‘Nachtdier’ is de nieuwe, vierde EP voor van de jonge, Antwerpse band Rendier. Als single releasen ze hiervan “Kerstdag 1980”, gezongen door Guido Belcanto, en een ode aan de grote Vlaamse zanger Louis Neefs die die dag samen met zijn echtgenote tragisch om het leven kwam.
Rendier zag in 2018 als kerstband het levenslicht. Hun seizoensgebonden, Nederlandstalige muziek zit op het kruispunt van kleinkunst, pop, indie en folk. Rendier bracht in eigen beheer reeds drie EP’s uit: ‘Overpijnzingen’ in 2018, ‘Kerst Is Voor De Kinderen’ in 2019 en ‘Afstandelijk Heden’ in 2021.
De Rendieren van dienst zijn Nicolas Anné, Lennert De Vroey, Lucas van Dam, Kobe Van Olmen, Guy Hazelof en - sinds 2022 - Corneel van der Vaart. Ze leerden elkaar kennen in Antwerpen, waar ze nog altijd Kerst vieren en repeteren.
Hun Kerstnummers schrijven ze al in de zomer. In juli waren ze op retraite in het Mechels Broek, waar bijna heel 'Nachtdier' is ontstaan. Overdag hadden ze gewerkt aan wat later “Kerstdag 1980” zou worden en 's avonds zagen ze Guido Belcanto op Parkpop in Mechelen. Ze waren al een tijdje aan het nadenken over een interessante samenwerking en op dat moment vielen de stukjes in elkaar. Dat Guido ook een Kempenzanger is, maakte het plaatje compleet. Daarmee hadden ze de geknipte stem voor een ode aan Louis Neefs gevonden. Het lied kan overigens rekenen op de volledige goedkeuring van de familie Neefs.
Toen Louis Neefs stierf, was geen van de Rendieren al geboren. Toch is “Kerstdag 1980” één brok inleving waarop deze band zichzelf overstijgt. In die mate dat ze Belcanto best wel vocaal wat meer weerwerk hadden mogen bieden.
De andere nummers van deze EP zijn ook al sterk. Denk aan Kommil Foo, Augustijn, Bliek, Yevgueni en Hermitage. “Verrekijker” is subliem. “Kerstbestand”, over een tijdelijk bestand en zelfs een voetbalmatch in het niemandsland tijdens de Eerste Wereldoorlog, heeft een heel rake sfeerzetting, al klinkt dit misschien wat te zeemzoeterig voor een oorlogslied. “In De Nacht” is het meest persoonlijke nummer en had uit de pen van Lieven Tavernnier kunnen gekomen zijn. Als Guido Belcanto de geknipte performer is voor “Kerstdag 1980” is, dan had ik wel eens willen horen wat een Frank Boeijen of Little Kim met dit nummer zouden aanvangen.
Rendier is een fijne ontdekking en misschien is het jammer dat de ambitie niet verder reikt dan de kerstperiode. Er zit nog wat marge op Rendier. Wat meer vocale durf, wat meer drama in de arrangementen, … met geduld en boterhammen kom je een heel eind.

Fear Disease is de nieuwe bandnaam van de Belgische band Limbo. Op ‘Floodgates’, hun debuut als Fear Disease, mixen ze thrash met death en groove metal. Dat levert een interessante en agressieve brok metaltracks op.
Het album werd in Italië opgenomen en komt uit bij het Italiaanse WormHoleDeath Records. Floodgates opent bijna letterlijk met een poortsluis die opengaat : op de eerste drie tracks ligt het tempo heel hoog en worden alle elementen van thrash en death netjes gecombineerd, met een knipoog naar het vroegste werk van Slayer en Sepultura. De agressieve gitaren van de thrash, death-vocalen en drumritmes met een diepe groove. Op “No Man’s Land” wordt daar nog een blackmetalriff aan toegevoegd. Op “Victimized” komt er een stukje zweverige gothic noise bij. Ze hebben geen schrik om buiten de grenzen van genres te kleuren en doorgaans levert dat sterke composities op.
Op dit album heeft elk nummer een eigen gezicht en dat begint hier vaak al bij de sterke intro’s, zoals die van “Stalemate”. Op een paar tracks vragen ze wel veel van de luisteraar. “Ardent Apostate” opent met een slam-metal-stukje dat overgaat in een epic heavy metal-gitaarsolo en daarna gaat het nog naar thrash en death.
“Bokkenrijders” is muzikaal één van de beste of meest aanstekelijke track van het album. Wel is het jammer dat net op deze track met Nederlandstalige songtitel de lyrics het moeilijkst te volgen zijn. Nog meer vaderlandse geschiedenis met “End Of All” (over de gruwelen van de eerste Wereld Oorlog) en “White King of Black Death”, over het bewind van de vroegere Belgische koning Leopold II in Congo Vrijstaat.
Fear Disease klinkt op ‘Floodgates’ bij momenten fris en origineel, al wordt er gekookt met heel vertrouwde ingrediënten.

https://www.youtube.com/watch?v=1TrjxdVTPVA&t=1s

Vreigel is een Limburgse hardcoreband. Als wij het correct opgezocht hebben, betekent de bandnaam zoveel als ‘ruzie’. En ruzie zoeken ze, die van Vriegel. Op hun album ‘Maaskant’ halen ze uit naar Ian MacKaye (de grondlegger van de straight edge-ideologie), Johan Verminnen, Joost Zwegers van Novastar, new-wavers en fans van Neil Young. Je kan dat gestook natuurlijk ook zien als maatschappijkritiek. Dat kan ook.
Muzikaal is dit protopunk/hardcore. Dit past perfect in het rijtje van ‘short tracks, played fast’ van onder meer Jodie Faster en Röt Stewart. Tekstueel is dit de Limburgse versie van Asermoietuitkomt, Belgian Asociality, The Evil Pony’s, … De opnames klinken heel lowbudget/repetitiehok-achtig. De meeste tracks halen niet de grens van de minuut. Dat is dan al inclusief het aftikken van de drummer bij het begin van het nummer.
Mijn persoonlijke favorieten zijn de tracks die net iets langer duren: “Neil Young Fans”, “Ian MacKaye”, “Rolstool” en “Voele Newwaver”. Ook leuk is “Klimoat”, met de beste lyrics van het jaar: ‘Ich hoop echt det het hiel klimoat noa de kloete is. En det het water stijgt tot gans Antwerpe verzope is.’ Het is fun, het is één brok energie, het is vooral een opgestoken middelvinger, … Wat zou je nog meer willen?

https://vreigel.bandcamp.com/album/maaskant

De nieuwe Belgische metalband Mantah bracht zijn debuutalbum ‘Evoke’ uit, met roots in de nu-metal van de jaren ’90, maar ook met een knisperend frisse toets. Mantah klinkt vet en huge en vooral heel internationaal. Volgende zomer staan ze op Alcatraz en dat is niet meer dan terecht.
Bart Vandeportaele verliet het Spoil Engine-schip in 2018 en startte een nieuwe band met zanger Sven Herssens van het inmiddels opgedoekte Fields Of Troy. Samen zochten ze naar een nieuw geluid: zware, beukende muziek met pakkende, diverse vocalen en melodieën. In 2020 voegden Bert Nauwynck (Diecast Unit), Lothar Ryheul (Fields Of Troy) en Dennis Wyffels (Lethal Injury/Bloodrocuted) zich bij het project. De productie en mix van het album was in handen van de Nederlandse producer Tommie Bonajo (From Earth, Blind Sight, Spoonfed, Disquiet, Born From Pain, …).   
De belangrijkste invloeden komen van Korn, Linkin Park en Slipknot. Nu-metal is aan een revival bezig: de oorspronkelijke bands spelen opnieuw vaak als headliner op festivals en overal zie je nieuwe bands opduiken die openlijk schatplichtig zijn aan de Amerikaanse nu-metal-iconen. Maar bij Mantah is er meer aan de hand. Deze band gebruikt ook breakbeats, samples en synths in een vorm van moderne metalcore in de lijn van While She Sleeps of de vroege Bring Me The Horizon. 
De absolute ster op dit debuutalbum is zanger Sven. We wisten van bij Fields Of Troy al dat hij tot knappe dingen in staat is, maar hoe hij op ‘Evoke’ klinkt is nog een stapje hoger op de ladder. Hij gaat heel soepel van clean naar harsh en grunts en hij klinkt vooral heel Amerikaans of internationaal. De andere bandleden moeten niet in zijn schaduw staan: ook zij halen een heel hoog niveau. Je vraagt je echt af waarom deze band geen label-deal kon versieren.
Omdat de lat op ‘Evoke’ zo hoog ligt, is het niet eenvoudig om de positieve uitschieters aan te duiden. Het album opent meteen heel sterk met “Drown” en “Game Over”. “In Vain” roept als nu-metal-ballad bij mij vaag herinneringen op aan “Behind Blue Eyes”. Mijn persoonlijke favorieten zijn “The Enemy” en “Breaking Away”.

https://www.youtube.com/watch?v=FVzGOLOKTW4&t=2s

Rosa Spruit is een Nederlandse zangeres die maar net over de grens met België opgroeide, maar dat hoor je niet aan haar accentloos grootstads-Nederlands.
Ze brengt in 2023 haar album ‘Tussen Stad en Platteland’ uit waarvoor ze onder meer op zoek ging naar mooie (Nederlandse) dialectnummers. Haar ‘Naar Stad’ is een vernederlandste versie van Jan Henk de Groot’s ‘Noar Stad’. Waar de Groot dankzij het arrangement en het ritme aansluit op de magie en emotie van Elbow en onze Augustijn, komt Rosa Spruit met haar knappe versie eerder in de buurt van Eva De Roovere, Little Kim, Hermitage of Kommil Foo.
Het verhaal over loslaten krijgt bovendien een andere invulling en standpunt als een vader dan wel een moeder het brengt. In beide standpunten is het een heel herkenbaar verhaal en beiden brengen het geloofwaardig. Deze single maakt mij benieuwd naar het album.

https://www.youtube.com/watch?v=9ZNQRdAunF0

Suicidal Angels - Horen, Zien en Aanraken!
Suicidal Angels + Cobracide


Is de Elpee niet een maatje te klein voor Suicidal Angels, een band die in de zomermaanden toch gewoon alle grote festivals speelt? Wel, het concert was razendsnel uitverkocht en het was lekker intiem. Het werd een beetje een concert in drie dimensies. Je kon de band niet alleen horen en zien, maar zelfs aanraken.

De support voor Suicidal Angels kwam van het Brugse vijftal Cobracide. De combinatie van thrash en death bestaat in veel variaties, maar deze jongelingen mengen die genres tot een heel aangename eigen blend. De band bestaat pas sinds vorig jaar en bracht reeds één single (“Trails Of Destruction”) één EP (‘Inner gression’) uit. En het gaat snel voor Cobracide. De optredens in eigen land stromen vlot binnen en ze stonden ook al op een Nederlands podium als support van de Braziliaanse band Crypta.
De Elpee was overigens al hun tweede keer als support van Suicidal Angels. Dat zo een band hen terugvraagt, is een mooi compliment. Waar komen al die positieve vibes rond deze band vandaan en zijn ze terecht? Helemaal terecht. Muzikaal zitten alle songs heel degelijk in elkaar, de bandleden halen technisch een hoog niveau en vooral live kunnen ze meteen overtuigen. Dat ligt dan niet aan de muzikanten. Die staan zoals bij wel meer jonge bands nog te vaak naar hun snaren te kijken. Diegene die Cobracide naar het next level meeneemt is zanger Jens. Niet alleen heeft die een moordstrot waarmee hij zowel clean zingt als grunt, hij heeft vooral charisma en uitstraling. Vlaanderen heeft wel meer degelijke metalzangers, maar het is lang geleden dat we een jonge wolf bezig zagen die zo makkelijk een publiek wist in te pakken, terwijl dat publiek eigenlijk vooral voor Suicidal Angels gekomen was.
Live vulde Cobracide de vijf tracks van hun EP aan met het nieuwe “Unholy”. Het publiek was bijzonder blij met hun versie van “Black Magic” van Slayer, een cover die ook al op ‘Inner Agression’ staat.
We hebben al veel bands een grote toegewenst, maar bij Cobracide zijn wensen overbodig. Als deze wolfpack bij elkaar blijft, zijn de grote festivalpodia onvermijdelijk.

Het feestje was al goed op gang geschoten en dan moest Suicidal Angels nog beginnen. België houdt van deze Grieken. Met deze halte in Deinze breien ze een vervolg aan hun passage op Alcatraz en hun concert eerder dit jaar in Roeselare. En in maart van 2023 komen ze al terug naar Aalst voor Oilsjt Omploft.
En dat zal zeker niet de laatste keer zijn dat ze naar ons land. Drummer Orpheas was een beetje ziekjes, maar daar heeft niemand wat van gemerkt. Zanger Nick kwam het podium op en vroeg met een handgebaar meteen om een circle pit. Hoe enthousiast het publiek ook was, dat krijg je in Vlaanderen niet cadeau. Voor die beloning moet je eerst voor werken. En dat gebeurde ook meteen. “Endless War”, “Born Of Hate”, “Years Of Agression”, “Bloodbath”, … de mokerslagen volgden elkaar op. Al van bij “Born Of Hate” ontstond er een wilde moshpit voor het podium en bij “Bloodbath” ging de eerste crowdsurfer door de Elpee. Crowdsurfen doe je doorgaans om van achter in het publiek tot aan het podium te geraken, maar in de Elpee doen ze dat net andersom. De beleving is hetzelfde, alleen ziet het publiek de crowdsurfer netjes aankomen en krijg je niet onverwacht een laars in je nek gestampt.  Naar het einde toe vroeg en kreeg Nick ook een ‘wall of death’, voor zover dat voor het podium van de Elpee mogelijk was.
Suicidal Angels werkte de vaste setlist van deze ‘Winter Agression Tour’ helemaal volgens plan af en was verrast blij met de vele positieve reacties van het publiek. De roadies werden door Nick opvallend vaak aangemaand om filmpjes te maken met hun mobieltje. Achteraf aan de merch-stand vertelden ze dat ze nog zelden in zo’n kleine venue staan, maar dat het enthousiasme van de fans hen dan nog harder raakt.
De set werd afgesloten met een bulderende versie van “Apokathilosis”, waarna de band nog uitgebreid de tijd nam voor handtekeningen en selfies.
Suicidal Angels zal vast nog vaak terugkeren naar Vlaanderen, maar dit was zo’n optreden waarover je tien jaar later nog steeds herinneringen ophaalt aan de toog van de Elpee.

Organisatie: Elpee, Deinze

Winston is de band rond guerrilladichter Simon Alice René. Met zijn electro-pop vertelt hij verhalen in ruige rock, dansbare electrobeats of zeemzoete popsongs, maar steeds met het hoekig guerrilla-kantje. De tweede single van Winston heet “Rambo” en is al een maandje oud. Het is een rocksong met een lyric en thema recht uit het hart van de jaren ’80. Winston sluit met deze single mooi aan op de reeks van knappe en interessante Nederlandstalige releases die we dit najaar reeds bespraken (Little Kim, ZeeSter, Oorpool, Misprint, Bliek, Maanyak, BEUK, …).
“Rambo” is een autobiografisch nummer waarin Simon zijn eigen jeugd bezingt. Het nummer vertelt over zijn eigen kinderlijke fantasie, beginnend ‘op de bodem van een zwembad ergens in de Franse zon’ tot over de voetbalcarrière die hij in het kielzog van Luc Nilis najagen wou. Maar er was ook een eikel, een vijand. In dit nummer neemt Winston een beetje wraak op die vijand. Het is de woordelijke/muzikale uppercut van de ‘Rambo’ (of ‘Rocky’) die hij toen had willen zijn.
De sfeerzetting in de lyrics is subliem en herkenbaar voor iedereen van ongeveer dezelfde leeftijd. En muzikaal klopt het plaatje met snedige rock die niet zou misstaan hebben op de soundtrack van één van de latere ‘Rambo’-films. Voor een dichter benoemt Winston de dingen echter wel heel hard zoals ze zijn. Van een dichter verwacht ik toch net iets meer beeldspraak of dubbele bodems, of een onderliggende boodschap. In dat opzicht was “Versailles”, de eerste single, dan toch iets beter.
Winston is een verrijking voor de Vlaamse/Nederlandstalige scene. Het potentieel is er zeker, maar je moet niet te snel willen gaan.

https://www.youtube.com/watch?v=Hel6ZcET2MU

De Gentse band Yokan deed het bijzonder goed in een hele reeks bandbattles, van de Rock Rally en Sound Track tot de Maanrockrally en de Student Rock Rally. De bandnaam ontleenden ze van een gesuikerd Japans dessert. Hun EP ‘Koi No Yokan’ heeft de liefde in al zijn facetten als thema en is bij momenten ook al wat aan de zoete kant.
De openingstrack is meteen de sterkste van deze EP. “Mess With Me” is een stevige, ietwat agressieve urban synth/gitaarrocker waarvan de songopbouw en de lyrics ook overeind zouden blijven in een blues- of hardrockjasje. Op de andere songs horen we eerder een band op het kruispunt van High Hi, Warhaus en Jamiroquai. “Toxic” heeft de meest uitgesproken sweet Jamiroquai-vibe. “Best Served Cold” drijft op hoekige synth-funk. “For Ya” heeft een zomerse, fruitige vibe, maar mist toch vooral wat diepgang in de lyrics. Het is van alle tijden: verliefdheid is moeilijker onder woorden te brengen dan liefdesverdriet, maar je kan toch proberen om de clichés te overstijgen.
“Don’t Mind To” is voor mij één van de interessantste songs, met doorwrochte lyrics en ritmes. Hier zitten de laagjes heel juist op elkaar. Ook op “Strangers Again” is het bluesy urban hartzeer bijna tastbaar.

Yokan heeft met ‘Koi No Yokan’ een uitdagende EP uit. Geen hapklare brok, wel gelaagde, broeierige urban poprock die zeker zijn weg zal vinden naar een breed publiek.

https://www.youtube.com/watch?v=sO4OL5Go4N0

Kadril is een instituut in de Vlaamse folkrock en tot ver daarbuiten. De band was de springplank voor de carrière van o.m. Eva De Roovere en met hun label Wild Boar Music staken ze het vuur aan de lont voor Laïs, om er maar één te noemen. De band startte in 1976 en heeft dus 46 jaren op de teller. Daarmee zou de band ouder kunnen zijn dan de laatst aangesloten zangeres Kimberly Claeys. We hebben dat niet gecheckt. Wij zijn nog van de generatie die niet naar de leeftijd van een dame vraagt. Kadril heeft al verschillende zangers en zangeressen zien langskomen, maar Kimberly is van plan om de voortaan de vaste zangeres van Kadril te blijven.

‘Jolie Flamande’ is in heel wat opzichten een nieuwe start. Behalve de nieuwe vocalen is er de nieuwe drummer Pieter-Jan Jordens (Sakura, Low Land Home) en de terugkeer van Dirk Verhegge op gitaar. Het is ook het eerste album na het plotse overlijden van gitarist van het eerste uur Lieven Huys. Ook Harlind Libbrecht, één van de drie broers in de band, ontbreekt als muzikant, geveld door een ernstige hersenbloeding. Als tekstschrijver is hij wel nog aanwezig op ‘Jolie Flamande’.
Ondanks al die veranderingen in de bezetting klinkt deze ‘nieuwe’ Kadril nog heel sterk als de ‘oude’ Kadril. Aan de formule werd dan ook weinig veranderd voor dit veertiende album: een mix van eigen composities en songs gebaseerd op zeg maar historische liederen of gedichten, in het Nederlands, Frans en Spaans. Als er al verschillen zijn met vorige albums, dan misschien dat het rock-element minder sterk aangezet is op Jolie Flamande. Dat kan een bewuste of onbewuste verwijzing zijn naar het heengaan van Lieven Huys.
De eerste conclusies dan. Kadril en misschien vooral de broers Libbrechts hebben hun recept nog verfijnd. Met dezelfde ingrediënten als 40 jaar geleden maken ze vandaag een recept dat nog beter en sterker smaakt, zowel in de teksten als in de muziek. Kimberly is de juiste vrouw op het juiste moment voor Kadril: in elke taal die de tekstschrijvers haar aanreiken blijft ze foutloos en stem-technisch presteert ze hier nog beter dan op haar solo-album ‘Moederland’. De nieuwe drummer cijfert zichzelf misschien nog wat te veel weg in deze band van oudgedienden. Hij smokkelt heel subtiel zijn eigen stijl binnen in de nog steeds heel herkenbare sound.
In een kist vol parels is het moeilijk om de mooiste te kiezen. “Paloma Dorada” is een intens eerbetoon aan Harlind Libbrecht. Titelsong “Jolie Flamande” is een zwierige traditional die Kadril van Canada terug naar huis wist te halen. “Tijl” is een knappe interpretatie (cover durven we het niet noemen) van Wannes Van de Velde. “Mieke En De Sergeant” heeft in de lyrics heel wat laagjes. Je kan het aanhoren als een grappig dronkemanslied over de vluchtigheid van verlangen en verantwoordelijkheid, maar ook als een vingerwijzing naar vandaag, waarbij de oudste generaties minder tolerant staan tegenover nieuwkomers dan de jongere generaties. En zo zitten er nog wel een paar laagjes in dit oude lied. Voorts zijn wij heel gecharmeerd door “Oud Brood En Jonge Kaas” en “Haerlem”. En we benadrukken nog eens dat er op dit album geen enkel zwak moment staat.

Hoe zalig is het dat een band na zoveel jaar nog steeds degelijk en inhoudelijk relevant is. O zo herkenbaar zijn en tegelijk nog knisperend fris klinken. Dat is maar weinigen gegeven. Bij Kadril kunnen ze dat.  

Roots/Folk
Jolie Flamande
Kadril

Starman Records maakte een tijdje geleden furore met Belgian Vaults, een reeks vinyl-verzamelalbums met Belgische rock en popnummers uit de jaren ’60 en ‘70. Op de Volumes 2 en 3 stonden nummers van The Sonny Boys en Splendid en met wat vertraging kwam daar een bijzonder vervolg op. Armand Nelen, de drummer/zanger van die twee bands, is opnieuw muziek aan het maken. Deze keer onder de naam Vilter. En de eerste releases komen natuurlijk uit bij Starman Records.
In 2020 was er reeds een eerste EP. De nieuwe muzikale kompanen zijn Ayhan Kosses en Geert Vanbever (Dead Man Ray, The Wizards of Ooze, Vitalski, …). Hun jongste EP heet ‘No Rewind’ en werd opgenomen met David Meredith uit de UK.

Deze EP omvat vier songs. Openingstrack “Friends” is een ongecompliceerde poprocksong. Een beetje klassiek, maar wel met veel passie gebracht. Een beetje als het recente werk van William Souffreau van Irish Coffee. “It Ain’t Easy” is gesmeed uit bluesrock-goud en heeft een catchy refrein. Nelen klinkt prima als zanger: patine rules over vitaliteit. Opnieuw heel klassiek en toch niet doorsnee.
“Make My Day” heeft meer een folky singer-songwriter-vibe die de lyrics nog meer in de kijker zet dan de andere songs op deze EP. Hier klinkt Vilter een beetje als Johnny Cash op zijn American Recordings. Subliem. De Johnny Cash-referentie kleeft ook aan “Stoned”, misschien ook omdat deze song een lichte countryrock-vibe heeft.

Vilter is geen roedel jonge wolven die volgend jaar op Rock Werchter zullen staan, maar ze brengen hun rock met veel passie.

https://www.youtube.com/watch?v=Re8H47BIJ8Y&list=OLAK5uy_lZ37yEa_EtPP7FvOEYq4ELzUyUjpMSkyI