BAM! Trio - Balans tussen de kunst van improvisatie en ‘groovy old skool’ jazz magie

Sounds jazz club houdt al sinds 1985 de vinger op de pols van de jazz scene in Brussel, ze doen dat  uiteraard niet als enige , want de scene is momenteel vrij levendig. Maar in het pittoreske jazz café in het hartje van Brussel komt de moderne jazz samen met de ‘groovy old skool’, waardoor het genre zo groot is geworden. Een verdienste algemeen door de uitnodigende gezelligheid van deze bijzonder club alsook de kracht van de band.
Vanaf dat je binnen komt met een eerste pintje en je plaats neemt aan één van de tafeltjes, waan je je meteen in die magie uit de jaren '50 tot '60. Maar deze club staat met beide voetjes in het heden, en dat maakt het plaatje compleet.

Info op https://www.sounds.brussels/

Op deze vrijdagavond kwam BAM! Trio (*****) en maakte een balans tussen de kunst van improvisatie en ‘groovy old skool’ jazz magie.
Onlangs bracht de band het album 'One ' uit, de recensie kun je hier nog eens nalezen.
De muzikanten zijn klankentovenaars . De aanstekelijke gitaar lijntjes, de bedwelmende piano klank - tussen rock en jazz - en de bijzonder catchy, groovy drums brengen ons onder de indruk. Het combo speelt ingetogen tot lekker de registers opentrekken. De elektronica en gitaarriedels  zorgen voor een lichte botsing tussen jazz en dance. Een botsing tussen lichamen weliswaar, de betekenis 'BAM' waardig. BAM! Trio klinkt gevarieerd en gaat subtiel , uitgekiend te werk. Een echte stijl kleven op hun muziek is dan ook geen evidentie.
Improvisatie en variatie is de rode draad. BAM! Trio verlaat graag de comfortzone van jazz, maar blijft het genre ook trouw. Dat bewijst Bastien op het einde van de set met een gitaar solo die doet terugdenken aan de grote jazz gitaristen. In het midden van de set toverde Maxime dan weer piano klanken, die de jazz pianisten uit een ver verleden doen herleven. En drummer Arnaud verstaat de kunst tussen groovy jazz en lekker rock-'n-rollende drums als geen ander.
Gitarist Bastien Jeunieaux spreekt zijn publiek voortdurend aan, op gemoedelijke wijze. Een meerwaarde. Het is dan ook sterk hoe drummer Arnaud Cabay, pianist Maxime Moyaerts en uiteindelijk ook Bastien zelf, de ene magische solo na de andere spelen. Een hemelse climax samen. Wat een groovy klankentapijt!

Organisatie: Sounds jazz club

KRAAK festival 2022 - Voortdurend balanceren tussen een bedwelmende schoonheid en een oorverdovende oerknal
KRAAK festival 2022
Het Bos
Antwerpen
2022-03-12
Erik Vandamme

Het festival KRAAK legt al vele jaren de vinger op de pols van het 'underground' kunst gebeuren. Die jarenlange ervaring, en de liefde voor 'kunst, muziek en theater' in de brede zin van dat woord, resulteren telkens  in een affiche waarvan we als doorwinterde muziekliefhebber, steeds onder de indruk zijn geweest. Na locaties in Brussel en Aalst, landde het gezelschap KRAAK dit jaar in Het Bos, Antwerpen. Een locatie die, mede door de bands en de artiesten die er kwamen optreden, perfect past binnen het plaatje van de organisatie. De beneden verdieping, inclusief bar, werd volledig benut. En ook op de eerste en derde verdieping gingen concerten door. Veertien bands die op eigenzinnige wijze een diepe indruk nalieten. Rode draad van het festival is een voortdurend balanceren tussen een bedwelmende schoonheid en een oorverdovende oerknal.

Nuke Watch (*****) - Onder het motto 'goed begonnen is half gewonnen' in de café/bar was Nuke Watch, een gezelschap klankentovenaars, al bezig aan hun set. Beat Detectives Hontos en Anderson - die het festival lang na middernacht zouden afsluiten - worden vergezeld door Leonard King en William Statler, en vormen op die manier het zwevend abstracte ensemble Nuke Watch. Ze brengen een soort psychedelische trip door een palet aan instrumenten , die tot de verbeelding spreekt, een combinatie van opzwepende beats, knetterende percussie en zwevende klanken, ingetogen-extravert, die gemoedsrust creëert als de dansspieren aanspreekt.

Luster (****) - Op de affiche stonden nogal noise gerichte bands, vooral in de grote zaal, die eerder zorgden voor een - letterlijk - oorverdovende climax. Luster was iets apart, en wist ons diep te raken; lieflijk, bedeesd spraken ze het publiek aan. Zowel in de instrumentatie als in de vocals zorgen ze voor een deugddoende, spirituele trip met een subtiel folkloristisch, gospel tintje. Bepaalde instrumenten passen perfect binnen deze stijl zoals de viool, cello, ukelele, fluit en harmonium. 'Doomfolk onstuimige postrock en Stereolab-getinte pop komen naadloos samen, lezen we in de bio en dat kunnen we muzikaal beamen.

Antonina Nowacka (*****) - Antonina Nowacka stond helemaal alleen, met enkel een microfoon voor een grote hal te zingen voor een zittend publiek. Op bedeesde wijze glimlachte ze fijntjes … we dachten even dat ze door de mand zou vallen. Vanaf de eerste tunes , kwamen we onder de indruk, en werd het muisstil. Antonina heeft een breed, veelzijdig, onaards mooie stem, die probleemloos wisselde. Een zachtmoedig gevoel en een hypnotiserend effect. Pure trance. Adembenemend hoe ze zoveel facetten legt in  haar stem, en dat zonder enige versterking, het kwam vanuit haar hele lichaam en ziel. Wat een intimiteit en kracht kon ze in haar vocals steken!
Het minutenlange, daverende applaus na deze magische set, was vanuit het hart. Antonina was overmand door emoties en barstte in tranen uit. Wat een emo-performance!

Sholto Dobie (****) - We citeren 'De uit Edinburgh afkomstige Sholto Dobie werkt letterlijk met geluid: zelfgemaakte orgels, draailieren en veldopnamen van verschillende kalibers zijn slechts enkele van de apparaten die gebruikt worden om delicate maar stralende composities te draaien.' Vooral de draailieren spreken tot de verbeelding. Het gevoel dat Antonina ons gaf met haar stem, overvalt ons nu door die ontelbare klanken van Sholto. Een bedwelmende muzikale schoonheid. Hier misten we enige visuele effecten, die deze intense sound kunnen verbinden met de beelden. Sholto durfde als eens verder te gaan met hun sound en tekent zo voor een aanzwellende, opbouwende, oorverdovende sound. Aangenaam, wondermooi en intrigerend dus!

Dror Feiler (***1/2) - De in Stockholm geboren Israëlische componist en performer Droc Feiler zet de trommelvliezen onder druk, door een unieke geluidsmuur van koperblazers en schurende elektronica. Een unieke noise sound. Hij jaagt agressieve beats uit zijn keyboard, en maakt luidkeelse trompet/sax klanken. Messcherp, oorverdovend, piepend , pijnigend klinkt het . Een climax van uiteenlopende klanken. Grensverleggend. Omvergeblazen werden we.

Bloedneus & De snuitkever (****) - De aulos (meervoud: auloi) is een blaasinstrument uit de oud-Griekse en de oud-Egyptische muziek. Lukas De Clerck ontdekte de aulos een paar jaar geleden, maar het begint er steeds meer op te lijken dat de aulos hem ontdekte, lezen we in de bio. Onder het pseudoniem Bloedneus & de Snuitkever zorgt de man, in een zeer goed gevulde zaal op het eerste verdiep, voor een bedwelmend sfeertje. Hij wist de aandacht te trekken en kreeg de zaal stil.
Bloedneus & de snuitkever doet dit oeroude instrument herleven en maakt de link met de hedendaagse alternatieve muziek . Hij had een tot de verbeelding sprekende stem, die ons compleet murw sloeg. Een bijzonder artiest. Binnenkort, op 26 maart 22 treedt hij op in Kunstruimte Bogardenkapel, Brugge.

Marcia Bassett (*****) - De Brooklynse Marcia Bassett is al minstens 20 jaar een invloedrijk artieste binnen de internationale undergroundscene. Ze heeft al een pak projecten uit. Bovendien is ze 'headrunner' van the Yew label.
Haar optreden op KRAAK wordt begeleid door multidimensionale projecties van videokunstenaar Ursula Scherrer. Het zorgt voor een unieke driedimensionale totaalbeleving. Beide performers zitten op de grond en voelen elkaar perfect aan. Een emotievolle, hypnotiserende  sound,. We werden meegezogen door klank en beeld, een onaards klankentapijt van  een mysterieuze wereld. Onwerkelijk, imaginair en toch indrukwekkend.

Piotr Kurek (****) – Nog zo’n klankentovenaar. "De uit Warschau afkomstige multi-instrumentalist Piotr Kurek heeft gestaag gewerkt aan een oeuvre dat indruk maakt en raakt door zijn aanpak en grenzeloze vindingrijkheid. Tape, orgelpatronen en gesynthetiseerde geluiden van onbeschrijflijke herkomst maken plaats voor composities van verbluffende helderheid en verreikende muzikale implicaties." , lezen we in de bio. En dat zet hij hier in de verf. Een performer die je bij de keel grijpt, door z’n bezwerende, pure muziek vol experimentjes. Even zeer onaards , onwerkelijk klinkt het door die emo-ambiente, elektronische muziek. Grensverleggend. Wat een bijzonder getalenteerde, veelzijdige multi-instrumentalist.

Dhavali Giri (****) - Het trio Dhavali Giri biedt een mysterieus psychedelische trip van (onaards) elektronische beats en sonische klanken. Een vreemd blaasinstrument wordt toegevoegd en zorgt voor een meditatief gevoel. Een intense zwevende, intrigerende sound, die de fantasie prikkelt. Er is ruimte om zelf in te vullen wat je voelt met dit geluid.
We lieten ons gewillig meevoeren. Dhavali Giri maakte van hun elektronische muziek ‘kunst’. Wat een muzikale ontdekkingen, door het improviserende karakter in deze performance. Dit was een  bijzondere gewaarwording.

Barn Sour (****) - De Canadese performer  Barn Sour tekende voor een van de meest vreemde, donkere acts op KRAAK. De man , met een jutten kap op z’n hoofd, deed denken aan een beul uit de middeleeuwen. Zijn rauwe stem, het gemopper dat we hoorden en de dreigende klanken gaven een angstgevoel van geritsel door het struikgewas, en dreigende  stappen in het donker die steeds dichterbij komen. Een soort muzikaal horror verhaal.

Paul Arámbula (****) - KRAAK 2022 was een festival van uiteenlopende contrasten. Zanger/muzikant Paul Arámbula was duidelijk tegenstellend met Barn Sour, alsof je van een soort Hel terug in de Hemel kwam. Een muzikale wereld van innerlijke demonen die je zonder angst (terug) in de ogen kunt kijken. Een bedwelmende sound. De aanstekelijke pop tunes zijn van de betere synthpop. Zijn zachte en kristalheldere stem biedt gemoedelijkheid, rust in een rusteloos hart.
Een verademing na al die donkere, grauwe, oorverdovende performances, en toch klonk het niet echt lieflijk. Maar soit ook hier een emotionele totaalbeleving.

Donna Candy (*****) - Hier kregen we opnieuw een felle klankenstroom, een allesvernietigende tsunami aan lawaai en andere onwereldse geluiden. Het onwaarschijnlijke trio, Sale Garce, Js Donny en Nadi Füdli, bekend als Donna Candy brengt het punkgenre terug tot leven, en steekt het in een experimenteel kleedje. Het publiek staat in een kring, rondom de muzikanten die eveneens in een cirkel staan te soleren. Naast de jankende gitaren en de knallende drumpartijen, schreeuwt de zangeres onophoudelijk haar stem schor. Donna Candy levert een chaotische brij aan in de instrumentatie en in de vocals. Wat een vuurkracht!

Petronn Sphene (***1/2) - ‘Drummachinechaos, xenomorph gekrijs en scherven van ruisende synthgolven die van alle kanten komen" lezen we in de bio van Petronn Sphene. Inderdaad, met een oorverdovende knal zet ze haar set in … dansend, brullend en molenwiekend …, alsof ze waanzinnig gek wordt … Petronn Sphene gaat nogal tekeer op het podium. De monotoon klinkende noise van haar instrumenten voelt aan als een stel denderende bulldozers. Wat een oorverdovende, krankzinnige sound! Grensverleggend. Een waauw-pfff gevoel.

Beat Detectives (*****) - De set van Beat Detectives voelde aan als een dansbaar rustpunt om KRAAK overtuigend mooi af te sluiten. Niet dat het er bij dit trio zachtaardig aan toeging, maar net als bij de performance van Nucke Watch (waar dit trio dus ook deel van uitmaakt), was er oog voor oorverdovend geruis in een psychedelisch kader. Beat Detectives gaat in uitersten, zalvend, warm en snerpend, hard. Het duo creëert een bijzonder kleurrijke wereld. Sterk om de KRAAK-avond af te sluiten.

Organisatie: KRAAK + Het Bos

Idealus Maximus - Een filmisch variërende 'road trip’

We citeren eerst even van de bandcamp pagina van de band: ‘Idealus Maximus is een instrumentaal riff rock trio uit de omgeving van Gent, België. Opgericht in 2004 door Fanio (drums), Erik (gitaar) en Pablo (bas). Ze brachten een eerste EP uit in 2009 en speelden talloze shows. In 2014 brachten ze zelf hun gelijknamige full album uit dat goed werd ontvangen. Veel geweldige shows volgden waaronder Yellowstock en Roadkill, en ze deelden podia met hun grootste inspiratiebronnen zoals Karma To Burn en The Atomic Bitchwax. Na een hiatus van 6 jaar maximus, zijn ze nu terug en gewapend met een nieuw album gevuld met riffs! Voorverkoop via www.polderrecords.be   vanaf midden februari 22. Release begin maart 22. Vinyl zal rond mei verscheept worden. https://idealusmaximus.bandcamp.com/

De band kwam de nieuwe plaat voorstellen in een goed gevulde N9, Eeklo.
Op de nieuwe 'Loofbos' intrigeert de instrumentale geluidsmuur die ze optrekken en die de fantasie prikkelt. Een filmisch variërende 'road trip’, een avontuurlijke totaalbeleving dus!

Eerst kwam Gnome (****) getooid in kabouter mutsen, om de aanwezigen een uppercut van jewelste toe te dienen. Gnome trekt een ondoordringbare geluidsmuur op, met enkele venijnige weerhaakjes. Ze hadden alvast succes met hun debuut 'Father of Time' uit 2018, waarop ze riffs stapelen als legostenen, en ze veroverden Europa evenzeer met scheen-schoppende livesets.
Het powertrio uit Antwerpen legt de lat nu hoger met het majestueuze tweede 'King', dat in mei uitgebracht wordt. De band heeft een instrumentale als vocale vuurkracht.  Het trio verstaat de kunst om verschroeiend uit te halen, donkere en rauw, met een dosis humor.  Ze verlaten de comfortzone van stoner/sludge. Eigenlijk wel een vrij toegankelijke sound dus. Een band om in het oog te houden.

Ondanks het feit dat Idealus Maximus (****) de interactie naar het publiek enorm beperkte, wisten ze muzikaal sterk te overtuigen. Een ondoordringbare instrumentale muur trokken ze op. De band heeft geen vocale versterking nodig, hun instrumenten schreeuwden voldoende woede, frustratie, pijn uit. Er was ook een zekere zachtmoedigheid, gemoedelijkheid en rust  te horen, om dan even verderop te worden overspoeld in angst door tsunami's, wervelstormen en orkaanuitbarstingen. Tot slot werd je compleet omvergeblazen als de registers werden open getrokken. Een set van intensiteit, oor streling en uppercuts.
Muzikaal een variërende, avontuurlijk landelijke trip, een uurtje puur intens genieten. Na de regulaire set volgde nog een bis om de totaalbeleving compleet te maken . Sjiek.
Het zou mooi zijn, indien de muziek kon omkaderd worden door beelden op de achtergrond, wat het filmische aspect ten goede zou komen.
De beelden van deze 'road trip' prikkelden onze fantasie tot we na een klein uurtje totaal verweesd achterbleven. Overtuigende liveset.

Organisatie: N9, Eeklo

Aeveris -try-out- Uitzonderlijke virtuositeit, een speelsheid van jonge wolven

AEVERIS is een gloednieuwe metal band bestaande uit leden van Fields Of Troy, Thorium, Lethal Injury, Always Fallen en Horizons. Met hun eerste single “Shapeless” lieten ze al horen dat ze uit het goede hout gesneden zijn. De recensie kun je hier nog eens nalezen  .
Door enkele try-out shows komen ze zichzelf live aan het publiek voorstellen. Wij waren erbij in de Asgaard, Gentbrugge en zien een bende virtuozen, die ervoor gaan.

Het zaaltje was goed vol gelopen. Een band vol potentieel. De gitaristen Jeffrey Behiels en Dennis Wyffels spelen naar goede gewoonte vlijmscherpe riffs, aangevuld door het intense basspel van Pieter Nyckees en de mokerslagen van drummer Louis van der Linden. De emotioneel beladen, gevarieerde vocals van Louis Soenens zijn een meerwaarde.
De virtuositeit en het spel-speelplezier siert. Jonge wolven die er tegenaan gaan. Er ontstond een kleine moshpit en de hoofden gingen gewillig op en neer. Louis sprak zijn publiek voortdurend aan. Zijn vocals intrigeren.
De muzikanten zijn beweeglijk en staan met grimassen in volle overgave te spelen. De songs zitten in een dreigend, donker sfeertje en de registers worden open getrokken.
Het was een korte set, zoveel songs zijn er nog niet uit, maar in die korte tijd liet Aeveris een overtuigende, positieve indruk na. Ze zijn niet vies de comfortzone te verlaten en durven de grenzen in het genre te verleggen .
Ze bereiken hiermee een breder publiek in/rond het genre. We houden hen in het oog!

Volg hun FB pagina https://www.facebook.com/Aeveris/  
Pics homepag @Tom Van Meerssche

Organisatie: Asgaard, Gentbrugge ism Aeveris

Amy Macdonald - Deugddoend in melancholie, weemoed en extravertie

Het mag weer, in een bomvolle Ancienne Belgique genieten van fijne concerten. Zonder mondmaskers en amper afstand houden. Het optreden van Amy Macdonald, mag nu twee jaar na de release van haar laatste album ‘The Human Demands’ eindelijk live worden voorgesteld. Het was dan ook compleet uitverkocht. Niet alleen Amy zelf, ook de fans slaakten een diepe zucht van opluchting en genoten intens van de fijne melodieuze sound.

Emmy D’Arc (*****), support act, is van het goede hout gesneden. De zelfverzekerde jonge dame stond helemaal op haar eentje op het podium. Enkel stem en gitaar! Eerst wat afwachtend , nerveus, maar eenmaal bezig, bezorgde ze ons met haar prachtige vocals en de wisselende songs de ene na de andere adrenalinestoot. Ook de meer uptempo songs met een country inslag waren meer dan de moeite Ze heeft een sterk charisma , biedt entertainment en spreekt de dansspieren aan. Emmy D’Arc is een talent en kan een grootse artieste worden. Klasse hier vanavond.
Lees ook maar ons interview en concertverslagen hier .
Setlist: One of the weak // Go! // Good old days // Road//White Flag // On Fire // Troy (Sinead O’Connor cover)

Ook Amy Macdonald (*****) was toen een beloftevolle artieste die zich bewees. Intussen al vijftien jaar ervaring en omringd door een complete band. Een adembenemende mooie lichtshow op de schermen siert. Amy brengt een deugddoende sound in melancholie, weemoed en extravertie, gevoeligheid met groove. Ze grasduint in haar oeuvre , en plaatst ook de spotlight op de laatste plaat . Vaak gaan de handen in de lucht, maar de meest intense momenten waren deze waarbij de gsmlichtjes werden omhoog gestoken, wat een golf van solidariteit betekende.
Amy Macdonald spreekt haar publiek telkens aan, soms met lange, niet saaie monologen; het speelse karakter van weleer blijft aanwezig. De ultieme hit “This is the life” wordt uit volle borst door alle fans mee gebruld; het sloot de reguliere, afwisselende set af.
In de bis worden de registers nog even opengetrokken. De AB wordt nog éénmaal ondergedompeld, deugddoend in melancholie, weemoed en extravertie.

Setlist: We Could Be So Much More //The Hudson //Mr. Rock and Roll  //Dream On //Automatic//The Human Demands //Don't Tell Me That It's Over //Bridges //Slow It Down//4th of July //Feed My Fire //Run //Poison Prince //Statues //This Is The Life 
Encore://Never Too Late //Down By The Water //Let's Start A Band

Neem gerust een kijkje naar de pics
Amy MacDonald 6/3/2022 (musiczine.net)

Organisatie: Live Nation

The Sound of The Belgian Underground 2022 - Een geslaagde ontdekkingsreis - Mainstream comes to you, but you have to go to the underground!
The Sound of the Belgian Underground 2022
Ancienne Belgique (AB Box)
Brussel
2022-02-27
Erik Vandamme

We citeren even: ''Al tien jaar brengt Subbacultcha artiesten in contact met een nieuw publiek via het lidmaatschap, een agenda van gratis events, online interviews en een 2-maandelijks magazine. 'The Sound of the Belgian Underground' is een van Subbacultcha's vele benaderingen om nieuwe artiesten te ondersteunen en leden te laten proeven van de Belgische undergroundmuziekscene."
'The Sound of The Belgian Underground' is ondertussen aan zijn vijfde editie toe. Het werd  een goedgevuld programma, waar de muziekliefhebber een brede kijk op de scene krijgt. De AB Box werd bovendien ten volle benut, d.w.z. het podium vooraan, maar er waren ook optredens achteraan op een verhoog net voor de PA of gewoon op het balkon.
De zaal was goed vol gelopen. Naar goede gewoonte, bleek ook deze editie van 2022 een ware ontdekkingsreis binnen het underground gebeuren. Mainstream comes to you, but you have to go to the underground!

Ons verslag
Frankie Traandruppel (***)  is het soloproject van Lee Swinnen (Tubelight, Double Veterans, Ero Guro). Samen met zijn kompanen Mathias Roggeman (Mitraille), Bart Weyens (Statue) en Timo Fannoy (Frankie), brengt het collectief aanstekelijke garagerock gekruid met punk en folk invloeden. Ergens deed het ons zelfs wat denken aan de Britpop van circa twintig jaar geleden. Heel subtiel, kwam een band The Libertines  ons voor de geest. Met catchy riffs en aanstekelijke refreinen, kon Frankie Traandruppel ons ergens wel overtuigen. Want door de onstuimigheid waarmee de heren zowel in de instrumentatie als in de vocals tekeer gaan, bezorgde de band ons een eerste lichte adrenalinestoot. Helaas, doordat alles iets te nadrukkelijk gezapig klonk, bleven we ondanks de energie, lichtjes op onze honger zitten. Ze hebben wel het potentieel om binnen die garagerock zich te onderscheiden.

Horrorrap krijgen we van de Antwerpse formatie Kleine Crack (****). De act zagen we op een klein podium vlakbij de PA. We kregen een vervaarlijk uitziend gezelschap, waaronder een collectief VHS-crew genaamd. Het gezelschap stond met bivakmutsen en dergelijke meer op het podium.
Kleine Crack brengt geen rap voor tere zieltjes. De benaming' Horrorrap' is hier overduidelijk. In een dreigende ondertoon, werden rap/hiphop songs door de strot geramd. Iedereen ging gewillig mee in de trip. Hier zagen we een donkere, vuige, rauwe act.

Deze editie bestaat uit verschillende contrasten. Na de hiphopwaanzin klonk het duo Salome (***1/2) lieflijk, maar ook niet te zeemzoetig. De zangeres was eerder bedeesd. We vergeven de stuntelige manier in de overgangen naar de songs. Het podium was ietwat te groot voor de zangeres en de gitarist die met hun aanstekelijke refreintjes en lekkere drum&bass beats ons innam. Podium ervaringen moeten ze opdoen. Maar het tweetal heeft groeimogelijkheden.

Het meest overweldigende optreden kwam van Dushime (*****). Door een soulvolle stem en hoge noten van koorzangen, zorgde Dushime voor een spirituele totaalbeleving in een donker, mystiek kader; even konden we deze harde wereld vergeten. Onaards mooie vocalen dus incluis de mysterieuze beats tekenen voor een confrontatie met je meest innerlijke zelfzijn. De beelden op het scherm hebben een hypnotiserende inwerking. Mooi hoe klank en beeld elkaar vinden. Een echt ‘zen’ gevoel!

Tijd voor een wervelend feestje met WLTR (****). De dj, bekend van de collectieven Nooit Meer Naar Huis en Burenhinder, bracht haar set vanop het balkon en zorgde door de keiharde beats ervoor dat de AB werd omgetoverd tot een soort danspaleis. De harde, oppeppende beats botsten alle kanten uit. De DJ had het publiek mee en dreef het tempo op! Leuk feestje.

Op het kleine podium achteraan bracht Azertyklavierwerke (****) ook een feestje , evenwel in een eigenzinnige versie van humor en absurditeit. De man leest zijn teksten van een smartphone af, onderdeel van een theatrale show. Het voelde vreemd aan, Azertyklavierwerke was als het ware de verstrooide professor deze avond die per ongeluk op een podium sukkelde en met aanstekelijke, bedwelmende en vaak absurd klinkende beats de luisteraar murw slaat. Met een knipoog naar de (experimentele) aanpak van Frank Zappa.
Onder het motto ‘Kunst met een grote K’ wist Azertyklavierwerke deze performance uit te voeren . Er kwam hier zelfs geen gitaar aan te pas, het waren de elektronische beats en de aanstekelijke vocals die het ‘em deden. Het experimenteren met klankentapijtjes en de absurde teksten overtuigden.

Het Brusselse trio PEGA (*****) speelt iets tussen post-punk en mathrock. De band heeft drie dames die spelplezier beleven . Ze beheersen goed hun instrumenten , de aanstekelijke riffs en drums deden ons headbangen . Eenvoudig , goed en stevig klonk het. PEGA geeft muzikale kleur in deze grauwe wereld. Het is een band die binnen de post-punk flirt tussen lichtvoetigheid, stevig rocken (aanstekelijk en energiek) en experiment. Op die manier waren we snel overtuigd.

Helenah (**) deed hier een slechte poging om de 'humor en absurditeit  tot kunst te verheffen'. Ze probeerden misschien Azertyklavierwerke te evenaren, maar slaagden er duidelijk niet in. Hier kon je niet echt genieten. Ook al houden we van klankexperimentjes, de beats gingen nu nergens naartoe. Een gemiste kan …

We citeren even ''Merlin Wubslin is het muzikale project van Christian Garcia-Gaucher, Valérie Niederoest en Jérémie Conne. Het Belgisch-Zwitserse trio combineert stemharmonieën met gitaardialogen, herhaling en onstuimige ritmes, wat live een trance uitlokt''. Merlin Wubslin (*****) speelde een soort psychedelische trip. De gitaar is binnen dit concept het belangrijkste instrument. Deze band kleurt buiten de lijntjes , durft de comfortzone te verlaten, en gaat lekker improviseren en experimenteren. Een zachtmoedige, warme stem werkt in die chaotische aanpak helend. Een genotvol innerlijke gedachtes, ver weg van de realiteit, met een ‘zen’ gevoel.

Rachel Sassi, zangeres, en Victor De Roo, producer (bekend van De Nooit Moede), vormen samen een Franstalig synthwave -duo, Victor De Roo + Rachel Sassi (*****). Ze voelen elkaar muzikaal sterk aan. De koude beats van Victor staan in sterk contrast met de warme, heldere vocals van Rachel. Er lijkt zelfs een elektronisch gevecht te ontstaan tussen licht en duisternis, hardheid en zachtmoedigheid. De contrasten reiken elkaar de hand, de twee tegenpolen vullen elkaar perfect aan. Een mooie versmelting.
Het betoverend klankentapijt van Victor en de zalvende stem van Rachel waren de perfecte afsluiter van een boeiende editie, The Sound of The Belgian Underground. Opnieuw geslaagd dus!

Organisatie: Subbacultcha ism Ancienne Belgique, Brussel

Killthelogo - Een verschroeiende energiebom!

De crossover/hardcore/nu-metalband .Calibre maakte in 2002 grote sier in België met singles die vlot opgepikt werden door StuBru en de toenmalige clipzender TMF. Er volgden concerten op alle grote Belgische festivals en een beetje in het buitenland.  Er kwam één album, 'Kill The Logo', en daarna doofde de kaars van .Calibre traag uit, tot de band werd opgeheven.
Een deel van de fans bleef vragen naar een reünie. Die kwam er , onder de naam Killthelogo. Met "Riot As One" liet de band al een eerste single op ons los. Ondertussen is er ook een debuut album uit 'Reset' - de recensie kun je hier eens nalezen. Hun gig werd eerst uitgesteld door de coronapandemie, nu kon 'Reset' eindelijk aan een publiek voorgesteld worden in een uitverkochte AB Club!

De opdracht van een voorprogramma is simpel, de lont aan het vuur steken om de boel te doen ontploffen. En dat was wat Through The Void (***1/2) met brio deed. We pikten de laatste vier nummers op en hoorden een energieke uitbarsting in de vocals als in de instrumentatie; een razende wervelstorm doorheen de AB Club, niet vies van een moshpit en een verdwaalde crowdsurfer. Puur muzikaal niks nieuws, maar een aanpak die altijd een feestje biedt! De gensters vlogen er vanaf seconde één tot de laatste ronde in een verschroeiend, oorverdovend tempo gewoon af. Missie geslaagd!

Werden alle registers open getrokken bij de openingsact, dan leek Lalma (****) eigenlijk een soort 'rustmoment' in te luiden. Toen we de band rond John Roan,  al meer dan 20 jaar de ene helft van Arsenal, op de Lokerse Feesten en Alcatraz aan het werk zagen, waren we vooral onder de indruk van de vele donkere emoties die de band over onze hoofden heen liet waaien. Een beetje de vreemde eend in de bijt vanavond met hun hardcore/crossover sound. Niet iedereen viel ervoor, maar persoonlijk genoten we toch van dat lekker doomachtig, dreigend sfeertje. Lalma is een band van doorwinterde muzikanten die flirten tussen ijzig koude ingetogenheid en snoeihard de trommelvliezen te doen barsten.

Killthelogo slaagt erin hun vertrouwde, nostalgische formule van weleer te combineren met een verfrissende, vernieuwende aanpak , die hen uit hun comfortzone brengt.  Een nieuw hoofdstuk dus. Killthelogo (*****) overtuigt op die manier. Het publiek moest wat warmdraaien, na al die concert-loze maanden om compleet uit de bol te gaan. Killthelogo ging gretig te werk en de charismatische frontman spreekt zijn publiek voortdurend aan. Band en publiek zijn met elkaar verbonden!
''Song na song deelt Killthelogo verschroeiende mokerslagen uit en drukt nog steeds zijn stempel op het genre.  Deze songs schreeuwen om op het podium gebracht te worden”, schreven we over het album 'Reset'. In de AB Club zetten ze dit probleemloos knallend in de verf.
Een verschroeiende energiebom live dus , met enkele ingetogen momenten! Een link naar Rage Against The Machine is niet vreemd. Killthelogo bewijst dat ze vooral over een eigen smoel beschikken en 100% klaar zijn voor een nieuw hoofdstuk, verbonden aan het '.Calibre' verhaal. Klaar voor het grote werk dus!

Pics homepag @John Van Der Mergel

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel

Pyrefest presents 2022 - Een avond donkere metalen!
Pyrefest 2022
Asgaard
Gentbrugge
2022-02-26
Erik Vandamme

Het kan weer, metal concerten met een staande publiek die compleet uit de bol gaan. GRIMM Gent stelde in samenwerking met de organisatie van Pyrefest een editie van Pyrefest (presents) voor in Asgaard, Gentbrugge. Meteen was dit een try-out show van Patroness, die op 4 juni hun nieuwe plaat 'Fatum' uit brengen.
Een programma donkere metalen. De gezellige Asgaard was heel goed gevuld op deze avond, de organisatie mocht zelfs het bordje 'sold out' ophangen en vooral, er heerste van de eerste tot de laatste band een gezellige sfeer. Ook opvallend, er kwam vooral een jong publiek opdagen, wat bij metal concerten niet altijd een evidentie is.

Ons verslag
Cobracide (****) - Dat het een opvallend jong publiek was, had deels te maken met de band Cobracide die pas in 2021 hun eerste single op de markt brachten, “Trails of Destruction”, een combinatie van thrash/death metal . In Asgaard traden ze voor het eerst sinds hun oprichting op, een unicum. Het jeugdig enthousiasme combineren ze met technisch vernuft. Cobracide speelt in een verschroeiend tempo; er ontstonden moshpits en een wall of dead. Iedereen werd meegezogen in deze energieke set, het jonger publiek vooraan, het ouder publiek lekker aan de toog headbangend.
Een overtuigende gloednieuwe parel binnen het thrash/death metal genre, die ondanks enkele groeipijnen, over veel potentieel beschikken.

Patroness (*****) - Patroness speelde duidelijk een thuismatch. In het begin van de set werd er een bloemenkrans op het podium gelegd en versierd met kaarslicht. We vroegen ons af wat de bedoeling was … Het antwoord lees je binnenkort in een interview …
In elk geval hebben we hier een grauwe, duistere, donkere sound met een dosis humor en speelsheid in het metal genre. Een charismatische frontman heeft een glasheldere indringende stem, zoekt zijn publiek op, entertaint en port ze aan . Hun muziek klinkt verschroeiend, luid, dreigend als melodieus, lichtvoetig, een strijd tussen licht en donker.
"Patroness zorgt, mits je je fantasie de vrije loop laat, bovendien voor het ontstaan van apocalyptische taferelen in je onderbewustzijn. En dat is toch het soort black/doom/sludge waarvoor we zeer graag uit ons kot komen", schreven we nog twee jaar terug over de EP 'Pyre'.  Er staat nu een volwassen band te spelen, die de grenzen verder verlegt en buiten zijn comfortzone durft te treden. Hun speelse aanpak siert. Live sterk overtuigend! We kijken uit naar het nieuwe album.

Kludde (****) - Wat me bij blackmetal het meest aanspreekt, is de occulte inkleding waarbij verhalen over legendes en sagen uit vervlogen tijden worden verteld zodanig dat je je waant in die mythische omgeving waar die verhalen zijn ontsproten. We houden van het soort verhalen over het land of stad van waaruit de band zelf komt. Daarmee gooide Kludde, ontstaan in de Aalsterse Valleien, in 2008 met het debuut 'In Den Vergetelheid' al heel hoge ogen. Alles wordt in de eigen vervlaamste taal gebracht; Kludde lijkt wel een uniek project. Helaas hield de band er in 2009 mee op, maar in 2014 herrees deze blackmetalband. 'In de Kwelm' (2019) was het nieuwe resultaat. Kludde was klaar in zijn folklore/blackmetal. De recensie kun je hier nog eens nalezen.
De band liet ons trouwens  voor hun optreden weten bezig te zijn met een nieuwe plaat.  En net als vroeger wisten ze dit nu ook op Pyrefest te onderstrepen. Een optreden van Kludde vergelijken we altijd een beetje met het lezen van een zeer spannend boek. Als vanaf de eerste bladzijde ben je mee in het verhaal, muzikaal kom je hier in een mysterieuze, occulte wereld terecht van demonische wezens. Hun folklore/black metal in een doomachtig kader prikkelt , hypnotiseert en bedwelmt je. Het publiek genoot en gleed weg in hun mystieke wereld.

Mordkaul (*****) - Een avond donkere metalen!' … Afsluiter Mordkaul brengt een stevig potje Zweedse dead metal. Mordkaul bestaat uit vocalist Tommy Goffin (Hell City), de gitaristen Tim Bekaert (Diablo Blvd.) en Vincent Noben (Hell City), bassist Jan Rammeloo (Bliksem, Diablo Blcd, Furia) en drummer Tony Van den Eynde (Leng Tch'e).  Eén voor één topmuzikanten. In speelsheid overtreffen ze zichzelf, als het ware jonge wolven die iedereen omver blazen. Mordkaul deed het dus met brio.
De set startte eerder moeizaam, maar eens de registers werden open getrokken, ontstond door de bijzonder furieuze aanpak van de band en hun beweeglijke vocalist, een geluidsmuur van mokerslagen tot je compleet murw geslagen bent. Een knaller met een leuke moshpit en crowdsurfers.
Mordkaul was een welgekomen toevoeging binnen de Belgische deathmetal. 'Dress Code: Blood' klinkt sterk en ook live wordt dit bevestigd . Tot complete waanzin dreven ze hun publiek. Zoals dat hoort binnen dit genre.

Organisatie: GRIMM Gent + Pyrefest  

Dirk Serries - De toevoeging van sax maakt het zo verfrissend, dat ik er enorm trots op ben. Nu is eindelijk deel twee van mijn Ambient carrière aangebroken

Dirk Serries (Antwerpen) is een Belgische componist en musicus. Zijn muziek verscheen tot ongeveer 2007 onder zijn artiestennaam vidnaObmana, daarna onder Fear Falls Burning. Serries componeert muziek op het raakvlak tussen ambient en minimal music. Dirk Serries is door de jaren heen uitgegroeid tot een van de meest veelzijdige muzikanten die ik  ooit heb ontmoet. De ontelbare projecten, zijn eigen label en het nieuwste project ‘Island on the Moon’ met Saxofonist ‘Trösta - de recensie van deze samenwerking kun je hier eens nalezen - waren voer genoeg om de man eens uit te nodigen voor een interview, een gesprek van circa 1u25 met een rits interessante anekdotes uit het verleden en het heden, en een blik naar de toekomst
https://dirkserries.bandcamp.com/

Mijn laatste Interview met jou was in 2016 op Dunk!festival, je trad toen op met o.a. YODOK III; het was een dubbel interview met Ronald Mariën. Er is ondertussen veel gebeurd, kun je kort eens wat meer vertellen om ons te ‘updaten’? ?
Om dit allemaal in het kort te vertellen is heel moeilijk uiteraard. Er is veel gebeurd, voor ons allemaal eigenlijk. O.a. met die pandemie en zo, maar muzikaal ben ik blijven evolueren en gelukkig maar. Ambient is en blijft natuurlijk voor altijd in mijn DNA. Je probeert gaandeweg andere genres aan jezelf te verbinden, waardoor je eigen muziek , of waar je mee bezig bent, een andere dimensie of structuur krijgt. Dat doe je meestal aan de hand van samenwerkingen. Solo dreig je steeds terug grijpen naar dezelfde manier van werken. Samenwerkingen zijn er om net die grenzen te verleggen, om uit je comfortzone te stappen. YODOK III is daar een heel mooi voorbeeld van. En tegelijkertijd was het ontstaan vanYODOK III ook een heel essentieel keerpunt in mijn zijn als muzikant.  Met Tomas Järmyr en Kristoffer Lo, twee uitzonderlijke muzikanten uit de Scandinavische jazz scene, heb ik geleerd heb om te improviseren, om af te stappen van mijzelf als controlefreak. Een wereld van improvisatie ging voor me open en bracht mij in een stroomversnelling van samenwerkingen, projecten en concerten in de vrije improvisatie en free jazz scene. En zo ben ik ook gestart met een eigen label - https://newwaveofjazz.com/ - een DIY platform voor mijn fascinatie voor deze muziekstrekking. Je moet weten, ik ben opgegroeid met (post)punk en new wave , zoals velen uw en mijn generatie, en het is, vind ik, juist dat die periode mij enorm doet denken aan de vrije improvisatie.  De attitude en het anarchisme maar met heel veel respect voor elkaar, een verbondenheid onder muzikanten die je haast niet terugvindt in andere genres waarin ik heb vertoefd. Een filosofie waarin je samen, en niet tegen elkaar, bouwt en creëert. En eveneens het intens samenspelen met saxofonisten, drummers, pianisten, trompettisten deed dit mij groeien en evolueren als muzikanten.. Langzaam stapte ik af van de elektrische gitaar in combinatie met veel effecten en werd ik bewuster van wat je doet op het instrument. Daar waar vroeger ik de gitaar hanteerde om de klank te maken, gebruik ik ze nu veel meer akoestisch en leer ik constant mijn eigen manier te her evolueren. Dus dat is in het kort wat er tussen dat interview van toen en nu is veranderd, het ontdekken van die vrije improvisatie.

Op dat vlak heb ik zelf ook een evolutie doorgemaakt, die vrije improvisatie was ook voor mij een ontdekking waardoor ik voortdurend ‘jazz’ concerten bezocht. Ik herinner me trouwens dat concert van YODOK III waarop de geluidsinstallatie het begaf en die muzikanten gewoon hun instrument oppikken en gewoon verder deden, als je dat tegen komt in een doorsnee rock concert is het optreden gedaan
Net dat is het mooie en uitzonderlijke ervan maar dit kan je enkel met de juiste muzikanten en gelijkgezinde zielen rondom je. Veel mensen denken dat vrije improvisatie niet meer is dan een jamsessie. Vrije improvisatie echter is het samenkomen van zielsverwanten door de juiste muzikanten uit te nodigen en samen te creëren. En dat is een heel andere uitvalbasis. Je weet dat je elkaar muzikaal steunt. Om een voorbeeld te geven, we doen binnenkort een  concert in jazzclub De Singer, Rijkevorsel met mijn eigen IMPETUS GROUP, voor deze gelegenheid een zevenkoppige groep van heel zorgvuldige uitgekozen muzikanten. Niet alleen is de keuze van de instrumenten heel bewust gemaakt maar ook wie juist deze bespeelt.  In vrije improvisatie speel je zonder partituur, zonder enige concrete afspraken en dus dien je wel kunnen steunen op alle muzikanten doorheen zo’n concert.  Als bv. één van de muzikanten even niet speelt, weet je dat de andere muzikanten die pauze invullen en hierop anticiperen, het is een blinde muzikale vertrouwensband. En hierdoor wordt net die speelvreugde belangrijker dan de puur technische omkadering.

Doorheen de jaren heb je trouwens ontelbare projecten gedaan, kun je het zelf nog volgen? Ik moeilijk (haha) maar elk project is weer een pareltje. Als Dirk Serries iets aanraakt, is het steeds van goudwaarde. Maar zoals je zegt, je laat je steeds omringen door de juiste mensen , dat is ook een belangrijke factor uiteraard
Ik speel gewoon heel graag samen met andere muzikanten.  Het is totaal een andere ervaring als solo spelen en zal dit blijven doen, solo is eigenlijk heel intens en strikt.  Zelfs als je solo improviseert, kun je enkel op jezelf vertrouwen en mis je de feedback van anderen. Als je samenwerkt, verleg je zo ook je eigen grenzen als het ware door de input van de andere muzikanten. Hierdoor zijn die projecten zo verschillend, uniek en talrijker, en maak ik slecht deel uit van het groter geheel. Maar begrijpelijk dat voor de buitenstaander dit misschien allemaal iets moeilijker is om te volgen. Vroeger, met vidnaObmana was ik ook best heel productief.  Alleen gebeurt nu alles veel spontaner, minder strak geregisseerd en ontstaan de meeste releases eigenlijk heel organisch.  Geslaagde concerten die zijn opgenomen, studio sessies met verschillende bezettingen, ook al komen geregeld dezelfde muzikanten terug zoals bv. de Engelse saxofonist COLIN WEBSSTER, met wie ik heel veel dingen doe.  Maar telkens zijn het andere muzikale resultaten. Allemaal door elkaar, dat maakt het voor mij zo interessant en overzichtelijk  maar ik kan me inbeelden dat dit voor een buitenstander eerder niet zo is (haha)

De laatste keer dat ik je live heb gezien was 28 mei vorig jaar, ook al was dat via streaming, het was een van die weinige streamings waar ik echt voelde dat ik er aanwezig was in die kerk. Hoe doe je dat en hoe heb je dat zelf beleefd eigenlijk, zo zonder publiek optreden?
Ik denk daar misschien wat teveel over na maar eigenlijk kun je heel eenvoudig een streaming doen. Tijdens de eerste lockdown had ik het gevoel dat ‘fans’ en ikzelf dit nodig had en heb ik de streaming heel basic gehouden, gewoon in mijn kamer zonder franjes.  Daarna had ik toch iets van, ik wil iets doen in de zin van wat ik deed met vidnaObmana, ten tijde dat ik redelijk veel optrad in kapelletjes en kerken. Een kerk is gewoon een heel interessante ruimte, geeft je haast een gemoedsrust. De akoestiek is perfect voor sfeermuziek en vermist ik heel graag iets wou doen in de kerk in eigen dorp, was de beslissing snel gemaakt om daar de tweede streaming te doen. Het uitgangspunt was om de kijker te betrekken bij het creatief proces integenstelling tot alles wederom te verhullen in duisternis.  Samen met mijn eeuwige geluidstechnicus Ronald Marïen hebben we dan het project opgevat om dit op klaarlichte dag te doen en gebruik te maken van verschillende camera’s die elke beweging van mij haast in close-up en gedetailleerd filmde. Daarbovenop hoor je echt de kerk in al zijn akoestiek en dat maakt juist van deze stream een eerlijk en heel waarheidsgetrouw document, alsof je er echt bij was. Roland heeft dit allemaal perfect in beeld gebracht en echt bergen werk verzet om dit allemaal zo mooi af te werken.

Ik heb in die periode pakweg 73 streamings gedaan, maar dit was een van de weinige waar ik dat intens gevoel had er echt bij te zijn
Het was ook allemaal heel nieuw, iedereen was verplicht van thuis te blijven. Om mensen toch te kunnen benaderen kon je dit inderdaad doen aan de hand van streaming. Voor velen, incluis mijzelf, stond dit nog in zijn kinderschoenen.  Niet iedereen heeft de dure camera’s of de mogelijkheden om dat professioneel aan te pakken. In die stijl was het minimaal concept perfect, en konden we met ons 2 eigenlijk een heel effectief mooi resultaat realiseren.

Het zal nooit een echte concertbeleving vervangen … Maar er was op dat moment niet veel andere mogelijkheden, maar wat me ook opviel is dat de drempel om nieuwe muziek te ontdekken kleiner was. Zo heb ik dankzij streamings Balkan muziek intenser leren kennen, door het festival Balkan Trafik, iets wat ik misschien nooit had gedaan voordien, maar door die streaming is op dat vlak een andere wereld open gegaan. Denk je ook dat je een ander publiek hebt kunnen aanspreken dan je doorgaans bereikt door het aanbieden van die streaming?
Ik ben er zelfs 100% zeker van dat ik door deze streamings ook nieuwe mensen heb aangesproken. Zeker en vast. Er was geen alternatief en volledig akkoord het is niet hetzelfde dan een live concert maar ik had echt het gevoel dat mensen dit werkelijk omarmden vanwege de verschrikkelijke situatie, waarin we allen waren beland, en het gebrek aan alternatieven.

Hoe heb je trouwens die gehele COVID tijden beleefd? Deed het op je grenzen botsen waardoor je de neiging voelde de handdoek in de ring te gooien? Of ben je er als componist en muzikant sterker uit gekomen, doordat je er inspiratie in vond bijvoorbeeld?
Een beetje beide, en dan ben ik nog één van de gelukkigen die niet moet leven van zijn muziek. Dat is, toen ik ooit met muziek begon, trouwens een bewuste keuze geweest om geen beroepsmuzikant te worden. Uiteraard zorgt die keuze ook voor frustraties, maar langs de andere kant biedt het zekerheden en vooral artistieke vrijheid. Tijdens corona gaf dit mij specifiek geen stress en kon ik blijven vertrouwen op een inkomen. Creatief was een ander verhaal want voor mij is muziek een passie, een obsessie als het ware, die drang om muziek te maken en samen te werken met muzikanten is eigenlijk non stop aanwezig en de gehele pandemie met zijn lockdowns en besmettingsgraad en gevaar maakte dit heel moeilijk. Op die grens botste ik wel maar dan ook hier weer probeer je te roeien met de middelen die je hebt en aangereikt worden.  Zo kon ik, dankzij de technische en software mogelijkheden en het internet, wel met wat muzikanten samen real-time improviseren en hiervan werd zelfs een album uitgebracht op eigen label, alsook kon ik met mijn partner Martina Verhoeven (piano) meer samenspelen.  Met haar heb ik een aantal opnamen (audio en video) gedaan in het auditorium van de muziekacademie te Baarle-Hertog.  Ook met eigen label ben ik, desondanks de donkere periode, albums blijven releasen.  Dit van stilzitten was geen sprake.  De hele pandemie bracht, en voor velen denk ik, een andere kijk op het leven.  Het gaf mij de kans om alles eens te herbekijken en hoe ik mijzelf verder wens te profileren als muzikant en label. De continue drang bv. om live te spelen is er een beetje uit gegaan. In die zin dat ik vroeger altijd op zoek naar waar ik eventueel kon spelen. Ik heb geen boekingsagent en doe dus alles zelf. En daar ben ik vanaf gestapt, ik heb meer rust gevonden op dat vlak. Als een venue of programmator mij wenst, zal zij of hij mij wel weten te vinden.  Het is wat het is. Ook gaf de hele covid19 situatie mij de kans om iets meer te oefenen op de akoestische gitaar.  Niet dat ik plots heel harmonieus of volgens toonladers ga spelen, maar het gaf me wel veel meer vertrouwen.  De connectie met de gitaar is intenser. Maar eerlijk? Het is genoeg geweest en de tijd is er om de draad terug op te gaan nemen dus kijk enorm uit naar de komende concerten.

Je kan stellen dat je het Ambient genre bij ons op de kaart hebt gezet, je verlegt ook grenzen. Hoewel ik je niet in dat hokje ‘Ambient’ wil duwen, want je doet veel meer. Mee eens?
Ik neem dit zeker als een compliment. Heb natuurlijk al wat jaren op de teller, begonnen in 1984 met industriële muziek en langzaam opgeschoven naar ambient eind jaren tachtig. De jaren ’90 waren echt top. Met Vidna Obmana belandde ik op een Amerikaans label, de cd’s verkochten enorm goed en heb toen meermaals kunnen toeren in de Verenigde Staten. Dus ik ben zeker blij dat je het zegt, want de algemene erkenning in eigen land is er nooit geweest. Door de kenners zeker en vast en het waren ook meestal zij ofwel de DIY organisatoren die mijn concerten in België organiseerden.  Het contrast met het buitenland was enorm.  Nog zo’n mooi voorbeeld is dat ik begin de 21^ste eeuw werd uitgenodigd door het metal label RELAPSE RECORDS voor de release van een album, dit is de Dante trilogie geworden (Tremor, Spore en Legacy) en hierdoor kon ik aardig wel wat contacten leggen in de metal scene.  Zo ontstonden er tours in support van CULT OF LUNA, MONO en JESU maar evengoed samenwerkingen met STEVEN WILSON, STEVE VON TILL, JUSTIN BROADRICK, CULT OF LUNA, etc. Het heeft me echt de kans gegeven om in grotere zalen te spelen en hier kostbare ervaring op te doen.  En daarin is België steeds in achtergebleven, jammer genoeg.

Ik bekijk het steeds vanuit een heel ander standpunt, vandaar misschien
Jij wel, maar als je kijkt naar de mainstream kranten, tijdschriften en radio dan krijg je toch het gevoel dat zij enkel belichten wat op dat ogenblik ‘hot’ is. Dat maakt het voor een muzikant of label niet gemakkelijk.  Gelukkig is er nog de gespecialiseerde pers. Maar voet aan de grond bij de grote media gebeurd gewoon niet, of amper.  En dat is bijzonder jammer omdat je zo ook een groot segment van het publiek negeert die niet vertrouwd zijn met deze soort van muziek maar misschien toch wel interesse zouden hebben.  Het educatieve hier gaat spijtig verloren.

Ik heb ergens gelezen dat je met het project Microphonics toen dichter kwam bij ‘geluid’. Op welke manier precies?
Ik heb altijd in fases nieuwe elementen in mijn muziek ontdekt.  De industriële en ambient muziek van Vidna Obmana, Fear Falls Burning en vervolgens Microphonics.  Microphonics is ontstaan uit de terugkeer naar het contemplatieve van Vidna Obmana vermengd met het dynamische van Fear Falls Burning. Op dat moment was dat inderdaad een zeer interessant project omdat het me toeliet om veel meer te experimenteren en met meer epische muzikale thema’s te werken, al dan niet in combinatie met luidere concerten. Maar Microphonics had een levenslimiet en sloot het project af na een reeks van uitgaven en concerten. Ik rond graag projecten af, wanneer ik voel dat ik absoluut niets meer kan toevoegen en dat de kans op herhaling groter wordt. Maar op dat moment was dat zeker het geluid dat me toen dichter bracht bij wat me toen interessant leek. Het was gewoon een logische stap naar iets anders toe.

In datzelfde interview vond ik deze vraag ook wel interessant. Is het niet wat ontnuchterend dat je met Microphonics minder publiek over de streep trekt dan met vidnaObama en Fear falls Burning? Of hoe moet ik dat zien?
Met Microphonics heb ik relatief veel op tour geweest zoals support tours voor oa. MONO en dat gaf mij de kans om mijn muziek voor te stellen aan een ander publiek.  Niet altijd eenvoudig want het publiek komt natuurlijk voor de hoofdact en soms zit men echt niet te wachten op een eenmansact als support. De Vidna Obmana fans waren gewoon niet op de hoogte van wat ik toen deed en denk ook niet dat die fans de meeste avontuurlijke waren om samen met mij in een nieuw experiment te duiken.. Eveneens zijn genres helaas nog altijd teveel gescheiden waardoor het nieuws helaas niet altijd doorsijpelt. Die kruisbestuiving van genres is net het meest interessante aan muziek maken en het ontdekken van nieuwe mogelijkheden maar voor velen is dit echt een brug te ver.

Laten we het ook hebben over je laatste nieuw project ‘Island on the Moon’ met saxofonist Trösta. Hoe hebben jullie elkaar gevonden? En waar blijf je toch steeds die absolute top muzikanten vinden om je muziek te versterken?
Dat is nu eens een perfect voorbeeld van hoe mooi eigenlijk een kruisbestuiving kan zijn.  Op papier zou een klassiek geschoolde jazz saxofonist niets gemeen hebben met een experimentalist die zich volledig toelegt op abstracte, weliswaar bij moment heel harmonieuze en warme geluidstructuren, maar als je met een open geest zo’n project aangaat, kan er echt iets heel mooi ontstaan.  ISLAND ON THE MOON is ontstaan tijdens de eerste lockdown, anno 2020.  TRÖSTA is een Brussels saxofonist die na een stilte periode (vanwege gezondheidsperikelen) van 15 jaar de draad weer oppikte en zijn eigen subtiele stijl ontwikkelde, juist vanwege die persoonlijke limieten.  Zo stuurde hij mij een aantal prille solo sax opnamen en wat ik hoorde was adembenemend mooi.  Onmiddellijk hoorde ik een verwantschap die weleens een heel mooie symbiose zou kunnen opleveren.  Nog steeds in lockdown vroeg ik hem of we niet eens iets konden proberen en heb hem dan een nieuwe solo ambient structuur opgestuurd.  Haast diezelfde dag kreeg ik van hem het antwoord.  Alsof hij nooit anders had gedaan, speelde hij perfect in op wat ik hem had toegestuurd en ontstond er eigenlijk iets heel unieks.  Vervolgens werkten wij volgens hetzelfde principe aan song 2, 3 en 4.  Niets uitgeschreven of afgesproken maar improvisatie in eigen studio’s met haast geen post-productie buiten wat mastering voor cd en lp.. Een echt wonderbaarlijke ervaring voor ons beiden en voor mij persoonlijk voelt dit echt aan als het belangrijke tweede deel in de ambient muziek, dat ik meer dan dertig jaar geleden met Vidna Obmana opstartte.

Persoonlijk vond ik het een onvergetelijke trip van sprookjesachtige landschappen in een duister, donker kader. Wat denk je?
Ik ben nooit fan geweest van de extremen in noise of dark ambient. Muzikaal ben ik altijd iemand geweest die graag de grijze zones opzoek, balancerende tussen de extremen.  Maar eveneens probeer ik ook altijd het zeemzoetige of overduidelijk melodieuze te vermijden. ISLAND ON THE MOON is juist die subtiele balans tussen warmte en spanning.  TRÖSTA weet op een sublieme manier de harmonieën alsook dissonanten op te zoeken en dat maakt ons album niet licht of donker. Noem het een zachte botsing tussen uitersten.

Trösta vult die duisternis aan met een aanzwellende sax, waarbij lichtjes gebotst wordt tegen een geluidsmuur en toch gestreeld wordt om innerlijke rust te verkrijgen. Een bewuste manier van werken?
Hoe je het omschrijft klopt wel. Die lichte contrasten geven een soort spanning maar zij nooit extreem en blijven evengoed harmonisch. Of het een bewuste manier van werken is geweest ?  Absoluut niet, het is gewoon heel natuurlijk gegroeid.

Hoe waren de algemene reacties?
De reacties zijn al heel positief geweest, ook uit onverwachte hoek eigenlijk. Veel waren mee met het verhaal en dat vind ik wel heel mooi. Veel mensen verwachten veel, zeker als dit album aangekondigd worden als ambient en dan komt daar plots een saxofoon aan te pas. En dan is het ofwel een zware ontgoocheling, ofwel gaan ze erin mee . En gelukkig zijn de meest er dus in mee gegaan.

Zijn er trouwens plannen voor live optredens ondertussen?
Gelukkig kunnen we inderdaad terug live concerten organiseren en spelen.  Zo heb ik met mijn eigen label, A New Wave Of Jazz, een tweemaandelijks event in jazzclub PlusEtage op de grens van Baarle-Hertog (België) en Baarle-Nassau (Nederland). En in maart er is eindelijk de tour met KODIAN TRIO (het trio met Colin Webster op sax en Andrew Lisle op drums).  Initieel gingen we ons vijfjarig bestaan vieren met een tour in 2020 maar vanwege de welbekende reden hernemen we deze vanaf 20 maart.  Hier kijk ik enorm naar uit. Verder staat er wel aardig wat op stapel in april, mei en juni.  Dus laat ons hopen dat alles kan doorgaan.

Staan er nog andere projecten op de  planning? Wat zijn de verdere toekomstplannen?
Mijn label blijft wel prioritair, hoewel het echt wel moeilijk was de afgelopen 2 jaar, niet alleen zorgde corona voor een duik van de verkopen maar ook Brexit doet er geen goed aan.  De hogere douanetaksen schrikt mensen af om cdtjes te kopen. Maar ik blijf vasthouden aan het plan dat ik heb en hoop dat de releases uiteindelijk opgepikt worden. En het zou enorm mooi zijn om met YODOK III ook nog enkele concerten te doen..

Zijn er na al die jaren nog ambities en doelstellingen die je voor ogen hebt
Ik heb altijd ideetjes en plannen maar ik ben wel wat rustiger geworden en probeer het dag per dag te bekijken.  Maar er zijn zekers nog een paar wensen die ik graag gerealiseerd zie worden.  In maart is er dus mijn ‘big band’ project, IMPETUS GROEP.  Een continue roterende big band (wisselende bezetting naar gelang de beschikbaarheid van de muzikanten en waar ze wonen) die op vrijdag 25 maart in jazzclub De Singer te Rijkevorsel aantreedt als septet.  Deze volwaardige vrije improvisatie groep bestaat dan uit Martina Verhoeven op piano, Charlotte Keefe op trompet, Maya Felixbrodt op viola, Colin Webster op sax, Peter Jacquemyn op contrabas, Andrew Lisle op drums en mijzelf op gitaar.
Met Trösta werk ik volop aan de opvolger van ISLAND ON THE MOON en gaan we een exclusief concert doen in september. Ondertussen blijven we ook met het label bezig en zien wel waar het strand. We kunnen enkel maar doen wat we graag doen, en hopen dat de mensen ons daarin volgen.

Ik heb altijd gevonden dat je muziek perfect past bij film of TV series, zijn er geen ambities in die richting?
Dank je, heb ik eigenlijk ook altijd gevonden maar ook hier zijn de uitnodigingen tot op heden beperkt gebleven.  Ik heb wel enkele soundtracks gemaakt voor voornamelijk Amerikaanse kortfilms en is mijn bestaande en uitgebrachte muziek wel meermaals gebruikt geweest voor en paar documentaires. Maar echt voor een langspeelfilm of zo, nee. De ambitie is er wel maar ik vrees toch dat je dan jezelf teveel dient te schikken naar de wensen van de regisseur en daar heb ik het dan weer wat moeilijker mee.

Bedankt voor dit heel fijn en lang gesprek…zet gerust hieronder enkele links

Pics homepage @Mich Leemans

A NEW WAVE OF JAZZ : https://newwaveofjazz.bandcamp.com/
DIRK SERRIES : https://dirkserries.bandcamp.com/
VIDNA OBMANA : https://vidnaobmana.bandcamp.com/
FEAR FALLS BURNING : https://fearfallsburning.bandcamp.com/
MICROPHONICS : https://dirkserriesmicrophonics.bandcamp.com/

Gisela Horat - I am always interested in exploring boundaries and trying out new things. For me, that is simply part of making music


With her trio, Swiss composer Gisela Horat blends composed and improvised music. Tunes that seem to come out of nowhere are transformed into groovy sounds and lyrically reflect daily life with its happy and less happy moments, feelings and dreams. Exuberant, subdued, thoughtful and spontaneous, the music moves between pop, jazz and minimal music. Improvisation and exploring (and pushing) boundaries, jazz-related, in a particularly subtle, groovy way is the common thread, as they recently proved at the Lokerse Jazzklub where the trio put down an unforgettable performance.
You can read the report here.  
Enough reason to interview her about her many projects, a look at the past, her plans for the future and her ambitions as a musician and composer.

Gisela, tell me a bit more about yourself, your musical career? How did it all start? Where did the love for jazz and piano come from? Who were your sources of inspiration? In short, we would like to know a bit more about you
I grew up in a small village in Switzerland, with two brothers and three sisters. My first memory of music was, when my younger sisters were dancing to the folk music played by my father and my oldest brother. My dad did some folk music, dreaming of his own folk music band with his children, that’s why I took piano lessons. That band never became reality, but when I was 18, I expressed the wish to study classical piano at the conservatoire. My parents told me to learn something real, so I studied biology and nutritional sciences at ETH Zurich. One day I was attending a piano concert of Keith Jarrett with a fellow student, and that was an eye-opener. I wanted to be able to improvise and make music like that. After my graduating I had the choice to continue studying for doctorate and stay in natural science research or make music. And I chose to do something with music. That’s how it all started.

I don't like to put music in ‘pigeonhole’, like they say here, bands or artists, musicians and composers, but I guess you often get push into that 'jazz' direction, is that right? Do you see yourself as a jazz pianist?
But for promoting concert applications, however, I need the jazz pigeonhole. But, I see myself rather as a improvising musician, and not specifically as jazz musician, because I just make my own music.

That brings me to the question, what is jazz in the year 2022 in your eyes?
That is a really difficult question to answer. For me, jazz 2022 is simply all kinds of improvised music and so actually more an approach then a musical style.

Your compositions are inspired by your own experiences and impressions, I have read. Improvisation in the moment and mutual inspiration make the pieces sound different all the time, oscillating between calm and dynamic and moving somewhere between pop, jazz and minimal music. Can you tell more about the stories behind this compositions?
For example, the piece or improvisation entitled’ Leben’ (life), we also played in Lokerse Jazzklub. It can be found on almost all my CDs. It changed over time and always gives an up- to-date insight into my work. Gloomy or cheerful, longer or shorter, energetic or gentle, depends on all the moment of playing. It first appears on my first album, Jazz im Duo (Maria Geiger, Violin, Gisela Horat, Piano), Begegnungen (Coproduction with DRS2, 2002) But it also appears into the improvisations on the CD ‘2020’, inspired by the uncertain powerlessness and fear that the pandemic brought with it. I simply think about how and with what means I want to express a corresponding feeling. I am open to all musical possibilities. I usually start from a relatively simple basic musical idea. This may and should be changed, and it may exist only as an idea and is not played and is already implemented differently again and again from the beginning. This is then influenced by the respective concert venue and the acoustic conditions. And also, when I play concerts, it is important to me to involve the audience in what I do. My goal is to make sure that the audience can combine their own stories into the one I tell on stage. Because every life is different, and so I try to play in that way, that it stimulates the imagination of the audience as well.  That it’s essential to me.

I have seen you live in my hometown Lokeren in Lokerse JazzKlub, where you successfully stimulated my imagination and this of some other jazz fans up there. Now, how did you like that concert? And how were the reactions?
For about 4 months we did not play a concert at all, so it was a wonderful experience to play in Lokeren, we also have been playing in Mazy and in Liège. Both were just beautiful places to play. And of course, it was nice to be able to play concerts after all that time. It was a wonderful experience, because the people were so charming and kind, it’s nice to be back and Belgium was sure one nice trip for us.

Personally, I found the highlight not so much the improvisation itself, but rather the exploration of jazz-related boundaries in a particularly delicate to groovy way. is that how I may/can describe your music?
I am always interested in exploring boundaries and trying out new things. For me, that is simply part of making music. I try to play and feel the same musical idea differently over and over again. I don't always succeed, but it's like research for me, the curiosity to try and sometimes fail. For me, that is also a part of improvisation. It should also remain spontaneous

By the way, you are surrounded by two top musicians, the interplay between you and bassist Simon Iten is magical, as if you have known each other for thirty years or something. How did you find each other and is that true? That magic as if you had known each other for years?
In 2015 I had planned my first trio CD and my two fellow musicians at the time left the band from one day to the next. I needed a replacement within three months. So, I simply asked my nephew, Patrik Horat, who is also a drummer, if he could recommend two musicians for my trio. He knew Samuel and Simon from his studies and recommended them to me. We played a session and it fit immediately. Now we have been playing together for almost 7 years, and we understand each other better each time because we know each other better. I can’t explain what it is, but we can trust each other blindly. And also, we simply speak the same musical language, that’s why there is that magical connection between us I guess.

I was also impressed by Samuel Büttiker his drumming techniques in a subtle way, often intimism. As if his drum kit is a porcelain box that he is carefully polishing, but he also does that with enough power to perfectly complement and add value to the lines of bass and piano. your opinion about this statement as well and where did you find this top drummer?
He also has been recommended by my nephew. With Samuel it’s the same story than with Simon. Samuel and Simon are simply very sensitive people. As a trio, we always try to notice how the other one is doing. We are also on the same level as trio, it’s not that I play solo there, it’s a cooperation between the three of us who look in the same direction. Apart from the observations I mentioned before, that makes this magic work between us. I can give an example: in October we were playing a concert and there was a little girl telling her father when she saw us playing ‘’hey they are talking to each other ‘’ that is what it is all about…

I enjoyed an interplay between virtuosos who do not just play their instruments but literally bring them to life within a beautiful landscape, where exuberance and intimacy go hand in hand, is that a conscious way of working? and what is your opinion about this statement?
It's a conscious way of working. I understand working together to create and develop music in this way. In the rare practices we mainly work on it and develop our music further in this way.

You have certainly left a deep impression, but I was wondering what are the future plans?
I have noticed that CD recordings trigger a development surge. So, I have already planned the next recordings for autumn 2022. In the concerts we always play a part of the current CD and complement the concerts with the new ideas. Every concert is having a different repertoire. It depends on the reaction of the audience, if the reactions are more wildly, I play with more energy. In Lokeren, for example, it was "simply sad". The further development in composing music, goes in that direction of longer improvisational lines. That are the future plans in a nutshell.

I love how you say, you looking for a match between you and the audition, that interaction between, that’s what I felt to in Lokeren. Another thing. Next to this project, you also have a solo program and a Duo with the flutist Kristina Müller. That’s something that triggers me. Can you tell more about that? are there any releases coming up?
The project with Kristina Müller is currently on pause because she is going to be a mother for the second time. As soon as possible, we will resume the work as a duo. Here, we mainly improvise without guidelines and freely from the moment. You know when we started, she did not know about improvisation, and now she just likes improvisation. In the solo project, I decide very spontaneously what I want to play. It depends on my mood, the place, the instrument. I always just have a basic idea before the concert of how I want to structure it. I released my last solo CD in spring 2020 and plan to make new recordings in the studio in autumn 2022.

We have mentionned this pandemic already couple times now. How did you survive this COVID times, was it a source for inspiration? Did you become stronger out of these times?
Since all goals were dropped in one fell swoop, I decided in the spring of 2020 to make recordings with the trio in the autumn in order to push forward the musical development. I believe that with this decision I have forced another step in the development of the trio. It made us feel even more connected as a trio than before COVID. From that point of view, COVID has brought a lot to my musical development. But that we become stronger out of these times? We not know yet, because it’s not over yet.

I hear stories of people relationships, not only in music, become stronger other relationships broke up. How was your experience?
I experienced that a lot of peoplegot closer now. Personally, I did not lose a lot of friends. In my family we are also getting close, although we are living all over Switzerland. We set up meetings and things, from time to time. Also, because our parents are not here anymore. COVID has for me two sides.  At one side I was not able to play concerts. Due to my biological knowledge, I knew that a pandemic could happen anytime. …

You still on tour (I have seen on the website) everything still going on? Where can we see you on stage?
Next concerts with the trio are planned in Birmingham, London, Bruges and Winterthur (Switzerland). I will play Solo Piano at a small festival in Greiz in May and two concerts on the Azores in June. I am still trying to book additional concerts for the autumn. But booking has not become easier because of the pandemic at the moment. Many postponed concerts and the uncertainty whether the concerts will actually take place. Additionally, some venues closed during the pandemic due to commercial problems.

Next to future plans, what are you ambitions, as musician and with this or other projects (next to world domination)?
I simply want to develop my music even further. Trying out new things and developing and refining my musical language. Putting my musical identity into this world.  That’s my most important ambition. 

Next to ambitions are there any goals you want to archive? Or are you not busy with that?
I would just like to be recognized for my work in a wider field. so that booking becomes easier, and I can play in nice clubs in front of an audience that appreciates my work.
I want to touch the audience and make them think about things in life.

Pics homepage @Cedric Craps


Just keep trying, I  believe in you … Also, Thanks for this nice interview…All information about Gisela Horat and her projects you can find on the website https://www.gisela-horat.ch/index.php/en/