar Ise heeft het gewoon in zich om groot te worden. In het oog te houden.

Een doorwinterde crooner zondermeer is Richard Hawley (****). Hij heeft een warme, donkere, doorleefde, fluwelen stem die ons weet in te pakken. Hij kwam hier vooral zijn nieuwe plaat voorstellen 'In this City they call you love', een erg diverse plaat trouwens. De prachtsingle “Prism in Jeans" vormt het uitgangsbord. Hawley kan harten breken, maar komt evenzeer extravert uit de hoek met een lekkere danspas door de opzwepende riffs, o.m. op “Standing at the sky’s edge”, waar hij alle registers opentrekt. De gitaarsolo’s klinken erg mooi en onderstrepen mans kunde.
Hij onderhoudt een nauw contact met z’n publiek. De muziek spreekt voor zich. De wisselende golvende aanpak sierde. Toegegeven in zaal komt dit nog beter tot uiting , hij is te zien op 10 september AB, Brussel.

In de Club bewees Ão (****) nog eens! waarom ze de hemel worden in geprezen. De brede sound van dromerige, bevreemdende klankentapijtjes en experimentjes maakt het sterk. De zangeres Brenda Corijn bindt haar Portugese roots aan de Engelse taal.  Een muzikale cultuurconnectie.
Ão klinkt sinds de vorige passage nog overtuigender, door de blend van intimiteit en opbouwende , hardere soundscapes. Onderhuids sprookjes- en spookachtig, met een hypnotiserend effect. Wat een schoonheid en intensiteit. De band staat in het najaar in de Casino, Sint-Niklaas. Must see!

Een entertainer pur sang is die andere crooner Chris Isaak (*****). Een veelzijdig artiest.
Roy Orbinson is niet veraf in aanpak en vocals. Maar we zagen hier vooral een groots performer, die perfect zijn publiek om de vinger windt. Het publiek smult ervan; hij zoekt hen op, gaat op de foto's voor een selfie, grapt met zijn fans en is aan de toog te zien. Hij houdt het gezellig alvast met die uitstapjes. Mooi om te zien. Met z’n muzikanten maakt hij er een leuke boel van, het wordt humoristisch ervaren , ook al zijn de songs niet allen optimistisch, uitbundig.
Muzikaal: “Wicked Game” brengt de handen op elkaar. Roy Orbinson's “Pretty Woman” zorgt voor kippenvel en ademt de geest van de man.  De sterke begeleidingsband mogen we in dit verhaal niet vergeten. Vooral gitarist Hershel Yatovitz en bassist Roly Salley zijn volleerde entertainers tot jolijt van Chris en van de fans.
Emotievolle rock’n’roll/rockabilly/roots vormt de rode draad. '"Forever Blue", "Blue Spanish Sky" en "Baby What You Want Me To Do?" zijn prachtnummers voor een ballroom of trouwfeest. Hij raakt evenzeer het gevoelig kantje van ieder mens, koppels die elkaar omarmen en dansen met een glimlach op de lippen. "Notice The Ring" en "San Francisco Nights" klinken swingend en maken er een mooie ‘Belgium Night’ van.
“Can't help falling in Love”, eentje die door Elvis groot werd gemaakt, wordt meegezongen, -gebruld en is de apotheose van de avond . En hij voegt er zelf nog aan toe ‘please focus on my bass player while I'm singing it'.
Een puike veelzijdige set, groovy, opwindend als ingetogen, gevoelig die ‘broken hearts terug aan elkaar lijmt’. Door de jaren heen nog steeds een groots artiest.

Tot sot naar de Club voor The Bony King Of Nowhere (****1/2) die we eerder in het Park van de Casino Sint-Niklaas aan het werk zagen , met een innemende, dromerige, broeierige en afwisselende set. Bram Van Parijs is een gerespecteerd sing/songschrijver, in de vocals schuilt er weemoed.
Hij heeft een goede band achter zich die het materiaal naar een hoger niveau tilt. Wat een mooie, intense, bedwelmende, licht verteerbare sound en brede klankkeur van dit combo. Zijn muzikale verhalen hield iedereen gekluisterd. Fijnzinnig, overtuigend optreden.

Joost Zweegers aka Novastar (****) blikt terug naar z’n muzikale carrière met een blik naar de toekomst. De songs op de remake plaat 'The Best Is Yet To Come’ is een overzicht van mans nummers in een vernieuwde outfit of hoe ze nu moeten klinken in die 25 jaar. Het publiek genoot van de zwierige en integere aanpak. Zweegers schuifelt , molenwiekt en danst rond de nummers heen.
Meteen een klepper “Wrong” en het enige nieuwtje “Look at you now'. Gaandeweg krijgt hij het publiek mee in die melodieuze popgevoelige rockers . “Mars needs woman” en “Velvet Blue Sky” raken. Eén van z’n helden wordt geëerd, “Like A Hurricane ' van Neil Young, met veel bravoure gespeeld, tekent voor samenhorigheid, hij kreeg de handen moeiteloos op elkaar.
En hij weet iedereen mee te krijgen op het broeierige “Caramia”  en de sublieme classic “The Best is Yet to Come”. Een brede sound en een elegante schoonheid sierden deze backcatalogue van een groots artiest en performer, die het sing/songwritergehalte van de avond meesterlijk besloot!

Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/6553-lokerse-feesten-2024.html?ltemid=0
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren