PESCH - Mag ik nu verder de invasie van de USA voorbereiden?
Peter Slabbynck van Red Zebra en Chesko (Geert Vandekerkhof) van Der Klinke hebben samen een nieuw project opgezet. Voeg daarbij Sam Clays die zowel bij Red Zebra als Der Klinke speelt en je hebt het trio PESCH.
Dat wordt een EBM-knaller en er zijn reeds een handvol songs klaar. Musiczine mocht al eens gaan luisteren en hoorde twee tracks die een tip van de sluier lichten. Denk aan een mix van het beste van Star Industry, Praga Khan, Enzo Kreft en Signal Aout 42.
In dit interview doet Peter Slabbynck het relaas van PESCH.
Hoe is dit project op de rails geraakt?
Peter: Zoals zoveel artiesten had ik door de coronacrisis plots heel weinig om handen. Er was voor 2020 heel wat gepland voor de 40ste verjaardag van “(I Can’t Live In A) Living Room”. Gelukkig kon ik terugvallen op akoestische shows met een beperkte bezetting, maar er bleef nog veel tijd om te doden. Daarop vielen twee zaken samen: mijn eindeloze verzameling Atoma-schriftjes waarin ik allerlei songtitels en lyrics noteer en een vroeger idee om ‘ooit’ eens samen muziek te maken met Chesko. Ik had al een paar keer laten vallen dat ik al heel lang zin heb om eens iets in elektro te doen. Dat viel niet in dovemansoren.
Wij mochten al even luisteren, maar zet de lezers eens op het juiste spoor. Wat wordt PESCH?
Peter: Het wordt Electronic Body Music, met twee voeten vooruit. Chesko levert de beats en de synths. Denk aan het vroegste werk van Front 242 en The Neon Judgement. Of aan het oudere werk van The Human League, op ‘Travelogue’. Chesko levert topwerk af: stevig, donker en dreigend, en ik moet als zanger - in de beste EBM-traditie - enkel een paar rake zinnen toevoegen. Maar eigenlijk zijn we met drie zangers, waar bij iedereen zijn eigen manier van zingen heeft. Dat is interessant om de nummers vocaal verder aan te kleuren.
Er zijn al een handvol nummers klaar? Vertel!
Peter: Twee zijn er zo goed als klaar. Dat zijn “What’s Wrong With People” en “Let’s Invade America”. Die laatste track willen we uitbrengen op de dag van de Amerikaanse verkiezingen, 3 november dus. In mijn lyrics wil ik op het snijvlak zitten tussen ernst aan de ene kant en anderzijds satire en humor. Voor wie mij al langer volgt: PESCH neem ik een heel stuk ernstiger dan bv. indertijd de John Lennon Riffle Club. In PESCH zit veel humor, maar we doen dit niet even snel voor de fun. Ik wil er dus echt wel tijd en energie in investeren. Hoever we geraken, zien we wel.
“Let’s Invade America” is een sneer naar Donald Trump, mag ik veronderstellen?
Peter: Tuurlijk. Die man is al een grap op zichzelf. Je kan Trump niet overtreffen in absurditeit. Daar kan je als songschrijver gewoon niet meer over met een grappige tekst. Als het straks slecht afloopt in de USA, zit er niks anders op dan een interventiemacht te sturen. Een invasie dus.
Hoe gaat PESCH te werk?
Peter: Het voordeel van de formule van PESCH is dat de composities vlot vooruit gaan. Chesko componeert en speelt alles in in zijn thuisstudio en ik bedenk bij mij thuis de lyrics zodra ik de track op de mail krijg. Al heb ik meestal wel een titel in gedachten. Het is een heel andere dynamiek dan bij Red Zebra, waar het allemaal iets complexer is. Met een band heb je misschien twee maand nodig voor één nummer, terwijl wij met PESCH - bij wijze van spreken - elk half uur een kunnen maken. Intussen is dus ook Sam Claeys lid van PESCH. Als je weet dat PESCH de samentrekking is van de eerste letters van onze voornamen (Peter en Chesko), dan was het logisch dat er nog iemand met een S in de voornaam mee komt doen. De verwijzing naar het Franse pêche (perzik) geeft iets fris aan het project. Maar een perzik is natuurlijk geen onschuldig stuk fruit. Vraag dat maar aan The Stranglers. Zou het Franse woord voor zondigen daarom pécher zijn? Om maar te zeggen dat nummers over sex niet uitgesloten zijn.
Komen er optredens met PESCH ?
Peter: Dat is zeker de bedoeling. De première gaat naar de Sinner's Day dag, op 11 augustus in Waregem waar we meteen op de affiche staan met Front 242 en The Neon Judgement. Maar eerst wat try-outs in de aanloop. We moeten zeker mikken op Duitsland, maar zolang we met het coronavirus te maken hebben, heeft het weinig zin om veel plannen te maken. De muziek van PESCH is ook niet bedoeld om van te genieten aan een tafel en een stoeltje, zoals de coronaconcerten vandaag.
Nummers uitbrengen is in deze omstandigheden dan een stuk makkelijker. Zo kunnen we misschien al een interessant repertoire opbouwen tot we met PESCH concerten gaan spelen waarop de mensen uit de bol gaan. Ik heb meer dan genoeg ideeën voor songtitels en lyrics. We zijn nu nog vooral bezig met het creatieve en nog niet met het zakelijke. Werk genoeg. En vooral veel fun. Maar een maxi voor volgende zomer met een vijftal nummers moet zeker haalbaar zijn.
Voor jou is dit niet het eerste project naast Red Zebra
Peter: Ik moet af en toe kunnen uitbreken. Nu met al die regeltjes die we moeten volgen tijdens de viruscrisis heb ik dat gevoel nog meer dan anders. Er wordt al eens geïnformeerd naar een reünie van De Lama’s - wat ik zeker niet uit de weg zou gaan -, voor Red Zebra heb ik nog zaken die ik wil uitwerken, en er is nu PESCH, en dan ben ik nog Nederlandstalige teksten aan het schrijven voor een mogelijk nieuw project. Voor buitenstaanders lijkt het er misschien op dat ik een chaoot ben, maar ik heb al die uitlaatkleppen tijdens maar ook buiten corona. Financieel gezien zou ik me misschien beter enkel toeleggen op mijn werk als zelfstandig copywriter of vertaler, maar dat zit niet in mijn aard. Ik aard niet in één hokje.
Komt er behalve van PESCH nog nieuw of heruitgebracht materiaal uit binnenkort?
Peter: De vinylverkoop boomt heel hard op dit moment. Dat biedt mogelijkheden. Heruitgaves van Red Zebra, of zelfs De Lama’s, op vinyl zou ik graag voor elkaar krijgen. Maar zelfs met die grotere interesse voor vinyl blijft er het feit dat je als band je muziek het makkelijkste verkoopt na een optreden. Zolang er maar met mondjesmaat optredens zijn voor telkens een beperkt publiek, zullen weinig bands investeren in nieuwe muziek. Ik zie wel voordelen aan de hele situatie, met name voor Red Zebra. Het zal mogelijk nog even duren vooraleer de buitenlandse bands en artiesten opnieuw massaal op tournee komen naar ons land. Als de concertzalen coronaproof blijven organiseren of als ze straks opnieuw zoals vroeger kunnen werken, zal dat in de eerste plaats zijn met Belgische bands. Maar je vroeg naar vinyl? Wel er zit er een speciale heruitgave van “Living Room” aan te komen. Dat wordt iets voor het voorjaar.
“Living Room” van Red Zebra blijft na 40 jaar een onverwoestbare klassieker. Ben je nog steeds tevreden met dat nummer?
Peter: Het was oorspronkelijk slechts het B-kantje van “Innocent People”, maar het is inderdaad ons bekendste nummer geworden. Ik ben er nog steeds fier op en ik ben dankbaar dat ik dankzij dat nummer al die kansen gekregen heb. Maar het blijft zelfs na al die jaren een vreemd nummer in de set van Red Zebra. Ik ben nog net iets meer fier op de nummers van ‘Bastogne’.
Ik kan alleen maar hopen dat PESCH hier en daar ook de nodige aandacht krijgt. Het zijn ook andere tijden, wellicht zou “Living Room” nu weinig kansen krijgen. En mag ik nu verder de invasie van Amerika voorbereiden?
Irish Coffee - Ik ben nog niet uitverteld!
Irish Coffee mocht deze zomer zijn zesde album voorstellen in de meer dan 50 jaar dat de band bestaat. Of het nieuwe ‘Heaven’ net zo’n collector’s item wordt als het debuutalbum uit 1971 , valt nog af te wachten, maar daar ligt zanger William Souffreau niet meteen wakker van. Volgend jaar wil hij wel wat zaken in gang zetten voor het gouden jubileum van single “Masterpiece” en het debutalbum. Wie weet komt er wel een box uit met alle albums van Irish Coffee …
We beginnen liefst bij het begin. Hoe is Irish Coffee ontstaan?
William Souffreau: Irish Coffee ontstond onder de naam Voodoo als coverband, zoals er eind jaren ’60, begin jaren ’70 veel waren in Vlaanderen. Wij speelden de hits na van bv. de Bee Gees, maar ook wat ze toen het hardere werk noemden: Deep Purple, Led Zeppelin, Spooky Tooth en Blind Faith. Daarmee maakten we het verschil met de meeste andere bands van die tijd.
Als Voodoo waren we het huisorkest van de El Gringo in Hekelgem (Aalst) en speelden we daar bijna elke zaterdag. Louis De Vries had ons eens geboekt als voorprogramma van The Pebbles. Hij was manager van die band, die hij naar een hit had geleid in Vlaanderen en Spanje, en hij was ook manager van o.m. Ferre Grignard en Middle Of The Road. Hij had in België optredens georganiseerd met Jimi Hendrix, Fleetwood Mac, Toots Thielemans, Pink Floyd en Procul Harum. Niet de eerste de beste dus. Hij zag ons bezig en zei dat er voor ons misschien meer in zat. De voorwaarde was dat we dan eigen nummers moesten maken en hij dacht ook al aan een nieuwe naam. Een beetje dezelfde formule waarmee hij van The Pebbles een succes maakte. Onze ‘eigen’ single werd dan “Masterpiece”, een nummer over rauwe armoede, en op de B-kant “The Show.”
Toen “Masterpiece” uitkwam was de bandnaam reeds veranderd
William Souffreau: Louis De Vries trok met die single naar de Midem, de jaarlijkse muziekvakbeurs in het Franse Cannes. Daar regelde hij dat die single onder licentie uitkwam in Nederland, Spanje, Frankrijk, Duitsland, Zwitserland, maar ook in de Verenigde Staten, Brazilië en Mexico. Daar waren ‘grote’ labels bij als Ariola en Barclay. In de Verenigde Staten werd de single uitgebracht door Parrot, het label van o.m. Tom Jones, The Zombies en Engelbert Humperdinck. In al die landen was het succes bescheiden en al zeker niet groot genoeg om bv. een internationale tournee op te zetten.
Maar aan Cannes hebben we wel de naamsverandering van Voodoo naar Irish Coffee overgehouden. De Vries had een Amerikaan ontmoet die ons in de VS wou lanceren, maar daar waren al te veel bands die iets met voodoo in de bandnaam hadden. Onze nieuwe bandnaam Irish Coffee hebben ze naar verluidt gewoon afgelezen van de prijslijst in de bar waar ze aan het onderhandelen waren. In het begin waren we niet zo gelukkig met de nieuwe naam, maar uiteindelijk wende dat wel. Voodoo was al bij al ook niet zo een toffe naam.
Hoe werd die single ontvangen in Vlaanderen?
William Souffreau: Die single kwam uit in 1971, het jaar van “Du” van Peter Maffay, “Pour Un Flirt” van Michel Delpech en “Rozen Voor Sandra” van Jimmy Frey. Ik denk niet dat Vlaanderen al helemaal klaar was voor een hardrock-single, van eigen bodem bovendien.
Ik zou het moeten opzoeken, maar ik denk niet dat we met “Masterpiece” hoger geraakt zijn dan plaats 20 in de Vlaamse of Belgische hitparade van toen. We werden niet heel vaak gedraaid op de Vlaamse radio, iets meer in het Franstalige deel van België. We kwamen wel op TV: in Tienerklanken op de toenmalige BRT en in Popshop op de RTBF. Later hebben we ook in Frankrijk eens een week in een kasteel gelogeerd voor de opnames van een tv-show van Annie Cordy. Dat leverde ons wel heel wat optredens op en De Vries stuurde ons het hele land door.
Na de single kwam er het album
William Souffreau: Die Amerikaan wou ons enkel lanceren in de VS als er ook een album was. Dat debuutalbum zijn we dan maar snel gaan opnemen in Schelle. Ik weet dat ik voor een aantal tracks nog de lyrics aan het bedenken en uitschrijven was terwijl de rest van de band de track al aan het inspelen was. Ik had gelukkig al wat ervaring in het schrijven van songs en lyrics, van in mijn vorige rockbandjes. We hadden ook uitstekende gitaristen en een toetsenist die zeker op internationaal niveau meekon. Onze toetsenist Paul Lambert, die eerder bij Rocco Granata speelde, stond op hetzelfde niveau als Jon Lord van Deep Purple.
Zelf waren we op dat moment niet zo tevreden over ons debuutalbum. Het onze was opgenomen in een paar dagen en op zes sporen, terwijl de Amerikaanse en Britse bands soms maanden in de studio zaten en op zestien sporen opnamen. En dat verschil viel ons natuurlijk meteen op.
Dat album is uiteindelijk nooit uitgebracht in de VS, enkel in België. Als je de prijzen ziet die ze daar nu voor betalen, zullen we toch wel iets goed gedaan hebben. Ik hoor dat er duizelingwekkende prijzen betaald worden voor het originele album uit 1971 (nvdr: volgens de gespecialiseerde website discogs gemiddeld 750 €, met uitschieters tot wel 1.500 €).
Werd het album beter ontvangen?
William Souffreau: Het album deed het goed in België, maar ook niet uitzonderlijk goed. Omdat we één van de weinige harde bands waren, werd Irish Coffee wel geregeld gevraagd om het voorprogramma te spelen van ‘hardere’ bands die op tournee waren in België: Uriah Heep, Focus, Dr. Feelgood, Golden Earring en Flash, de band van de gitarist van Yes. Stel je daar geen Sportpaleizen of de wei van Werchter bij voor. Dat waren vaak kleine zaaltjes of kermistenten.
Het concertgebeuren was nog lang niet zo goed georganiseerd als vandaag. Er werd veel geïmproviseerd. Dankzij de steun van de Franstalige nationale radiozender konden we vaak in Wallonië spelen, al was dat dan vaak in een hooischuur of op het binnenplein van een vierkantshoeve. De RTBF heeft ooit zelfs eens een concert van ons live uitgezonden. Ik hoop nog altijd dat die opnames ooit eens zullen opduiken. Eén van de albumtracks uit 1971, ‘When Winter Comes’, is in 2017 nog als sample gebruikt in “Kill You” van de Amerikaanse rapper Pounds.
Wat gebeurde er in de jaren na de single en het album?
William Souffreau: Er kwamen nog wel singles, maar niet meer met de impact van “Masterpiece”. Na het album daalde de vraag naar optredens elk jaar wat meer. In België heb je snel in elke venue gespeeld waar je terecht kan, terwijl je in pakweg Duitsland of de UK meer tijd kreeg om te touren en te groeien. Er werd geen nieuw materiaal uitgebracht en na het overlijden van toetsenist Paul Lambert ging in ’75 zowat de hele band – op Souffreau na – spelen als begeleidingsband van kleinkunstenaar Wim De Craene.
Ik zette een nieuw project op poten onder de bandnaam Joystick, met nog de bassist en drummer van Irish Coffee en de Brit Tony Boast. Toen brachten we funk, met zelfs een blazerssectie erbij, terwijl de hele wereld net in de ban was van de punk. Enkel de beginletter verschilt, maar we kwamen met het verkeerde genre voor dat moment. Omdat er toen nog altijd weinig ‘hardere’ Belgische bands waren en mijn telefoonnummer nog in het adresboekje stond van heel wat organisatoren stond, hebben we met Joystick twee keer als support voor Motörhead gespeeld. Die twee keer hebben we de blazers wel thuisgelaten. Dat was in de Okapi in Aalst en zaal Maekeblijde in Poperinge.
Met Joystick zijn er jammer genoeg nooit opnames uitgebracht, maar ik ‘recycleer’ al eens een Joystick-nummer voor een nieuw album van Irish Coffee of voor een solo-album.
Maar stilaan groeit dan al de legende van Irish Coffee
William Souffreau: Onze naam en onze singles waren bij heel wat mensen blijven hangen. Wij waren de eerste hardrockband van het land. Mensen stonden ervan versteld dat dat kon in België. Vooral de single “Masterpiece” kon op dat moment wedijveren met de singles van andere Europese bands. Ook onze shows moeten indruk gemaakt hebben. In de jaren ’80 en ’90 ving ik al eens op dat leden van een Belgische hardrock- of zelfs metalband dankzij Irish Coffee zelf met muziek begonnen zijn.
Terwijl William Souffreau na Irish Coffee en Joystick heel verschillende muzikale paden bewandelt, groeit de legende. Het zijn vaak kleine zetjes die die sneeuwbal doen rollen. In 1990 staat “Masterpiece” op de CD-reeks van ‘Wit-Lof From Belgium’ en wordt de band vermeld in het begeleidende boek van Gust De Coster en Geert De Bruycker. Twee jaar later volgt de heruitgave van het album op CD in België en Italië, waar het album ook een niet-officiële heruitgave op vinyl krijgt. Daarna komen er nog meer illegale releases op vinyl en CD, officiële en minder officiële verzamel-CD’s en meer vermeldingen in naslagwerken.
Na de eeuwwisseling komt Irish Coffee met een aantal oud-leden samen voor nieuw werk. In 2004 was er een album dat op CD uitkwam en in 2005 was er een show op de Duitse tv-zender WDR. Hoe is dat gebeurd?
William Souffreau: Ik kreeg een telefoontje of we met Irish Coffee een concert konden spelen dat ze dan gingen opnemen en uitzenden. Dan moet je niet lang nadenken, natuurlijk. De Dire Straits hebben dat gedaan, net als Cheap Trick, Grateful Dead en Rainbow. Ik kon wel een band bij elkaar krijgen die nummers van Irish Coffee kon spelen, alleen hadden we geen drummer. Maar iemand kende de drummer van Yevgueni. En die was zo vriendelijk om tijdens de rit naar Duitsland al onze nummers te beluisteren en ook nog eens meteen te memoriseren. Gekkenwerk, maar het is gelukt. ‘Live At Rockpalast’ werd in 2008 uitgebracht als dubbel-album.
Daarna volgden nog meer nieuwe albums van Irish Coffee, zoals ‘Revisited’ uit 2013 en ‘When The Owl Cries’ uit 2015, met steeds minder oud-leden
William Souffreau: Ik schrijf nog steeds nieuwe songs. De ene keer bundel ik die in een solo-album, zoals recent nog op ‘Tobacco Fields’, een andere keer steek ik die in een Irish Coffee-jasje. Het is niet dat ik kost wat kost de legende rond Irish Coffee in de aandacht wil houden. Het is eerder dat ik aanvoel dat het verhaal van die band nog niet helemaal verteld is. Ik ben het enige originele bandlid, maar we hebben nu opnieuw een heel sterke bandbezetting. Johan, Erik en Frank speelden eerder samen bij The Balls en Ditch en vroegen al eens of ik een nummer kwam meezingen op hun shows toen. Nu heb ik ze ingelijfd bij Irish Coffee, samen met drummer Bruno Beeckmans van Bellemont.
Dit is niet mijn begeleidingsband, maar eerder een reïncarnatie. Met hen wil ik graag nog een Irish Coffee-album opnemen waarbij zij nog meer inbreng hebben in het schrijven en arrangeren van de nummers.
Je bent 74. Voel je dat de klok tikt?
William Souffreau: Ik zit nog vol plannen. Zo wil ik nog een crooneralbum maken met violen en alles erop en eraan. Het blijkt dat ik er nu de ideale stem voor heb. Ik heb voorts nog over genoeg zaken iets te vertellen. De drang om verhalen te vertellen en er de juiste muziek op te zetten, die is nog niet weg. Ik sta nog elke morgen op met het idee dat ik een nieuwe gitaar wil gaan kopen. Mocht het binnen een paar jaar niet langer lukken om live te spelen, dan zal je mij nog wel in de studio vinden. Jullie zijn nog niet van mij af.
De viruscrisis zorgt dat de live-agenda van Irish Coffee zo goed als leeg is
William Souffreau: Dat is voor elke band hetzelfde. Het is voor ons jammer dat we de nummers van ‘Heaven’ nu niet live kunnen laten tot leven komen, maar onze tijd komt nog wel. Het mooie van kunnen ouder worden is dat je tijd en geduld in een heel ander perspectief gaat zien. Net als succes. Niets moet nog, maar alles is meegenomen.
Zijn er nog zaken die je wil afvinken op zijn to do-lijstje?
William Souffreau: Het respect voor Irish Coffee is groot. Misschien is het de moeite om eens in het archief van de VRT en RTBF te duiken voor een Belpop-aflevering op de Belgische tv-zender Canvas. De aanzet is al gegeven toen ze met de theatershow Belpop Bonanza zopas naar Aalst kwamen en mij uitnodigden voor een gesprek op het podium. Hetzelfde geldt voor de organisatoren van pakweg Graspop en Alcatraz: als zij de eigen pioniers van de hardrock en metal willen eren met een plek op hun podium, zullen wij wel voor een memorabele show zorgen.
Nabou - Al mijn einddoelen komen een beetje uit. Dus ik ga er niet meer bewust naar op zoek, het klinkt ook een beetje alsof het dan gedaan moet zijn. Maar samen spelen met geweldige muzikanten die me inspireren wil ik zeker nog doen …
Nabou Claerhout is een Trombone virtuoze die langzaam maar zeker naam en faam aan het maken is binnen jazz en aanverwante stijlen. Onder de naam N∆BOU verlegt ze samen met haar mede kompanen verschillende grenzen. Roeland Celis (gitaar), Trui Amerlinck (bas), Mathias Vercammen (drums) zijn muzikanten die Nabou perfect aanvullen, en zelfs het trombone geluid nog aansterken. Vooral de verdovende baslijnen en de groovy, energieke drum partijen slaan nog maar eens diepe gensters in ons hart. De gitaar partijen van Roeland zijn uiteindelijk de kers op de taart. Perfect dus!
Nabou zelf bespeelt haar Trombone op een zodanig uiteenlopende wijze, dat daar klanken uitkomen waarvan we het bestaan nog niet kenden. Ze laat ons ademloos achter , de registers worden in een wervelend , versneld tempo open getrokken , waardoor je zelfs door het geluid van de trombone letterlijk van je sokken wordt geblazen.
Grenzen verleggen? NABOU overtreft al onze stoutste verwachtingen. Toen we de band zagen optreden op het streaming festival Bel Jazz Fest waren we dan onder de indruk. Wat een artieste, wat een talent! Indrukwekkend bleek zelfs een understatement.
Met haar debuut ‘Hubert’ gooide NABOU ook reeds hoge ogen. Kortom, een artieste om in het oog te houden, naar de toekomst toe. Dus stelden we haar enkele vragen over verleden, heden en vooral toekomst van het project NABOU en nog veel meer …
Nabou, op zeer jonge leeftijd kreeg je de kans om samen te werken met artiesten als Bert Joris, Dave Holland, Dave Douglas en Akua Naru. Hoe is dat in zijn werk gegaan? Heeft dit bepaalde deuren geopend?
Bij elke muzikant is dat heel anders gegaan. Met Bert Joris was dat bijvoorbeeld door Gent Yought Jazz Orchestra. Een heel fijne samenwerking, waarvan ik zeer veel heb geleerd. Dave Holland en Dave Douglas heb ik leren kennen toen ik in Londen studeerde. Die kwamen langs, er moesten concerten gespeeld worden en er werden muzikanten gevraagd daaraan mee te doen. Ik heb het geluk gehad om geselecteerd te worden. Zij spraken vaak over hoe de industrie in elkaar zit, je leert met allerlei muzikanten samenwerken. Zeer inspirerend die ervaringen. Akua Naru is wellicht de raarste ontmoeting (lacht) Een goede vriend en saxofonist had me gebeld dat er een muzikant wat blazers nodig had en die toevallig in België was. Eerlijk gezegd ik kende die Akua Naru niet echt. Toen Akua echter op Instagram een foto van mij had gezet, ontplofte mijn Instagram en sociale media gewoon van de berichten van enthousiaste vrienden die zeiden ‘woow ken jij Akua Naru’’. Zeer opmerkelijk.
Heeft dat deuren geopend? Via die wegen heb ik wel bijvoorbeeld interessante ontdekkingen gedaan over platen en muziek waar ik als kind naar luisterde. Door die samenwerkingen kwam ik dus eigenlijk een beetje meer te weten hoe de muziek van mijn helden geschreven is en zo, wat dus voor mij wel een hele andere wereld deed open gaan. Dus ja in die zin, heeft dat zeker en vast deuren geopend.
Je haalde je Bachelor aan Codarts Rotterdam en ging later nog naar The Royal Academy of Music (London) en terug naar Codarts voor je Master? Vertel er eens wat meer over. Lijkt me zeer avontuurlijk
Ik ben naar Rotterdam gegaan en ontmoete daar Ilja Reijngoud die vandaag de dag nog steeds met mijn mentor is . Hij is een beetje mijn muzikale vader, die me steeds inspireert wat muziek en eigenlijk veel meer dan dat betreft. Ik heb veel landen opgezocht als Spanje of Portugal, maar muzikaal voelde ik me daar niet echt verbonden. De landen waar ik muzikaal wel kon in vinden, kwam ik terecht in Londen. Het zat in de lijn van de muziek en artiesten waar ik echt van houdt zoals (Shabaka Hutchings) Ook The Streets spreekt tot de verbeelding, dus Londen was voor mij het logische gevolg van dit alles.
Waarom de trombone (prachtig instrument, maar meeste kiezen voor gitaar, piano of zo) ?
Ik wilde naar de muziekschool. Ik mocht van mijn mama echter enkel naar een muziekschool als ik letterlijk verliefd werd op een muziekinstrument. Langs omwegen ben ik bij de Trombone terecht gekomen. Die verliefdheid ging ver, ik nam die letterlijk overal mee en eigenlijk heb ik er een soort band mee. Dat was dus wel belangrijk , dat verliefd worden op een instrument.
Zijn er bepaalde musici, trombonisten of componisten die je hebben beïnvloed?
Heel veel zelfs. Er zijn zoveel voorbeelden eigenlijk. Ambrose Akumusuri, Erykah Badu, Chris Potter, Joshua Redman, Cory Henry, Wat voor mij bij al die artiesten belangrijk is dat ze naast muzikant en componist dus zeer grote inspiratie bronnen zijn gebleken.
Over piano gesproken, ik vergelijk je een beetje met een virtuoos als Bram de Looze, de man bespeelt geen piano maar leeft zijn instrument, het lijkt wel of het onderdeel is van hemzelf. Datzelfde gevoel krijg ik ook als ik jou Trombone zie/hoor spelen. Je mening graag?
Bram is een top muzikant. Bedankt, het is een beetje teveel eer denk ik. Bram doet zotte dingen met die piano, lijnen die door elkaar gaan en… Ik probeer met mijn instrument zoveel mogelijk tijd door te brengen. En ik hoor wel vaker van oudere muzikanten dat het ‘einde in bespelen van een instrument’ eigenlijk nooit wordt bereikt. Dus ja ik leer steeds meer bij over
mijn instrument. In elk geval bedankt voor het compliment.
Ik heb je via streaming live ontdekt dankzij Bel Jazz Fest. Een hele ervaring, hoe is je die bevallen? Geef gerust voor en nadelen?
Het is mij zeer goed bevallen, ik denk dat het ook een springplank is geworden voor de band N∆BOU en ook de andere artiesten daar naar een toch wat ruimer publiek eigenlijk. Fijn om te doen, maar ook een beetje raar toch ook. Mede doordat we elkaar al lang niet meer gezien hadden, en dan zo zonder publiek voor jou? Het blijft toch een zeer raar gevoel. Het enige nadeel is dus zonder publiek, we hebben graag publiek. Een leuke ervaring zonder meer.
Naast uw magische trombone laat je je ook omringen door top muzikanten, die op diezelfde wijze klanken tovenaars zijn met hun instrumenten. Trui Amerlinck op contrabas, Mathias Vercammen op drums en Roeland Celis op gitaar Hoe hebben jullie elkaar gevonden?
Mathias ken ik al tien jaar via Gent Jazz Orchestra, tevens door een toer naar Japan en zo. We zijn zeer goede vrienden geworden. Trui kende ik ook van Gent jazz Orchestra, ze heeft het nochtans heel druk maar vond toch de tijd om erbij te komen. In eerste instantie was dat hetzelfde verhaal bij Gijs. Maar Gijs kon helaas niet meer om dat hij de kans kreeg twee jaar in New York te studeren. Roeland is er daarna bij gekomen. Ze hebben allemaal hun eigen projecten waar ze druk mee bezig zijn, en toch vinden we elkaar gemakkelijk naast en op het podium. Prachtig.
Zou dit, die live streaming van concerten, gezien de huidige situatie waarin we zitten, niet het nieuwe normaal kunnen worden? Of liever niet
Als je het mij vraagt liever niet, het is ondertussen ook al wat minder. Er komen toch wat meer live optredens. Allemaal wel ‘corona proof’ Het is een eventuele oplossing als het niet anders kan, maar liever niet. Liever heb ik zelf als bezoeker en muzikant toch live concerten. Tijdens de lockdown zaten we toch thuis en was dit wel leuk, Nu we terug kunnen gaan werken mag het wel anders dus ja..
Je stond ook in Eeklo op (2 augustus) helaas kon dit ook niet doorgaan, een domper op de feestvreugde wederom. Zijn er veel plannen in het water gevallen dit jaar?
Er zijn vooral veel dingen uitgesteld. Maar de meeste kunnen op een latere datum doorgaan. Er zijn natuurlijk wel dingen compleet niet doorgegaan. Maar sommige festivals hebben toch een manier gevonden om toch te mogen optreden. Zoals Jazz Middelheim op een veilige manier kan doorgaan.
Uw vorige release ‘Hubert’ is - hoe eigenaardig ook - aan mij voorbij gegaan, helaas. Hoe waren de reacties ?
De mensen waren eigenlijk mega enthousiast. Onze cd is ondertussen uitverkocht, er zijn nog wel wat vinyl. Maar dat wil toch zeggen dat iedereen tevreden is. Heel blij met de reacties.
In een interview met ‘jazz hallo’ lees ik ‘’plannen een full album uit te brengen in de loop van 2021” ; zijn die plannen er nog steeds? Met andere woorden, staan er al nieuwe releases op de planning feitelijk?
De plannen zijn er nog steeds, er sluipen wel al nieuwe songs in onze komende concerten. Ik hoop dat die plaat er komt in 2021 of begin 2022. Maar de release komt er zeker!
Een vraag die ik iedereen stel, hoe ga je als muzikant maar ook als mens om met zo een crisis waarin we leven?
Dat is een moeilijke vraag. Ik heb veel geoefend, veel muziek geluisterd en zo. Maar dat ligt voor iedereen anders. Nu ook moeten we nog afwachten, de cijfers gaan weer omhoog, alles is zeer fragiel. Het blijft allemaal spannend of alles kan doorgaan. Dat houdt je toch bezig. We moeten gewoon proberen er het positieve erin te zien, maar gemakkelijk is dat niet.
Denk je dat de cultuur/muziek deze pandemie zal overleven? En hoe?
100% zeker, muziek is er altijd geweest. Ook in tijden van Wereldoorlogen of andere pandemie heeft muziek en cultuur het overleefd. Er komen misschien andere dingen als het streaming idee, maar op één of ander manier zal cultuur het overleven Zonder botsten of scheuren? Ik hoop van wel , ik vrees van niet. Kijk maar naar De Roma die nog tot begin volgend jaar gesloten zijn.
Wat zijn uw eigenlijke ambities als muzikant/componist? Een soort einddoel dat je wil bereiken?
Ik ben daar mee gestopt. Zo een einddoel was jazz middelheim, ik heb daar nog aan meegewerkt om als vrijwilliger te helpen. En nu mag ik er spelen. Al mijn einddoelen komen een beetje uit. Dus ik ga er niet meer bewust naar op zoek, het klinkt ook een beetje alsof het dan gedaan moet zijn. Maar samen spelen met geweldige muzikanten die me inspireren wil ik zeker nog doen..
Mijn laatste vraag, wat is je opinie over Spotify of bandcamp? Welke van de twee verkies je? En heeft het dan nog zin om platen uit te brengen? Waarom
Moeilijke vraag. Ik ben een jonge muzikant die opgegroeid is met Spotify en Deezer en zo. Ik heb daar veel ontdekkingen gedaan, zoals velen van mijn generatie; Helaas verdient de muzikant of het team daarachter niet veel aan, en dat zou wel anders mogen. Bandcamp biedt dat dus wel aan doordat je de muziek kunt beluisteren , maar pusht toch wel dat je na zoveel gratis luisterbeurten die plaat te kopen, en dat is wel tof dat je zo de kans krijgt die muziek ook digitaal aan te kopen. Je kunt daar zelf een prijs op zetten, waardoor ook bijvoorbeeld studenten of mensen die het niet zo breed hebben ook een plaat kunnen aankopen op die wijze. Heeft het nog zin om platen te maken? Ik denk van wel. Ik hou nog steeds van iets in de hand te hebben. Het is echt het totaalplaatje, na het beluisteren of zo ook zo een plaatje in je handen kunnen houden. Vinyl is helemaal terug, laat ons wat wachten en hopelijk is dat ook voor de cd.
Zijn er nog aanmerkingen? Of waar kunnen mensen die online merchandiser of zo willen kopen terecht?
https://nabou.bandcamp.com
Pics homepag @Pull & Over Photography
Bedankt voor dit fijne gesprek, dat ik uiteraard honderd keer liever face to face had gevoerd. Maar nu is gezondheid het belangrijkste, en ik hoop dat iedereen in je vriendenkring, familie en wie je ook graag ziet , er gezond mag uitkomen. Veel succes in alles wat je doet, vanaf heden volgen we dat wel op de voet ?
Liquid Therapy - Een grote droom van ons allemaal is, om van onze grote passie ons werk te maken. Velen zijn er ons voorafgegaan en wij streven dit na. Zonder omwegen, recht naar ons doel!
Je hoort het al vele jaren, 'rock-'n-roll is dead'. In de jaren hebben veel bands echter het tegendeel bewezen. Ook in ons landje lopen voldoende muzikanten en bands rond die de meest pure vorm van rock muziek hoog in het vaandel dragen. Zonder scrupules razen ze door het land en laten ons telkens met verstomming slaan.
Een vrij nieuwe parel binnen het rock firmament is Liquid Therapy. De band zou zijn debuut uitbrengen eind maart , maar een virus dat al heel het jaar ons leven bepaalt, gooide roet in het eten.
Uitstel is geen afstel, nu in september verscheen eindelijk 'Breathe'. Een debuutplaat die de rock liefhebber, in de brede zin van het woord, zonder verpinken in huis kan en moet nemen. De volledige recensie kun je hier nog eens nalezen
http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/79577-breathe.html
We hadden eveneens een mooi interview met de band over, uiteraard van deze release. Een kijkje naar het verleden, het heden en deze rare tijden waarin we leven. Maar ook de toekomstperspectieven kwamen aan bod.
Heren, om met de deur in huis te vallen. Wie is Liquid Therapy? Hoe is alles begonnen en waar staan jullie voor?
Liquid Therapy is gestart door de 2 gitaristen Gino en Davy die elkaar al heel lang kennen. Door wat samen te spelen hebben ze de handen in elkaar geslagen om een band op te richten.
De band ontstond in (dacht ik) 2018. Nu komt er eindelijk een debuut plaat op de markt, maar ondertussen hebben jullie live al je kunnen bewezen. Hoe was de respons tot nu toe?
Eigenlijk zijn we best wel tevreden. Het laatste jaar hebben we door de corona niet meer kunnen optreden maar ons eerste jaar hebben we toch enkele mooie optredens kunnen doen waarbij het publiek toch wel vol lof was. Als er ambiance is zijn we op ons best ?
Ondanks dat jullie nog niet zoveel jaren bezig zijn, heeft elk van de bandleden wel al wat watertjes doorzwommen in de muziek. Hoe hebben jullie elkaar gevonden en hoe zag jullie muziekverleden eruit?
Davy speelt al meer dan 20 jaar gitaar, heeft reeds bandervaring en heeft ook al enkele jaren geleden een CD opgenomen.
Hans en Kristof (onze nieuwe drummer) hebben zowat hetzelfde traject doorlopen.
Bart heeft in wat kleinere bands gezongen maar Liquid Therapy is het eerste serieus project waar hij mee bezig is.
Gino heeft een verleden in blaasinstrumenten (jawel…) en drummen en heeft dit in zijn jeugd enkele jaren beoefend. Na een onderbreking in de muziek is hij enkele jaren geleden gestart met gitaar, drum en audio engineering.
Persoonlijk heb ik de plaat nog niet volledig beluisterd, maar ik lees in sommige recensies de termen ‘hardrock met een sausje grunge’ klopt dat? Hoe zou je zelf je muziek omschrijven?
Ieder nummer heeft zijn invloed van een andere muziekstijl, er zit enorm veel variatie in waardoor je iedere keer wat anders kan verwachten. We zouden graag de verschillende stijlen willen blijven combineren.
Een paar songs zijn wel gepasseerd, en ik hoor dat er veel pit in jullie muziek zit. Muziek die live nog het best tot zijn recht komt. Vinden jullie jezelf eerder een ‘live band’? of kan/mag ik dat zo niet zien
We spelen enorm graag live. We smijten ons iedere keer volledig en we denken dat het publiek dit ook ervaart. Als het enigszins kan willen we absoluut een ‘live’ band worden genoemd waarbij het publiek zich rot amuseert.
Ik lees in een artikel ‘’Inspiratie voor onze teksten vinden we in het dagelijkse leven’’ . Wil dat zeggen dat de teksten ook verwijzen naar deze tijden waarin we leven? Of net niet. Vertel ons er wat meer over
Eigenlijk gaat het gewoon over het alledaagse leven, iets waar iedereen zich ergens wel kan in vinden. Problemen waarbij vloeibare therapie (Liquid Therapy) wel kan helpen ?
Het is ook een mooie hoes trouwens. Vanwaar kwam de inspiratie, wie is de kunstenaar? Vertel er wat meer over?
We hebben enkele mensen aangesproken om iets te ontwerpen. We hebben uiteindelijk gekozen voor het schilderij van Jorge Vandeplassche. We vonden dat dit het dichtste aansloot bij de visie van ons album.
In datzelfde artikel lees ik dat jullie zich hadden ingeschreven in voor een wedstrijd van De Nieuwe Lichting op Studio Brussel. Is daar iets goed uit gegroeid? Heeft dat bijvoorbeeld bepaalde deuren geopend?
Nee, we waren niet geselecteerd. We zullen de deuren op een andere manier moeten openen ?
Ik veronderstel dat deze coronacrisis een streep door jullie rekening is/was. Welke plannen vielen in het water?
2 weken voor de album release in onze eigen gemeente Houthulst kwam er de Lock down. Alles was zo goed als geregeld. Een serieuze streep door de rekening en sindsdien hebben we nog niet live kunnen spelen. Het is moeilijk maar we blijven gemotiveerd en hard werken. Volgend jaar willen we er staan. Geen discussie.
Zijn er langs de andere kant plannen die wel doorgaan dit najaar?
We spelen eind oktober een huiskamerconcert ingericht door de gemeente Houthulst maar daar blijft het voorlopig bij. Maar volgend jaar begint er al anders uit te zien (als het doorgaat door de corona natuurlijk)
Om een beetje daarop voort te borduren, hoe ga je als muzikant en ook als mens om met zo een crisis waarin we nog steeds leven?
Dit is natuurlijk een ongelooflijk rare en moeilijke situatie voor iedereen. We hopen dat de schade, zowel economisch als emotioneel, zo klein mogelijk blijft. We hopen van harte dat volgend jaar het normale leven opnieuw kan aanvatten en hopen ook dat iedereen gezond mag blijven en erdoor geraakt zonder kleerscheuren.
Jullie ultieme droom is om op het podium van Graspop Metal Meeting te staan , zijn er nog andere dromen. Wat is de uiteindelijke ambitie van de band?
Eigenlijk is het de droom om op een festival te kunnen staan in de grootorde zoals Graspop. Dit is voor ons de drijfveer en motivatie om er hard aan te werken.
Is er een soort einddoel, iets wat je als band, muzikant en mens absoluut nog wil bereiken?
Een grote droom van ons allemaal is om van onze grote passie ons werk te maken. Velen zijn er ons voorafgegaan en wij streven dit na. Zonder omweg , recht naar ons doel !
Ik wens jullie zeer veel succes met jullie debuut. Kun je om af te sluiten hieronder enkele links plaatsen waar mensen merchandiser en eventueel het debuut kunnen aanschaffen
Van harte bedankt en jullie ook bedankt voor de interesse in onze band. Alles kan aangekocht worden op onze website www.liquidtherapy.be
Not Mandatory - Sex, drugs and rock’n’roll, zoals Ian Dury het ons al voorzong
Not Mandatory is een vrij jonge band rond muzikanten uit uiteenlopende muzikale strekkingen die elkaar vonden om een gloednieuw project op te starten.
Ze noemen het zelf: ‘vanuit verschillende achtergronden, maar met eenzelfde smaak voor wat zij noemen: Progressive Alternative Dance Music in hun NOT-MANDATORY-project.”
De band bracht ondertussen enkele singles uit, echt uit de startblokken schieten is er wegens een bepaald virus dat ons leven bepaalt niet echt bij, maar bij de pakken blijven zitten doet de band ook niet.
We hadden hierover een fijn gesprek met de band. Net op tijd, eind september stelt de band zijn nieuwste clip en single voor, “I can’t ‘Escape Myself”. Een energieke song boordevol opgekropte frustraties, die op aanstekelijke wijze door de strot van de luisteraar wordt geramd. De luisteraar heeft altijd het laatste woord. Daarom. Luister en kijk vooral zelf:
https://www.youtube.com/watch?v=UyW4kfVVlPQ&feature=youtu.be&fbclid=IwAR0AAV4JxVsm1iF07JYXXpxSmDQEM9Z9McC4DtPCCq0gFO3OMgksyDWQJG0
Not Mandatory is een vrij jonge band, hoe is de band ontstaan? En hoe zouden jullie je muziek omschrijven?
Muzikale jeugdvrienden Major Tom, Qrt en Pi-Jay pikten na vervlogen tijd de draad weer op, maar misten nog een gitarist voor hun nieuw project. Door de muzikale ambities van de kinderen van Tom en DoubleYouArDee leerden zanger en gitarist elkaar kennen en zo werd het viertal verenigd vanuit verschillende achtergronden, maar met eenzelfde smaak voor wat zij noemen: Progressive Alternative Dance Music in hun NOT-MANDATORY-project.
Elk van de bandleden zijn geen groentjes meer. Een zeer fijne mengelmoes van talenten. Hoe en waar hebben jullie elkaar gevonden?
Het muzikale palmares van Major Tom haalde vooral zijn top eind jaren ‘90 in de Dance Music met Natural Born Deejays. Het jeugdsentiment KOT-X, de eerste punkband van Major Tom, Qrt en Pi-Jay vroeg om een vervolg. DoubleYouArDee en Major Tom kennen elkaar van hun muzikale gesprekjes tijdens de vioollessen van hun kinderen. Ondanks verschillende achtergronden, new wave, new beat, metal,... leken hun ideeën toch te versmelten.
Er is nog niet zoveel uitgebracht, maar onlangs wel een single, “Public Image”. Hoe waren de reacties?
Met verwijzingen naar Tom ‘Rotten’, nice ‘80s vibes, sound als Red Zebra en Joy Division, pro opgenomen en gemixed, topschijf, … kunnen we alleen maar tevreden zijn. Er is ondertussen een videoclip uitgekomen van het nummer “I Can’t Escape Myself” van The Sound en de reacties hierop zijn weer top!
Bommetjes energie die in je gezicht ontploffen op gevarieerde wijze, was mijn eerste indruk. Je mening over deze stelling?
Fijn dat u van onze energie genoten heeft, want onze bedoeling naar het publiek toe is … de tent in brand te zetten. Not Mandatory, verdorie, ambiance verzekerd!
De single “I Can't Escape Myself” wordt gedragen door een 'emotioneel' stem- geluid, iets meer ingetogen ook, maar nog steeds lekker strak. Kunnen we stellen dat Not Mandatory een band is die zich bewust niet in een hoekje laat drummen? Ik vind vooral dat jullie veel kanten uit kunnen gaan met jullie muziek
Vanuit verschillende muzikale invloeden is dit een voor de hand liggend gevolg. Hokjes kennen wij niet, al zijn we nu wel opgeHOKt.
Om daarop voort te borduren, naar promotors en zo toe, hoe zou je zelf je muziek verkopen?
Bekende en minder bekende songs in een nieuwe verpakking met een eigen interpretatie als aanzet om van daaruit te werken naar eigen nieuwe nummers toe. Ook eigen nummers zitten in de pipeline.
Yes.. we kill our darlings, but just to make them prettier and more tasteful!
Rijk worden met muziek is onmogelijk, maar wat is jullie doel en ambitie eigenlijk als band?
Ambiance on stage! Het publiek live in vervoering brengen. Niets is onmogelijk, daar staat NOT MANDATORY voor. It’s all in the name.
Om terug te komen op die releases. Zijn er, na die singles, ook plannen voor meer singles of eventueel platenwerk?
Uiteraard, dit is nog maar het begin van een mooi verhaal. De band zal hierin groeien en op termijn ook eigen werk op het menu zetten.
Wegens corona valt alles beetje in het water. Waren er ook bij jullie plannen wat optredens en zo betreft?
Zoals alle andere bands lijden wij daar ook onder, maar het geeft ons meteen ook de tijd om nieuw werk te creëren alsook een positieve vibe te behouden. Een aantal optredens werd jammer genoeg opgeschort. Hopelijk komt hier snel verandering in.
Hoe ga je eigenlijk als muzikant (maar ook als mens) om met zo een crisis?
Sex, drugs and rock ‘n roll, zoals Ian Dury het ons al voorzong ;-)
Zijn er naast Not Mandatory nog andere projecten waar je aan bezig bent? Of de andere bandleden?
DoubleYouArDee werkt naast Not Mandatory nog aan een kleinschalig blues-project.
Hoe blijf je het allemaal combineren?
Music was our first love and it will be our last.
Het zijn rare tijden, maar toch zie je mensen die er interactief mee omgaan door bijvoorbeeld filmpjes te posten, waar elk bandlid in zijn eigen kot een stuk brengt en dan wordt het via streaming gelanceerd. Iets voor jullie?
Afstand werkt niet… Het sociaal samenzijn in dit muziekproject is belangrijk. We kijken dan ook uit naar betere tijden waar we met z’n allen terug een echt feestje kunnen bouwen.
Wat zijn de verdere plannen na deze crisis, zowel met de band als andere projecten eventueel?
Op zoek naar een platenfirma en ons pensioen verzekeren :-) De liefde alleen is niet genoeg …
Om af te sluiten, via concerten en zo is het onmogelijk om merchandise van de band te kopen, hoe kan het wel? Geef gerust enkele links
https://teespring.com/nl/stores/not-mandatory
Zijn er nog opmerkingen naar onze lezers toe, zet ze gerust hieronder
http://www.notmandatory.be
Nicolas Michaux - Democracy can only function if people are aware of what’s going on and willing to participate in the political process
Nicolas Michaux is a singer-songwriter and music producer. Born and bred in Belgium he now divides his time between Brussels, and the Danish island of Samso, where he writes and records. Michaux released the critically acclaimed debut album “A La Vie A La Mort” in 2016. His second album “Amour Colère” will be out now on September 25. We had a nice conversation with Nicolas about the past, the new release of course, and the future. But also about corona and how the world is changing.. Or how it should be.
Nicolas, you've been in the music business for a while, because our readers (and I too) are quite curious. How did it all start?
Yes that’s true. I started a first band when I was still a teenager around 2004. The band was called Eté 67. We were all from Liège and used to play a lot in the area at the time. It was fun to be on the road with my mates and very instructive to be involved at such a young age with the music business, the studios, the tours etc... That period in the band really allowed me to learn my trade. Then the band split and after a small break I started my solo career in 2014 with the releases of my first two singles : ‘Nouveau Depart ‘and ‘A la vie à la mort. ‘
What are the heights and any depths to date?
I don’t know really. I don’t envision things exactly that way. I mean I try to focus on my work and try to do It honestly with a high level of commitment and concentration. But You can only put your best efforts ; you can’t command the consequences and this trade demands a lot of distance from the fruits of action. I mean you never know when something is going to be a success or not, there are so many parameters. I’ve enjoyed great times in my career but paradoxically It was not linked to such things as commercial success etc... The discovery is what’s the more thrilling for me. To unveil a song or even just a beautiful musical part is always a source of great joy.
You divided, according to I read your time between Denmark and Brussels? Your songs are partly in English and French? A very international road that you walk. Have you consciously chosen this approach? And why?
That’s right. I live partly in Brussels where I’m part of Capitane Records and partly on the island of Samsø where my girlfriend and our daughter reside. I don’t know If I chose all this consciously. I don’t think we choose that much in life. And certainly not who we fall in love with. But It’s true that in a way I orientated my pace without paying too much attention to frontiers and boundaries. I’ve always craved this kind of freedom from inherited determinisms. I mean living abroad a great part of the year and being in a relation with someone from another culture surely brought me a bit of distance from my natural environment and comfort zone. It makes you think with a little bit more relativity maybe. It brings to mind that things can be different from what you’re used to and that very few things are really natural ; most of them being socially and culturally constructed.
‘His music stands at the crossroads of different traditions: the great era of the French "chanson", the American songwriters, the Brit rock of the 60s, and the early new wave.’ I read the press release. How would you prefer to describe your music yourself?
It’s always a difficult question. I’m not at ease with musical genres and I always find It hard to categorize things ; especially my own music. And I think my music and my lyrics are made of all those things I can’t describe in real life. But we could say my music sits somewhere between Indie Rock and Indie Pop and is influenced by the sound of the sixties and seventies.
Which artists are your biggest source of inspiration and why?
You have the great american songwriters like Bob Dylan, Leonard Cohen, Hank Williams, Lou Reed, Townes Van Zandt… because they’re all so cool and they just wrote all these amazing songs.
Then you have the early rock from the fifties and the sixties : The Beatles, The Rolling Stones, The Kinks, The Who, Pink Floyd,… Rock is the music who triggered me to play when I was a teenager and I keep an instinctive and very powerful love for It. And then you have the French tradition with singers like Léo Ferré, Barbara, Charles Trenet, Serge Gainsbourg, Georges Brassens, Jacques Brel, Jeanne Moreau… For me, these artists have always been around. It’s the music my parents used to listen to at home. But I also love things like the CBGB scene, the highlife from ghana and Its area, the Congolese rumba, Moondog, the clash, the Ethiopian jazz, the country-blues, the beach boys…. ; my tastes are very eclectic as long as I feel that the artists had something to say and were somehow part of what greil marcus once called the “invisible republic”.
You released your debut in 2016, what were the reactions and has it opened certain - let's say - doors?
It did indeed. The album was mainly in French and it was released on a French label called Tôt ou tard. It got really good reviews in many newspapers and magazines. We toured extensively after the release giving more than one hundred shows in Belgium, France, Italy, Switzerland, Canada, Germany and even a few in China.
I have to admit I haven't listened to the latest album 'Amour Colére' yet. What can I expect? Give me a reason why I should buy this record?
Go for It then, give it a try, you’ll tell me. I’m not a good advertiser.
Does the title have a specific meaning, it is about love of course .. tell a little bit more about it?
Yeah. The title translates as “Love Anger”. But one friend of mine uses the expression in French as an equivalent to “make-up sex”. That’s how I found the title. More seriously, in these recent years I’ve caught myself in between those two feelings of Love and Anger. And then I thought that what was true for me was maybe true for many people. When I’m in a city, I always tend to walk the streets as much as I can and I can see that the streets are filled with love and anger exactly as my heart is.
What are your personal expectations regarding this disc?
I’m not sure about that. I’m already thinking about the next one and about other projects we have with the label and I learnt not to expect too much from things I don’t control. But still, I would be very pleased If people were listening to It for what It is. I mean I’m conscious that It’s a “difficult” and pretty “dark” record and I know I’m sometimes hard to categorize and sum up because of my multiple origins and influences and the bilingualism of my works. I wanted to give people the whole picture and not to limit myself for whatever reason. I wanted the record to speak for me and It does. I’m proud of It, no doubt. ;-)
We are still living in a corona crisis, which will not disappear this year, how do you deal with that as a person, musician and composer?
Obviously, Coronavirus sucks for so many reasons. But I try to see the predicament we’re In as an alarm and an encouragement to really change things. We’re running to big disasters If we just keep on acting like bastards who don’t respect nature and other species. Coronavirus is an ecological issue, like the forest fires around the globes, the loss of biodiversity, the sea pollution and so forth... The world is about to go up in flames and before the Corona I had the impression that most of people didn’t care and did prefer kill off their brains instead of being involved in the political process. But now things are evolving and I have the feeling people want the power back. I think that’s good because that’s what democracy is about. It’s not about just turning in at the polling station. Democracy can only function If people are aware of what’s going on and willing to participate in the political process.
Have plans fallen into disrepair? Which?
Yeah, some gigs were postponed some others were just cancelled. But we decided to focus on production and writing. As a label and a work collective Capitane Records now have Its own studio and an office in an old house in the middle of a park in southeast Brussels. And that’s great to know we have that and that we can focus on our work there. If shows can be set up, we’ll be pleased to play the gigs. If not, we will produce and record music for the next months. Under The reefs Orchestra and Turner Cody are both on Capitane Records and are working on new music As a music producer I’m involved in these ventures as well.
In these times a lot of questions are about that corona, this question I actually ask everyone involved. But how do you personally think the culture, which has been particularly hard hit, will survive this crisis?
Yeah culture is hard hit that’s true. But many other sectors are hard hit as well. Generally speaking, the word is getting more and more in egalitarian and disrespectful towards mother earth’s needs. I personally think that capitalism, as It unfolded the past decades, is a dangerous threat for humanity and earth alike. But like I said, at least now, It’s pretty obvious that the ruling class in leading us to the catastrophe. So things might finally change for the better If only we’re able to take back the wheel and drive in an other direction. On October 7, Capitane Records and the FACIR set up a lecture by french sociologist Bernard Friot who is an historian of the social security and who advocates to turn progressively our back from capitalism by extending the social security to new sectors of activity among which housing, food, press, culture etc… Its theory includes the establishment of a “salary for life” that would be considered as an unconditional human right.
What are the further plans, will the new release also be presented live?
Yes despite of Corona, we’ll play at Les Nuits Botanique on Octobre 1 in Brussels for a special Capitane Records label night featuring Under The Reefs Orchestra, Great Mountain Fire and myself. It’s sold out. The same bill will play Trefpunt in Ghent on November 13th. It’s not sold out. ;-)
I there also something like an end goal?
I’m not sure I get your question. An end goal to what ? To change the world for the better with love, legitimate anger and music maybe ? What else ?
Thanks for this nice conversation, unfortunately I could not do this face to face due to unforeseen circumstances, but I hope to meet you live at one of your gigs soon. Are there any gigs set for the fall and so on? feel free to put below. Big thanks!
Thank you Met plezier !!
Thunderblender - Economically, it was very difficult before the pandemic, and now it’s a real crisis. But if you ask what would like to do in my life, making this music and performing it, would be the answer
Ter introductie van de formative Thunderblender citeren we even uit de biografie op de website van JazzLab: ‘’Thunderblender speelt vernuftige, moderne jazz vol emotie en contrasten. Ze bewegen voortdurend tussen orde en tumult, vrijheid en strakheid, tussen heftige grooves en fragiele intimiteit.’’
De band werd opgericht door Sam Comerford, opgegroeid in Dublin, ontmoet hij tijdens zijn studie in Brussel Hendrik Lasure die perfect aanvoelt welke richting Sam wil uitgaan. In een later stadium leerde hij Jens Bouttery kennen, die hij zag optreden. En zo was de band compleet. Het talentvolle trio brengt zijn debuut uit ‘Stillorgan’. We hadden hierover een fijn gesprek met Sam Comerford in een gezellige café nabij Brussel Zuid. Naast de nieuwe plaat hadden we het ook over het verleden, de moeilijke situatie nu voor vele muzikanten, en de toekomst.
You could look it up, but as we’re a bit lazy - how did the idea of "Thunderblender" come about? The style of music you bring is described as "Avant-garde jazz”. Is this correct, what does this mean?
I founded the band when I was studying at the Flemish Conservatory in Brussels. I had been playing in different groups playing original music for many years, such as Aerie, and I wanted to start my own project. I wanted to write music that had many layers, that could be improvised in a different way every time. I was looking for open minded musicians who could improvise in an honest way, and I met Hendrik at the KCB. When I called Jens to play the music, I didn’t know him at all. I had seen him play a gig at a small café in Brussels, the Chat Pitre, and I was really amazed. That's how it all started.
The music style you bring is called jazz, but it is not classic jazz, but jazz nonetheless. Sounds complicated, but what is jazz actually in your eyes?
What jazz that is a big question, and I don’t feel that qualified to answer! I think it begins with American art music, especially African-American music. I certainly love and was heavily influenced by musicians like Lester Young, Charles Mingus, Eric Dolphy, and Lennie Tristano. It's the spirit of exploration and freedom in this music that draws me to it. Is what I do jazz? I'm not sure, but it certainly feels connected to that tradition.
Is it also true if you can play jazz you can play anything, that’s a little bit my opinion
Well, playing jazz requires a strong musical and technical foundation. Today, a lot of people go to study jazz in a conservatory to have that foundation, and then go on to make music in a different style. But this doesn’t mean that by studying jazz you know how to play a different kind of music. Every kind of music is expressing something unique in its own way.
Your debut will actually be released on September 11, but in 2017 there was already an EP "Last Minute Panic" How were the reactions to this EP. Has that release opened doors?
Yes, we had good reviews, and it helped us to play in Belgium, around the country, at festivals, and even tour Ireland. But it was a raw live recording, made on one of our first gigs! The new album is more of a complete statement. We had grown so much as a band from playing together, and I wrote a lot of new music. It was recorded live in the same room, in Koen Gisen’s studio, La Patrie, and his production really made the album what it is.
The title of the debut ‘Stillorgan’ refers to the suburb of Dublin where band leader Sam Comerford grew up, I read in an article by our colleague from Luminous Dash. Tell us a bit more about it
Stillorgan is the place where I spent my teenage years. It’s a suburb of South Dublin, there’s not much going on there. The title isn’t really about the place, it’s more about where I come from, my experiences there, and the people I love who live there.
I have only listened to the disc twice, it seems to me not even enough, I get the feeling that there are many things that I have not yet discovered, after a second listen you suddenly hear sounds that you have not heard before. Was this approach consciously chosen?
I guess that’s a result of the process. It’s the way I make music. The details come from the process. It was all recorded live, and a lot of the music is very improvised. We made edits later, sometimes combining takes of different improvisations. In the recording and mixing, a large part was done in an analogue way. I hope the result is a very organic sounding record.
I especially like that endless experimenting and improvising, creating a kind of ordered chaos in my head. Magnificent! What is your opinion about this?
I'm happy you enjoyed it. When I was writing the music I tried to make the composed parts sound unpredictable, loose and improvised, and often when we improvise it ends up sounding more composed than the writing.
It is also a very varied disc, not a single song on the previous one. Sometimes modest, often the reins are released. The question here too, what is your opinion on that? Was such an approach consciously chosen and why?
Everything comes from the compositions. I try and do service to the music, and give it what it needs. Some compositions are meant to be improvised in a frantic way. Some demand a gentle, reserved approach, often even without improvisation.
It is also wonderful how you (especially percussion and piano) want to take your own path, which is perfectly complemented by the saxophone sound, so that a line is still strong. For that you have to feel and complement each other perfectly, otherwise things will go wrong. Is this statement correct?
Yes, it's true! A lot of the music I write for Thunderblender has three or four different voices at the same time. The idea is that we can choose to play some, all, or none of the written parts, so that the composition is different every time it's played. It's really about melody – I am a saxophone player! Even the bass parts are meant to be heard as melodies.
To wrap up on my personal opinions on this disc, (the review will follow later) what are your own personal expectations?
I think once you make a record and release it in the world, it has its own life, and people can make their own conclusions. I can only hope people will listen to it and feel something.
In September and October we're going to do a release tour. I can't wait to play live again! The release tour will be a double bill with Kreis, organised by Jazzlab. Kreis play beautiful delicate chamber jazz, with accordion, double bass and reeds.(https://www.jazzlab.be/seizoen-2020-2021/double-bill-kreis-thunderblender/) We also have a gig on October 3rd in CC Strombeek, double bill with Ansatz Der Maschine. (link), and a gig at the Jazzycolors festival in Paris, at the Centre Culturel Irlandais in November.
Let's also agree on these special times in which we live. How have you as a musician, band, but also as a person dealt with this corona crisis?
It’s been a difficult time. I've been making a living only from performing for the past ten years. I've lost all my income, have luckily gotten some support, but it's not going to last, and it's not enough. As a person it's also been a difficult time, but one full of great personal growth.
It's kind of a standard question that I'm asking everyone these days. How do you think culture and music will survive this crisis?
I think it’s going to be a very difficult era. Already before Covid, the right wing politics have been working on dismantling everything cultural – see the State of the Arts campaign. We need music and art, but I'm afraid many people are going to have to stop, many institutions will risk closing.
What are the further plans, will there be performances (possibly corona proof)?
After the tour, we have to wait and see how we can organize international gigs with the pandemic situation. Personally, I'm going to dive into a project based around traditional Irish music and the saxophone.
Besides Thunderblender, you are also working on other projects. How can this be combined? Because some of those projects are also very active now. However?
I'm playing in a lot of bands –you just have to be very organized with your time, my calendar can get very confusing! Artistically, each band has a different repertoire, and a different way of approaching music. I try to have no preconceived ideas about what the music needs, and be as honest as possible with my playing.
What are the band's ambitions (beyond world dominance, of course)?
If I could compose and play music for Thunderblender full time and make a living from it, I would be very happy!
Would you be willing, if you could make a lot of money with that, to make music just for the money? If that makes you world famous, but also denies your roots?
Whether I make very commercial or very abstract music, I always try to bring an honest approach to it. So I guess the answer is, I would do it in an honest way? I don't know! With Thunderblender, it should be pretty clear that money is not the primary motivation.
Thanks for this nice conversation. If there is anything more you want to tell our readers, go ahead
Thank you Erik!
Gigs: 15-10 De Casino, Sint-Niklaas ; 21-10 Trix, Antwerpen; ...
Pics homepag @Sophie Saporosi
Sammy Brue - I'm looking to search the world on a bus all while playing sold out concerts the whole way
Sammy Brue is een folky singer-songwriter die zijn songs op een gevoelige wijze brengt, en je onderdompelt in een sfeer van rond het kampvuur. Dat zette hij met eerdere werkjes voldoende in de verf, met naast de EP zijn sprankelend debuut ‘'I Am Nice ‘ in 2017 uitgebracht. Nu is er een nieuwe plaat op de markt ‘Crash Test Kid’, waarbij je de neiging voelt opkomen de gitaar bij de hand te nemen, een kampvuurtje te laten branden en songs samen lekker mee te brullen tot de zon ondergaat. Reden genoeg om Sammy enkele vragen te stellen omtrent zijn nieuwste release , hoe je omgaat met deze crisis waarin we leven en de toekomstplannen.
Sammy, your music is described as folk music. I'm not thinking in boxes, but how would you describe your music yourself?
I like to say at the root of my music, it really is folk music. I'm just trying to put myself in my songs and let the fans do the rest.
A statement I saw passing by ''Sammy Brue is an old musical soul with the perspective of youth ... an explosive combination '' … What do you think about this?
I think that's a beautiful thing to say about someone… Explosieve…
In 2017 you released your debut EP 'I Am Nice'. How were the reactions? Has that release opened certain doors?
Well for starters I went on my first official tour with a hero of mine, Justin Townes Earle, and it was during a weird time in my life but i felt alive and found what I want to do. Just his love alone has opened so many doors.
I really enjoyed your last release 'Crash test Kid'. It is striking that you bring the songs in a sensitive way, but you also immerse me in folk atmospheres that you can find around the campfire of life. What is your opinion about this?
I'm glad you said that. I love adding instruments to my recordings but at the end of the day, these songs were written with just a guitar and a man and were meant to be played like that too.
My final conclusion was: "especially an artist who embraces his past, cherishes the present and sees the future with a certain charisma in voice and appearance"; what is your opinion about this statement? and do you consciously choose?
I appreciate that so much. That's what I’m learning every day, Its hard right now but I'm working to wake up every day excited and enjoy what I do every day. so thank you.
How were the general reactions on your latest disc?
I've noticed people are liking the transition of vibes with the albums. Always looking for a sound.
I suppose that many activities have fallen into the water due to this corona crisis, which ones?
I guess the biggest one is just tours and shows that would’ve happened. Sad days…
How do you deal with such a crisis as a musician but also as a person?
I've been getting into filmography and just learning new things to further my songs.
Have plans been canceled? which?
Touring, it’s my biggest heartbreak
What are the further plans after this crisis?
Who knows when this crisis is going to end, but I'm planning on just continuing to grab opportunities that come my way and keep evolving and writing. Thinking about making another EP.
Nowadays you see the occasional videos appear where bands perform 'live' for their facebook fans. How do you feel about that?
It's definitely not like the real thing but you gotta do what you gotta do to keep getting your name out there and present
And opposite live streaming concerts? Will this become the new normal?
I don’t believe so and definitely don’t want to believe so. There's nothing like that real human interaction.
A question that I elaborate on, what is your opinion about streaming via spotify or bandcamp? which of the two do you prefer? Why?
I don’t prefer one really, but I have Spotify because that's what my family has.
What are your actual ambitions as a musician?
I've been trying to get better at home recording and actual jamming with other musicians, and last but not least been trying to make my performances top notch with my newest band line up.
My last question. To go deeper into that. Is there also some kind of end goal? Something you absolutely want to achieve as a musician in life?
I'm looking to search the world on a bus all while playing sold out concerts the whole way. Meeting beautiful people in beautiful places.
Thank you for this nice conversation, hopefully we will see you live, also in our country Belgium
Thank you for your support and your interest in me. I hope I get to meet you soon backstage somewhere. :) - Sammy
Nordmann - We deden niets nieuws, maar we waren er wellicht - samen met o.a. STUFF - op het juiste moment op de juiste plaats
De Gentse formatie Nordmann is in de loop der jaren uitgegroeid tot een fenomeen in ons land en ook daarbuiten. Sinds 2012 heeft de band voldoende zijn stempel gedrukt op de muziek; op uiteenlopende, eigenzinnige wijze, weet Nordmann bij elke plaat opnieuw vriend en vijand te verrassen. Na een vrij lang pauze komt nu eindelijk een nieuwe schijf op de markt ‘In Velvet’. Het leek ons een goed idee de band eens te vragen naar de verwachtingen, hoe ze terug kijken op al die jaren, maar vooral naar de toekomst. We hadden een gesprek met Mattias De Craene en Dries Geusens in WERF in Gent.
Nordmann bestaat sinds 2012, maar in jullie achtjarig bestaan hebben jullie al een mooi parcours. Als je terugkijkt op al die jaren , wat waren de hoogte- en dieptepunten
Mattias: Dieptepunten waren er eigenlijk niet. Hoogtepunten zeker en vast. Neem nu onze drie platen die we hebben uitgebracht, ok er lag wel wat tijd tussen de tweede en de derde die er nu uitkomt maar dat komt doordat we met andere projecten bezig waren. We hebben met Nordmann dus een parcours afgelegd waar we eigenlijk heel tevreden over zijn.
In 2014 won de band zilver op HUMO’s rock rally; opende dat deuren naar een ‘meer groter publiek’ buiten jullie – laat het maar stellen – eigen comfortzone
Dries: Dat heeft zeker deuren geopend, zeker voor wat de promotie naar onze eerste plaat betreft. Het heeft gezorgd voor meer mogelijkheden en samenwerkingen. We hebben met die eerste plaat ook op veel uiteenlopende plaatsen kunnen spelen door die HUMO’s rock rally.
Wat me vooral opvalt, jullie muziek is niet echt mainstream maar toch zijn jullie op een rally die toch eerder mainstream tewerk gaat, zo hoog geëindigd. Hadden jullie dat verwacht eigenlijk?
Dries: We hadden dat helemaal niet verwacht, vandaar dat we toen zonder enige stress hebben kunnen spelen. Voor ons was het al fantastisch dat we geselecteerd waren. Eigenlijk is dat een periode die we hebben afgesloten, een mooie periode. Maar we focussen ons nu eerder op de toekomst i.p.v. wat achter ons ligt, dus we zijn daar nu niet meer mee echt bezig.
Jullie worden al te vaak in dat hokje ‘jazz’ geduwd. Uiteraard zit er jazz in Nordmann. Maar hoe sta je zelf tegenover het gegeven jazz. Wat is jazz volgens jullie en op welke wijze past het wel in het Nordmann plaatje?
Mattias: We proberen gewoon zoveel mogelijk stijlen te combineren. Of dat nu jazz is of Instrumentale pop muziek is , maakt bitter weinig uit. We laten daarbij vooral ons hart spreken. Er zijn zoveel genres waar we naar luisteren, en dat brengen we samen in Nordmann. Jazz is daar een onderdeel van, maar één van de vele.
Het is voor mij persoonlijk niet belangrijk hoor, maar als je op de radio wil komen, vraagt de promotor toch snel welk genre jullie brengen. Maar goed, laten we het over de nieuwe plaat hebben. Ik heb de nieuwe plaat nog niet beluisterd, wat mogen we deze keer verwachten? Iets bijzonders waar we moeten aan denken vooraleer we hem aanschaffen?
Mattias: Het is helemaal anders toch, de invloeden uit het verleden blijven er nog wat inzitten. Maar we zijn toch een heel andere weg ingeslagen. Bewust eigenlijk.
Dries: Het is ook meer een studio album dan een live album zoals we vroeger hebben gemaakt. We hadden daardoor meer ruimte om apart iets te doen met de muziek. Er is elektronica bijgekomen: dat was op onze vorige albums niet het geval.
De vorige plaat was iets donkerder?
Mattias : Ik denk eerder dat deze nieuwe plaat wat donkerder is. Een heel ander soort donker misschien, eerder melancholie.
Jullie muziek is ook zeer filmisch vind ik. dat hebben jullie nu ook letterlijk toegepast; de film noir ‘Dementia/Daughter of Horror’ uit 1955 hebben jullie van filmmuziek voorzien. Hoe is dat meegevallen? Zijn er nog plannen in die richting?
Dries: Dat was een specifieke opdracht die we hadden gekregen van De Bijloke. Het was heel interessant en fijn om te doen, maar er zijn voorlopig geen plannen in die richting.
Heeft de titel ‘In Velvet’ een bepaalde betekenis. Of moeten we er niet teveel achter zoeken
Dries: Onze muziek is zachter, warmer, meer afgerond geworden. Het echt ruwe is er wat uit. We vonden daarom dat de titel ‘In Velvet’ heel goed past bij dit nieuwe album, en het is eigenlijk afkomstig van een (werk)titel van één van de nummers op de plaat.
Het artwork is ook iets speciaal. Waar hebben jullie die kunstenaar gevonden? En betekent het iets speciaals … Alvast een mooie hoes
Mattias: Het artwork en de foto’s zijn gemaakt door Tobi Jonson, een bevriende artiest uit Gent. De hoes heeft iets mystiek, nodigt je uit om voor even in een andere wereld te stappen.
Dries: Het is trouwens de hand van onze producer Jasper Maekelberg.
Wat zijn jullie persoonlijke verwachtingen over deze nieuwe plaat eigenlijk?
Mattias: De verwachtingen zijn uiteraard dat onze fans de nieuwe plaat goed vinden. En dat we, hopelijk, toch ook een ander, nieuw publiek kunnen bereiken hiermee. Dat zou prachtig zijn, omdat we toch een andere kant zijn uitgegaan dan men van ons gewoon is eigenlijk. We hopen dus vooral veel mensen aangenaam te verrassen.
Ik veronderstel dat er ook voor jullie bepaalde plannen in het water zijn gevallen door deze corona crisis? Welke?
Dries: Niet specifiek wat Nordmann betreft, behalve ons optreden op Gent Jazz. Er waren ook gesprekken over een concert op Pukkelpop. Er zijn dus wel enkele optredens niet kunnen doorgaan. Maar wat Nordmann betreft, viel het dus best mee. Voor onze andere projecten was het in sommige gevallen heel erg: de soloconcerten van Mattias en met Dijf Sanders zijn allemaal geannuleerd of verplaatst.
Hoe ga je met zo een crisis om als muzikant (maar ook als mens)? Jullie leven van de muziek?
Dries: We kunnen niet leven van onze muziek. Maar eigenlijk heb ik veel dingen kunnen doen in huis en veel tijd kunnen doorbrengen met mijn dochter. Of heel intensief aan muziek werken. Wat invulling betreft ligt dat voor iedereen anders, sommige mensen hebben het daar moeilijker mee dan anderen.
Wat zijn de verdere plannen, gaan jullie ook op toer om de plaat voor te stellen?
Mattias: Na de release zijn er zeker optredens gepland. O.a.
31/10 Handelsbeurs Concertzaal
07/11 Cactus Muziekcentrum
16/11 Het Depot
Zie onderaan interview voor meer data
Naast Nordmann zijn jullie met andere projecten bezig (Mattias bracht bijvoorbeeld een solo plaat uit). Er is ook Milk Factory; hoe combineren jullie dat allemaal?
Mattias: We gaan uit van het feit dat Nordmann ons hoofdproject is, en voor de rest is het goed plannen met elkaar, goede afspraken maken dan lukt dat zeker.
Dries: Er is veel overleg tussen ons management en de boekers van die verschillende bands, dus dat komt meestal goed.
Wat zijn de verdere ambities van de band? En van jullie als muzikant apart eigenlijk
Mattias: Op zich vooral dat we kunnen blijven mensen raken met onze platen. Misschien ook op een of andere manier een voet aan de bodem zetten in het buitenland, Nederland en Duitsland of zo. Zou prachtig zijn. We hebben wel eens in het buitenland gespeeld, vooral Nederland en enkele keren in Duitsland, maar hopen dat dus vooral wat meer te kunnen doen. Gewoon verder blijven evolueren als band , en vooruit kunnen blijven gaan.
Bepaalde landen die jullie voorkeur genieten?
Mattias: Ik zou graag naar Japan gaan. De UK is ook een soort bakermat uiteraard wat muziek betreft.
Om af te sluiten zou ik het toch nog eens over de nieuwe plaat hebben. Zijn er bepaalde songs die jullie bewust naar voor hebben geschoven om deze plaat te promoten?
Dries: In aanloop naar de release van het album hebben we drie singles uitgebracht: “Cascade(s)”, “Star-Fluff” en “Cryptonym”. De keuze voor deze nummers hebben we overlegd met ons platenlabel (Unday) en ons management (ART-SPOT.BE). Het zijn 3 tracks die een mooi beeld geven van de nieuwe sound.
Een vraag waar ik al lang mee worstel. Kunnen jullie stellen dat jullie samen met bijvoorbeeld STUFF een vernieuwende wending hebben gebracht. Ondertussen zijn er veel Nordmann’s en STUFF’s opgestaan , heb ik de indruk
Mattias: We deden niets nieuws, maar we waren er wellicht - samen met o.a. STUFF - op het juiste moment op de juiste plaats. Dat vooral. Heeft dat een invloed gehad op andere bands? Gaan we ons niet over uitspreken, maar er is zeker en vast de laatste jaren een heel nieuwe lichting aan (jonge) jazzmuzikanten opgestaan in België.
Dries: Jazz heeft eigenlijk nog nooit zoveel pers en media-aandacht gekregen, wat alleen maar toe te juichen is.
Een vraag die ik me ook stel, je ziet dus veel bands in Gent naar boven komen, in jullie stijl? Zit er iets in het water in Gent
Dries: Ik ben niet in Gent geboren, maar uit Limburg naar Gent afgezakt. Er is zeker een mentaliteit in Gent van samenhorigheid. Bands die naar andere groepen gaan kijken. Maar er is ook een circuit in Brussel en Antwerpen, dus niet enkel specifiek in Gent.
Ik ben dankzij dit gesprek zeer benieuwd naar de nieuwe plaat. Heb je nog opmerking naar onze lezers toe
Mattias: Koop de plaat, luister er naar en geniet er vooral van. Meer vragen we niet.
31/10, Handelsbeurs, i.s.m. Democrazy (concerten om 19u en 21u), Gent
07/11, Close Encounters, Cactus Club, Brugge
12/11, Trix, Antwerpen
14/11, Muziekcentrum Track, Wilde Westen, Kortrijk
16/11, Het Depot, Leuven
20/03, Kunstencentrum Nona, Mechelen
More TBA - art-spot.be/nordmann
Bongeziwe Mabandla - I am optimistic that our natural response to crisis as humans is the strive for survival. We all have to adapt and find ways, there is almost no other option
Bongeziwe Mabandla is sinds zijn debuut ‘Umlilo’ in 2012 en de tweede cd ‘Magaliso’ in 2017 uitgegroeid tot een begrip binnen de Afro-folk. De man steekt zijn invloeden uit Afrikaanse muziek niet onder stoelen en banken, en verbindt die typische Afrikaanse klanken met soul en melancholie waardoor het warm wordt in je hart. Ook live heeft de man ondertussen zijn sporen verdiend, ook in Europa.
Begin juli bracht Bongeziwe Mabandla zijn derde schijf op de markt, ‘liMini’ en weet ons weer aangenaam te verrassen.
De volledige recensie kunt u hier nog eens nalezen
http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/79340-iimini.html
Voer genoeg voor een fijn gesprek, via e-mail, over deze plaat, het verleden, de toekomst en hoe omgaan met een crisis waarin we nog steeds leven.
Congratulations on your new record, how are the reactions so far?
So far it’s been really wonderful, I feel this is my most relatable album which is something very important to me. I think people easily find themselves in this new work. It could do with the fact that it is a love story. Most of us had one of those.
Personally, I especially liked the fact that you also experiment a bit. Do you consciously choose this?
Of course, I have always liked albums that are not conventional and have elements that are surprising, I wanted to add elements that enhance the themes and message and also let you in on the atmosphere and environment of the story. So yes you are right, we experimented quite a bit.
Also the fact that you stay true to those African roots appealed to me, also a conscious choice?
For me it’s always been about loving where I come from. I think there is so much beauty and depth in isiXhosa and a way of saying things that is very specific and colorful but it’s more about pride and about taking back something that was almost erased.
You worked again with Tiago Correia-Paulo, who also produced your second album, the SAMA-winning Mangaliso. How did you find each other again?
When I got into music years ago it was because I had met 340ml drummer Paulo Chibanga and I was signed to their label. So I would see Tiago a lot but we never really thought about working together. Then my manager Sevi Spanoudi, who knew Tiago since they were students, suggested that we meet and see if we can do something together. That meeting is responsible for many great changes in my career and my partnership with Tiago has been the most enriching creative collaboration I could ask for.
Is there some sort of theme behind this record, I read something about relationships in an interview?
Yes the album documents a relationship from the beginning till the end. I wanted to show how love develops and how love changes you. It is inspired by the strong impact love has on us. It’s an album about time and how we change.
Every song radiates emotions, but this 'Jikeleza' just a little more than the rest. Is this a special song that moves you so deeply? or am I wrong
This song was always very difficult for me to do so I get very happy when I hear that people connect with it. I guess all the songs I write have a special place I think this song is one that really speaks about love for everyone.
There is also a great collaboration with Son Little at "Ukwahlukana" - an added value within the whole - how did that collaboration come about?
I met Aaron in Canada at a festival and we did a workshop together and I fell in love with his music and we kept in touch and where always talking about trying to work together. He had that smooth R&B texture to his voice that I felt the album needed. I then sent him the song and he was excited to be part of it.
You have played in Europe. What is the big difference between the Western world and Africa?
I think mainly what I have found is maybe in Europe is an appreciation for all kinds of music and an opportunity to showcase a range of sounds. What I love about Africa is the appreciation for real moments and the desire audiences have for an artist to be raw when expressing themselves. Our audiences include themselves in performance they express themselves during the show and love to sing along. I love that.
You had to cancel and postpone tour dates as a result of the coronavirus outbreak? which and other plans were also rejected?
Yes cancelled my spring tour which was to promote and introduce my new album. I also missed many live media performances I wanted to do and of course being able to do interviews in person at the radio or TV stations.
I am very happy about my productivity in this period, I wrote a lot and we almost have a new project ready to go for mid 2021.
How do you personally think that culture and music will survive this crisis?
I think so music has the ability to heal and is even more vital in times like these. We sadly have not seen the end of this crisis and it is heartbreaking to see people lose their ability to make a living because of the current environment. I am optimistic that our natural response to crisis as humans is the strive for survival. We all have to adapt and find ways, there is almost no other option.
Is live streaming the new standard? the new normal ? how do you feel about that?
I like some elements of it. I like the idea of being in your comfort zone and be able to reach out to audiences all over the world. But it’s not as rewarding without people exchanging that energy back to you.
Is it still appropriate to release new records in times of streaming via spotify and the like? How do you feel about those streaming websites?
I am grateful for their support and my album success is a big result of how they have supported my releases.
What are the further plans after this crisis?
I have a bunch of remixes releasing from iimini between end of September 2020 and February 2021. Those are exciting artists from South Africa, some of whom I am friends with.
I keep writing and as I mentioned there is another release planned for 2021 with Secretly Canadian, a New York based Label. This is exciting as it will be my first proper push in the US. I feel I’m getting mature and I’m understanding life more and it reflects in the music.
Is there also something like an end goal. In other words, what are your big ambitions? What do you especially want to achieve with your music?
Right now I want to express myself more and be open more, I think the pandemic has really made me appreciate the beauty of the world and its relationships.
Thanks for this nice conversation, I hope we can talk face to face very soon. Stay safe!
Thank you very much!
Seppe De Klerck - Ik hoop dat deze sector creatief genoeg kan zijn om het hoofd boven water te houden en met nieuwe initiatieven op de proppen kan komen
Seppe De Klerck is een componist, muzikant en duizendpoot die van vele markten thuis is. We leerden hem kennen als solo artiest onder de naam iRRi. Eveneens zit hij samen met zijn echtgenote Shikha in het project Maanzaad. Onlangs bracht hij een knappe video uit ‘ “Zidde gij oek van Sinnekloas?” . Maar daar houdt het niet mee op. We hadden - via mail - een fijn gesprek met Seppe over zijn vele projecten, de toekomst, en uiteraard - in oogpunt van dit project ‘interviews in tijden van corona’ - eveneens over hoe je omgaat met zo een tijd waarin we nu leven.
Seppe, om met de deur in huis te vallen. Naast Maanzaad met welke projecten was/ben je allemaal bezig?
Vroeger en nu:
- iRRi - iRRi & Hugo
- Stepping Tone (Live reggae/dub jam project)
- muziekproductie voor andere artiesten (bv. Koeferbak Funk, Losabes, Gemeejne Bleejkn…) - Muziekproductie voor bedrijfsfilms, luisterverhalen…
Vroeger:
Andy Sierens aka Vijvenveertig
Stijlvol Even
Vrede
W.U.R.
FiveAM
Maanzaad is een project samen met je echtgenote, hoe is dat project ontstaan?
Maanzaad bestond al een jaar of 10 vooraleer ik erbij betrokken geraakte. Shikha (mijn echtgenote) zingt er ondertussen ook al een jaar of 10 bij. Ikzelf ben erbij gehaald om live de muziek van extra saus (Sound Effects en elektronica) en extra percussie te voorzien. Verder verzorg ik tegenwoordig ook de muziekproductie -en opnames en heb ik de clip gemaakt van het nummer “De Zon”.
Waar is eigenlijk de interesse om iets te doen met muziek ontstaan? Welke artiesten of zo waren je inspiratie bron?
Muziek heeft er altijd al in gezeten bij mij… Ik word er als het ware naartoe gezogen. Ik heb mezelf eerst leren drummen, dan kwam er gitaar en basgitaar bij, later piano… Ik ben altijd enorm gefascineerd geweest door HipHop en Reggae. Al van kleins af aan knalden rap-artiesten zoals Wu-Tang Clan, Ice-T, Sint-Andries MC’s, Osdorp Posse, ABN en Nest door mijn speakers. Ik heb nooit echt veel interesse gehad in wat er op de radio speelde… Meestal werd ik aangetrokken tot de meer ‘underground’ dingen. Op vlak van Reggae was er uiteraard altijd al Bob Marley, maar ook Peter Tosh, Lee Scratch Perry enz. Verder ook wat zijsprongen gemaakt naar het hardere gitaarwerk, maar daar zijn door de jaren maar enkelen van blijven hangen bij mij: voornamelijk Rage Against The Machine
We zitten in een crisis die veel plannen in het water deed vallen, zelfs nu in deze periode zit er geen kans op verbetering in. Welke plannen zijn er bij jullie in het water gevallen?
Uiteraard had ik met verschillende projecten wel gehoopt op een leuke, met-optredens-gevulde zomer. Dat kan helaas allemaal niet doorgaan, maar ik ben met verschillende projecten wel opties aan het bekijken om onze muziek nu op een andere, originele manier tot bij de mensen te brengen.
Hoe ga je daar als muzikant en ook als mens mee om met zo een crisis?
De eerste maanden lockdown waren heftig voor mij… veel minder sociaal contact, weinig muziek (in groepsverband dan toch) en heel veel thuis met de kinderen, wat niet altijd even evident was :-). maar ik wil niet klagen… er zijn mensen die het een pak zwaarder hebben gehad dan mij.
De enige keer dat ik je live heb gezien , was bij het project ‘Geluk hormoon’ een prachtig initiatief waarover ik ook een verslag heb geschreven. Hoe waren de reacties? En komt er ook iets als een vervolg? (
Als ik mij niet vergis, heb je mij ook eens live aan het werk gezien in de Casino, in het voorprogramma van Tourist Lemc. Ik herinner mij dat je daarover ook iets hebt geschreven :-D) Gelukshormoon was een project dat door Tom De Rocker (Hugo) op poten werd gezet. Ik wil niet in zijn naam spreken over het al dan niet organiseren van een 4e editie :-). De reacties waren voornamelijk positief. Veel mensen krijgen te maken met het thema (geestelijke gezondheid) en kunnen er zich dan ook makkelijk in herkennen.
Aja dat klopt, in 2016. Ik meen dat er uit dat project ook andere projecten zijn gegroeid? Zoals ‘Out of the Box’ die ik enkele jaren geleden zag optreden op Vredefeesten in Sint-Niklaas?
‘Out of my box’ bestond volgens mij al geruime tijd voor ze bij Gelukshormoon betrokken geraakten. Ik denk dat het eerder een soort samenwerking was.
Zijn er wat dat betreft nog verdere plannen eigenlijk?
Daar weet ik zelf niet genoeg over :-).
En wat met Maanzaad. Mogen we ons aan nieuwe releases verwachten?
Maanzaad is een band die heel naarstig blijft verder werken en repeteren. Ik spreek niet graag een termijn uit, maar er komen sowieso nog dingen aan!
Zijn er nog live plannen voor Maanzaad? Of is het allemaal koffiedik kijken.
Er zijn plannen, maar daar mag ik nog niks over zeggen :-p
We houden het in het oog. Er zijn veel sectoren getroffen door deze crisis, maar muziek en cultuur zijn toch een van de meest getroffen sectoren naar mijn mening, hoe denk je persoonlijk dat cultuur en muziek deze crisis zal overleven?
Ik hoop dat deze sector creatief genoeg kan zijn om het hoofd boven water te houden en met nieuwe initiatieven op de proppen kan komen. Al zie ik het momenteel eerder een beetje somber in… Er hangt heel de sector een ferme uitdaging boven het hoofd. Voor sommigen is het zelfs al te laat, denk ik.
Je ziet ook meer en meer filmpjes verschijnen, via live streaming worden zelfs heuse concerten met of zonder betaling op poten gezet. Persoonlijk vind ik dat allemaal geen slechte initiatieven, maar ik hou toch meer van echte live beleving. Hoe sta je daar zelf tegenover?
Er gaat niks boven een concert waar mensen kunnen genieten van een stevige portie live muziek, met het bijbehorende volume, de sfeer… Ik ben zelf geluidstechnieker en vind niks erger dan dat mensen mijn muziek beluisteren op een GSM of laptop. Live streaming heb je helemaal niet in de hand of de mensen luisteren op een goeie koptelefoon of met een deftig geluidssysteem. Daar gaat mijn haar van recht staan :-). Dus ja, geef mij ook maar de echte live beleving!
Ik keer even terug naar de eerste vraag. Zijn er naast Maanzaad en dat project Gelukshormoon nog andere dingen waar je mee bezig bent? Vertel er anders wat meer over
Met iRRi & Hugo hebben we zonet een nieuwe clip gereleaset voor het nummer “Zidde gij oek”. https://www.facebook.com/watch/?v=771318563687029
Dit in aanloop naar de release van ons nieuw album ‘Gene weg nevest’, dat er ook zit aan te komen. Momenteel is dit het project waarmee ik het meeste bezig ben. Wij hebben vroeger in het Waasland heel wat mooie podia mogen bespelen en hadden een heel trouwe fanbase. Dan zijn we een jaar of 6 elk onze eigen weg opgegaan, dat resulteerde bij mij als solo-artiest (iRRi) in 2 albums: ‘Ontpopt’ en ‘Kopknik’. Hugo heeft zoveel gemaakt in de tussentijd dat ik het zelf allemaal niet meer volledig kan opsommen :-D, maar ik denk dat het grootste project ‘Verbaal Proces’ was, waarmee hij ook 2 albums heeft uitgebracht.
Om af te sluiten, waar (via welke links) kunnen mensen die jullie nog niet kennen je ontdekken of merchandiser aankopen?
iRRi & Hugo:
https://www.facebook.com/irrienhugo
https://www.youtube.com/channel/UC-u3bkYcpnMW4I6yHjtgisA
https://open.spotify.com/artist/3vPhauTcKgNBBFMIQfs330?si=3V5YZRw9SzilYNjakytv3A
Instagram: @irrienhugo
iRRi:
https://irri.bandcamp.com (muziek en merch)
https://open.spotify.com/artist/6givYTkPNsAtpaqYWeRclc?si=1qjJMPbmRaCNORdDW8m
HsQ
https://www.youtube.com/channel/UCqdkEjK6mzXV-dq4EyAScWw
https://facebook.com/irribeats
Instagram: @irribeats
Maanzaad:
https://www.maanzaadmusic.be
https://www.facebook.com/maanzaad
https://www.youtube.com/user/Maanzaadstyle
Instagram: @maanzaadtheband
iRRi Media (Studio):
https://www.irrimedia.be
https://www.facebook.com/irrimedia
Instagram: @irrimedia
Dank voor dit fijne gesprek, hopelijk tot eens op mijn ronde e
Gij bedankt!
Himshe - Selien Hoessen - Cultuur is noodzakelijk voor maatschappijkritiek, voor persoonlijke ontwikkeling en voor ons mentale welzijn. Het maakt ons persoonlijk rijker, neemt onze stress weg, houdt ons een spiegel voor, laat ons genieten en brengt mensen samen
Voor de omschrijving van de Gentse band Himshe citeren we uit de biografie op de bandcamp pagina van de band: ''Het Gentse gekartelde poprockkwartet Himshe verkleedt zijn muziek graag in een sfeervolle wereld waar David Lynch pater Theresa ontmoet.'' Een omschrijving die de lading dekt, want inderdaad , deze band klinkt zeer sprookjesachtig, filmisch en dat is niet alleen de verdienste van de instrumentale omkadering; ook de vocale inbreng voert je weg naar mysterieuze oorden die de fantasie van de luisteraar prikkelt.
Op de EP 'Stay', eerder uitgebracht dit jaar, wordt dat mooi in de verf gezet. De volledige recensie kunt u hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/78925-stay-ep.html
Dit debuut, een schijfje dat nu al zeer hoog zal staan in mijn persoonlijk eindejaarslijstje, en verder hoe je als band (en mens) omgaat met deze crisis waarin we nog steeds leven, is voer genoeg om een gesprek aan te gaan met Selien Hoessen, bezieler en zangeres van de band.
Ik heb de band leren kennen via de EP ‘Stay’, een sprookjesachtige schijf die me wegvoert naar zeer, zeer verre oorden. Hoe is alles begonnen voor jullie en hoe waren de reacties hierop tot nu toe?
Eigenlijk is alles begonnen op een zeer atypisch moment, zijnde mijn eerste zwangerschap. Niet meteen het moment waarop je verwacht je keihard te gaan inzetten op een nieuw muzikaal project… maar toch, het kan. Voordien had ik wat ‘underdog-posities’ bekleed in mooie muzikale projecten maar ik was toe aan mijn eigen verhaal. De nood om het eens op mijn eigen manier te doen was groot en mijn dochter was duidelijk een inspiratie- en krachtbron, misschien zelfs een noodzaak om deze stap te zetten. Het feit dat ze een goede slaper was en makkelijk uren naast mijn kon liggen zonder een kreet, hielp natuurlijk ook wel. Wat de reacties op de EP betreft, deze waren eigenlijk bijzonder mooi. Zo van die reacties waarop je hoopt maar waarvan je nooit denkt dat ze echt zouden worden: Iets over koortsdromen die in jezelf boren, over soundtracks met een Hollywood-vibe, over je hart doen smelten van innig geluk maar je tegelijk angst in boezemen zonder je echt pijn te doen… Tja, das wel bijzonder om dat allemaal te lezen (en bedankt trouwens)
Met Koen Gisen als producer en Naomi Sijmons die haar medewerking verleent, had je toch al twee grote vissen te pakken. Hoe is die samenwerking ontstaan? Naomi had ik al een interview mee, een zeer sympathieke meid
Ja Naomi is een super sympathieke ‘spring in ‘t veld’. Altijd enthousiast, erg aanstekelijk! Ik vind het nog steeds een eer dat zij zomaar ‘ja’ zei op mijn vraag om ‘backings’ te zingen op onze EP. Het feit dat ze ook meetrekt op onze releasetour is echt hartverwarmend. En ja hoe kwam die samenwerking er? Ze is eigenlijk mijn zang juf en van het één kwam het ander. Wat Koen Gisen betrof. Tja ik had een lijstje gemaakt van producers waarmee ik wenste samen te werken, hij was mijn nummer 1. Ik heb hem gewoon gecontacteerd en toen zijn we samen iets gaan drinken. Soms moet je gewoon doen wat je denkt, een beetje bescheiden lef hebben en ook een vleugje geluk natuurlijk.
Om nog een beetje op die plaat voort te borduren, het viel me op dat jullie met je sound graag een soort strijd aangaan tussen licht en donker. Er zit veel positieve energie in, maar er is ook iets opvallends duister. Als je begrijpt wat ik bedoel? Wat is je mening
Ik volg je zeker. Het is ook mijn opzet om te spelen met die lichtinval. Ik ervaar mijn muzikale creaties als schilderijen. Je kan werken met geel maar als je er dan met blauw overheen gaat , krijgt het verhaal plots een paarse wending. Zo voelt het ook als ik muzikale schetsen neerzet. Ik vind het leuk om op deze wijze naar muziek te kijken. Het is voor mij geen evidentie om te denken in termen van strofes of refreinen. Muziek is voor mij eerder sferisch. Ik hou ook erg van tegenstrijdigheden. Ik vind mensen het meest boeiend als ze die openlijk laten zien en bij nummers is dit ook zo, me dunkt. Die worsteling vind ik bijzonder inspirerend. De band heet ook niet toevallig ‘Himshe’. Voor mij kan alles samenvallen. Ik vind het jammer dat mensen vaak denken dat ze moeten kiezen voor het één of het ander. De meeste authenticiteit krijgt je wanneer je alles naast elkaar kan zien als stukjes van een groter geheel. Voor mij kan mineur perfect naast majeur staan, al is het niet altijd simpel om de muzikale lijm hiervoor te vinden. Dat is bij mensen ook zo, niet?
Klopt volledig. Er is ook iets opvallend filmisch en visueel aan die plaat, waardoor de fantasie voortdurend wordt geprikkeld. wat is je mening
Tja, ik zei het al, nummers zijn voor mij schilderijen. Ik zie nummers ook voor mij, letterlijk dan. Vaak inspireren beelden mij tot het schrijven van een song. Neem nu “Constrict”. Dit nummer is geïnspireerd op de film ‘Metropolis’ van Fritz Lang. De beelden van de hard werkende arbeiders inspireerde mij tot de ritmische puls. De verleidelijke rol van de vrouw was dan weer de basis voor de zanglijn: een melodieuze tegenstijdigheid op een hoekige ritmesectie. De perfecte Himshe combinatie. Een nummer is voor mij pas geslaagd als je het voelt en ziet. Ik vind het dan ook bijzonder fijn dat je deze vraag stelt! Opzet geslaagd dus J
Kortom een knap schijfje. Nu, ik veronderstel dat door de corona crisis wel wat plannen in het water gevallen zijn. Welke?
Onze EP-release kwam er spijtig genoeg de week net voor de lockdown. Hierdoor vielen al onze geplande releaseconcerten in het water. Gelukkig kwam er van uitstel af en toe ook geen afstel en laat ons hopen dat onze plannen voor het najaar gewoon kunnen doorgaan. Ons concert in muziekclub 4AD in double bill met Lyenn werd verplaatst naar 16 oktober. We kijken er erg naar uit. Ik ben immers een grote fan van Lyenn. Verder spelen we op 7 nov het voorprogramma van Fulco in de N9. Uiteraard zijn er wat concerten geannuleerd zoals op de Gentse Feesten waar een concert in de Theaterbox gepland stond, en zo zijn er nog een paar die niet door gingen.
Hoe ga je als muzikant, artiest maar ook als mens hier mee om?
We zullen natuurlijk nooit kunnen nagaan wat het effect van deze crisis was op het uitbrengen van onze EP, maar misschien is dat beter zo. Het lijkt natuurlijk wel een erg ongelukkig moment om net voor een lockdown een debuut EP uit te brengen. Langs de andere kant kregen we wel wat publiciteit. De vrijgekomen tijd die we normaal in concerten en repeteren staken , kon dan ook weer gepompt worden in netwerken, het maken van promo en het schrijven van nieuwe nummers dus dat had zeker ook zijn voordelen. We proberen gewoon verder ons ding te doen. Ik geloof dat er andere tijden komen.
Het zijn allemaal een beetje standaard vragen die ik iedereen stel, maar hoe denk jij persoonlijk dat cultuur en muziek deze crisis zal overleven?
Ik ben geen beleidsmaker en kies er eigenlijk ook bewust voor om mijn energie daar niet op in te zetten. Met Himshe heb ik immers al meer dan genoeg mijn handen vol, daarnaast ben ik ook moeder en werk ik in een ziekenhuis. Ik moet dan ook doelbewust kiezen waar ik mijn energie naar toe laat gaan. Tijdens de ‘eerste piek’ stond ik in ‘de vuurlinie’. Eén been in de gezondheidszorg en één been in de culturele sector. Het feit dat ik het gezicht van beide ken (en dus beiden hun noden), maakt dat ik soms moeilijk durf opkomen voor de noden van deze laatste. Een leven kan toch niet boven een gedicht/schilderij/nummer staan? denk ik dan. En soms overvalt mij dan een schaamte.
Desondanks geloof ik ook sterk dat cultuur noodzakelijk is voor de kleur van het leven. Cultuur maakt ons leven iets waard. Cultuur is noodzakelijk voor maatschappijkritiek, voor persoonlijke ontwikkeling en voor ons mentale welzijn. Het maakt ons persoonlijk rijker, neemt onze stress weg, houdt ons een spiegel voor, laat ons genieten en brengt mensen samen. Ik geloof wel sterk in de creativiteit van mensen en het lijkt mij onwaarschijnlijk als cultuur daar geen gepast antwoord zou kunnen op bieden. Desondanks is het meer nodig dan dat #thesoundofsilence. Maar dat antwoord zal wellicht niet van mij komen.
Wordt streaming, en ook live streaming, de nieuwe norm denk je? Of optredens zoals in Brussel en zo , voor een beperkt publiek (wat toch moet kunnen, zelfs in deze tijden)?
Ik denk niet dat streaming, al dan niet live, de norm wordt. Er gaat niets boven het gedaver van bassen voelen in je lijf. Dit kan je nooit bekomen via live-streams. Ze waren een creatief en zinvol alternatief, misschien blijven ze wel bestaan maar dan hooguit naast de live-beleving van kunst, me dunkt.
Wat zijn de verdere plannen, komen er nieuwe releases binnenkort of op lange termijn?
Zoals ik al zei, een optreden in de 4AD en eentje in de N9. We hopen daar nog enkele releaseconcerten aan toe te voegen. Verder zijn we ook bezig aan nieuwe nummers. Ik heb het dan zowel over het individuele schrijfwerk als over de live-vertaling daarvan , eens het nummer van de pc naar de muzikanten wordt overgedragen. Verder blijf ik inzetten op het vinden van ondersteuning. Het zou fijn zijn om enkele samenwerkingen op touw te zetten, ik denk dan bijvoorbeeld aan een label of een booker. Dat zou super zijn!
Wat zijn de eigenlijke ambities met de band? Want laat ons eerlijk zijn , er zitten wel veel visjes in dat water, vooral in Gent
Ik sta erg realistisch in het leven, ik stond niet meteen op een radio hit te wachten ;-), al zou dat natuurlijk altijd welkom zijn. Ik hoop vooral te kunnen blijven doorgaan met schrijven en optreden. Het zou al een droom zijn, mochten we voldoende inkomsten ontvangen uit concerten om zo opnieuw de studio te kunnen induiken en de kans te krijgen verder muziek uit te brengen, zonder onze spaarboek hiervoor te moeten leegroven. Mooie concerten kunnen geven, in mooie clubs met een kwaliteitsvol geluid zou ook al erg mooi zijn.
Zit er iets in het water in Gent waardoor voortdurend knappe acts en bands als jullie komen boven drijven? Heb je daar een verklaring voor
Het fijne aan Gent is dat er veel ingezet wordt op muziek en kunst. Dit is gewoon belangrijk voor de Gentenaar en dat weet het stadsbestuur ook. Mensen doen nog steeds de moeite om uit hun kot te komen en nieuwe muzikale of culturele ervaringen onbevooroordeeld te ontvangen. Daarnaast heb je een stadsbestuur dat zijn inwoners hierin ook steunt. Zelf participeer ik bijvoorbeeld aan Hall13, een concertzaaltje die het licht zag dankzij de ondersteuning van Stad Gent. We programmeren er een aanbod dat de piano centraal stelt. (het is een samenwerking tussen de muziekstudio Room13 en SVMpiano’s, die zich respectievelijk boven en naast de hall bevinden). Het Gentse stadsbestuur geeft mensen met nieuwe ideeën zuurstof om hun project uit te werken, enkel hierdoor konden we dit waar maken. Onze toenmalige burgemeester kwam zelfs wat tokkelen op de piano in ons eerst promofilmpje, das fijn!
Laten we hiermee afsluiten, waar kunnen de fans of luisteraars die jullie willen ontdekken terecht om online merchandiser en zo te bestellen?
We hebben een eigen website met webshop: www.himshe.be
Daar kan je de EP aankopen. Verder wordt ze ook aangeboden bij Counsouling Sound (de wijste platenwinkel van Gent!). En nieuwtjes worden altijd aangekondigd op onze fb of instagram.
Verder ook de gebruikelijke links:
https://himshe.bandcamp.com
https://www.facebook.com/himshemusic
https://www.instagram.com/himshemusic/
https://vi.be/platform/himshe
Pics homepag @Wouter De Laender
Dank voor dit fijne gesprek, hopelijk zien we elkaar spoedig ergens ‘on stage’
Dat hoop ik ten zeerste!
Everglow - Altijd overeind blijven en verder doen waarmee je bezig bent, het positieve willen zien of eruit halen en de steun die je aan elkaar hebt, is hier extreem belangrijk!
De uit het Waasland afkomstige band Everglow timmert sinds 2000 aan de weg. Muzikaal wordt Everglow omschreven als ‘power metal’ met een vrouwelijke ‘touch’ , en klinkt de band zeer fris en uniek. Hun laatste platenwerk dateert al van 2013 ‘Destination’ ; toch heeft Everglow niet stil gezeten, integendeel. We hadden dan ook een fijn gesprek over de toekomst en hoe de band (en de leden daarvan) zijn omgegaan met deze corona tijden.
Everglow is een band die al een tijdje aan de weg timmert. Hoe is de band ontstaan? Voor zij die jullie nog niet kennen , wie zijn Everglow?
De band is ontstaan door het stoppen van Poseydon (mijn andere band , meer in de Death/Thrash metal). We hadden met Poseydon al songs geschreven met Cindy (zangeres), maar door de stop hebben we heel de boel opgesplitst en is Everglow ontstaan!
Everglow wordt omschreven als 'female power metal', is dat de juiste omschrijving? Ik hou niet zo van bands in een hokje duwen, maar hoe zou je zelf uw muziek omschrijven?
Everglow maakt power songs met keyboards en vrouwelijke zang. De beste omschrijving voor de stijl lijkt me dus inderdaad ‘Female Powermetal’. Voor optredens of interviews vragen ze meestal een stijlomschrijving, dus we moeten wel een bepaalde richting kiezen! Onze muziek is redelijk krachtig. Je kan het niet vergelijken met de typische Gothic metal, maar de keyboards en de female vocals zijn wel prominent aanwezig. De beste keuze was dus om te verwijzen naar de power, de vrouwelijke zang en de sfeer van de keyboards die we in onze songs hebben.
Je ziet door het bos vaak de bomen niet meer wat dit genre betreft, heb ik de indruk. Maar toch klinkt Everglow 'uniek’. Hoe komt dat denken jullie zelf?
We zijn inderdaad een buitenbeentje (zoals ze zeggen) en dat vinden we zelf ook. We beschouwen het zelf dan ook als een pluspunt! We kunnen onszelf moeilijk vergelijken met die ene of die andere band. Mochten we bijvoorbeeld ooit een cover willen doen, dan zou de keuze ook niet evident zijn door de vele verschillende invloeden van de bandleden. Onze aparte stijl en klank komt hoofdzakelijk door de power van de muziek in combinatie met de cleane zang!
Om daar een beetje verder op in te gaan ... De typische female voice metal is naar mijn mening een beetje aan het doodbloeden, er is zelfs geen female voice metal fest meer in Wieze. Hoe overleef je als band met toch een typische female voice inslag?
Het is vooral hier in België moeilijker om aan bod te komen. Zeker in vergelijking met Thrash- of Death metal bands! We moeten veel meer inspanningen doen dan bij andere genres. Maar doodbloeden zou ik nu ook niet zeggen, want er is weldegelijk publiek voor. Naar mijn mening is er vooral vanuit de organisaties minder vraag naar. Gewoon verder doen en blijven gaan is hier de boodschap!
Hoe waren de reacties op ‘Destination’'(2013)’, de plaat waardoor ook ik jullie heb ontdekt?
Vol lof moet ik zeggen, echt waar. We waren zelf aangenaam verrast door de positieve reacties! Voor de ‘Destination’ CD hebben we dan ook echt onze tijd genomen om de songs volledig tot de allerlaatste noot af te werken. Ook in de studio en tijdens het masteren hebben we alle tijd genomen, alles moest gewoon perfect zijn. Het harde werk werd beloond!
Persoonlijk was ik, wat dat album betreft, onder de indruk van die grunts van Alain die zo mooi samengaan met de melodieuze zanglijnen van Cindy. Een perfecte match. Wat is jullie mening?
We hebben die reactie nog gekregen! Volgens sommigen zouden we het zelfs meer in de songs moeten verwerken. In de desbetreffende nummers zit het ook echt wel op zijn plaats. Er is nog samenzang in andere nummers aanwezig, maar dit is niet altijd grunt natuurlijk!
Er is ondertussen veel veranderd, wat waren de hoogte en dieptepunten door de jaren heen?
Alles blijft veranderen in het leven he. We moeten ons daar constant naar aanpassen, dat is ook normaal en we hebben het niet altijd even makkelijk gehad. Denk nu ook niet dat het bij andere bands allemaal van een leien dakje loopt. Maar langs de andere kant hebben de kansen die we gekregen hebben bij het uitbrengen van ‘Destination’, ons wel op de kaart gezet!
Sommige van jullie zitten ook in andere projecten, de meeste hebben een familieleven naast de bands, is dit nog allemaal combineerbaar en hoe?
Een goede planning en afspraken zijn hier dan heel belangrijk. Ik vind dat iedereen in de band mag doen waar hij voor kiest. Sommigen onder ons hebben ook een voorliefde voor een ander genre, zowel binnen als buiten de metal. Door ook te spelen in andere bands, kunnen ze de voldoening compleet benutten. Maar druk is het sowieso: gaan werken, gezin, en dan komt er nog eens repeteren, nummers schrijven en optreden bij. Je kan het eigenlijk best vergelijken met iemand die zich moet inzetten voor zijn sportactiviteiten: die heeft ook vaste verplichtingen naast de sport. Uiteindelijk is het de passie die ervoor zorgt dat we er tijd voor maken.
Het is de laatste tijd een klein beetje stil rond Everglow, enfin met die corona tijden rond iedere band, maar ik had al een tijdje niets meer van jullie vernomen. Of het moet zijn dat ik onder een steen heb geleefd en is me iets ontgaan?
Er is je niks ontgaan :-) We hebben reeds een bewogen pad achter de rug: onze nieuwe CD was bijna klaar en de planning voor de studio (Midas Studio in Lokeren olv Tony De Block) was gefinaliseerd, toen onze toenmalige drummer (toffe kerel, perfect fit met en voor de band) ziek werd. Al onze plannen vielen toen quasi in het water. Bij ons is ieder groepslid niet zomaar een groepslid maar ook een vriend, dus je geeft die jongen tijd om erbovenop te geraken, maar dit bleek echter niet van korte duur te zijn. Na maanden kwamen we allen tot de constatatie dat het niet zou lukken, desondanks alle kansen. Hierdoor waren we toch weeral een hele periode verder, met een serieuze opdoffer bij elk bandlid als gevolg! Met veel spijt in ons hart hebben we uiteindelijk dan toch afscheid genomen van elkaar. We hebben daarna ook ruim de tijd genomen om een nieuwe en goede vervanger te vinden. De goden moeten ons wel goed gezind zijn, want we hebben hem dan ook gevonden in Ash!
De hoofdreden, naast die corona crisis, is dat ik heb vernomen dat er dit jaar een nieuwe plaat zou uitkomen? Wanneer, waar hoe? Vertel er gewoon iets meer over
Het is inderdaad zo dat we momenteel met deze nieuwe bezetting op dreef zijn om alles af te werken voor de studio, en we willen ook onze drummer de kans geven om zijn stempel op de nieuwe nummers te zetten. Met de coronacrisis die ertussen is gekomen, hebben we een shift gemaakt naar thuiswerk en wordt alles via digitale weg aan elkaar bezorgd. Zo hebben we geen extra tijd verloren om dit jaar nog de CD te kunnen uitbrengen. Want niet te vergeten: een CD uitbrengen is hard werken. Zoals ik in mijn vorig antwoord al vermeldde, zullen we opnieuw samenwerken met Tony De Block van de Midas Studio in Lokeren, omdat we van mening zijn dat we een goede formule niet moeten veranderen. Tony heeft zich 100% gegeven tijdens de ‘Destination’ CD en dat zijn we zeker niet vergeten! Over het wanneer en hoe, zijn de nodige contacten met Tony ook al gelegd en onze drummer is momenteel volop aan de laatste songs bezig om zijn eigen sound te verwerken in de nummers. Daarna kunnen we hopelijk terug de studio induiken!
Ik veronderstel dat er door die corona crisis wel andere plannen in het water zijn gevallen, zo ja welke?
Dat valt eigenlijk nog wel mee. Buiten het feit dat we niet samen kunnen komen om te repeteren, zijn er natuurlijk wel enkele optredens weggevallen. We kunnen gelukkig allemaal van thuis uit verder werken en dat is een groot voordeel. Op dit moment is het enige grote vraagteken vooral wanneer we de studio terug in kunnen.
Ik stel deze vraag dus echt aan iedereen. Maar het lijkt toch belangrijk te weten, de antwoorden zijn uiteenlopend. Hoe ga je als muzikant, band (maar ook als mens) om met zo een crisis waarin we nu zitten?
Makkelijk is dit voor niemand, dus ook voor ons niet. Altijd overeind blijven en verder doen waarmee je bezig bent, het positieve willen zien of eruit halen en de steun die je aan elkaar hebt, is hier extreem belangrijk! We zien elkaar niet zo veel als we zouden willen, maar ook hier bieden de digitale wegen een oplossing!
Dit is ook zo een standaardvraag in deze periode. Zijn er plannen om eventueel jullie nieuw werk via sociale media en streaming aan te bieden? Je ziet tegenwoordig wel meer filmpjes passeren.
Omdat we merken dat alles langer zal duren dan verwacht, zijn we ook actief bezig om meer aandacht te besteden aan de sociale media en streaming. Over wat en hoe kan ik echter nog niks van verklappen. ;-) De verrassing zou er af zijn, maar iedereen zal het binnenkort wel merken!
Wat zijn de plannen na deze crisis?
Met stip op nummer één staat het inblikken van het nieuwe album! Het logische gevolg daarna, is dan om zo snel mogelijk terug het podium op te kruipen!
Is er, wat de band betreft, ook een soort einddoel? Iets wat jullie absoluut willen bereiken?
Na deze crisis zal het voor veel bands nog moeilijker worden om de verwachtingen in te kunnen lossen. De crisis heeft alles vertraagd en plannen in duigen geslagen. Maar als we kunnen verder doen op het elan dat we bezig zijn en onze bovenstaande plannen kunnen verwezenlijken, zal bij ons in de band iedereen al gerustgesteld zijn.
Ik zit door mijn vragen heen, mijn laatste wellicht. Het is in deze tijden onmogelijk om merchandiser voor de band op concerten aan te kopen, op welke wijze kunnen mensen dat online wel? Geef gerust enkele links
Zoals bij iedere band is elke steun meer dan welkom! Voor T-shirts, CD’s, stickers, plectrums, enz is het gemakkelijkst om via onze Facebookpagina een bestelling te plaatsen (https://www.facebook.com/everglowbelgium/).
Je kan ook altijd naar onze website gaan (www.everglow.be) en dan doorklikken naar ‘Contact’ of een mailtje sturen naar Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken..
Bedankt, veel succes met de eventuele nieuwe releases, we volgen het op de voet en doen er dan de nodige promotie rond
François De Meyer - Mensen bij wie - bij wijze van spreken - een hoek af is , intrigeren me het meest en zijn voor de uitwerking van mijn projecten dan ook een ware inspiratiebron
Sommige mensen drukken een stempel op de muziek, zonder echt in de schijnwerpers te staan. François De Meyer is zo iemand die het reeds twintig jaar zo doet. De man heeft zijn eigen studio en is nu klaar met enkele projecten waarvan Soapstarter - die in 2007 met zijn debuut hoge ogen gooide - nu na dertien jaar een nieuwe plaat uitbrengt. Binnenkort volgen nieuwe releases van Raveyards en KYEM. We hadden in zijn mooie studio ook een gesprek over zijn tijd in New York en Londen. Zijn adoratie voor Prince, voorliefde voor Groove in de muziek. En zoveel meer.
Mijn eerste vraag, ik ben je naam wel eens links en rechts tegen gekomen. Maar ondanks al die verschillende (grote) projecten waar je aan meewerkte, ben je altijd een beetje op de achtergrond gebleven, is dat een bewuste keuze? Waarom?
Ik ben niet iemand die per se in de spotlight moet staan. Bij mij gaat het eerder om het project, daar schep ik voldoening uit. Als de mensen het project waar ik aan werk, appreciëren. Ik heb nooit die drang gehad, wel de drang om muziek te maken. Soms komt dat wel eens boven. Is dat een probleem nee? Ik ben blij met het traject dat ik heb gegaan. Ik kan leven van mijn passie, ik heb een eigen studio , wat wil je meer.
Ik vind , om daar wat op voort te borduren, indien mensen als jou Amerikanen of zo waren, jullie beroemd zouden zijn, steekt dat niet?
Dat ligt een beetje aan die typische Belgische mentaliteit. Ook in de media. De Belgische stem is een strenge stem. Veel Belgische artiesten van top niveau komen overal in de wereld, optreden in grote zalen en worden in het buitenland zelfs op de radio gedraaid. Hier lukt dat niet altijd. Het ligt dus aan die typische Belgische mentaliteit. Laat het ons daar bij houden.
Iemand als Maurice Engelen vind ik een voorbeeld daarvan. Met zijn projecten erg bekend in het buitenland, maar hier valt dat moeilijk
Ja, en in de huidige tijd een band als Stavroz … die hebben een gouden plaat in Franrijk, spelen in Turkije voor 8000 man, maar hier komt dat bijna niet van de grond. Toch wel zeer opmerkelijk, maar het is dus van alle tijden wat ons land betreft.
François, na twintig jaar activiteit als producer, muzikant en zoveel meer . Wat zijn de hoogte- en diepte punten?
Hoogtepunten? Met Raveyards in De Sint-Jacobskerk voor 800 man rondom ons spelen, is een hoogtepunt. Ook ons festival GHOST dat we mogen organiseren. Zo nog een voorbeeld, een beat battle in NewYork tegenover allemaal ‘blacks’ die me gingen afslaan. Ik heb die battle gewonnen, weer een super moment. Als kleine Belg tussen al die hip hoppers. Ik ben niet in elkaar geslagen, maar het was zeer spannend.
Je hebt vijf jaar in London – waarbij je de opkomst van de subgenres in de elektronische muziek van dichtbij meemaakte - en twee jaar in New York – waar je dus deelnam aan hip hop beat battles. Vertel ons eens iets meer over die tijden?
In Londen voel ik me op puur muzikaal vlak echt thuis. Ik ben een echte Europeaan, hoewel ik ben opgegroeid met Amerikaanse Blues. Er komen zoveel mooie dingen en muziek van UK en daar voel ik me dus heel goed thuis. New York is wat mij betreft het mooiste voorbeeld van hoe de wereld in elkaar zou moeten zitten. Ze maken geen onderscheid in kleur, religie en wat weet ik veel. Mensen zijn verdraagzaam, luisteren naar wat je te vertellen hebt. Velen hebben van New York een verkeerd beeld, maar ik was daar diep van onder de indruk hoe mensen daar gemoedelijk met elkaar omgaan.. Ik raad de mensen aan om daar eens een hele periode te vertoeven. Ze zijn wel kort en willen weten wie je bent, ze interesseren zich in jou als muzikant. Ik heb vooral op menselijk vlak zeer veel bijgeleerd in New York.
Wat al die verschillende projecten verbindt - naast het cliché van de liefde voor muziek - is energie, plezier en intensiteit. Muziek is bij De Meyer nooit vrijblijvend, las ik ergens. Mee eens? Wat is je mening hierover?
Wat al die projecten, en dat zijn inderdaad heel uiteenlopende, met elkaar verbindt , is niet zozeer liefde voor muziek. Die is er ook uiteraard. Maar vooral dat ik het nodig heb. Om voortdurend met van alles bezig te zijn. En om afgewerkte producten af te leveren. Ik heb eigenlijk nog zoveel duizenden dingen liggen waar ik voorlopig nog niets mee heb gedaan. Daarom is de tijd gekomen om nu eindelijk enkele projecten volledig af te werken.
Je bent ook klein begonnen?
Ik heb vijftien jaar tussen mijn instrumenten geleefd en zo langzaam op gebouwd. Ik kan niet stil zitten, en dat werpt zijn vruchten af nu.
De reden van dit interview zijn de vele projecten waar je aan bezig bent, maar vooral die recente releases die nu eindelijk klaar zijn. Soapstarter, Raveyards en KYEM.
Wat Soapstarter betreft , heeft het dertien jaar geduurd voor er een opvolger kwam, is er een reden waarom het zo lang heeft geduurd?
‘life’, het kwam er tot nu toe niet van. Ik had gewoon het gevoel dat nu pas de tijd gekomen is om er weer eens iets mee te doen met Soapstarter, naast al die projecten. In 2007 had ik ondanks het succes van dat debuut nog niet het gevoel er klaar voor te zijn, nu dus wel. Het was ook een buitenbeentje tegenover mijn andere projecten. De tijd is gewoon rijper. Ik ben meer gesetteld in het leven. Zeker die positieve energie die iedereen nu kan gebruiken.
Bij dat debuut waren er verwijzingen naar de Funk van Prince, die geest van Prince keert terug op de ‘Sudden Moves’ vind ik, wat is je mening?
Dank voor het compliment. Want Prince is wel een van mijn grote helden. Op de plaat die in 2021 verschijnt, zal die Prince invloed er nog wel wat meer inzitten dan nu. Voor mij is , zowel bij Soapstarter als bij voorkeur al mijn projecten , de Groove zeer belangrijk. Als het niet groovy klinkt, haak ik al af. En dat groovy vind je zeker terug bij een artiest als Prince.
Wat me ook opvalt, al die projecten zijn zo uiteenlopend. Zo is muziek van Raveyards letterlijk een rave die in je hoofd ontstaat, en zorgt voor een dansfeest voor de ziel. Mee eens?
Absoluut. Het is ook een concept dat blijft evolueren. Het gaat bij Raveyards duidelijk om de evolutie van de klank.
Hoe is die samenwerking voor Raveyards met Brent en zo eigenlijk ontstaan ?
Door die muzikaal elektronisch projecten van hem zijn we elkaar dus tegen gekomen. Die jongens zijn natuurlijk veel jonger, maar de energie die ze uitstralen is een opsteek geweest voor Raveyards.
Kyem zweeft tussen sensuele pop en zijdezachte R&B. Tim De Gieter is ook zo een muzikant die van veel markten thuis is, hoe is die samenwerking ontstaan want die komt toch uit een heel andere wereld?
Ik kende hem eigenlijk al, de persoon sprak me wel aan. We hebben samen naar muziek geluisterd. En ik was onder de indruk omdat hij die R&B het beste van al vond. Dat verwonderde me gezien de paden die hij bewandelt, hij daar samen wel iets wou mee doen. Ook een harde werker. Hij heeft het ook druk in zijn studio en zo, maar we hebben dit project toch kunnen afwerken.
Ben je bewust op zoek naar mensen die buiten de lijntjes kleuren?
Niet bewust, maar ik kom er altijd op terecht. Mensen bij wie - bij wijze van spreken - een hoek af is , intrigeren me het meest en zijn voor de uitwerking van mijn projecten dan ook een ware inspiratiebron. Daardoor kom ik dus ook steeds die types tegen. Dat zijn doorgaans ook meestal lieve en zeer actieve mensen. Diezelfde mensen passen ook bij de persoon die ik zelf ben eigenlijk. Daardoor is de cirkel rond.
Ik heb dat gevoel bij Bowie, mijn grote held, iemand die voortdurend op avontuur trekt als een kameleon. Maar dat is , eigenlijk met Prince ook het geval
Wat Prince heeft gedaan , is dan ook ongelofelijk. Als er een artiest is die bewust buiten die lijn kleurt , was hij het wel. Ik heb hem een zevental keer live gezien. In Londen en in New York en ook een paar keer in Gent, shows die in je geheugen gegrift staan. Ook ging hij soms onherkenbaar een beetje bas spelen in het voorprogramma. Die man was gewoon zo veelzijdig en zo intens bezig met muziek. Hij was dus ook een inspiratiebron om het zelf ook zo aan te pakken, of met zulke soort mensen samen te werken.
Zijn er nog andere releases die klaar liggen? Vertel er gerust meer over? Over GHOST
Over GHOST wil ik toch wat vertellen. Dat is een festival dat ik organiseer samen met Louise Marie en Stefan Bracke Eigenlijk is dat een uit de hand gelopen project. We wilden met Raveyards bewust op tot de verbeelding sprekende locaties optreden. We stonden in het verleden teveel waar we niet echt thuis horen. We wilden onze locaties zelf kiezen. In kerken, kelders of zo. We hebben ook Deep in the Woods gedaan. Sommige andere bevriende artiesten wilden graag komen spelen. Het festival wordt georganiseerd eind januari. Het gaat door op vele locaties in Gent. We doen in oktober ook iets in het kader van het filmfestival. Tussen 16 en 24 oktober in de Vooruit, Gent.
*Ghost is een Carousel / wandeling , waar het publiek naar een andere locatie wandelt en overal een performance (zowel muzikanten, bands, kunst, dance , toneel , etc..) mee maken op hun traject . Maar het is 1 performance per moment zodanig dat heel het publiek het kan zien. Dat hebben we al nu ongeveer een 25 tal keer gedaan op plaatsen zoals Handelsbeurs, de Vooruit , Sint-Jacobskerk (Gent) , De Singel, Uud postgebouw (Antwerpen), Recyclart (Brussel) , Stuk (Leuven) , enz.. We hadden Italië dit jaar maar door Corona zal het (hopelijk) voor volgend jaar zijn.
Over Ghost Vooruit 16-24 oktober : Het is Ghost in samen werking met de Vooruit voor Videodroom , een evenement rond de film “the shining” van Stanely Kubrick die dit jaar zijn 40 jaar mag vieren. We kapen de hele Vooruit! En we gaan er deze keer een social distancing event van maken! Er mag om de 3 minuten ofzo 1 persoon naar binnen , en we maken van de Vooruit een lekker spookhuis met allemaal pré opgenomen performances die we overal in de zaal en in de wandelgangen zullen projecteren. Dat belooft iets heel unieks te zijn !
Artiesten die er zullen te zien zijn : Laima (vrouw van Igor Cavalera , Christeene (Amerikaanse artiest) Siegfried Burroughs , TTBWRS , SHHT , Jong Gewei , Winne Clement, Stef van Looveren en herrenschelde en Audiotheque sound installaties.
Door die corona tijden is er veel in het water gevallen, o.a. die releases die zijn uitgesteld; welke waren de andere plannen nog?
Er zijn wel dingen in het water gevallen. Maar persoonlijk heb ik genoeg projecten, en er zijn nog… Veel van mijn collega muzikanten , concert promotors of personen die live evenementen doen , zien echter zwarte sneeuw en daar ben ik toch wel heel bezorgd over. Het ging wellicht een heel ander jaar worden. Maar wat me het meest pijn doet , is collega’s die nu geen perspectief hebben. Onze sector zit op zijn gat, en dat is enorm frustrerend en veel erger dan ik dacht eigenlijk. Als al de grootste aan het kapot gaan … Ook vanuit de overheid komt er weinig hulp. Eerst is er de besparing op de cultuur sector, en nu komt er ook weinig beweging vanuit de overheid om hulp te bieden aan deze sector die aan het bloeden is toch.
We moeten terug meer underground?
Daarom is een project als GHOST ook belangrijk, dat we artiesten een kans geven om op een speciale locatie te kunnen optreden voor honderden mensen. En daardoor krijgen die bands, die door die corona het moeilijk hebben, toch een beetje aan de bak.
Een ander project waar je ook aan bezig bent , is de muziek voor Tom Waes’ ‘undercover’ ; vertel er eens iets meer over?
Het is een project die we met Audiotheque aan het doen zijn, een langspeelfilm … altijd een droom geweest trouwens. We hebben al een paar kortfilms gemaakt maar een langspeel is echt next level.
Mijn laatste vraag François. Zijn er nog dingen die je absoluut eens wil doen? Zijn er na al die jaren nog ‘doelen’, een soort einddoel dat je wil bereiken voor het einde der tijden?
Film muziek eigenlijk. Ik ben ook met visuele projecten bezig, en heb wel contacten in dat wereldje. Maar film muziek spreekt me wel aan , en in die richting heb ik wel een wishlist. Er is nog zoveel dat ik wil en kan doen. Nee, rust is een woord dat ik zelfs niet kan schrijven eigenlijk.
Bedankt voor dit fijne gesprek. Geef hieronder gerust enkele links naar je projecten toe waar onze lezers je gemakkelijk kunnen vinden.
Nederlands 
Français 
