Fat Bastard - Jorn (Fat Bastard) - Er is geen mooier compliment om vergeleken te worden. Maar we proberen niet Motorhead of Peter Pan Speedrock te zijn, we zijn Fat Bastard! We maken de muziek die we zelf graag horen

Fat Bastard werd opgericht in 2007. We zagen hen pas voor het eerst live aan het werk bij de release van hun EP in 2018. De invloed van Peter Pan Speedrock en Motörhead is onmiskenbaar aanwezig in hun geluid — een link die ook op hun nieuwste plaat, ‘Barely Dressed’, duidelijk hoorbaar is. Maar deze keer verrassen ze ook met frisse, onverwachte wendingen.
We spraken met zanger en frontman Jorn over de nieuwe release, de persoonlijke verhalen achter enkele nummers, de gemiste kansen door COVID, en hun plannen en ambities voor de toekomst. Het werd een boeiend en openhartig gesprek.

Jorn, ik volg jullie al sinds het prille begin in 2007. Ondertussen is er heel wat gebeurd. Kun je kort schetsen hoe het parcours van Fat Bastard eruitzag totnutoe?
Fat Bastard startte met vijf man. Maar onderweg krijg je soms te maken met tegenslagen, en dan haakt er wel eens iemand af. In ons geval zijn er twee bandleden gestopt, en in 2009 lag de band zelfs volledig stil. Kurt en ik zochten versterking… In 2010 kwam onze bassist Geller erbij — en die is gelukkig gebleven. Vanaf dat moment zijn we opnieuw beginnen bouwen. Oorspronkelijk hadden we Wannes Vinck en Sven Stoelen op gitaar, maar zij zijn om uiteenlopende redenen uit de band gestapt. Daarna is Jan (opnieuw) ingestapt, en sinds 2014 hebben we een stabiele line-up, soms met 5, maar de laatste tijd met 4.

Was het door die wissels in de line-up dat het zo lang duurde voor jullie eerste EP er kwam? Er zit behoorlijk wat tijd tussen de oprichting en jullie eerste echte release
Onze eerste officiële release kwam er in 2013 met ‘Feel the Pain’. Toen klonken we trouwens nog een stuk meer “metal” dan nu. Die plaat werd geproduceerd, gemixt en gemastered door Martin Furia (Destruction, Bark, Furia). Maar eigenlijk hadden we in 2009 al wat opnames gemaakt. We waren toen nog behoorlijk groen achter de oren en eigenlijk helemaal niet klaar voor een studiosessie — en dat hoorde je ook. Uiteindelijk hebben we wijselijk beslist om die opnames niet uit te brengen. Dus ja, de personeelswissels én het feit dat we nog moesten groeien als band hebben zeker bijgedragen aan die vertraging.

In 2018 besprak ik jullie EP en was ik onder de indruk van de dosis energie. En toen kwam corona... Heeft dat jullie groei geremd? En heb je ooit overwogen om ermee te stoppen?
Corona heeft voor veel bands een rem gezet op hun groei, en bij ons was dat niet anders. Je brengt een cd uit en weet dat het vaak een jaar duurt voor je daar echt de vruchten van plukt. Net op het moment dat we in een mooie flow zaten en regelmatig geboekt werden, sloeg de pandemie toe. We waren volop bezig met het plannen van een Europese tournee, met optredens in Tsjechië, Frankrijk en Duitsland. Dan is een lockdown natuurlijk een serieuze domper.Maar ondanks alles hebben we nooit overwogen om de handdoek in de ring te gooien. Integendeel, ik heb die periode aangegrepen om iets nieuws te leren: hoe je muziek opneemt. Om dat te oefenen hebben we vier Fat Bastard-nummers volledig herwerkt in een akoestische versie. Die heb ik samen met telkens één bandlid opgenomen in onze repetitieruimte, en daarna zelf gemixt. Een superleerrijk proces! Maar ja, wat doe je dan met die nummers? We hebben ze uiteindelijk op YouTube gezet — maar niet onder de naam Fat Bastard. We hebben een fictieve Poolse band bedacht: Smokin’ Jay & His Rizla’s, en de nummers op hun kanaal gegooid. (lacht) Die vier tracks staan daar nog steeds, en ik denk dat hun Facebookpagina ook nog bestaat!

We zullen het eens opzoeken….Wat me persoonlijk opvalt op de nieuwe plaat, is dat het concept overeind blijft. Maar ook dat er een meer melodieus, zelfs donker kantje verbonden is aan deze plaat. Is dat om de voortdurende vergelijking met Motorhead en Peter Pan Speed Rock een beetje te ontlopen of is dat kort door de bocht?
Die vergelijkingen storen ons niet — we zijn allemaal fan van die bands. Het is een compliment. Maar we proberen niet hen te zijn. We zijn Fat Bastard. We maken muziek die we zelf graag horen. En ja, we worden ook een dagje ouder. Het is nog steeds snel, maar eerder 95 dan 100 km/u. We willen gewoon klinken zoals wij.

We waren al over de nieuwe plaat begonnen. De plaat klinkt gevarieerd, en naast het donkere kantje blijft er die rock-’n-roll spirit, waardoor ik jullie heb leren kennen. Maar er zitten ook persoonlijke verhalen in, oals het eerbetoon aan Jan Kilowatt, de bezieler van Frietrock
Klopt. Het nummer “Hammer” is een ode aan Jan Kilowatt van Frietrock, die drie jaar geleden uit het leven stapte. Ik schreef het nummer eind mei, kort na zijn overlijden. De tekst kwam snel, en we hebben de muziek aangepast aan de emotie van de tekst. Het laatste nummer, “Kill My Soul”, gaat over iemand in de band die in zijn jeugd slachtoffer was van kindermisbruik. Tijdens corona, als gevolg van het gebrek aan veel menselijk contact, kwam dat opnieuw naar boven. We hebben als band hier veel over gepraat en besloten er iets mee te doen. Het is geen donker nummer geworden — bewust niet. De boodschap is er één van hoop: “You couldn’t kill my soul.”

Wat me ook nu weer opvalt is hoe jullie er steeds in slagen die ‘live sfeer’ op plaat weer te geven. Dat lukt niet elke band
Dat is een heel bewuste keuze geweest. We hebben samengewerkt met Ira Black, maar we wilden absoluut geen afgekuiste, gepolijste band zijn. We willen klinken zoals we écht zijn. Daarom hebben we geen studio geboekt, maar gewoon alles opgenomen in ons repetitiekot. Eén van de weinige voordelen van corona was dat ik de tijd had om te leren hoe je zelf muziek kunt opnemen. Die kennis hebben we meteen toegepast: deze plaat is volledig in eigen beheer opgenomen. We hebben de tracks daarna doorgestuurd naar Ira. Samen hebben we enkele nummers besproken, hij gaf ons tips en tricks, en we bekeken hoe we bepaalde zaken eventueel anders konden aanpakken. Maar in elk gesprek benadrukten we hetzelfde: het moet eerlijk klinken. Het moet klinken zoals we live spelen. Je kunt in een studio allerlei trucjes gebruiken om je sound te verbeteren, maar dat is niet wat wij willen. We willen geen illusie verkopen. De titel van de plaat, ‘Barely Dressed’, vat dat perfect samen: geen foefkes, geen franjes — gewoon wij, zoals we zijn.

Ondanks dat jullie ook ‘andere wegen verkennen’, is er nog altijd die heel herkenbare Fat Bastard sound
Ik ben nog altijd zeer trots op die nummers van onze EP ‘Junk Yard Fest’. Dat blijft een belangrijk deel van wie we zijn. De stijl die we spelen is sindsdien gewoon wat geëvolueerd. Op ‘Barely Dressed’ hoor je een iets andere kant van ons, maar het is eerder een natuurlijke groei dan een breuk met het verleden. Onze roots laten we zeker niet los — integendeel. De mensen die ons live zien, appreciëren wat we doen. En zolang dat zo blijft, is er geen reden om daar veel aan te veranderen.

Met de muziek die jullie brengen is het bijzonder moeilijk om grote zalen uit te verkopen, maar dat is wellicht ook niet de ambitie?
We willen natuurlijk altijd blijven groeien — groter en groter gaan. En ja, uiteraard dromen we ervan om ooit op Graspop te staan. Maar die ambitie is niet onze hoofdzaak. Wat voor ons telt, is spelen, ons amuseren en het publiek een goeie tijd bezorgen. Als de mensen die ons willen zien, met een glimlach naar huis gaan, dan is onze avond geslaagd. Zolang we zalen zoals de Barok in Brugge kunnen uitverkopen, zijn we tevreden. Daar hebben we trouwens onze tweede releaseparty gehouden, samen met Speedmobile — dat is de band met leden van Peter Pan Speedrock en Batmobile. Een geweldige avond!

Wat zijn de verdere plannen voor dit jaar, eventueel Alcatraz?
Voor dit jaar staat Alcatraz helaas niet op de planning, maar we hopen er in 2026 bij te zijn. Line-ups voor festivals liggen meestal al lang op voorhand vast, vaak al het jaar ervoor. Als je vroeg in 2025 een plaat uitbrengt, is het doorgaans moeilijk om datzelfde jaar nog op de affiche van zo’n festival te belanden. We hopen volgend jaar zeker een aantal mooie dingen te kunnen doen, zowel in eigen land als daarbuiten.

Als Belgische band is het nog steeds bijzonder moeilijk om op de affiche van Graspop terecht te komen, ook bij jullie?
Graspop zou eigenlijk een voorbeeld kunnen nemen aan Alcatraz, waar ze een volledig podium wijden aan Belgische – of op z’n minst locale - bands. Begrijp me niet verkeerd — ik snap dat een groot festival als GMM bepaalde normen hanteert en dat de bookers zorgvuldig selecteren wie er op de affiche komt. Maar het blijft jammer dat het aantal Belgische bands op zo’n groot, internationaal festival zo beperkt is. Net omdat Graspop zo’n breed en internationaal publiek aantrekt, zou het een enorme duw in de rug kunnen zijn voor de Belgische scene. Meer lokale bands programmeren zou niet alleen een sterk signaal zijn, maar ook een vorm van erkenning. Iets van: support your locals ofzo.

Ligt het ook niet aan de Belgische mentaliteit, de Belg is niet chauvinistisch genoeg , denk je?
Als je diezelfde vraag stelt aan Nederlandse bands over waarom ze zelden op Pinkpop staan, hoor je hetzelfde verhaal. En ook bij Duitse bands die proberen door te breken op Wacken is het niet anders. Het is gewoon erg moeilijk om als band uit eigen land op de affiche van een groot festival te geraken. Dat is dus geen typisch Belgisch probleem, maar een algemeen fenomeen. Lokale bands krijgen vaak minder kansen op de grootste podia in hun eigen land, terwijl net die podia een springplank zouden kunnen zijn.

Je krijgt nog voldoende andere speelkansen, maar toch is er een probleem bij festivals die afhaken door tegenvallende ticket verkoop … meer dan vroeger
Voorverkoop werkt vandaag de dag nauwelijks nog. En festivals die geen financiële buffer hebben, trekken dan vaak de stekker eruit. Volgens mij is daar echt iets fundamenteels aan de hand. Wat speelkansen betreft, is het dubbel. Er zijn zeker genoeg evenementen, maar er zijn ook veel bands die bereid zijn om voor een appel en een ei te spelen. En dat doet de scene pijn. Het ondermijnt de waarde van live muziek en maakt het voor bands die een eerlijke gage vragen veel moeilijker om nog geboekt te worden. Dat vind ik persoonlijk een groot probleem.

We hadden het al even over de nieuwe plaat. Ik las al positieve recensies. Hoe zijn de algemene reacties tot nu toe?
De meeste reacties zijn positief. Natuurlijk zijn er ook wat kritische stemmen — sommigen geven ons een 6 op 10. Er was zelfs een website die ons een “sub-standaard Motörhead” noemde (lacht). Hun insteek is dat we Motörhead proberen te kopiëren, terwijl dat net is wat we níét doen. We maken gewoon muziek die wij zelf graag horen. Gelukkig is zo’n 80% van de reacties wél positief. Rock Tribune gaf ons bijvoorbeeld een mooie 8,5.

Ik merk dat je soms wat afwijkt van de vroegere sound, maar tegelijk trouw blijft aan je roots. Nooit overwogen om, puur commercieel, een compleet andere richting uit te gaan?
Wat die twee persoonlijke nummers betreft: ik zou liever hebben dat er géén vrienden van mij sterven, dan hoef ik ook geen ode te schrijven. En ik hoop ook dat er geen andere pijnlijke verhalen meer naar boven komen binnen de band. Die nummers ontstaan uit pure emotie, niet uit planning. En uit commerciële overwegingen iets anders doen? Nee, dat is niets voor ons. We doen gewoon ons ding. Eigenheid is voor ons veel belangrijker dan iets maken waar je hart niet in zit, alleen maar om er wat meer geld mee te verdienen.

Zijn er plannen om met deze plaat ook in het buitenland op te treden?
Nog geen concrete plannen, maar er beginnen wel deuren open te gaan. We speelden onlangs samen met Speedmobile en dat opent perspectieven. Die speedroc/rockabilly-scene voelt wel wat voor het kantje van onze muziek dat in die richting neigt. We hopen daar een paar deuren open te trappen.

Jullie zouden perfect passen op een festival als Sjock, dat ook punk, hardcore, country en rockabilly programmeert. Maar jullie worden vaak in het metalvakje geduwd. Is dat een probleem?
Als er één festival is waar we thuishoren, is het Sjock. Maar tot nu toe is het, ondanks alles, nog niet gelukt om daar te spelen. En ja, we worden vaak in het vakje “metal” gestopt, terwijl de metalfestivals ons dan weer als een “rockband” zien. We zitten een beetje tussen de stoelen. Toch blijven we trouw aan wie we zijn. We gaan geen andere richting uit, alleen maar om ergens binnen te raken. Commercieel klinken als Regi? Dat zie ik mezelf toch echt niet doen. (lacht)

Jullie hebben een mooi parcours afgelegd. Zijn jullie tevreden met de weg totnutoe? Of zou je, met de kennis van nu, de dingen anders aanpakken?
Wij hopen nog altijd op werelddominantie! (lacht) Al mag dat gerust nog zeventig jaar duren. De weg ernaartoe is eigenlijk veel leuker dan de bestemming zelf. Wat je vraag betreft: iedereen maakt fouten. We zijn begonnen als een groepje vrienden die gewoon muziek wilden maken. We wisten totaal niets van de scene. Nu, zoveel jaren later, weten we een klein beetje meer. We maken nog elke dag fouten, maar dat is niet erg. Ofwel win je, ofwel ben je aan het leren. En wij leren nog altijd heel veel.

Tot slot: wat is jullie meest realistische ambitie nu?
We mikken op een plek op Sjock Festival en op Alcatraz in 2026. En als het even kan, zouden we ook graag eens op een degelijk festival in pakweg Barcelona spelen. Buitenland mag gerust verder gaan dan de Benelux — Portugal bijvoorbeeld, dat zou ook geweldig zijn.

Ik hoop dat je de doelen kan bereiken
bedankt voor dit fijne gesprek…en veel succes in alles wat je doet

Argonaut - Iason Passaris - ‘Je baby tot rust brengen met een nummer dat je zelf schreef, is iets magisch’

Argonaut is het project rond Iason Passaris. Na zijn laatste metal-avontuur besloot hij in 2021 te beginnen met de pre-productie van een Indiefolk conceptalbum met producer en muzikant Ruben Lefever (Float Fall). Begin 2021 viel Iason echter uit met een burn-out, waardoor het project op de lange baan schoof. De voorbije jaren werd er met mondjesmaat aan verder gewerkt, maar omdat hij tot op heden niet volledig hersteld is – en recent voor het eerst vader werd – moeten de laatste opnames nog worden afgerond.
In de tussentijd was het schrijven van nieuwe nummers voor hem een vorm van therapie. Bovendien leerde Iason een aantal muzikanten kennen via online songwritingcursussen. Hij nam enkele nummers thuis op en werkte de arrangementen uit, terwijl zijn Amerikaanse collega-muzikanten ook hun steentje bijdroegen.
De mix werd uitbesteed aan een Portugese producer die hij tijdens dezelfde cursus leerde kennen. ‘Réveries’ verscheen op 23 mei. Wij spraken met Iason over zijn bijzonder avontuur, de EP, maar ook over de toekomst: de langverwachte conceptplaat én een album waarop hij die verduivelde burn-out van zich af probeert te schrijven.

De voorbereiding van je in 2025 uit te komen conceptplaat is een werk van zeer lange adem. Je had me er al over gemaild, ik hoor het van je graag?
Ik kwam van intense, luide muziek en zocht mijn weg (terug) naar sfeervolle meer akoestisch-getinte nummers. De eerste echte nummers die ik toen schreef, balanceerden ergens tussen de twee: organisch en gelaagd zonder conventionele songstructuren. Ik stond op het punt om met die nummers de studio in te gaan maar net op het moment dat we aan de pre-producties begonnen, viel ik uit met een burn-out. Het project lag stil nog voor het goed en wel begonnen was. Uiteindelijk hebben we er de voorbije jaren met mondjesmaat aan kunnen werken. Dat was niet altijd evident in combinatie met mijn herstel, maar tegen het einde van de zomer zouden de finale opnames eindelijk afgerond moeten zijn. Het wordt een conceptplaat van elf nummers, die  - als alles goed loopt - begin volgend jaar zal uitkomen.

Dat album staat dus los van de ‘Rêveries’ EP die in mei jaar uitkwam, als ik het goed begrijp?
Inderdaad, de EP die in mei uitkomt, staat er volledig los van. Doordat het grotere project zo lang aansleepte, ontstond het idee om alvast een paar nummers volledig af te werken. Na een tijdje verzamel je een resem demo’s – ik schreef ontzettend veel in die periode – maar er gebeurde niets mee. Dat illustreert ook de tweestrijd waar je als muzikant met gezondheidsproblemen in zit: je hebt inspiratie voor de creatieve output, maar niet voldoende energie om het helemaal af te werken en het naar buiten te brengen.

Voor de EP werkte je samen met enkele Amerikaanse muzikanten, en de mix was in handen van een Portugees producer. Hoe is dat juist in zijn werk gegaan?
Ik ontdekte toevallig een Amerikaans platform genaamd ‘The School of Song’, waar je online songwritingcursussen kan volgen. De eerste cursus die ik volgde was een ontzettend fijne ervaring, vooral omdat de lesgever - Robin Pecknold van Fleet Foxes - super enthousiast en inspirerend was. Tijdens de cursus leerde ik enkele gelijkgezinde muzikanten kennen, waaronder Kevin uit Texas (Velocity Of Tears), Andrew uit Pennsylvania (Drew. A. Will) en Diogo uit Portugal (Himalion). Vooral met  multi-instrumentalist Andrew klikte het meteen. Ik ging door mijn bestanden en vroeg hem om mee te werken aan enkele songs. Het feit dat ik van thuis uit een klik kon hebben met een muzikant aan de andere kant van de wereld is opmerkelijk. Ik heb hem nog nooit in levende lijve ontmoet en toch klinken die nummers alsof we daadwerkelijk samen in de kamer zaten toen we die nummers schreven. Dat vind ik toch bijzonder.

Ik hoor veel humor in de songs en ze klinken bij momenten ook dansbaar. ‘Als er niet meer kan gelachen worden, wat dan … humor is de perfecte uitlaatklep om je rugzakje in het leven een plaats te geven’, zei iemand me in een interview; heeft het daar iets mee te maken of niet?
Muziek is voor mij toch vaker een uitlaatklep voor mijn donkerdere emoties. Ik ben dus meer geneigd om die donkere kant in mijn muziek te verstoppen, als een soort catharsis om in het dagelijkse leven gewoon mijn ding te kunnen doen. In de afgelopen jaren heb ik echter geleerd dat het ook wel fijn kan zijn om eens een dansbaar nummer te schrijven. Zo zijn het eerste nummer op de EP, A Last Date With Destiny, en het laatste nummer, My Head Is Your Summer House, eerder van de lichtvoetige variant.  A Last Date With Destiny klinkt trouwens heel luchtig maar heeft toch een surrealistisch tintje. Ik had net een roman gelezen over de derde wereldoorlog, die begon door een conflict tussen Amerika en China. De president drukt op de knop waardoor de raketten worden gelanceerd. Het idee was dat, terwijl de wereld op het punt stond te eindigen, een man in dat halfuur vóór de bom inslaat op weg was naar een date met zijn vriendin. Daarom heet het nummer ook A Last Date With Destiny. Je zou kunnen zeggen dat het gaat over de kleine, dagdagelijkse menselijke handelingen en emoties in een globaal, geopolitiek kader waar we geen vat op hebben. De twee andere nummers op de EP klinken wat zwaarder en melancholischer. Vooral American Dreamer dan, een maatschappijkritische song waarin ook verwezen wordt naar zelfdoding, een onderwerp waar in onze maatschappij nog steeds een taboe op rust.

Wat me ook opvalt, enerzijds klinken de songs heel toegankelijk, anderzijds is het nergens te kitsch of te zeemzoetig, het blijft spannend. Is het de bedoeling een ruim publiek hiermee aan te trekken?
Eigenlijk niet, of toch niet bewust. Mijn oorspronkelijke plan was dus om meteen dat volledig conceptalbum uit te brengen met meer obscure nummers, in de lijn van Steven Wilson en Ben Howard. Maar omdat die opnames zo traag verliepen, wilde ik toch al sneller iets afgewerkt uitbrengen. Toevallig schreef ik in die periode wat meer toegankelijke, soms vrolijk klinkende, nummers en die kwamen dan op deze EP terecht. Rêveries is eigenlijk een samenraapsel van gedachtenspinsels, zonder een duidelijke rode draad erin. Als ik deze EP aan een label zou voorleggen, denk ik dat de reactie zou zijn: ‘Je hoort een muzikant die nog niet weet welke richting hij uit wil.’ En dat is OK voor mij. Deze EP was een zoektocht, een manier om dingen uit te proberen. Voor mij voelt het als een soort collage van ideeën en daar is het artwork ook een knipoog naar. Specifiek in verband met het aanspreken van een breed publiek spiegel ik me graag aan Ben Howard. Die bracht in 2011 een zeer toegankelijke en succesvolle plaat uit waarmee hij de grote stadia vulde terwijl zijn volgende twee platen veel obscuurder en experimenteler waren. Hij koos bewust voor een andere richting, niet doen wat het publiek of de media verwachten, en dat blijft hij met elke nieuwe release doen. Dat moet je durven, en dat wil ik ook doen: niet in herhaling vallen, steeds nieuwe wegen uitstippelen en mijn publiek verrassen of op het verkeerde been zetten.

Naar dat soort muzikanten ben ik steeds bewust op zoek, maar je weet ook dat een bepaald deel van wie je EP goed vond, zal afhaken met de plaat volgend jaar. Dat is een risico dat je bewust neemt?
Ik hoop dat de mensen die nu de EP beluisteren ook mijn volgende releases zullen appreciëren maar als dat niet zo is, is dat ook maar zo. Het is de avonturier onder de muziekliefhebber die ik vooral wil aanspreken. Mijn muzikale netwerk is vrij beperkt, omdat ik altijd in de metalwereld heb gezeten. Toch heb ik destijds enkele kennissen een demo van die conceptplaat doorgestuurd. Ik merk dat het progressieve rockpubliek openstaat voor dit soort muziek, omdat ze appreciëren dat ik iets interessants probeer te schrijven. Nu release ik een toegankelijkere EP, terwijl ik in de aankomende conceptplaat de complexiteit meer opzoek. Die evenwichtsoefening blijft een constante in mijn werk en weerspiegelt mijn diverse invloeden.

Als ik het goed begrijp is de EP een verlengde van wie je nu geworden bent, en met je  debuutplaat keer je terug in de tijd?
Ja, zoiets. De nummers op deze EP zijn ongeveer twee jaar oud, terwijl die van het conceptalbum al zo’n zes jaar teruggaan. In zekere zin weerspiegelen ze inderdaad wie ik was in die periodes. Meskerem Mees zei het ooit treffend: “Ik ben blij dat die plaat uit is, dan kan ik eindelijk aan de volgende beginnen.” En zo voelt het ook—tegen de tijd dat een album uitkomt, ben je vaak al even met iets nieuws bezig en sta je mogelijk al heel anders in het leven. Dat is hoe het sowieso verloopt, maar bij mij heeft alles nog veel langer geduurd. Momenteel broed ik op een plaat met zeer persoonlijke nummers over mijn burn-out. Die zou ik ook heel graag nog afwerken en uitbrengen maar ook dat zal nog wel een tijdje duren.

Wat zijn je ambities nu?
Daar ben ik heel realistisch in. Ik ben een papa van 34 met een kindje van 9 maanden en heb chronische gezondheidsproblemen. Daarom moet ik mijn ambities intomen. Een liveband samenstellen en de EP live promoten is moeilijk. Een label vinden om mijn debuutplaat op uit te brengen lijkt me ook redelijk onrealistisch. Hoewel, Malvin Moskalez (Nico Goethals) bracht pas op zijn 55ste zijn eerste plaat uit via een label (PIAS). Als hij op die leeftijd een label kon overtuigen, dan heb ik zelf nog zo’n 20 jaar de tijd (lacht). In een interview over zijn tweede plaat las ik dat zowel Live Nation als PIAS, geen marge meer zagen om hem verder te promoten. Dat zette me wel aan het denken: een label en een boekingsagentschap klinken misschien als de heilige graal, maar dat werkt niet voor elke muzikant. Toevallig vroeg een kennis me onlangs om in Malvin’s voorprogramma te spelen op een huiskamerconcert. Hij is iemand die graag kleine, intieme huiskamerconcerten speelt en ik heb vanop de eerste rij mogen ondervinden hoe geweldig goed hij daarin is. Er zit amper een verdienmodel in maar hij kiest er bewust voor en dat vind ik wel inspirerend.  Mijn hoop is dat mijn eigen persoonlijk verhaal ook mensen inspireert om, ondanks beperkingen en tegenslagen, toch iets te blijven creëren en ondernemen. Dat is misschien nog mijn grootste ambitie.

Dus als ik het goed begrijp gaan mensen je niet meteen live aan het werk kunnen zien?
Momenteel is veel optreden inderdaad wat moeilijk. Onze dochter brengt elke week wel een nieuw virus mee van de opvang. Het huiskamerconcert dat ik laatst speelde, smaakte wel naar meer ook al eindigde het met een buikgriepvirusje van bovengenoemde dochter (lacht). Het was mijn eerste optreden in twee jaar en ik kreeg er veel fijne reacties van het aandachtige publiek. Er bestaat een heel circuit van huiskamerconcerten en ik zou het fijn vinden als ik vaker voor zo’n publiek zou mogen spelen. Mijn muziek leent er zich in ieder geval wel toe.

Ga je je debuutplaat wel actiever promoten?
Dat kan ik nu nog niet zeggen. We weten niet hoe het leven zal lopen dus probeer ik er nu ook nog geen vaste ambities aan te koppelen. In eerste instantie wil ik gewoon die plaat afwerken. Daarna zie ik wel hoe en waar ik ze ga releasen, en of ik via een label ondersteuning kan krijgen op het vlak van distributie en promotie. Het belangrijkste zal voor mij zijn dat ik, na vijf jaar, deze nummers eindelijk heb kunnen afwerken. De rest laat ik op me afkomen.

Heeft het vaderschap gezorgd voor een andere kijk op het leven en invloed gehad op je schrijfproces?
Ik las een interview met Gertjan Van Hellemont (Douglas Firs) waarin hij zei: “Het vaderschap is de slechtste inspiratiebron voor een songwriter.” En ergens snap ik dat wel. Zeker in die eerste maanden draait alles om routine en is er sowieso weinig tijd een ruimte voor creativiteit. Het enige nummer dat ik tot dusver over het vaderschap schreef, is nogal donker van toon. Het was een manier om een moeilijkere periode van me af te schrijven—iets waar veel ouders in het begin mee te maken krijgen. Het is niet altijd makkelijk, en dat is oké. Wat wel heel bijzonder is: het laatste nummer op de EP, “My Head is Your Summer House”, zongen we wel eens voor mijn dochter toen ze nog in de buik van haar mama zat. We hadden gelezen dat baby’s tijdens de zwangerschap al stemmen herkennen en muziek op een bepaalde manier opslaan. Na de geboorte opende ze voor het eerst voor een langere tijd haar ogen toen we samen dat nummer voor haar zongen. En nu is het ‘het’  liedje geworden dat we zingen als ze moeilijk in slaap valt. Het is magisch: je geeft de fles, merkt dat ze onrustig wordt, en zodra je “My Head Is Your Summer House” begint te zingen, kalmeert ze helemaal. Het is een van mijn weinige echte liefdesnummers en het is best bijzonder dat het ons liedje is geworden om onze dochter tot rust te brengen.

Dat is een mooi verhaal om dit interview in schoonheid mee af te sluiten…

Les Nuits Botanique 2025 - Alabaster DePlume - Jenny Hval - Tussen intimiteit, intensiteit en absurditeit
Les Nuits Botanique 2025
Botanique
Brussel
2025-05-23
Erik Vandamme

De Les Nuits Botanique 2025 editie zit in de laatste rechte lijn … Op deze avond was het  knettergek saxofoongeluid van virtuoos Alabastar DePlume en sprookjesprinses Jenny Hval de absolute publiekstrekkers. Er was nu geen massa volk, maar er heerste toch een drukke gezelligheid. De rode draad vanavond was tussen intimiteit, intensiteit en absurditeit …

We waren net op tijd in de donkere Orangerie om iets op te pikken van Marc Melià (****); het enige echte lichtpunt in het donker was een lichtje op de toetsenborden en een klein scherm op de achtergrond dat van kleur veranderde, van wit naar geel tot knalrood. Knallen en knetteren deed het, maar soms ook intiem, gevoelig. Een hypnotiserend effect ervaarden we. Een intense start van de avond …

Op de Fountain Stage stond een band die geen onbekende is voor ons. Merope (****1//2), deze keer zonder The Vilnius Chamber Choir Jauna Muzika waarmee ze in 2023 op Les Nuits in de Bozar compleet omver bliezen. Deze keer stonden ze als duo op het podium. De wortels van Merope liggen diep in de bodem van de Litouwse volksliederen en verbinden deze met ideeën van over de hele culturele kaart. Het komt tot uiting vocaal als instrumentaal. De bijzondere stem van Indrė Jurgelevičiūtė en haar de kanklės ontroert iedereen. Muzikaal ondersteund met een sierlijke, experimentele gitaar, en elektronica van de Belgische multi-instrumentalist Bert Cools.
In de brede aanpak creëerde het duo een intrigerende totaalbeleving. Het kwam goed tot zijn recht in de arena buiten , wat we niet hadden verwacht bij deze stijl.
Merope werd sterk onthaald … Die hemelse vocale uitbarstingen waren iets unieks. Mooi hoe iedereen onder de indruk was. Wat een spirituele ervaring …

Gitaarvirtuoos Jules Reidy (****) was de volgende die ons in een zekere trance bracht. Hij en zijn instrument waren één. Uitgekiend ging hij te werk. Integer, kwetsbaar als begeesterd, gedreven, apocalyptisch. De pedalen werden soms fors ingedrukt. Die diversiteit in aanpak sierde, wat een klankenspectrum en experimenteel vernuft op die gitaar … Het klonk magisch zondermeer . Puik werk waarbij grenzen vervaagden .

Ook het duo Nídia & Valentina (****1/2) zijn virtuozen in hun vak. Allerhande percussie en drums staan voorop. De improvisatie is variërend en groots in hun klankentapijt. Een bevreemdend mooi landschap creëerden ze.

Wit als kleur stond centraal bij het sprankelende optreden van Jenny Hval (*****) die met haar betoverende, mooie, hoge stem ons helemaal wist te hypnotiseren. Het muzikale kader was toegankelijk en met haar combo bracht ze je naar de mooiste oorden in het sprookjesbos. van elfjes en feeën, die rust brengen met hun intens mooie gezangen. Deugddoend voor ieders gemoed, die ons moeiteloos deed wegglijden van de realiteit.
Kortom Jenny Hval onthouden we van haar stem, de instrumentatie, het vernuft en de gemoedelijke uitstraling.

Alabaster DePlume  (*****) is een grootmeester als muzikant en klasse entertainer. Zijn concerten zijn als een jazzoptreden, met poëtische mokerslagen en kunnen gezien worden als therapiesessie. Hij is één van de meest excentrieke, opwindende muzikanten tot nu toe. Hij vertelde dat hij op tijd zou stoppen, wat dat kon in het verleden  soms wel anders uitdraaien tijdens zijn live gigs.
Uit ervaring weten we dat Alabaster zijn optredens, vaak door lange, interessante bindteksten, kan laten uitmonden tot twee uur intens genot. In die tijdspanne van amper één uur deze keer richt hij zich tot zijn publiek, en raakt hij op z’n eigen unieke wijze pijnlijke thema's aan, o.m. de oorlog in Gaza die hem nauw aan het hart ligt ; of spreekt hij boodschappen van hoop en liefde voor zijn publiek en de mensheid uit.
Vanavond ligt de klemtoon écht op de muziek. Kenmerkend is die veelzijdigheid op saxofoon, alsook mans stembereik. Zijn muzikanten vullen aan ; o.m. de zachte vocals van de bassist valt mooi samen met de intieme sax van Alabaster, waarna het volledig kon losbarsten . Een echte Helse tocht werd het nooit, maar toch eentje naar het Hemels paradijs.
Het nieuwste album 'A Blade Because A Blade is Whole' stond in de kijker. Vooral de song « That was my Garden » zorgde voor kippenvel  
Alabaster DePlume wist in de eerder ‘korte set’ ons diep te raken als saxofonist, verteller en  poëet en is in de instrumentatie sterk begeleid. Man met een Missie !

Afsluiten deden we in de Orangerie met aya x MFO (****), een maffe klankentovenaar, die zijn publiek voortdurend opzocht en op zijn eigen keyboard stond. Hij zorgde voor het ultieme dansfeestje met een hoek af. Hier werd de muzikale kaart van absurditeit getrokken. De visuele effecten achteraan maakten de beleving compleet.

We kregen met deze acts terug een erg boeiende avond tussen intimiteit, intensiteit en absurditeit.

Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique)

Les Nuits Botanique 2025 - Adèle Castillon - Malik Djoudi - Hoogtepunten uit onverwachte hoek
Les Nuits Botanique 2025
Botanique
Brussel
2025-05-21
Erik Vandamme

Les Nuits Botanique 2025 is aan zijn zesde avond toe. Na het wervelende dansfeestje met Azealia Banks op dinsdag, stond deze avond in het teken van Franse Pop en Chanson. De avond was compleet uitverkocht.
De publiekstrekkers van dienst bleken Vendredi Sur Mer en Adèle Castillon op de Fountain Stage. Maar de echte hoogtepunten zouden uit eerder onverwachte hoek komen, zo bleek later ...

Er stond vanaf de bushalte tot de ingang omstreeks  kwart na vijf een heel lange rij aan te schuiven, waardoor het gezelschap YOA  (****1/2) in eerste instantie voor een beperkt publiek moest aantreden. De Franse zangeres is in eigen land uitgegroeid tot een begrip. Het Franse Chanson zit in de lift, ook bij opvallend veel jongeren. Ze geeft een eigentijdse touch aan het chanson, wat haar siert.
Op Les Nuits liet ze zich in het begin omringen door twee danseressen, het zorgde voor een dansbare, feestelijke start van de set. Toen ze aan de piano zat, kwam haar intiem, emotioneel kantje naar boven. YOA heeft een engelachtige mooie stem, die zelfs de rauwste bolster diep ontroert. Ze kreeg iedereen muisstil en onderhuids voelen we hoop in de muzikale groove. “Chanson Triste” is maar één voorbeeld hoe breed YOA kan uitpakken met haar stem; verder een schitterend charisma en uitstraling. De set eindigde volgens een lekker in het gehoor liggend chanson recept.

Kids Return (****) zijn twee boezemvrienden, die hun voorliefde voor Franse muziek en Britpop met elkaar delen. Ze groeiden samen op en besloten ook samen muziek te maken. Het resulteerde in het debuut 'Forever Melodies' (2022); het zette het Franse duo direct op de kaart. Er was o.m. het optreden op het Summer Sonic-podium in 2023, het belangrijkste festival van Japan. Ze toerden ook door Noord-Amerika. Op Les Nuits Botanique bevestigden ze. Ze combineren de typische Franse mentaliteit met aanstekelijke Britpop. Hun charisma, het publiek opzoeken en de vocals deden de rest. De brede, diverse aanpak sierde. Wat een positiviteit hier.

Terug naar de Fountain stage, die al helemaal vol staat voor Vendredi Sur Mer (***) tot boven en aan de trappen toe. Die buitenhuisopstelling was spitsvondig en kon zoveel mogelijk mensen bereiken .
Vendredi sur Mer is het project rond de Zwitserse fotografe Chaline die op zoek was naar een goede invulling voor haar muzikaal werk. De klemtoon kawam op een soundtrackgevoel. 'Métamorphose', tweede album uit 2022, betekende de doorbraak. Ze zet haar zoektocht onverminderd verder, en live krijgen we een brede waaier aan emoties. Het publiek heeft men mee , de songs worden meegezongen . Er valt feestelijkheid en weemoed te noteren. Chaline en C° biedt het moeiteloos aan. Het zit allemaal wel wat in hetzelfde muzikale vaarwater , maar de verhalen die ze vertelt, prikkelen de verbeelding.

Absoluut hoogtepunt was wel Marie-Flore (*****) in de Orangerie. De grote ledverlichting in de vorm van een hart, was betoverend en betekende een meerwaarde. Marie-Flore heeft een sprankelende als breekbare mooie stem. Ze voerde os mee in haar uniek sprookjeswereld, zonder al te veel kitscherig te klinken. Erbovenop haar talent en charisma.  De songs zijn à la Française en tekenen voor warmte en tederheid. We waren geboeid door die magisch bredere sound van groove en melancholie, alsook haar uitstraling. Mooi!

Adèle Castillon (***1/2) is toch wel één van die huidige Franse fenomenen. Ze was van 2018 tot 2021 de zangeres van het Franse popduo Videoclub en is sindsdien solo gegaan. Als actrice verscheen ze in de Franse komische film ‘Sous le même toit’ en de Franse thriller ‘School’s Out’. Het publiek was wild enthousiast toen ze eraan begon. Er werd gezongen, gebruld, gedanst.
Helaas had Adèle af te rekenen met enkele technische problemen tijdens de song “Gabrielle”; het duurde toch even eer het euvel was opgelost, maar Adèle en C° konden met veel enthousiasme inpikken. “Fissons” was de aanzet en “Roi” van Videoclub werd op herkenningsapplaus en gezang onthaald. Wat een hoogtepunt. Ook “Comin Sans SM” met het Belgische rap/hip hop duo Caballero & JeanJass, was even sterk. Ze zorgde voor een wervelende finale van een emotioneel beladen dansfeestje, o.m. met “Somewhere Only We know” - een Keane cover en de Video club klepper “Amour Plastic”. Een muzikaal trukendoos die werkte. Ze werd op handen gedragen door het publiek.
Persoonlijk misschien ietwat teveel van hetzelfde, waardoor de aandacht, spanning daalde , maar het publiek had al lang intussen Adèle Castillon omarmd.

We sloten af in de Museum voor Malik Djoudi (*****). Intiem sensueel klonk het. Check het materiaal maar eens op ‘Un’ (2017), ‘Tempéraments’ (2019); het werd uitgeroepen tot ‘Revelation Album of the Year’ op de Victoires de la Musique awards 2020. Op het nieuwe album 'Vivant' wordt wegen verkend van een hartenbreker. Zijn zwoele stem en de betoverende uitstraling doet denken aan een Zuiderse Don Juan. Wat een emoties borrelen hier op in een zekere weemoed en groove. Iemand die een ruimer publiek kan bereiken en alle troeven heeft door te breken.  Kwalitatief sterk. Een mooie afsluiter, waarbij we enkele hoogtepunten noteren uit onverwachte hoeken…

Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique)

Les Nuits Botanique 2025 - Jay-Jay Johanson – Efterklang - Michelle Gurevich – Groovy sounds van weemoed en melancholie
Les Nuits Botanique 2025
Botanique
Brussel
2025-05-17
Erik Vandamme

Na twee hardere dagen met de 'metal dag' op donderdag en de 'rock' avond op vrijdag maakten we ons op voor een kalmere maar niet minder intense dag in de prachtige Botanique. Met publiekstrekkers Efterklang en Michelle Gurevich maakten we ons op voor een dagje groovy sounds van weemoed en melancholie die een mysterieus kantje durft te ademen.

De deuren van Botanique gingen al vrij vroeg in de namiddag open. Wij waren net te laat voor Jacob Alon in Museum, maar nog net op tijd voor Dressed Like Boys (****) die op de Fountain Stage de zon wat feller deed schijnen in ons hart. Dressed Like Boys is het solo project rond DIRK. zanger en bassist Jelle Denturck wiens vocals helder genoeg zijn voor een eerste kippenvelmoment. Hij heeft enthousiaste muzikanten rond zich en de eerste aanwezigen kunnen lekker swingen, of er is die groovende weemoed te horen. Hun speelsheid siert, oorstrelend klinkt die piano en gitaar.
Jelle is een klasse entertainer, wat hij al bewees bij het sublieme DIRK. Vanuit zijn geaardheid reflecteert hij op thema's als seksualiteit, identiteit en de voortdurende strijd van de queer gemeenschap door de geschiedenis heen. Het komt vaak tot uiting in zijn bindteksten, maar ook in zijn songs. Geslaagd alvast.

Helaas overlappen de concerten in de Museum en de Orangerie elkaar. Het is soms kiezen. Wij kozen voor Clément Nourry (****), bekend als oprichter van de groep Under the Reefs Orchestra; Clément zet een solo-avontuur verder, waarbij hij de wereldlijke aspecten van de elektrische gitaar verkent. 'Dit project markeert een nieuwe stap in de alliantie tussen fingerpicking en klanktexturen', staat te lezen in de bio. Hij start met intiem getokkel op zijn gitaar en verkent de vele aspecten van het instrument op een interessante, experimentele manier. Een deel van het publiek zit gewoon op de grond te genieten, anderen beginnen te headbangen en er zijn die genieten in stilte van zijn brede, veelzijdige sound.
Clément laat zijn gitaar spreken in allerlei vormen, integer en gedreven . Een pak emoties borrelen op. Het zweeft wat over ons heen en kan bevreemdend klinken.
Hij is een talentvolle virtuoos. Te ontdekken.

Oi Va Voi (*****)  is een band uit Londen van Joodse oorsprong, al . Hun muziek is een mengsel van klezmer, Oost-Europese muziek en dance. We worden jaar bezig. Er is wat folk in vervat. We waren onder de indruk van het mooie trompet geschal van David Orchatn en van de violiste Sarah Anderson, die een uur lang alles uit de kast haalden van invloeden uit Oost-Europa. De hemelse tweestemmigheid sierde. Zangeres Elisabeth Leondaritis met haar engelenstem en de zalvende vocals van klarinet speler Stephen Levi wisten te raken.
Verder een verbluffend samenspel van al de muzikanten, dat ons overtuigde. Wat een deugddoende trip!

Over naar Museum voor een artieste die we al een tijdje op de voet volgen, maar nog niet live hadden gezien, Benni (****1/2). We citeren: ''Haar liedjes komen voort uit een wereld die zowel utopisch als authentiek is. Haar reis is geworteld in een unieke ervaring van tien maanden zingen en wandelen in de straten van Nieuw-Zeeland.''
Benni is een getalenteerde muzikante/zangeres en entertainster die zowel het zeemzoetigere als het rauwe van de muziek omarmt, ze onderstreept het met zalvende songs maar durft - samen met haar muzikanten - ook wel lekker uithalen, waarbij de registers worden opengetrokken. De diversiteit in aanpak en het bevreemdend, experimenteel kantje maken haar een bijzondere artieste. Aan de verwachtingen van dit concert werd moeiteloos voldaan.

Entertainment ook bij de charismatische Jay-Jay Johanson (*****), die met z’n warme stem het publiek inneemt Hij wordt begeleid door een sterke drummer en pianist. Muzikale spanningsvelden opzoeken is de grondslag man’s werk. De scherpe ritmiek en de experimentjes zorgt voor sentiment in die songwriting. Er schuilt hier enorm veel emotie en eerlijkheid in het songmateriaal. Je wordt meegedreven in die leefwereld. De set eindig met de outtro van “My Way”, in de versie van Sid Vicious. Het tekent ook de vriendelijke eigenwijsheid van Jay Jay Johanson. Mooi.

Die eerlijkheid hoorden we ook bij Jawhar Feat. Aza (****) in de Orangerie. Met zijn nieuwste plaat ‘Khyoot’ keert de in Tunesië geboren singer/songwriter terug naar zijn eerste liefde, met name een folkloristisch album met een verzameling lichtgevende liedjes geschreven voor twee stemmen; Jawhar's etherische, aardse stem wordt vergezeld door de delicate, gracieuze stem van zangeres Aza. Hij wordt verder bijgestaan door zijn twee trouwe leden, pianist Eric Bribosia en multi-instrumentalist Yannick Dupont.
We krijgen een emotioneel beladen set van persoonlijke verhalen. Hij weet gevat, gemeend in te spelen op de reacties van het publiek . Iedereen geniet van die folklore sfeer, met een knipoog naar de cultuur uit Tunesië. Met als gevolg een culturele totaalbeleving die ons bekoorde.

Het absolute hoogtepunt kregen we van Efterklang (*****) die ergens een Massive Attack doet opborrelen, ook al zijn ze muzikaal verschillend. Efterklang blijkt het Deense woord voor 'weerkaatsing' te zijn, een gevoel dat overheerste. Hun toegankelijk experiment raakte diep door de brede klankkleur; de realiteit ging hierdoor niet verloren. Efterklang zorgde een uur lang voor een spirituele totaalbeleving. Efterklang behield moeiteloos de aandacht in de intieme momenten, op hun zwevende psychedelische sounds en in hun creativiteit. Intens als magisch klonk het geheel. Een onvergetelijke trip.

Keuzes maken , altijd moeilijk … we zakten eerst af naar de Museum voor Lael Neale (****); de muziek van Lael Neale valt te omschrijven als folk, met een indietouch en wat alternatieve rock. Het durft poëtisch te klinken. Herkenbaar an sich, waarbij de fantasie wordt geprikkeld, omgeven van haar ontroerende vocals. Een uiterst genietbare, betoverende set.

Verder in de Orangerie was er Jeffrey Lewis & The Voltage (****). We zagen veelzeggende cartoons op het scherm, die muzikaal en vocaal werden begeleid. Er viel een politieke boodschap te noteren, die ons deed nadenken; het klonk vaak humoristisch, zelf relativerend en realistisch. Maar Jeffrey Lewis & The Voltage zijn niet specifiek een protestzang groep. Er is wel die brede sound met hypnotiserende visuele effecten. Het optreden was een goede mix van akoestische folk en een rauw garagegeluid.

De Canadees-Russische Michelle Gurevich (****1/2) wou oorspronkelijk films maken. Na een decennium in die wereld te vertoeven, besloot ze haar talent te verleggen naar muziek, en begon ze in haar slaapkamer liedjes te schrijven. Iets wat ze tot op de dag van vandaag nog steeds doet.
De zin voor drama brengt ze live met een filmische aankleding. Soms zoekt ze de intimiteit op, maar vaak laat ze het wild enthousiast publiek ook zweven over een een wolk van weemoed. Haar invloeden haalt ze uit haar Russische roots. Je hoort het duidelijk in de teksten tekst. Rokerige ballads met scherpe kantjes. Eenvoud en poëzie vinden elkaar, met een knipoog naar Patti Smith.
Elementen van chanson, artpunk, folk, barokpop en blues, ondersteund van haar diepe, bezwerende stem sieren. Michelle Gurevich brengt dus tragikomische liedjes over de liefde en de dood. Een volleerd Chansonnier die weet te raken. De response was groot.

We besloten nog even een kijkje te nemen in de Museum waar Abdullah Miniawy (****) ietwat later dan gepland aan zijn set begon. Zijn instrument stond in de zaal opgesteld, en niet op het podium waardoor het publiek rondom hem plaats nam. Een bevreemdend, oorverdovende klankentapijt en een bulderende stam vanuit het diepte, overheerste. Hij wist een 'rave' gevoel te creëren,  met een donker, luguber kantje.  Hij prikkelde de fantasie en liet veel aan de verbeelding over.

We hadden een fijne dag beleefd van groovy sounds van weemoed en melancholie …

Organisatie: Botanique, Brussel  (ikv Les Nuits Botanique)

Les Nuits Botanique 2025 – Osees - SLIFT – Wat een energiebommetjes
Les Nuits Botanique 2025
Botanique
Brussel
2025-05-16
Erik Vandamme

Na twee avonden op Les Nuits Botanique kunnen we stellen dat het concept van een thema avond een succes is. Ook al moeten we toegeven dat bij de afsluiters sommige zalen vol staan, waardoor een deel van het publiek het optreden niet meer kan zien wegens 'volzet'.
Op donderdag was dat al het geval bij Wiegedood, dat euvel merkten we ook bij SLIFT in de Orangerie op de tweede festivaldag. Op een bepaald moment ging het zelfs ietwat de grimmige tour op. Het was de avond vol energiebommetjes …

De eerste vulkaanuitbarsting kwam van  onze eigen Belgische Peuk (*****). De band rond brulboei en top gitarist Nele Janssen heeft ondertussen al bewezen uit een speciaal hout gesneden te zijn. Als openingsact op de Fountain Stage, weten ze meteen de aandacht op te eisen. Een wervelwind aan riffs hoorden we. Nele haar charisma en vocals zijn mee bepalend.
Peuk drijft het tempo zodanig op, wat zorgt voor een muzikale rollarcoaster. De variaties in de sound houden het boeiend. Wat hen uniek wel maakt.
Na al die jaren wordt het hoog tijd dat Peuk ook op grote festivals de erkenning krijgt die ze verdient. Op Les Nuits Boutanique wisten ze iedereen compleet van de sokken te blazen. Eén van de hoogtepunten trouwens.

Ook Giac Taylor (****) is voor ons geen onbekende. Op Desertfest wist hij vorig jaar nog te overtuigen. "Giac Taylor bracht ons op Vulture Stage , op bijzonder aanstekelijke, grauwe wijze, niet vies van wat humor compleet overslag" Ook in Orangerie bracht Giac Taylor een razendsnelle set, met een ferme hoek af. Met een spervuur aan riffs werden de dansspieren aangesproken. Ze hadden wat tijd nodig om hun publiek in beweging te brengen, maar door het niet aflatend enthousiasme kregen ze het publiek mee. Energiek dus!

De Franse formatie Kap Bambino (***1/2) is er ook één met een hoek af . Dit is het duo Orion Bouvier en zangeres Caroline Martial. Hoewel vanavond de gitaren centraal stonden op Les Nuits, bleken ze een beetje de vreemde eend in de bijt met hun opzwepende beats en elektronica. Hier werden de dansspieren aangesproken. Caroline zocht letterlijk haar publiek op. Ze danste door de voorste rij en liet hen lekker springen en dansen.
Kap Bambino deed bij sommige gitaarliefhebbers op deze 'rockende avond' wat de wenkbrauwen fronsen. Ze halen hun energie uit een sterke opzwepende sound en de energieke dame die haar hoge vocals  en aanstekelijke moves voorop plaatst. De pompende beats en de zangeres met een punk attitude, die danst als een hyperactief konijn naar alle hoeken van het podium,  tekenen voor een ware rave party op de Fountain stage. Goed zondermeer.

Nog meer gekheid in de Orangerie met Créme Solaire (***1/2). Dit is het Zwitserse duo rond Rebecca Solari, zangeres en een unieke performster/dichteres van het absurde (kun je wel zeggen) en Pascal Stoll, muzikant-extraordinaire, die thuis is in het ontketenen van massieve beats, harde in-your-face bonkende en dromerige soundscapes met onstuitbare refreinen. Die muzikale omlijsting zorgt voor opzwepende, vaak oorverdovende beats die zorgen voor de obligate moves. Zangeres Rebecca doet ergens denken aan Nina Hagen, een volledig losgeslagen deerne die haar publiek aanport, zelf gaat crowdsurfen én hen met spotlight in de hand gaat opzoeken.
Knettergekke beats, dans en zang. Spijtig wel dat Créme Solaire voor een halfvolle zaal speelde, maar het werd een dansfeestje met een hoekje.  Ook een vreemde eend in de bijt , wat steeds mooi is op een festival als les Nuits.

Dé publiekstrekker waren wel Osees (*****) met een knallende, energieke en verbluffende set van een uur. Vanaf de eerste tune werd de aandacht gescherpt, de gensters vlogen naar alle kanten uit, mede door de verdienste van de spring in-t-veld, zanger John Dwyer. Als zanger/gitarist kan hij scherp uithalen, hij heeft ook een ongelofelijk charisma dat iedereen beroert. Ryan Moutinho en Dan Rincon zijn de twee drummers die hun drumstel bijna tot gor meppen tot de zweetdruppels in het publiek terecht komen. Verder een verbluffende bassist Tim Hellman en een scherpzinnig spelende Thomas Dolas op synthesizer .
Osees zijn een sterk geoliede machine, ze zijn op elkaar ingespeeld. Band als publiek staan op dezelfde golflengte. Moshpits en crowdsurfing volgt . Wat een tempo en energie. Schitterend.

In de Orangerie was SLIFT (****1/2) begonnen. We bleven wat op veilige afstand op de achtergrond toekijken, en wanren , bleven onder de indruk. Knetterende drums, en oorverdovende kanonschoten en psychedelica erbovenop. De riffs doorkliefden ons. Het was een apocalyptisch aanvoelende set  
SLIFT wist ons eerder dit jaar al omver te blazen … ''een langgerekte pletwals die maar niet leek te stoppen, zette SLIFT zijn muzikale tocht verder. Ondergaan was de boodschap, het bracht ons in een andere wereld; een hypnose van hun intense muziek, visuals en effects. Het balanceerde telkens tussen registers open trekken en intimiteit. Een boeiende, gevarieerde aanpak.", schreven we toen. Op Les Nuits bevestigden ze. Ze waren het perfecte sluitstuk na die heerlijke Osees. Maar ze mochten wel op de buitenstage wel staan ipv een overvolle Orangerie, het enige kleine minpuntje aan deze boeiende en sterke festivaldag.

Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique)

Les Nuits Botanique 2025 - Zeal & Ardor/Wiegedood - Een Helse marathon
Les Nuits Botanique 2025
Botanique
Brussel
2025-05-15
Erik Vandamme

Les Nuits Botanique is dit jaar in een ander kleedje gestoken. Geen losse concerten in de verschillende zalen, maar telkens een heuse thema avond. Op de eerste dag kregen we vooral een metal avond. Hoewel je de bands op de affiche niet allemaal in dat hokje kan duwen, werd het een bonte avond voor de liefhebbers van het hardere genre. Een podium in open lucht, de gekende locaties als de Orangerie en Museum vormen het festival tot één gebeurtenis voor gelijkgestemden.
We maakten ons op voor een Helse Marathon die zou eindigen met het optreden van twee uur Wiegedood ..

Eerst was er Villenoire (****) die in het Museum hun debuut 'Whorn' kwamen voorstellen. Het zorgde voor een eerste uppercut in de maagstreek. Deze band is misschien wel het best bewaarde geheim van Brussel. De leden van VILLENOIRE hebben met bands als Arkangel, LETHVM, Death Before Disco, Zaccharia en electric)noise(machine al wereldwijd op de grootste podia gestaan.
Villenoire zit puur technisch goed in elkaar. Hun virtuositeit combineren ze met een duivelse speelsheid, vuurkracht en rauwheid.

In de blakende zon was het voor een band als Elder (****) bijzonder moeilijk om grip te krijgen op de massa. De band komt het best tot zijn recht in het donker. De spraakzame frontman porde zijn fans aan en duwde samen met de band het gaspedaal compleet in. Psychedelische uitstapjes en diverse gitaaruitbarstingen hoorden we , wat het geheel sierde. Elder kreeg voldoende response voor hun niet aflatende doorzetting met die groovy psychedelische stonertrip.

Over naar de Orangerie. Met LLNN (*****) stond een band op het podium die een erg interessante ontdekking werd. De uit Kopenhagen afkomstige band is al sinds 2014 bezig.
Hun muziek wordt omschreven als donker, heavy en post-apocalyptisch. Een aparte muzikale trip door de grauwe riffs en de weerbarstige vocals. Zanger/gitarist Christian Bonnesen heeft een rauwe en meedogenloze stem. Een allesvernietigende wervelstorm kregen we. Wat een mokerslagen.

Terug naar de Fountain Stage waar een van de publiekstrekkers Zeal & Ardor (*****) waren. Een ondoordringbare muur van riffs hoorden we, ondersteund van verbluffende vocals. Zeal & Ardor weet op hun manier de duisternis te houden en té omzeilen door de dosis toegankelijkheid. Sommige songs kon je moeiteloos meebrullen. Tussen donker en licht met een doom injectie, zijn ze te situeren. Een overtuigende variëteit. De muziek sprak voor zich, want aan bindteksten doet de band zelden.

Green Milk From The Planet Orange (***) was voor ons geen onbekende. "De aanstekelijke gitaarlijntjes werden mooi ingekleurd met Oosterse kunst, wat het plaatje compleet maakt. De golvende sound , de toegankelijke refreinen en de ondoordringbare geluidsmuren intrigeerde. Dot Japanse jolijt was dus de moeite. Een ontdekking …" , schreven we over hun optreden op Desertfest vorig jaar. Op Les Nuits Botanique waren de meningen uiteenlopend. De ene fronste de wenkbrauwen, de andere ging lekker mee in de trip naar die Japanse oorden. Helaas waren we niet volledig overtuigd. Wij zaten ergens tussen beide gevoelens in; soms klonk het ietwat te gezapig, maar toch hielden we wel van dat Oosters tapijtje. De dosis absurditeit en experiment sierden.

Liturgy (****) overtuigde volledig in de Orangerie. "Liturgy is het project van Haela Ravenna Hunt-Hendrix, wiens smachtende, energieke ‘transcendentale black metal’ zich bevindt in de ruimte tussen metal, kunstmuziek en heilig ritueel, staat te lezen in de bio.
De rituelen vinden we o.m. in de vocals, intiem dreigend drijft de zangeres ons tot een mate van waanzin. De instrumentatie werd volledig opengetrokken. Geen moment van rust werd gegund. Wat een intensiteit en mokerslagen van Liturgy, nauw gerelateerd aan Black Metal, die hier meer 'upbeat ' klint (tav die kenmerkende downbeat en vunzige sound). Een muzikaal positieve ervaring alvast.

Ondertussen stond een massa volk te wachten aan het Museum voor de ultieme marathon … naar de Hel. Twee uur lang Wiegedood (*****). Hun muzikaal rituele aanpak is iets unieks in een onaardse wereld. Ingetogen, verschroeiend klonk het. Een voortdurend op- en afbouwen van een ondoordringbare, donkere geluidsmuur hoorden we. Hier sprak opnieuw de muziek voor zich. Wat een prestatie , maar niet voor eenieder bestemd …
Wiegedood was een rituele totaalbeleving die de meest gruwelijke beelden doet opborrelen. Wij hielden het bijna twee uur lang vol, muziek voor de donkere zielen. Een helse marathon.

Organisatie: Botanique, Brussel ism Metadrone (ikv Les Nuits Botanique)

Goera Rock Metalfest 2025 - Rock-'n-roll in de Geest van Lemmy!
Goera Rock Metalfest 2025
Scoutsterrein
Mol-Sluis
2025-05-10
Erik Vandamme

Om in de wildgroei aan het festivals in ons land die ene uitzonderlijke parel te vinden, is het soms zoeken naar een speld in een hooiberg. Letterlijk zelfs. Want mooi verstopt in de bossen van Mol gaat al enkele jaren het klein en super gezellige festival Goera Rock Metalfest door. Op de affiche allemaal Belgische bands, die één voor één bewijzen wat voor een talenten hier rondlopen in ons kleine landje. Opvallende vaststelling naderhand, het leek alsof de geest van niemand minder dan Lemmy en Motörhead de gehele dag en avond over de weide waaide. Gewoonweg, puur, rock-'n-roll zonder te veel franjes, energie in overschot en knallen … op diezelfde wijze zoals Lemmy dat ook deed. Het was de rode draad doorheen deze boeiende dag in de diepste bossen van Mol.

Openingsact zijn op een festival is altijd een moeilijke taak. Zeker op een zonovergoten dag wanneer mensen de schaduw aan de bar gaan opzoeken en er nog niet veel volk is komen opdagen. Unravel  (****) liet dit niet aan hun hart komen en speelden als hongerige wolven. Ijzersterke riffs, verpletterende drums gecombineerd met een vocale engelenstem en een weerbarstige tegenhanger, zorgen voor de eerste mokerslagen. Emoties en energiebommen vlogen in een razend snel tempo over de hoofden heen. De aanwezigen stonden lekker te headbangen, en de band ontving gemeend applaus maar in die omstandigheden is het gewoonweg onmogelijk om dat dak er compleet af te krijgen. Unravel heeft in Mol zeker wat zieltjes bij gewonnen, dat hoorden we aan de reacties achteraf. De onze hoefden ze al niet meer te veroveren, we waren zelfs speciaal voor hen wat vroeger afgereisd naar het verre Mol, en op Goera Rock Metalfest bevestigden ze dan ook waarom we fan zijn van het eerste uur …

Hoe divers het aanbod is op Goera Rock Metalfest wel is, bewijst de daarop volgende Crownless King (****) die op wat meer publieke belangstelling kon rekenen. Crownless King, eind '22 opgericht door Pepijn Luyten, is een metalcore vijftal dat melodie combineert met rake breakdowns en elk lid brengt zijn eigen muzikale invloed mee, afkomstig van hun eigen kostbare en nog steeds actieve projecten. Op hun verpletterende metalcore set, kun je gewoonweg niet stil staan. De ervaring in het vak combineren de heren met een verbluffende grauwheid en snedige riffs. Komt daarbij dat een bulderende stem uit de duisternis, je ziel uiteindelijk compleet verbrijzelt. In een razendsnel tempo doet Crownless King de gensters naar alle hoeken van de wei vliegen. Er waren nog niet direct moshpits, maar het publiek genoot  ingetogen maar duidelijk geamuseerd van wat ze te horen kregen. Crownless King deed de grond een eerste keer daveren op zijn grondvesten in de bossen van Mol.

Binnen het thrash genre hebben we ondertussen al een beetje alles gezien en gehoord. Of het nu thrash uit ons land is, Amerika of Duitsland, om ons nog compleet van de sokken te blazen moet je wel uit heel speciaal hout gesneden zijn. Het uit Antwerpen afkomstige Axident, ontstaan in 2022, ontpopte zich op Goera Rock Metalfest tot ‘de ontdekking van de dag’. Hun riffs zijn messcherp, oorverdovende, gevarieerde drum salvo’s volgen en er is een frontman die zijn stem schor schreeuwt tot niemand meer stil staat. Axident (*****) durft grenzen verleggen in dit genre. Verbluffend hoe de heren op technisch heel hoog niveau staan te soleren, maar ook hun pittige speelsheid valt op.
Was het publiek bij de eerste twee bands nog rustig, dan kreeg Axident eindelijk wat beweging vooraan. In het voetspoor van internationale grootheden binnen de scene en binnen Belgische thrash parels als Objector en Evil Invaders, om maar twee voorbeelden te geven, moet deze band totaal niet onderdoen voor die grotere namen binnen de scene.
Kortom: met hun debuut 'Endless Devastation' zette Axident zichzelf stevig op de kaart van de betere thrash bands in de Lage Landen. Ook live bevestigden ze!

Publiekstrekker van de dag bleek naderhand Fatal Move. De band stak de lont aan het vuur door ‘HC’ bommetjes te laten ontploffen. Lees iets verder …

Maar in hetzelfde ‘HC’ genre viel Becoming A.D. (****1/2) ook op. Becoming A.D. is een crossoverband die verschillende stijlen combineert met harde breaks en heerlijke trash metal riffs. Na een paar line-up wissels, perikelen over de band naam en andere obstakels op hun weg is Becoming A.D. eindelijk uitgegroeid tot een robuuste, standvastige formatie, die lekkere ‘in your face’ metalcore aflevert.
Hun nieuwe release, de EP 'Shattered Hope', is het levende bewijs dat nooit opgeven loont. Met een niet aflatende werklust, knallen de heren ook op het podium. Al gauw ontstaan enkele pits. De band voelde wel aan dat ze hun publiek mee hadden. Wat een denderende rollercoaster. Binnen die ‘HC’ scene is Becoming A.D. een fijne ontdekking.

Stung (****) is een thrash / hardcore / crossover / metal band bestaande uit ex-bandleden van o.a. Leave Scars, Soultaker and Meantime en is sinds 2022 bezig. Met die mix van hardcore, thrash metal en crossover spreken ze een ruim publiek aan. Op Goera Rock Metalfest komt de technische verfijnde kant vaak naar boven, maar gelukkig blijft ook de speelsheid overeind staan. De heren etaleren daneen zelden geziene virtuositeit, een muzikale splijtbom. Een muur aan riffs horen we. Nog geen echte mosh pit, maar het publiek inpalmen wel … Wat een klankenspectrum en wat een muzikale wervelstorm creëert Stung toch, met hun opwindende, krachtige, gevarieerde aanpak. Mooi.

We schreven het al, de publiekstrekker van de dag bleek toch Fatal Move. Niet zo verwonderlijk, deze band zorgt voor het ultieme HC feestje, waarbij geen doorkomen mogelijk is. Fatal Move, afkomstig uit Merksem (Antwerpen), begon in 2009 en stond vanaf het begin bekend om zijn snoeiharde hardcore en z’n gepassioneerde zang. "Fatal Move staat voor keiharde hardcore met teksten over wat hen boos maakt in deze soms fucked up wereld. Ze brengen hun muziek met passie en een energieke performance op het podium.", staat te lezen op hun vi.be pagina, en dat is niet uit de lucht gegrepen. Vanaf de eerste minuut grijpt de band iedereen bij de strot, en dat zorgt voor enkele stage divers en een moshpit links en rechts. Fatal Move (*****) gaat over de hele lijn tekeer als een losgeslagen bulldozer die alles om zich heen verplettert. Niet alleen muzikaal, maar ook het publiek entertainen; deze band is op hoog niveau bezig.
Zanger Ziggy ging als een wildeman tekeer, en de gitarist ging het publiek zelfs letterlijk op zoeken. Fatal Move zorgde voor een muzikale wervelwind en was in zijn opzet geslaagd, Fatal Move was de kers op de taart van een broeiende dag en avond en deed de Molse bossen nog één keer op z(n grondvesten daveren …

Voor wie er nog niet genoeg van kreeg, was er nog een Iron Maiden tribute band, Flight 666 (***). Iets later gestart dan gepland bouwde de band een ondoordringbare geluidsmuur op, net als hun voorbeelden. Vocaal vielen ze echter een beetje door de mand. Nu, de stem van Bruce Dickinson is uiteraard heel uniek binnen de scene. Weinigen, buiten een icoon als Dio, kunnen zo vermorzelend uithalen als hij. Aan die hoge verwachtingen kon Flight 666 naar onze mening helaas niet voldoen. Maar, tonnen speelplezier etaleren ze met bekende kleppers en mindere Iron Maiden parels. Goera Rock Metalfest kon met een knal afgesloten worden.

dank aan Musika (www.musika.be)

Organisatie: Goera Rock MetalFest

Dank aan MUSIKA

Steven Troch - Ik zit nog vol ideeën in mijn hoofd, die ik dan opneem en eruit moeten komen. Zolang dat gebeurt, blijf ik gewoon doorgaan, denk ik


Steven Troch is een gevestigde naam, een meester op de mondharmonica, een begenadigd sing/songwriter. Hij heeft zijn sporen verdiend via diverse samenwerkingen met een indrukwekkende lijst van artiesten, waaronder Tiny Legs Tim, Gene Taylor, Ina Forsman, Lon Eldridge, Little Victor, Big Creek Slim, Gerald Clark, Roland Van Campenhout, Guy Verlinde en vele anderen.
 'The Dawning', het vierde album van de Steven Troch Band, presenteert een breed scala aan invloeden, waaronder blues, country, swing en R&B, allemaal verweven in een eigen kenmerkende stijl. Het album toont de evolutie van de band, terwijl ze trouw blijven aan hun geluid. Ze verkennen nieuwe sonische landschappen, wat diepte toevoegt aan de nummers, waarbij de verhalen vaak centraal staan.
De sterke chemie tussen de muzikanten is voelbaar en hun vermogen om genres te mengen is ronduit opmerkelijk.  Check gerust https://steventroch.bandcamp.com/album/the-dawning

Sinds 2015 laat Troch zich omringen door drie uitzonderlijke muzikanten. Gitarist Matti De Rijcke speelt met onmiskenbare flair, altijd op het scherpst van de snee. Powerhouse Liesbeth Sprangers legt de vetste basgrooves neer en drummer Dennis de Gier schudt een variatie aan solide ritmes uit zijn polsen. Samen creëren ze een dynamische en energieke sound, diep geworteld in Amerikaanse rootsmuziek maar met een eigen, originele draai.
De band heeft een breder geluid dan voorheen en de nummers balanceren tussen ruw en gepolijst. Over die plaat, over het evolueren binnen de sound, en over hoe het hem is vergaan gedurende die dertig jaar in de scene.
We hadden een fijne babbel met Steven Troch. We polsten naar de verdere plannen en ambities.

Ik las dat je al dertig jaar in de muziekwereld zit, je hebt die wereld dan ook zien veranderen. wat zijn de positieve en negatieve veranderingen? vind je?
Toen wij begonnen met een bandje was je meteen klaar om optredens te doen, en om iets op te menen. We hadden in het begin cassettes die we opsturen of in cafés gingen afgeven. Om onszelf wat te verkopen. Later is de CD er gekomen, en deden we dat met cd’s, het land doorkruisen om ons product aan te prijzen. Ondertussen is alles digitaal geworden. Alles wordt nu gewoon door gestuurd per mail. Dat is deels een positieve verandering, maar er hangt ook een wat minder positief kantje aan. Het grote voordeel? Je kunt thuis heel veel zelf doen. met een investering van een kleine 1000 euro kun je al een mooie hom studio instaleren, en je muziek zelf opnemen. Vroeger werd dat opgenomen in een repetitie kot met een cassettespeler en dan stond die bijvoorbeeld te dicht bij de drum, waardoor je enkel de cimbalen hoorde (haha) op dat vlak is dat allemaal wel veel verbeterd. Wat ook veranderd is, alles is veel professioneler geworden.   Maar ook dat heeft zijn voor en nadelen, de rock-’n-roll is een beetje verdwenen daardoor. Je merkt dat op festivals, de sfeer backstage was heel anders. Je mocht een pintje teveel ophebben, dat kon allemaal. Dat is allemaal veel strikter en binnen bepaalde regels geworden.

Is het sinds Corona vijf jaar geleden niet wat moeilijker geworden voor artiesten (vooral Belgisch), denk je ?
Als ik twintiger was speelden we gemiddeld een zestigtal optredens per jaar, dat lukte gemakkelijk. Ik heb dat zelfs lang kunnen volhouden met piek en dalen. Sinds corona is dat toch wel veranderd. Neem nu bij voorbeeld nu. voor de release van de plaat had ik in drie maanden geen optredens staan. Dat was de eerste keer in twintig jaar dat dit is gebeurd. Ook nog zoiets, de release shows. We hebben er zes, vroeger waren dat er minstens twaalf. Dus ja, we merken wel dat het sinds corona moeilijker is geworden om podium kansen te krijgen, binnen dat overaanbod dat er nu ook is. Terwijl er minder zalen ter beschikking zijn dan vroeger.

Bij sommige artiesten zorgde die periode voor inspiratie en het schrijven van een nieuwe plaat, bij jou ook?
In het begin, de eerste weken, vond ik die corona tijden zelfs plezant. Ik heb in die periode feel Netflix gekeken. Ik liep vooral verveeld rond, omdat je geen muziek kunt maken. Je kunt wel oefenen, maar dat is niet hetzelfde. Over muziek schrijven thuis is anders dan een concert beleving. Wat je vraag betreft. De vorige plaat ‘The Call’ is opgenomen in februari 2020. Ook al had ik er de tijd voor, ik heb in die coronatijden heel weinig geschreven. En de plaat is uiteindelijk uitgekomen op het einde van de corona periode in 2022.

Dit interview draait vooral rond je nieuwste release ‘The Drawning’, intussen het vierde album. Ik citeer 'The Dawning', het vierde album van de Steven Troch Band, presenteert een veelzijdigheid aan invloeden, waaronder blues, country, swing en R&B, allemaal verweven in een eigen kenmerkende stijl.’
Het toont een zekere evolutie … Klopt dit? Waar blijf je de inspiratie halen?
De inspiratie haal ik uit mijn platencollectie eigenlijk. Daar zit veel Blues in, maar dat is veel breder dan dat alleen. Met Blues zit je in een vakje, en dat is ergens wel fijn. Maar langs de andere kant wil je als muzikant toch ook een beetje evolueren daarin. Ik heb traditionele blues platen gemaakt. Na een tijdje zie je steeds diezelfde riffs terugkomen, en ik wilde eens wat anders proberen. En iets breder gaan. Dat is altijd interessant, maar kan ook gevaarlijk zijn.

In het geval van ‘The Drawning’ verlaat je bewust de comfortzone van blues. ‘The Drawning’ ademt iets warms en zachts uit; het is een soort kampvuurgevoel ; is dat het ‘gevoel’ dat je me wou meegeven?
Eigenlijk was de vorige plaat ‘The Call’ al een aanzet naar die richting toe. We zijn toen die weg ingeslagen, en hebben dat nu gewoon verder gezet op ‘The Drawing’ eigenlijk. Het was toen de vraag of we terug zouden gaan naar onze roots of gaan we de weg die we met ‘The Call’ zijn ingeslagen verder volgen? het is de tweede optie geworden. Maar ondanks dat blijft het toch in die warme Blues sfeer, het is niet dat we plots een techno plaat gaan uitbrengen. (haha).

De vorige plaat werd goed ontvangen … Je gaat dezelfde weg uit met deze plaat? Of niet?
Er zijn altijd wel negatieve reacties, dat is normaal als je risico’s neemt. Maar over het algemeen waren de reacties inderdaad wel positief. Het is natuurlijk zo, dat is bij veel bands, dat er mensen zijn die nog steeds zullen teruggrijpen naar die eerste plaat. Maar we merken dat de meeste fans meegaan in het verhaal.

Sommige bands zijn een weg ingeslagen waardoor ze nu grote podia uitverkopen; zou je zelf een plaat uitbrengen om dat doel te bereiken? Is het kiezen voor een totaal meer commerciëlere weg of niet? En waarom?
Tussen willen en kunnen ligt een grote kloof. Ik heb wel eens proberen analyseren hoe je als muzikant die ene doorbraak single of plaat maken die je lanceert om op die grote podia te geraken? Ik denk dat ik daarvoor gewoon niet in de wieg gelegd ben, om die ene  pop klassieker te maken die me op die grote podia brengt. Dat is bij mij ook nooit de drijfveer geweest om muziek te maken, eerlijk gezegd.  Langs de andere kant. Als dat er toch bij moest zijn door omstandigheden, is dat uiteraard mooi meegenomen.

Het is nu ook niet dat je niets hebt bereikt, je hebt met enorm veel muzikanten samengewerkt;  we kunnen stellen dat de naam Steven Troch en ook Steven Trock Band is uitgegroeid tot een gevestigde waarde binnen de scene …
Dat klopt we hebben op heel veel podia gespeeld en ik ben zeer tevreden over het parcours dat ik tot nu toe heb afgelegd. En dat blijft ook nu nog duren, ook die fijne samenwerkingen. Dus dat is zeker positief.

Na dertig jaar kun je soms op eigen grenzen botsen. Ik heb onlangs nog naar een afscheidsconcert geweest, maar die grens is bij jou nog steeds niet bereikt (gelukkig maar). Maar wanneer stopt het naar jou mening?
Er zijn nog wel plannen. Dingen die ik absoluut nog wil doen. meer gyspsy/swing platen maken bijvoorbeeld. Iets meer instrumentale mondharmonica platen uitbrengen. Los van Steven Troch band dan. Ik zit nog boordevol ideeën in mijn hoofd, die ik dan opneem en die eruit moeten komen. Zolang dat gebeurd, blijf ik gewoon doorgaan denk ik.

‘Ik hou enorm van dat lekker opzwepende als op “Deleted scene”; het klinkt gevoelig dansbaar; is het een bewuste manier van werken of groeit zoiets naturel?
Er zit niet echt een persoonlijk verhaal achter, het is verzonnen. Er zitten wel veel clichés in verwerkt in de muziek.  Het verhaal gaat eigenlijk over een Film noire van. Het gaat over iemand die meewerkt aan zo een film, en gefrustreerd is over bepaalde scenes in die film, en natuurlijk zit er wel een idee achter over de echte wereld om ons heen. Sommige dingen die nu gebeuren zijn ongeloofwaardig, en toch zijn er mensen die het toch geloven. De tijd waar valse informatie over ons heen komt, en als echt wordt aanzien of visa versa. Het internet zit er vol van. Daar gaat die song dus ook over. Het teveel in scene gezette dat dagelijks voorbij komt, en die frustratie daar een beetje rond ‘deleted scene’ dus.

Op “God pulls the string” hoor je de aanstekelijk blues. Prachtig. Maar vooral mooi hoe Blues nog steeds leeft?
Dankzij Missy Sippy Blues & Roots Club is Blues in Gent springlevend. Veel jonge muzikanten, of muzikanten die tien jaar geleden tieners waren. Groeien uit naar straffe muzikanten die enorm veel speelkansen krijgen. In Gent leeft Blues dus zeker, en ook bij jongeren. In de rest van Vlaanderen , en België, is het toch een beetje aan het uitsterven. Het publiek wordt ouder. De gemiddelde leeftijd ligt tussen 65 tot 70. Je voelt toch dat het wat aan het verdwijnen , maar kan altijd terugkomen.

‘De albumcover, een schilderij van Iris Van Der Kerken, vangt de dageraad en is een hint naar de band die nieuwe muzikale paden inslaat’, lees ik. Wil dit zeggen dat er een zekere verhalenlijn in de plaat verscholen zit, of hoe moet ik dat zien?
Ik heb met Iris in de klas gezeten, enkele jaren geleden; ik heb dus kunsthumaniora gedaan, ook schilderen, maar daar nooit echt iets mee gedaan. Ze woont ook in mijn buurt, en zo ben ik op haar schilderijen terecht gekomen. Dit schilderij sprak me enorm aan, en paste perfect in waar ‘The Drawning ‘ voor staat. Die link, die nieuwe dagenraad op de hoes, is inderdaad ook een link naar die nieuwe wegen die we inslaan op deze plaat.

Naast je stem, is die prachtige mondharmonica bepalend; hoe ben je erbij terecht gekomen? En bij een mondharmonica denk ik prompt aan Toots Thielemans… die toch gezorgd heeft dat mondharmonica beter aanvaard is door een groot publiek …En ohja,  waarom mondharmonica en niet gitaar, o.a.?
Omdat ik gitaar geprobeerd heb, en iedereen is beter dan ik op gitaar (haha). En mondharmonica zag me er iets gemakkelijk uit, dat is iets klein dat zal wel lukken. uiteindelijk was het niet zo gemakkelijk. Wat Toots Thielemans betreft, wordt in België onderschat wat voor een grote internationale invloed hij heeft gehad als mondharmonica speler op de complete jazz scene bijvoorbeeld. Ik heb boeken gelezen over mondharmonica spelers en daar is een volledig hoofdstuk gewijd aan enkel Toots Thielemans. Hij is gewoonweg de grondlegger van mondharmonica binnen jazz. Ik heb een enorme bewondering voor Toots Thielemans, maar hij heeft me niet beïnvloed.  Ik heb een heel andere sound, en heb ook bewust niet willen klinken als Toots .

Zijn er na al die jaren ‘on the road’ nog ambities of doelen?
Ik ben wel aan het denken over een paar dingen met de band. Op deze plaat staat één cover, ik zou wel eens iets willen maken met enkel en alleen covers bijvoorbeeld. Daarom niet een volledige plaat, maar toch. Dat is een ambitie.

Jonge muzikanten die mondharmonica of blues/roots wensen te kiezen, wat is je grote advies?
De muziekstijl die je wil spelen, luister daar zoveel mogelijk naar. Je ziet soms ‘leer blues mondharmonica spelen in tien lessen’ zo werkt het niet. Het is belangrijk dat je de stijl die je wil doen, doorleeft en jezelf erin vindt. Laat je ook niet ontmoedigen door iemand uit je buurt die veel sneller doorbreekt, ondanks dat je al zoveel inspanningen hebt geleverd. Als je blijft doorbijten zal je er vroeg of laat wel geraken. Ik ken zelf spelers die , toen ik twintig jaar, veel beter waren dan mij maar op hun 25^ste al opgebrand waren. Muziek is geen top sport, gewoon blijven doorbijten en dan komt het wel goed is mijn beste advies.

Pics homepag @Dennis de Gier

Een mooi statement om dit gesprek af te sluiten

Ow Zekers! 2025 - Lokerse invasie - Parels uit Lokeren om te koesteren
Ow Zekers! 2025
De Casino
Sint-Niklaas
2025-05-03
Erik Vandamme

In onze zoektocht naar nieuwe parels dweilen we soms heel het land af, van de Westhoek naar de Oostkantons over Brusselse straten tot Gentse en Antwerpse pleinen; waardoor we onontgonnen diamanten in onze eigen geboortestad aan ons durven laten voorbij gaan.
Onder de noemer Ow Zekers! bood De Casino een inkijk op wat Lokeren te bieden heeft op muzikaal vlak.
Het werd een bonte avond van leuke artiesten en bands, met als absoluut sluitstuk één van de mooiste Lokerse parels, Quantum Fantay.

Er was nog niet zoveel volk voor de eerste band Cuttermess (****). De band bracht in 2020 een heel sterk debuut uit, en leek op weg door te gaan breken. In 2024 overleed helaas bandlid en bassist Tijl Geirnaert; hij zou tijdens dit optreden worden geëerd. De mooiste eer is en blijft echter niet opgeven … Cuttermess is ondertussen bezig met een nieuw album voor te bereiden. Alle registers werden hier op gegooid. Naast de sublieme ritmesessie valt de spring-in-het-veld charismatische frontman op , die met badmantel het podium opstormt en over een prachtige stem beschikt. Hij stuift als een wildeman over het podium en port telkens het aanwezige publiek op om lekker loos te gaan in de muzikale absurditeit. Cuttermess flirt met stijlen als thrash metal, heavy metal en punk. Eentje met een hoek af. Klasse!

We leerden de dames van Waterproov vorig jaar kennen, en hadden in het voorjaar van 2024 zelfs een fijne babbel met hen .
Lees gerust.  De rustigste band op de affiche'. liet het duo Waterproov (****) optekenen. Hoedanook boedie hun integere sound. De zaal compleet stil krijgen lukte niet altijd even goed, maar de enkele covers van één van hun grote voorbeelden Froukje en enkele eigen nummers wist iedereen voldoende te ontroeren.
‘Waterproov brengt een brede muzikale weg op sprookjesachtige wijze, van weemoed tot een sprankelende sfeer, die beklijft of je lichtjes doet zweven’, schreven we over hun optreden in CC in Lokeren, vorig jaar. In een sobere bezetting en binnen een intiem kader raakt het duo ons ook nu weer. Een sprankelende songs als “Oorsprong”, (een song waar ieder van ons zichzelf  kan in herkennen), plaatste het in de verf.

Terug de trappen op, voor Dalver (*****), die met een mix van post-metal en sferische stoner, ons compleet omver blies. Waanzinnige drumlijnen, verschroeiende riffs van bas en gitaar vormden de basis van een allesvernietigende trip in een losgeslagen rollercoaster. Enkel de zalvende, maar niet minder krachtige stem van gitarist/zanger Marijn Aper zorgt voor wat licht en verzucht in de duisternis. Dalver bracht je in een sinister aanvoelende, soms dreigende hypnose. Ze klonken als een heus combo , maar zijn maar met drie. Wat een overweldigende sound, door die ondoordringbare geluidsmuur, zonder de melodie uit het oog te verliezen. Klasse band zondermeer

When We Met (****) is een een andere Lokerse alternatieve rockband, ontstaan in 2023. Geïnspireerd door artiesten als Radiohead, The National, M83 en Bon Iver, creëren Dries Bessemans (zang/gitaar), Brikke Wevers (toetsen) en Stef Hesters (drums) muziek die diep weet te raken. Hun nummers brengen sfeer en emotie, met teksten die thema's als slapeloosheid, prestatiedruk en het verlies van controle verkennen, lezen we in de biografie op hun vi.be pagina.
In de Casino Café wisten ze door toegankelijke, aanstekelijke songs harten te breken, ondersteund van de kristalheldere stem van Dries. Ook de dansspieren worden aangesproken.   When We Met balanceert mooi op die dunne lijn tussen toegankelijkheid en lichtjes experimenteel uitpakken, waardoor ze een ruim publiek kunnen bereiken. Hun frisse aanpak overtuigde. Interessant bandje dus.

De publiekstrekker bleek naderhand niet zozeer afsluiter Quantum Fantay te zijn. De bovenzaal stond eerder compleet vol voor Mortel (****1/2), die al een hele weg heeft afgelegd en al wat podiumervaring heeft. Meer dan voldoende alvast voor hun thuismatch. Met invloeden van stoner, rock en blues sleurt Mortel je mee in een bezwerende trip van voodoo aanvoelende vibes. Het knotsgekke gezelschap brengt de nodige adrenalinestoten toe. Een leuke, groovende trip … Op 7 augustus staan ze op de Fonnefeesten, meteen een dikke aanrader!

Afsluiter in de Casino Café was Karavan (****) die een emotioneel pad op doordacht, uitgekiende wijze bewandelt. De vijfkoppige band brengt ons een potje intense post-krautrock. Hun aanstekelijke, zwevende riffs intrigeren.  Ze weten ons te boeien. Evenzeer boeiend is die gevoelig beladen stem van zanger Vince De Leenheer. Het zorgt voor kippenvelmomenten. Karavan bespeelt zijn publiek met een zekere muzikale drive. In hun duisternis word je meegevoerd naar verre oorden , waar het toch nog fijn vertoeven kan zijn …
Opvallend minder publiek op de bovenverdieping voor Quantum Fantay (*****), wat ons verwonderde, gezien de staat van dienst van deze band en de muzikanten binnen de band.
De band zet hun set in met het magisch mooie “Flight into Hive Mind” met dans en theater; de toon van de avond is gezet. Puur muzikaal hebben we hier te maken met virtuoze muzikanten.
Wie hier zweeft en danst is een man met een grote hoed, die ook wat zeepbellen blaast en humor verbindt met wat goochelkunsten. En met twee danseressen met verlicht pak erbovenop, als engelen uit de Hemel, kan iedereen totaal loos gaan! Oog- en oorstrelend allemaal.
Het spreekt tot de verbeelding in sound en act. O.m. “Azu Kéné” met een danseres, iets later een lichtgevende draak, en tot slot twee danseressen als vlinders van de nacht op het podium.
Psychedelische klanken en beelden borrelen op in onze soms harde realiteit. Het theatrale is bij Quantum Fantay dus even belangrijk. In een wervelende finale komt alles samen en worden de registers opengedraaid.! Een magisch mooi afsluiten. Een cultureel totaalbeleven op ‘Ow Zekers!

Deze eerste editie van Ow Zekers! was een schot in de roos, de zaal was goed vol gelopen, en de organisatie bewees dat er nood is aan podiumkansen voor lokale helden. We hopen dat dit concept kan worden verder gezet. Er zijn nog genoeg bands in Lokeren, meteen ook het Waasland op zich, die behoren tot een krans van bijzondere muzikale parels binnen deze brede musiscene. De eerste editie bewees het alvast!

Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas