Tyrant’s Kall - Als je een einddoel hebt dan betekent dit dat je op een gegeven moment zal stoppen, als muzikant bestaat er geen eindpunt, je kan altijd bijleren of iets op een andere manier benaderen
Tyrant's Kall brengt een mengeling van doom/death en heavy metal en grijpt je vocaal en instrumentaal stevig bij de keel, waardoor je demonische wezens uit diepe krochten van de Hel diep in de ogen kijkt. De band timmert sinds 2007 aan de weg. We zagen hen aantreden op Pluto Fest in november 2019.
Het verslag kunt u hier nog eens nalezen
http://www.musiczine.net/nl/festivalreviews/item/76571-pluto-metal-fest-2019-oosterzele-een-gevarieerd-aanbod-van-metalstijlen-binnen-een-gezellige-sfeer.html
Ook voor Tyrant's Kall viel dit jaar veel in het water. We hadden een fijn gesprek met gitarist Ronnie en zangeres Esmee. Helaas via mail, maar daarom niet minder interessant om de band beter te leren kennen.
Wij weten dat ondertussen, maar sommige nog niet. Wie zijn Tyrant's Kall en hoe zijn jullie ontstaan?
Ronnie: Tyrant’s Kall is ontstaan door een groep gasten die nergens anders goeie bands vonden om in te spelen. (Haha), nee, serieus, M. en ik kenden elkaar al van in Bonnie Parker, een 80’s influenced soort van HC/punk/heavy metal project. UxJx kwam eens kijken naar 1 van onze shows en vertelde me dat hij wel fan was van mijn gitaargeluid. Zo zocht hij nog een band en ik had al wat demo-opnames van enkele nummers in de stijl van Usurper en Deathwitch, op de eerste jamsessie hebben we dan al ons hitje “The Whisperer” geschreven maar het heette dan gewoon “Doomy”.
Het meest interessante is dat je de muziek van Tyrant's kall onmogelijk in een hokje kunt duwen, maar soms is dat naar promotors en zo wel nodig. Hoe zou je uw muziekstijl dan omschrijven?
Ronnie: iedereen in de band wilde wel iets anders spelen, UxJx doom, M. sludge, ik death metal… maar om 1 of andere reden passen al die stijlen samen en werd Tyrant’s Kall gecreëerd. Het draait eigenlijk gewoon om het gevoel ‘metal’, metal is niet een riff dat kapt en blaast of sleept, maar het is een gevoel dat je in de stukken legt…. Als het gevoel er niet is, gooien we het in de vuilbak, en we zitten al aan een ganse container met gevoelloze nummers.
De band bestaat inderdaad uit top muzikanten, die door middel van oogstrelende riffs en drum partijen ons rock hart sneller doen kloppen in de keel. Waar en hoe heb je deze top talenten gevonden?
Esmee: Hoe M., Ronnie en UxJx elkaar gevonden werd hier eerder al vermeld. Tijdens een live show waarbij een vriend Tyrant’s Kall uit de nood hielp met de zang, kwam ik kijken. Ronnie en UxJx kende ik al even door gezamenlijke interesses en we kwamen elkaar soms tegen op live shows. Ik was immens te spreken over hun muziek, maar vond de zang niet meteen bij de muziek passen qua stijl. Zo zijn we na de show aan het praten geraakt en bleek dat ze nog steeds geen vaste zanger gevonden hadden, dat dit tijdelijk was. Toen ontstond het idee dat ik eens een repetitie zou proberen meedoen, gezien het niet per definitie een mannelijke zanger hoefde te zijn. En ik bleef.
H.M. Doom werd er op een gegeven moment bij gehaald waardoor we net iets meer konden bereiken met ons gitaargeluid. Toen hij in alle vriendschap later besloot om ermee te stoppen, was het een moeilijke keuze of we opnieuw naar 1 gitarist wilden gaan of toch iemand erbij wilden. Dr. Wes was al een goeie kennis en was kandidaat. Na de try-out werd het een evidentie dat we 2 gitaristen zouden houden.
Ik heb jullie vorig jaar live gezien op Plutofest en was vooral onder de indruk van je enorm uiteenlopende stembereik. Ben je klassiek geschoold? ik bedoel, je zou zo in een Opera kunnen meezingen, en dat is een compliment. Hoe doe je dat toch met je stem?
Esmee: Bedankt voor het compliment. Ik denk wel dat men bij de opera er een andere mening zal op nahouden, (haha.)
Ik ben niet geschoold, maar zing al mijn hele leven. Onder de douche, in de auto. Tijdens een gemiddelde file op de autostrade zullen er wel al mensen serieus leute gehad hebben als ze mij uit volle borst zien meezingen. Door bij Tyrant’s Kall te gaan zingen , ben ik wel wat meer zorg gaan dragen voor mijn stem. Zo heb ik een kleine cursus ademhaling gedaan, maar eerlijk gezegd doe ik deze oefeningen veel te weinig. Ik ben nogal sportief geworden en denk wel dat dat een positief effect heeft op mijn longcapaciteit de laatste jaren.
Het enige werkpuntje vond ik dat er wat weinig beweging te merken was op het podium, de iets statische houding liet me wat op mijn honger zitten. Wat is uw mening hierover? (Over de sfeer had ik geen klachten :)
Esmee: We zijn wie we zijn. We zijn geen showbeesten die op een neer huppen. Ik ben geen danseres, maar headbanger. Ik ga op in mijn muziek wanneer ik zing, en meer dan wat uitbeelden zal daar vermoedelijk nooit bij zijn. Ik heb geen zin om me op het entertainmentgehalte te moeten focussen, terwijl ik het alleen voor de muziek doe. Ik kan me moeilijk inleven in hoe mensen onze shows ervaren uit het publiek. Ik ken mijn medemuzikanten en denk dat ik maar vreemd zou opkijken moest een van hen plots beginnen heen en weer wiegen. We zijn nu eenmaal zo denk ik.
Een interessante anekdote heb ik gevonden op jullie facebook, ik citeer: ''In de geschiedenis van fantastische literatuur was er zelden een auteur zo groot en inspirerend als Howard Phillips Lovecraft (1890-1937). Zijn verhalen zijn van mysterieuze aard en hoewel ze een breed scala aan onderwerpen beslaan, worden ze allemaal overspoeld door één algehele epische en intrigerende sfeer.”
Inderdaad een boeiende auteur, waar komt die interesse vandaan?
Esmee: Ik was als kind al gefascineerd door horrorverhalen. Lovecraft van een van de eerste auteurs van volwassen literatuur die ik ontdekte. Het was direct grote liefde. Hij heeft een wereld, een sfeer gecreëerd die blijft tot de verbeelding spreken.
Jullie muziek is vaak omgeven door occulte, mysterieuze verhalen. Waar blijft die inspiratie vandaan komen?
Esmee: Vooral door H.P. Lovecraft, maar even zeer door nachtmerries die ik kreeg en soms ook dingen uit het dagelijkse leven die een beetje gekleurd worden.
Ondertussen zijn er al heel wat releases op de markt gekomen, wat waren de hoogte- en dieptepunten voor jou?
Ronnie: Hoogtepunten: vooral de eerste LP, dan wordt alles waar je de voorbije jaren aan gewerkt hebt realiteit en hoor je zelf eens hoe alles klinkt als het goed opgenomen wordt. Ik kijk zeker met enthousiasme terug op die momenten van de eerste LP.
Dieptepunten: er zijn er wel enkele en dat is soms te lang moeten wachten om terug de studio te kunnen induiken, wachten op labels (waar we nu vanaf zijn), muziek is een momentopname en door 6 maand een nummer kapot te repeteren kan het ‘metalgevoel’ er wel uit zijn en wordt het een vuilbaknummer. Andere dieptepunten zijn vooral naar het groot toilet moeten als je op het podium staat, dan sta je daar met uw billen toegeknepen en lees je op de recensies dat we niet al te beweeglijk zijn.
Aaa, vandaar ! Zijn er dingen die je - weten wat je nu weet - anders zou aanpakken?
Ronnie: Er zijn altijd dingen die je anders zou aanpakken, maar dat is iets dat we meenemen naar de volgende sessie (live-spelen, studio-opnames).
Ik veronderstel dat ook bij jullie, door die corona crisis, veel plannen in het water gevallen zijn? welke en hoe gaan jullie daarmee om?
Esmee: We hadden de kans om op Dutch Doom Days in The Little Devil in Tilburg op te treden in mei, maar dit kon niet doorgaan. We vonden het heel jammer, maar het heeft geen nut om hierover lang te blijven kniezen. We hopen wel dat alles zich snel kan herstellen, dat kleinere organisaties kunnen blijven doorgaan en dat we volgend jaar opnieuw de kans krijgen om die show te spelen.
Hoe ga je ook als mens om met zo een crisis?
Esmee: Op persoonlijk gebied is het ook een slag in het gezicht om veel shows van andere band gecanceld te zien. Muziek is immens belangrijk en ik keek al een tijdje uit naar bepaalde shows. Ik heb wel een poging gedaan om in tussentijd creatief bezig te zijn, niet alleen binnen Tyrant’s Kall. Maar het was niet altijd evident doordat ik wel de hele tijd voltijds bleef werken.
Zijn er geen mogelijkheden om jezelf ook via sociale media te tonen, je ziet tegenwoordig veel filmpjes verschijnen waar band 'live' zichzelf aanprijzen?
Esmee: Ik heb sowieso al weinig plezier in het bekijken van live opnames van een band. Ik ben gewoon liever echt ter plaatse. In mijn woonkamer speel ik cd’s of vinyl, maar naar een show kijken doet me meestal weinig. Ik heb slechts naar 1 van die live-streams gekeken met plezier in de laatste weken , en dat was van een band die in andere omstandigheden ook niet veel meer nodig heeft dan wat ze nu voorhanden hadden. Onze muziek van thuis uit, elk uit zijn eigen woning, zonder versterking om de buren niet te ambeteren… Ik zie daar geen meerwaarde in.
Er zijn ook plannen voor 'drive in concerten' met auto's op een parking? Wat vinden jullie van dit initiatief?
Esmee: Mijn bescheiden mening? Compleet van de pot gerukt! Mij zien ze daar niet
Ronnie: wat Esmee zegt.
Wat zijn de algemene plannen na de crisis? Nieuw platenwerk? Live optredens?
Esmee: De studio was al min of meer besproken om een nieuwe plaat op te nemen. Ik vrees dat er wel vertraging in onze initiële plannen zal zitten, maar het komt er zeker en vast. En live optredens zeer graag! Er worden nu stiekem hier en daar wel wat plannen gesmeed om ook samen met andere bands opnieuw samen een ‘uitstapje’ te maken. Wordt vervolgd.
Is er ook zoiets als een einddoel, iets dat je absoluut wil bereiken als band? maar ook als artiest/mens?
Ronnie: als je een einddoel hebt dan betekent dit dat je op een gegeven moment zal stoppen, als muzikant bestaat er geen eindpunt, je kan altijd bijleren of iets op een andere manier benaderen. Met Tyrant’s Kall doen we gewoon door zoals we bezig zijn, ik zie dat we wel enkele die-hard fans hebben en dit geeft ook inspiratie om verder te doen. Als mens: dit is een uitdaging van een heel ander kaliber, want er is wel degelijk een eindmeet en je weet niet wanneer je er bent, er het beste van maken en regel nummer 1 is: geen dingen of zo weinig mogelijk doen tegen uw zin!!
Om af te sluiten, helaas kunnen de fans geen merchandiser kopen op concerten. Hoe kunnen ze dat eventueel wel in deze tijden (plaats hieronder gerust enkele links)
Esmee: Via onze bandcamp zijn de cd’s verkrijgbaar (https://tyrantskall.bandcamp.com/ ) Als er toch speciale wensen voor shirts of vinyl zijn, is het makkelijker om ons te berichten op onze facebookpagina
Compro Oro - Bij onze muziek mag iedereen voelen en denken wat hij,zij wil. Dat is een dikke subsidie waard, als je ’t mij vraagt!
Toen we de formatie Compro Oro eerder dit jaar zagen optreden op 'We Are Open ' in TRIX schreven we daarover: ''Zonder oponthoud worden we geconfronteerd met verrassende wendingen die ons met verstomming deden slaan. Nergens valt er een speld tussen te krijgen, want deze heren trekken dus over de hele set op avontuur door het landschap dat improvisatie heet, en verheffen het zelfs tot een ware kunstvorm. Magistraal is dan ook een understatement, met wat deze heren binnen dit concept doen. Deze Compro Oro laat in elk geval een diepe , onuitwisbare indruk op ons na die we niet gauw zullen vergeten."
Compro Oro zijn abstracte kunstenaars, die schilderwerken voorleggen die je vol bewondering doen glimlachen. De band verstaat de unieke kunst puzzelstukken in elkaar te passen, ze breken die terug af, en bouwen ze prompt terug op. En zo blijft de band doorgaan met verrassende wendingen waardoor het menu interessant blijft om te verorberen. Deze bijzondere parel binnen jazz en aanverwante genres, verdient het gewoon om extra in de schijnwerpers te worden geplaatst. Om die reden hadden we een fijn gesprek met de band. En polsten we hoe ze als band en mens omgaan met deze crisis, ook naar de toekomstplannen toe. Bart Vervaeck en Wim Segers beantwoorden onze vragen:
Ik heb jullie voor het eerst gezien op We Are Open dit jaar in Trix en was erg onder de indruk van hoe jullie op avontuur trekken in het landschap dat 'improviseren' heet. Hoe denk je daar zelf over?
BART Wat ik denk over hoe fantastisch jij ons vindt? Dat vind ik echt geweldig! Wat het improviseren betreft: in onze set ligt heel wat ‘vast’. Er zijn melodieën en grooves die vooraf bepaald zijn maar inderdaad, in sommige nummers ligt het vooral aan de solist om er iets van te maken, om het nummer naar een hoger niveau te tillen. In vergelijking met ‘Suburban Exotica’ is het nieuwe ‘Simurg’-album veel vrijer. Daar zijn we ‘from scratch’ begonnen in de studio. Later is dat door de producer Dijf Sanders in een vorm gegoten. Ik vermoed dat de rol van improvisatie in de nabije toekomst de bovenhand zal nemen in ons creatieproces, dwz. dat we meer zullen vertrekken vanuit een jam om daaruit een nummer te distilleren. Een dergelijk proces is nodig op dit moment, een gezonde insteek, zo voelen we.
Het is ook moeilijk om een label te kleven op jullie muziek. Dat hoeft ook niet hoor. Ik lees 'psycho ethnojazz'. hoe zou je uw muziek zelf omschrijven?
BART Die term ‘psycho ethnojazz’ hebben we zelf verzonnen, ik geloof in de nasleep van onze EP ‘BOMBARDA’ uit 2017. Men vroeg ons het product te benoemen, en dat is er toen uit gekomen. Ik denk dat die term nog steeds de lading dekt. De sounds zou je psychedelisch kunnen noemen, vervormd, uitgerekt…. Er zit nog steeds een stevige brok etnische invloed in, zeker ook in onze nieuwe release met Murat Ertel van Baba Zula. Er wordt geïmproviseerd, maar om het daarom jazz te noemen…? Dat zou kunnen. Vroeger zaten er alleszins elementen en grooves uit de latin jazz in, nu minder expliciet en meer verdoken.
De band bestaat al sinds 2015. Het rare is dat ik jullie dus nu pas heb ontdekt. Vooral dankzij jullie plaat 'Suburban exotica’ van vorig jaar. Heeft die plaat bepaalde deuren geopend?
BART Ik denk het wel. We hebben wellicht onze plaats in het Vlaamse jazzlandschap wat kunnen verzilveren. Meer specifiek: we maken deel uit van die melting pot bands die vanuit een jazzachtergrond andere horizonten opzoeken, zoals Black Flower, Esinam, Commander Spoon, Nordmann, Ragini Trio, Echoes of Zoo, enz. De ontvangst van het album was navenant, met een mooie plek op het GentJazz festival, dat nu jammer genoeg niet doorgaat.
Het debuut ' Transatlantic' werd goed ontvangen door pers en publiek. Heeft ook die bepaalde deuren geopend?
BART Dat was het begin hè. Door de release op het WERF-label van Rik Bevernage en Benny Claeysier kregen we een nationale aandacht, ook werden we besproken in enkele Nederlandse tijdschriften. Het heeft ons alleszins bestaansrecht geschonken en ons de stempel van een latin jazz band gegeven, een label dat vandaag geenszins nog toepasselijk is.
Compro Oro brengt ook geen voor de hand liggende muziek uit, voor een ruim publiek. Ik denk dat de avonturier onder de muziekliefhebbers hiervoor valt. Welke publiek is je eigenlijke doelgroep? of ben je daar niet mee bezig?
BART Ik vind niet dat we een niet voor de hand liggende muziek brengen, integendeel. We maken inderdaad instrumentale muziek waar er geen woorden voor zijn , die emoties blootleggen of waarin het publiek een betekeniscontext wordt voorgelegd - er is geen zanger(es), maar we hebben trouwens wel een sublieme frontman - en die lyrics zou je op zich ook als een soort van barrière kunnen beschouwen. Bij onze muziek mag iedereen voelen en denken wat hij/zij wil. Dat is een dikke subsidie waard, als je ’t mij vraagt!
Wie waren je grootste invloeden eigenlijk? Want ik hoor verschillende uiteenlopende invloeden die gaan van Afro-Cubaanse muziek tot Latijns-Amerikaanse muziek. Tot Jazz, of niet? Vertel maar
BART Invloeden komen zowel uit onze directe omgeving als uit meer externe hoek. Enerzijds zijn het onze vrienden en de bands waarin ze spelen, of de buurt waarin we wonen, anderzijds zijn het albums van onze favoriete muzikanten die ons inspiratie geven. Het is heel erg verscheiden: onze bassist is met funk opgegroeid, de drummer met oude New Orleans jazz , de gitarist met Django-muziek die nu wel eens naar country durft te luisteren, de vibrafonist met Nirvana en techno en onze percussionist schudt het ene na het andere ritme uit Benin of Brazilië uit zijn mouw. Dat is op zich al een vette invloedenkluif.
De reden van dit interview is dat ik heb vernomen dat er een nieuwe plaat uit komt. (samenwerking met Murat en Esma Ertel) in juni via Sdban Records. Vertel er eens wat meer over?
BART De samenwerking met Murat kwam een aantal jaar geleden tot stand tijdens het Istanbul Express Festival in de Handelsbeurs in Gent. Ik ontmoette hem daar, repeteerde met een voor de gelegenheid gevormde groep en dacht een aantal jaar later, toen we plannen maakte voor Compro’s volgende album om ‘iets te doen met Murat’. Zo geschiedde. Het resultaat is een geproducet jamalbum, deze keer wel met lyrics. Aha, we worden toegankelijk! Of niet, want de teksten zijn in het Turks… We begrijpen er zelfs niks van. Zie je wel, een barrière!
We hebben die tekst dan maar aan de binnenkant van de sleeve gezet. Ben zelf benieuwd waar het over gaat eigenlijk. Nee, even serieus, je kan eigenlijk gewoon op wikipedia opzoeken waarover ze het hebben. Simurg is een verhaal over een vogel uit de Persische mythologie.
Naast Compro Oro zitten sommige van jullie ook in ontelbare andere projecten, Wim stond zelfs drie keer op het podium op We Are Open. Hoe blijf je dat combineren?
BART Wim is een godenkind uit Limburg met een ontzettend hoog uithoudingsvermogen.
WIM Bart zijn concentratievermogen kent geen grenzen. Hij combineert zijn 7 andere groepen nog eens met 12 uur lesgeven, een lief en een pedal steel. Of was die pedal steel zijn nieuw lief? Bwa nee , we vinden het beide de max om veel te doen. Dan voelen we ons belangrijk. Nee serieus: We willen allen graag bijleren. Voor mij gaat dat vooral door samen te spelen met veel verschillende muzikanten in veel verschillende stijlen, Van Django tot Techno.
BART Ik heb er 2, Wim! Pedal steels bedoel ik.
Zitten die andere projecten nu ook allemaal in de koelkast? Hoe ziet de toekomst eruit voor die andere eventuele projecten?
BART De meeste wel. Heel wat concerten zijn gelukkig verplaatst. Hopelijk kunnen we die in het najaar ook effectief spelen. Maar ik denk dat we met deze uiterst vreemde periode ook een kans hebben, nl. nieuwe nummers maken, meer studeren, meer relativeren, de dingen meer een plaats geven, nadenken, genieten van de lente. Ik zag vanmorgen een jonge vos spelen in het hoge gras van mijn tuin. Misschien had ik die in de rush van het gebruikelijke dagelijkse leven niet opgemerkt …
Wim Het is eens fijn om los te koppelen. In ieder geval gaan we met Compro Oro aan nieuw materiaal beginnen. Of wat jammen, doelloos musiceren. Het zal misschien meer over de muziek gaan. Met al onze bands.
De vraag die ik nu wel iedereen stel, hoe ga je als band, artiest en dergelijke meer om met deze corona tijden?
WIM Redelijk chill. Zolang je kan wonen, eten, slapen en spelen is er verder toch geen probleem? Of gewoon eens niets doen. Zo eens 3 dagen lang. Geen enkele problemen mee. Volgens mij ga ik keiveel zin hebben om te werken als dit voorbij is.
Er is ook veel in het water gevallen. Wat waren de eigenlijke plannen?
BART Het meest jammere is de annulering van ons concert op Gent Jazz. We sloten de Garden Stage af na Van Morrisson. Ook het Extrema Outdoor Festival, een techno-festival in Limburg is geschrapt. Ook hier keken we enorm naar uit.
WIM We hadden een paar hele mooie concerten staan in Nederland ook. In totaal zijn er een 10 a 12 concerten geannuleerd voor COMPRO ORO. Daarvan is de helft verplaatst naar het najaar. Tis nog maar te zien of dat iets wordt. Goddamn hope so.
Wat zijn de plannen na deze crisis? Naast promotie van die nieuwe plaat
Wim Sowieso maken we een nieuwe plaat. We gaan al wat repeteren en jammen en opnemen in de zomer. Misschien wordt dit al een nieuwe plaat. Misschien enkel de basis. In ieder geval kijk ik er naar uit om terug te spelen in de zomer. We gaan ook kijken hoe dat we Murat en Esma Ertel naar hier kunnen halen. Via teleporting ofzo. We proberen daar in 2021 wat mee te repeteren en spelen. Dat zou supermegademaxmaatjoegne zijn.
Doorgaans stel ik iedereen een beetje dezelfde vragen in deze tijden. Dit is er dus ook een van, ik zie de laatste tijd veel filmpjes verschijnen van bands die via live streaming zichzelf aanbieden via de sociale media. Financieel heeft een band daar niets aan, maar het zorgt wel voor een beetje meer bekendheid naar een ruimer publiek toe? Hoe staan jullie daartegenover? Zou dat kunnen worden uitgewerkt?
WIM Ja het is iets wat ik nu al een keer of 4 gedaan heb. In verschillende bezettingen. Dit weekend doen we dat ook voor BEL JAZZ FEST met COMPRO ORO.- zie verslag: http://www.musiczine.net/nl/festivalreviews/item/78615-bel-jazz-fest-2020-zwoele-jazz-magie-die-in-alle-kleuren-van-de-regenboog-de-huiskamer-binnen-waait.html
Het is al tof dat we kunnen samenspelen voor mensen maar natuurlijk heeft het maar weinig weg van een echt optreden. Tis zelfs redelijk dood. Maar in sommige gevallen wordt het wel betaald of steun je er iemand mee dus cava. Ik weet niet zeker of we via livestreams meer bekendheid zouden willen of kunnen maken. De meeste mensen komen toch liever naar een concert he. De beide combineren zou natuurlijk wel kunnen.
Misschien jullie plaat 'live' voorstellen op die wijze? via sociale media?
Wim Sowieso zullen we content maken voor FB bij de release van de nieuwe plaat ‘SIMURG’ . Frederik naakt in pek en veren ofzo? Daarna zien we wel weer. Murat en Esma gaan in ieder geval nog ni direct op een vliegtuig gezet worden..
In elk geval, hoe ga je als band om met streaming, digitalisering en dergelijke . Financieel heb je daar allemaal bitter weinig aan dus
WIM Het is gewoon part of the job. Soms is dat ook wel echt wijs om te doen. Soms is dat bandwerk. Maar ik ben er wel van overtuigd dat dezer dagen van elke muziekgroep verwacht wordt dat je een soort universum creëert rond je muzikaal verhaal. Zo is je publiek mee tijdens een optreden of plaat.
Zijn er nog opmerkingen of weetjes? sites waar fans merchandiser of zo kunnen kopen? Ook wat eventuele andere projecten betreft?
WIM Je kan de band rechtstreeks steunen door bij mij thuis vinyl te komen kopen of via bandcamp. Maar je kan dat natuurlijk ook via ons label sdban. Aan die mannen hebben we ook veel te danken.
Volgende release is SIMURG by COMPRO ORO and MURAT & ESMA ERTEL. UIT OP 19 JUNI 2020
Bedankt voor dit fijne gesprek, al had ik dit uiteraard veel liever 'face to face' gedaan. Veel succes en goede moed in deze barre tijden. Stay Safe
WIM Gij bedankt
The Juggernauts - Opvallend is dat er in die ‘mainstream’ genres bijna nooit met een verwijzende vingertje wordt gewezen naar deze oergroepen en hun invloeden. Maar oh wee als men EBM maakt
The Juggernauts is een Belgische EBM band die sinds 2010 stevig aan de weg timmert, Ondertussen bewees de band zijn kunnen zowel op als naast het podium. Anno 2020 laat The Juggernauts een frisse wind waaien in het EBM landschap, we vonden het hoog tijd om ook deze band, en meteen het EBM genre eens in de schijnwerper te plaatsen tijdens deze corona crisis. Het werd een fijn gesprek, waar ook de vooroordelen die helaas nog steeds de kop op steken wat EBM betreft. Bovendien keken we naar de toekomst van The Juggernauts. En hoe je omgaat met zo een crisis waarin we nu leven.
The Juggernauts zijn opgericht in 2012 (of is het 2010) , nochtans heeft elk van de bandleden voordien EBM gerelateerde watertjes doorzwommen. Waarom nog een extra EBM band oprichten? Want er zwemmen veel vissen in dat water, vroeg ik me toen af …
Het allereerste wapenfeit was de opname van onze debuut single “Phoenix” en dat gebeurde al eind 2010. Waarom nog een EBM band? Raar dat je die vraag zo aan ons stelt ☺ Is er tegenwoordig niet in elk genre een overaanbod? Bij ons is het dus in ieder geval niet zo gegaan dat we dachten oh, welk genre is er nu populair? Zullen we dat dan even proberen ? Nee, we zijn gewoon opgegroeid met New-Wave en EBM, en omdat het ons geliefkoosd genre is, waarom van onze passieve muziek passie niet een actieve passie maken? We misten, en missen nog steeds, de meer maatschappij kritische muziek zoals die van de jaren 70 & 80. Er zijn al miljoenen verhalen geschreven over gebroken harten en onbereikbare liefdes … Maar zet dat mensen aan het nadenken? Neen, want eenieder vindt het persoonlijk leed nog steeds erger dan het feit dat onze planeet naar de klote aan het gaan is …. Maar dat zien we dan wel zeker …
Hoe is het idee ontstaan, en waar komt de naam vandaan (iets wat we al kunnen raden maar we vragen het toch even )?
In 2010 leek het er sterk op dat het einde der tijden in 2012 , voorspeld door de Mayas er niet zo ver naast zou zitten. Blijkbaar vond een meer geëvolueerde beschaving, ergens in een andere sterrenstelsel dat de mensheid misschien toch nog één kans moest krijgen en besloten ze hun Juggernauts op de aarde af te sturen in de hoop het tij nog te kunnen keren.
Juggernaut is een oud Indisch / Boedhistische goden naam die letterlijk zoveel betekent als ‘De heerser van het universum’, ‘De onoverwinnelijke’ of ‘ de onstopbare’… Met minder kan je de aarde niet meer redden vrezen we…
Hoe is het the Juggernauts vergaan tussen de beginperiode en nu? Hoogte- en Dieptepunten
We namen eigenlijk meteen, een bescheiden, maar vliegende start toen we, op een toevallige ontmoeting, ons eerste en toen nog enige nummer lieten horen aan de baas van het Berlijnse independent label Out Of Line Records.. Hij was blijkbaar danig onder de indruk dat het nummer een maand later al op de befaamde label compilatie ‘Awake The Machines’, volume 7’ prijkte! De positieve reacties en concert aanvragen begonnen meteen binnen te stromen … De hoogtepunten bleven in snel tempo opvolgen. Van het podium delen met voorbeelden en legendes zoals Front 242, Nitzer Ebb en DAF , tot het mogen optreden voor duizenden mensen op meeste gerenommeerde buitenlandse festivals zoals Mer’a Luna en Amphi. We speelden al snel in clubs en festivals over heel Europa en geraakten al enkele enkele malen tot in Brazilië en zelfs Mexico!
Als er al een dieptepunt is dan is het misschien deze Covid-19 lockdown die er voor zorgt dat we alle dit jaar geplande optredens gecanceld zien.
Het debuut album heeft me toen wel omver geblazen, een frisse wind in het EBM landschap, hoe waren de algemene reacties?
Bedankt!
Zoals je zelf al zegt, vond men dat we een nieuwe wind lieten jagen, door het soms wat vast geroeste EBM concept en wereldje. De reviews waren zeer lovend en het album heeft het blijkbaar goed gedaan volgens ons label (Out Of Line).
Wat ik vooral zo goed vond, jullie hebben een eigen geluid en proberen niet angstvallig in de voetsporen van bijvoorbeeld Front242 te treden, waar niets mis mee is. Maar dat origineel zijn trok me nog het meest over de streep. Wat is je mening daarover?
Natuurlijk is er niets mis met in de voetsporen van een band als Front 242 te willen treden. Net zo min als duizenden groepen in de voetsporen van The Beatles, Rolling Stones of Metallica pogen te treden. Maar opvallend is dat er in die ‘mainstream’ genres bijna nooit met een verwijzend vingertje wordt gewezen naar deze oergroepen en hun invloeden. Maar oh wee als men EBM maakt, dan staan woorden als ‘copycat’, ‘…van den Aldi’ en ‘gedateerd’ te popelen om gebruikt te worden door de muziek journalist.
Enfin, misschien ligt het ‘origineel’ klinken niet eens zozeer aan ons ‘vernieuwend’ geluid dan wel eerder dat we als band niet begonnen met het idee een bepaalde iconische EBM groep te kopiëren. Een val waar jammer genoeg veel (beginnende) bands in trappen, iets wat het genre inderdaad niet ten goede komt lijkt ons .
Daar heb je een punt. Is er eigenlijk nog een 'ruim publiek genoeg voor EBM? In de jaren '90 boomde het nog, maar de laatste jaren zie je geen jong publiek erop afkomen heb ik de indruk
Is het ‘jong publiek’ nog überhaupt bezig met (live) muziek? Dan wel met het zoveel mogelijk likes verzamelen op hun narcistische selfies?
Vooral in Duitsland is er gelukkig nog een ruim publiek. In België is het stevig bergaf gegaan sinds vrije radios niet meer ‘vrij’ zijn maar (over) gesponsorde bedrijven werden, zelfs de alternatieve en ‘onafhankelijke’ StuBru is over stag gegaan voor pseudo-alternatieve muziek van hun weldoeners. Het zelfde verhaal voor zogenaamde alternatieve festivals die zich welwillend vooroverbuigen om zich vrijwillig en droog te laten nemen door multinationals die hen, en zodoende ook de jeugd, wel eens zullen zeggen wat ‘alternatief’ en ‘hot’ is.
Vermoedelijk zijn er ook bij jullie plannen in het water gevallen door die corona crisis. Welke?
We hadden plannen een video te filmen om onze nieuwe single te promoten maar daar stak de lockdown een stokje voor.
Ook hadden we best wel wat belangrijke buitenlandse en ook enkel binnenlandse optredens gepland staan …
Zoals onder andere het DarkMad festival in Madrid en het Electronix Essesx Festival in de UK ,maar gelukkig zijn ze niet echt gecanceld maar ‘enkel ‘ uitgesteld naar 2021. Hopelijk kan ons voorlopig enige overblijvend Belgische optreden op het Porta Nigra festival later dit jaar wel nog plaatsvinden. Fingers Crossed!
Hoe ga je daar als artiest, band en ook mens eigenlijk mee om met zo een crisis?
Buiten het feit dat er heel wat optredens en dus inkomsten in het water gevallen zijn , geeft deze periode wel meer tijd en ruimte voor creativiteit , bezinning en inspiratie.
Zo hebben we tijdens deze lockdown o.a. een Covid-19 remix gemaakt als extra track voor de in steigers staande nieuwe single/Ep release.
Wat zijn de verdere plannen binnen de band, na de corona crisis?
Zoals hierboven vermeld hopen we spoedig een nieuwe EP klaar te hebben, gevolgd door een full album.
En dan mogen de optredens dus terug beginnen binnenlopen!
Jullie zitten ook nog in andere projecten, valt dit allemaal nog te combineren met de activiteiten van The Juggernauts?
De co-producer van ons debuut album, en voormalig live-drummer, heeft vele projecten waaronder Radical G. en Linear Straight.
Onze huidige live drummer en co-producer, is ook actief met zijn eigen soloproject True Zebra .
Onze eerder recent ingelijfde Sampler/keyboardist houdt voorlopig zijn muzikale experimenten en excessen nog binnenshuis.
Head & voice BORG werkt naast The Juggernauts, ook nog freelance voor een resem andere groepen waaronder, en meer op de achtergrond, Dive en Absolute Body Control.
Eind 2019 heeft BORG ook eindelijk , door een samenloop van omstandigheden, zijn Porno Karaoke project en hersenspinsel tot leven geroepen en vorm gegeven. Een live project dat klassieke underground hits in nieuw-, en pop-songs in een industrieel-, jasje steekt. Na twee solo optredens in Brazilië, heeft Porno Karaoke nu dezelfde bezetting als The Juggernauts.
Naast The Juggernauts ben je ook resident DJ op BIM. Ik vond het een zeer fijne editie. Hoe waren de reacties? En hopelijk komt er eind dit jaar een nieuwe editie? Kun je daar al wat meer over vertellen eventueel
Het was inderdaad weel een aangename editie met dansende voetjes en tevreden gezichten tot zelfs lang na de optredens , tot aan het verplichte sluitingsuur.
Volgens mijn bronnen staat er een 2020 editie klaar in de steigers maar wacht men nu nog op duidelijkheid van de overheid ivm social distancing regels voor concerten en de verdere evolutie van de huidige pandemie. Hopelijk gaat de Covid-19 exit snel verder de goede kant op!
Alle festivals en dergelijke liggen stil deze zomer. Er komen wel wat initiatieven boven drijven zoals 'Drive- in festival' met auto's en enkele live streamings. Hoe staan jullie daar tegenover?
Drive-in lijkt ons weer een voorstel dat natuurlijk alleen haalbaar is voor de kapitaal krachtige organisators en festivals. Maar het belangrijkste onderdeel van een concert of festival is de belevenis, de sfeer, en dat kan je niet vervangen hé. Al lijkt ons een pogo met auto’s in de moshpit wel fun!
Livestreams zijn in het algemeen boring. Zelf live DVD’s met multi-camera hoeken en effecten kunnen met de beste wil van de wereld die sfeer van een live-concert niet in je huiskamer brengen, laat staan via webcam op een smartphone of computerscherm.
Denk je ook niet dat de sociale media en streaming na deze periode een nog grotere rol zal spelen?
Dat is onze grootste vrees … Wat heeft sociale media toegedragen aan het verbeteren van onze wereld? Wat heeft muziek-streaming bijgedragen tot de evolutie van de (alternatieve) muziekwereld?
Wat die streaming betreft, de voorkeur voor Spotify of Bandcamp? of geen van beide? Wat is je mening over die streaming diensten. Een vloek of een zegen?
Laten we een kat een kat noemen commerciële streaming diensten zoals Spotify zijn een ware rip-off voor alle muzikanten. Een gemiddeld artiest krijgt niet eens één euro cent per stream …
Even ter vergelijking, een CD van € 10 euro is gelijk aan 1000 Eurocent, of dus minstens 1000 streams!
Gelijk welke andere verloning tegen dat tarief zou wereldwijd ongeloof en protest uitlokken.
Jammer genoeg zijn artiesten in de minderheid en de je m’enfous gebruikers in de meerderheid.
Diensten zoals Bandcamp zijn dan misschien wel weer iets eerlijker en interessanter van bands zonder label, maar daar heb je dan weer het verhaal door het bos de (mooie) bomen niet meer vinden.
Om af te sluiten, waar en op welke wijze kunnen onze lezers merchandise en dergelijke kopen van de band, zet gerust wat links
Mensen die ons nog niet ge-liked hebben op facebook mogen dat NU doen! Because sadly, facebook likes matter …
https://www.facebook.com/TheJuggernauts/
Videos’s en meer over ons vind je hier op onze old-school maar officiële website: http://www.thejuggernauts.be
Maar het liefst van al hebben we dat mensen naar onze optredens komen kijken alwaar we soms ook wel wat merchandise aanbieden.
Zoals eerder vermeld, als onze vriend Covid-19 het toelaat, is ons eerstvolgende en enige Belgische optreden, op het Porta Nigra Festival in de Stadsfeestzalen van Aarschot op 21 november.
Dus allen daarheen!
Het Porta Nigra festival facebook event: https://www.facebook.com/events/454033451898
Itv The Juggernauts (bij de colleg’s van Peek-A-Boo http://www.peek-a-boo-magazine.be/en/interviews/the-juggernauts-2020/
Pics homepag @Daniela Vorndran
Danny Theuwis - Bel Jazz Fest - We hebben ook bewust sterk ingezet op de Belgische Jazz als een straf merk. En de buitenwereld mag dat ook best weten
Wegens de corona crisis valt heel de festivalzomer in het water. Sommige organisatoren gaan daar recreatief mee om. Een zeer fijn initiatief is een heus jazz festival, onder de noemer 'Bel Jazz Fest' Verschillende organisators van jazz evenementen staken de hoofden bij elkaar om gezamenlijk een weekend te organiseren in het teken van Belgische jazz. Dat de scene leeft, hoeft geen betoog. Bewijzen daarvan de massa releases van vaak zeer jonge jazz gerelateerde bands. Voor velen van hen valt het hele seizoen in het water. Om de pijn te verzachten zullen nu verschillende van die acts aantreden in Flagey Brussel, weliswaar zonder publiek. Maar voor de prijs van 15 euro kunnen de (jazz) fans de optredens volgen op hun scherm. Dit alles gaat door op 29 en 30 mei. Wij hadden naar aanleiding daarvan een fijn gesprek met de organisatie. Danny Theuwis stond ons te woord.
Deze coronatijden vragen om creatieve oplossingen, 'Bel Jazz Fest' is dus een zeer interessant initiatief. Hoe is het idee ontstaan?
Is eigenlijk als een spontaan idee gelanceerd, omdat ik vanuit Leuven Jazz ons festival al heel vroeg in Coronatijd zag verloren gaan. Daarna volgden ook snel Tournai en Luik en dan uiteindelijk met de zomer op slot , ook de grote festivals als Brosella, Gent en Middelheim. Dus van die goesting om toch iets te betekenen vanuit festivalzijde een oproep gedaan naar enkele festivals. En daar kwam dan snel reactie op. In voetbaltermen: Ik gaf de aftrap. Verzamelde een sterke technische staf van 11 betrokkenen. We maakten een selectie van 24 spelers. En de grote finale is dit weekeinde.
Wie doen er allemaal aan mee? En was het gemakkelijk om iedereen op één lijn te krijgen?
Ik vermoed dat de timing in deze in ons voordeel speelde. De goesting was er bij iedereen. We keken ook snel naar de andere kant van de taalgrens om ook de Franstalige partners aan te spreken. En die reageerden ook snel en positief.
Was vooral bij iedereen vanuit een goesting om toch iets te betekenen voor de Belgische jazz artiesten. Die toch ook in de kou bleven staan.
Er was ook wel veel initiatief binnen de pop/rock scene. Maar buiten enkele individuele digitale acties, weinig voor jazz. Dus was ook belangrijk om als collectief te werken en niet als individueel festival.
Welke artiesten staan er op het programma, is er al iets als een tijdschema?
Er staan 24 artiesten op het programma. Programma staat online op www.jazz.be . We hebben uiteraard rekening moeten houden met aantal artiesten per band en met de corona maatregelen. Dus stellen een mix voor van solo/duo/trio acts met enkele iets grotere groepen (max. 6)
Hoe gaat dit allemaal praktisch in zijn werk?
Met je ticket krijg je voor aanvang een code. Met die code kom je dus op het platform waar je de concerten gaat kunnen bijwonen. Het positieve is ook dat je als tickethouder ook nog de tijd krijgt tot max. 1 week na het festival om te blijven kijken.
Ondertussen is de ticketverkoop al bezig, verloopt die positief?
De ticketverkoop verloopt goed, we zitten al rond de 2000 tickethouders. Ook belangstelling vanuit het buitenland. Onze perswerking doet veel goed werk en bereikt dus ook vlot het buitenland. Ook zijn we goed vertegenwoordigd in een netwerk van buitenlandse festivals en dat helpt ook in het bereiken van collega’s her en der in Europa. Dit is ook een visitekaartje voor de Belgische jazz. Dus ook goed nieuws voor artiesten om zich te tonen aan het buitenland.
Ook voor de artiesten hakt deze crisis er hard in. Hoe was de reactie van de artiesten op dit bijzonder initiatief?
De artiesten reageerden snel en positief. Hebben goesting om te spelen en op het podium te staan. Het is niet helemaal hetzelfde zonder publiek, maar dit benadert toch al goed het livegebeuren. Flagey is ook de perfect uitgeruste zaal om alles vlot te laten verlopen, een goede sound te hebben met een toffe jazzsfeer.
Bestaat ook na de crisis de mogelijkheid om op deze wijze live streamings te blijven aanbieden (tegen betaling) naast concerten met publiek? Is daar met andere woorden, een markt voor?
Er zijn veel pogingen met live streaming. Kwaliteit in geluid en beeld zijn toch belangrijke factoren, wil je het voor het publiek ook aantrekkelijk maken en houden. Er gaat niks boven een ultieme live-ervaring met publiek en interactie, sfeer met licht en volume, maar voorlopig moeten we op deze manier aan de slag. Niks sluit uit dat het hier eindigt. En wordt het deels een En – En verhaal in de toekomst. Je maakt het voor de luisteraar en kijker ook makkelijk, omdat je niet uit je luie zetel moet.
Om daar een beetje op voort te borduren. Zijn er ook mogelijkheden om zoiets te organiseren met buitenlandse bands of artiesten?
Buitenlandse acts zijn mogelijk, maar niet in de huidige omstandigheden en maatregelen vanuit overheidswege. Je zou het wel vanuit hun eigen huis kunnen laten opnemen, maar onderschat niet de belangrijkheid van een goede sound en beeldkwaliteit en dus ook een perfecte synchronisatie. We hebben ook bewust sterk ingezet op de Belgische Jazz als een straf merk. En de buitenwereld mag dat ook best weten. Het is zo dat er in Europa ook enkele online initiatieven zijn, vanuit festival of vanuit een muziekexportorganisatie van een bepaald land, om de jazzscene van dat specifieke land in de kijker te zetten. Ik krijg alvast als programmator vele aanvragen via het Europees Jazz Network.
Zijn er trouwens nog andere initiatieven die op stapel staan? Er is ook de organisatie van 'drive-in' concerten, bestaat daar geen mogelijkheid voor jazz concerten?
We zijn zelf geen fan van Drive-In concerten. Dus vanuit onze kant zal dit initiatief niet komen. De zomer biedt toch al wat perspectief om te spelen. Hopelijk zullen er hier en daar wel kleine buitenpodia mogen en zal er toch langzaamaan live voor publiek kunnen gespeeld worden.
Belgische jazz leeft! De releases swingen de pan uit, er zijn verschillende organisaties die jazz promoten. Hoe komt het toch dat jazz zo leeft (vooral bij de jeugd, want het zijn echt jonge mensen die jazz spelen)
We zijn verwend momenteel met onze scene. Zowel aan Vlaamse als aan Waalse kant. En het is ook goed dat we daar als festival aandacht aan besteden, om de Belgische artiesten dit platform aan te bieden. Jazz gaat ook heel breed en het valt wel op dat er veel nieuwe bands ontstaan. Dat er honger is vanuit de artiestenzijde, maar ook goesting vanuit het publiek om jazz te omarmen. Ook al heeft het vaak wel andere invloeden als vroeger en zijn er wel wat linken met de rock, pop en hiphopscene, en dat heeft ook zeker met de huidige tijdsgeest te maken. Boeiende tijden dus.
Zoals we aangaven, er zijn uiteenlopende organisaties en promotors wat jazz betreft. Bestaan er, ook wat releases en zo betreft, mogelijkheden tot het vormen van één front 'Bel Jazz' front?
Dit is al een mooie start vanuit de festivals, dat we ons verenigen op deze unieke manier. Jazz.be wordt ook een megafoon voor de jazz in ons land. Een platform voor de hele Belgische scene met integratie van alle spelers die betrokken zijn: artiesten, management, bookers, clubs, festivals, … Uithangbord voor de Belgische scene.
Wat zijn, om af te sluiten, de verwachtingen van dit bijzonder initiatief?
Dat dit huzarenstukje goed verloopt, technisch en organisatorisch, dat de jazz kijker voluit kan genieten van het festival. In elk geval is het een mooi huwelijk tussen de betrokken festivals, dat we samen na buiten komen met dit verhaal. Over de taalgrenzen heen. Bijzondere is ook dat ik op deze manier wel fijn zou vinden dat de trouwe “Gaume” bezoeker op deze manier ook “Jazz Brugge” leert kennen. Dat artiesten als The Brums uit Luik ook op deze manier het publiek van Brand kunnen aanspreken en dat Lubiana ook in Vlaanderen haar weg vindt dankzij dit platform.
Rest me alleen jullie nog veel succes toe te wensen. En hopelijk komen we elkaar dit weekend 'online' tegen. Een verslag van dit bijzonder project, volgt naderhand.
Gert De Meester - Distant Fires Burning - Ik denk dat we af moeten van het idee dat muziek gratis is. Dat is niet correct , een brood ga je ook niet gratis halen bij de bakker. Dat is een scheeftrekking van jewelste
Gert De Meester is een veelzijdig muzikant, die naast bassist bij Distant Fires Burning ook deel uitmaakte van bijvoorbeeld The Hindu Needle Trick. Maar ook door middel van verschillende ambient en andere projecten heeft hij zijn stempel gedrukt op het muziekgebeuren. Gert is echter nog steeds druk bezig binnen diezelfde muziekwereld met al even uiteenlopende projecten.
Bovendien is hij ook actief bezig met o.a. T(H)NT records (dochterlabel van zijn eigen Doorchaser Records) en Doorschaser records zelf. Als klap op de vuurpijl combineert hij dit met een vaste baan en een gezin. Dit, en zijn oneindige passie voor die muziek, binnen een zeer brede omkadering, zorgt ervoor dat hij één van de uitgelezen personen is om in deze tijden van corona enkele vragen te stellen en hoe je daar mee omgaat? Bovendien wilden we graag grasduinen in zijn immens verleden als muzikant, maar keken ook naar de toekomst. Het werd een lang en boeiend gesprek, helaas via e-mail, maar voldoende leesvoer voor de muziekliefhebber met een al even brede kijk op de zaak als Gert zelf:
Om met de deur in huis te vallen Gert. Hoe is het eigenlijk allemaal begonnen jouw muzikale carrière? Waar en wanneer?
Goh dan moet ik echt beginnen graven in mijn vroegste herinneringen er dwarrelt ergens een foto rond van toen ik drie a vier jaar was met een plastieken speelgoedgitaar in mijn hand. Ik denk dat ik altijd gefascineerd was door geluid en muziek al van jongs af aan. Het is pas echt begonnen toen ik de gitaar gevonden had op onze zolder. Die lag daar al een tijdje en mijn vader had die ooit van iemand gekregen. Ik heb dat ding mee naar mijn kamer gesmokkeld en daar is het echt begonnen.
Ik speelde altijd mee met de melodiekes op de radio en ik heb zo de akkoorden geleerd, gewoon de vingerzetting. Uiteraard ging dat in het begin slecht, maar ja oefening en volharding baart kunst. Das ook de reden waarom ik heel snel met een nummer kan meespelen. Ik voel een beetje akkoorden aan en dan wordt het leuk om te freewheelen. Mijn muzikaal parcours kent echt twee aparte trajecten een traject als bassist en een traject elektronische muziek.
Wat betreft de electronica. Twee significante gebeurtenissen. Ten eerste de aankoop van een Bontempi speelgoedkeyboard. Spotgoedkoop en abominabel geluid. Je had geen Stereo out, gewoon een ingebouwde speaker, dus het duurde niet lang voor ik de draad had gevonden die naar de speaker liep en wist hoe ge daar ne cinch connector op kon zetten. Zo kan dien bontempi via mijn dubbele cassettedeck gespeeld en opgenomen worden en kon ik ineens overdubs doen met twee cassettes. Ik nam een track op. Stak die cassette in de A deck. Speelde die af. Ik nam op op de B deck. En wat ik erbovenop speelde werd opgenomen. Een rudimentaire vorm van overdubs dus.
Tweede significante gebeurtenis was de komst van de Commodore 64. Een vriend was aan het verbouwen en had een plek nodig om zijn commodore 64 te stockeren. Ik mocht in tussentijd, mits wat regels in acht te nemen, de computer gebruiken. En daar stond trackersoftware op... Dat ding werd van onder tot boven uitgekleed en ik snapte ineens hoe dat allemaal in elkaar zat. Daar zijn verschillende dingen mee opgenomen die ik ergens nog op cassette heb. Van het een kwam het ander, daar kwam de eerste computer bij ons in huis en snel daarachter kwam muzieksoftware mee.
Een van de eersten was E-jay en daarmee begon ik wat electronica te maken. De E-jay werd snel vervangen door een Cubase en daar was ik vertrokken. Ik maakte voornamelijk IDM, Techno, Breakbeat als The Mental Attack. Eerst voor mezelf, maar in 2005 kreeg ik de guts om het online te plaatsen en je had daar toen het fantastische Electrobel.
Een platform voor Electronische muzikanten die naar elkaars muziek luisteren en feedback geven enz. Het heeft me op dat vlak echt verbeterd. Mijn muziek begon dus echt beter te worden en met Last.fm had ik echt een platform dat meer mensen bereikte.
Ergens rond 2007 begon ik wat uitgekeken te geraken op heel die Dance scene. Distant Fires Burning was daar toen het tegengif voor. Meer inspelen op gevoel en sfeer. The Mental Attack werd toen wat 'on hold 'gezet.
Er was wel nog 2questionmarks , het electronische-pop- project dat ik heb met mijn vriend Pieter Delafortrie. Denk, een glitchy versie van Depeche Mode of Radiohead. Dat is momenteel ook nog actief en we zijn stap voor stap aan een album bezig.
Op hetzelfde moment dat ik het Bontempi keyboard kocht, begon ik met wat vrienden gitaar te spelen en we gingen ons eerste bandje oprichten Berzerk. We hadden alles behalve een bassist. Dus ik speelde aanvankelijk de lage noten op de gitaar. Tot ze in mijn familie zo slim waren om me mijn eerste basgitaar cadeau te doen. Het is toegegeven een budgetbas van het merk Daytone. Loodzwaar en ondertussen zijn de elementen daarin ook al vervangen, en is die bas volledig beplakt met Star Wars Stickers. maar plezier dat ik aan dat ding beleefd heb, Gigantisch. We hebben nooit opgetreden en daar is welgeteld 1 opname uit voortgekomen, beter bekend onder intimi als “de doorkijkblues”.
Dat is ook het moment dat de derde significante gebeurtenis gebeurde. Ik leerde Roel Spoelders kennen. Ik zat in de chiro en daar wisten ze dat ik bassist was. Ik had al menig kampthema met gitaar begeleid en met een paar van de leiding hebben we nog een industrialband genaamd Sensory Deprivation gehad. Swat, op een bepaald moment kwam de mens die bij Sensoriy Deprivation achter de groovebox stond en die zelf bas speelde bij een andere band af met het feit dat de zanger van hun band (Roel dus) een nieuwe band wou oprichten en hij zocht een andere bassist. Met Roel heb ik echt geleerd, hoe muziek te maken, live te spelen en vooral fun te hebben.
Ons eerste wapenfeit samen, een coverband genaamd The Smegheads en dan het echte werk met de band A.R.S.E.! (Blues-trash-Rock-trio). Daarna met The Seven Laws Of Woo (Funk-Pop met Balkan-invloeden). Verscheidene podia platgespeeld. Eerst nog wat zijsprongetjes met Probeerder (Nederlandstalige kleinpop) en Josfunkabooboo (covers met een kwinkslag) (hiermee Duffels Rock Cover concours gewonnen) en dan voorlopig als laatste band The Hindu Needle Trick (Rock). Het is pas later dat die twee trajecten voor mij zijn samengekomen. De moment dat het naturel leek om de basgitaar te introduceren in Distant Fires Burning.
Gert, ik ken u al vele jaren (eigenlijk al van de tijd toen ik en jij actief waren op last.fm) in 2003 of 2005 denk ik. Maar heb je pas echt goed leren kennen in 2009 met die speciale 'ambient night' in Mechelen. En ook 'Dylebient' in 2011. Is daar ooit een vervolg op gekomen?
Inderdaad fantastische tijden. Wat betreft die Ambient Night in 2009. Ik had net mijn eerste album als Distant Fires Burning uit , ‘Messierobjekten’ . Aangezien ik toen nog niet live optrad met mijn electronica , werd ik gevraagd een avond te cureren in het kader van een Festival in Mechelen. Ik had toen een bunch van mijn Electrobel vrienden uitgenodigd die wel live optraden en dat werd een gezellige avond. Inderdaad fijn om u daar voor de eerste keer te zien.
Dylebient in 2011 was in eerste instantie een verjaardagsfeestje. Ik was jarig, ik wou iets doen in Mechelen rond Ambient en ik had als Distant Fires Burning een Liveset ineen gestoken. Dat was ook een van de eerste keren dat de basgitaar zijn intrede deed in mijn electronische muziek. Ik had toen ook enkele bevriende muzikanten uitgenodigd. Het was wederom een fijne avond. Of dat er ooit terugkomt. Goh het zit in mijn achterhoofd en volgend jaar zou het 10 jaar geleden zijn...
Er zijn in Mechelen heel wat culturele projecten, niet alleen Maanrock en zo, Bruist Mechelen nog steeds op cultureel vlak?
Jawel hoor, eigenlijk wonen er veel mensen die een warm hart hebben voor cultuur in Mechelen. Maanrock is altijd een gratis festival geweest en de Dijlefeesten hebben altijd een avontuurlijke line-up gehad. Ik vind altijd mijn gading wel. Even een speciale dank aan de mensen van Mind Your Head en In Utero om van Mechelen de plek te maken waar je nieuwe muziek kan vinden die stevig buiten de lijntjes kleurt. En dan ook de moment dat je in je eigen cultuurcentrum naar Christian Fennesz of naar Hildur Gudnadottir & Johan Johansson kan gaan kijken. Dan weet je dat je goed zit En dan heb ik het alleen nog maar over muziek.
Ik heb veel contacten via Nona in Mechelen (ik weet niet of ik die naam goed schrijf) een cultuurhuis dat soms jazz programmeert. Interesse daarin eigenlijk, in jazz?
Jazeker. Jazz is een specialleke. Voor mij betekent het “Laat je niet vastzetten in regels” en mensen die dat heel goed konden uitleggen waren, Miles Davis, John Coltrane, Charles Mingus en (voor mij als bassist uiteraard) Jaco Pastorius. Die laatste heeft voor mij de puzzelstukken bij elkaar gelegd. ‘Honestly Solo Live’ is een opname van Pastorius's solo performances terwijl hij een tournee deed in Europa samen met Birelli Lagrene. Het jaar voor hij in Florida stierf. In die performances legt hij een uiterst brede dynamiek, gaande van uiterst ingetogen tot oerend hard. En een ingenieus gebruik van techniek. Distortion, Flanger, maar ook een Delay unit die hij op infinite repeat zet waardoor hij voor zichzelf een ritmische backdrop maakt om bovenop te soleren.
Aha, dacht ik, dat kan ik ook gebruiken. Enter the Bassguitar in Distant Fires Burning.
In 2011 zag ik je ook optreden op 'Dylebient' als basgitarist van Distant Fires Burning. Zijn er nog plannen bij die band?
Jazeker, dat was trouwens het allereerste live optreden van Distant Fires Burning. Het project is nooit stopgezet, integendeel. In 2012 werd ik vader en toen werden de meeste muziekprojecten in de kast gezet. Ik heb een voltijdse job en dat en mijn vaderschap kregen toen even de prioriteit. Ik was toen nog steeds bassist bij The Hindu Needle Trick, dus ik kon mijn muzikaal ei nog wel kwijt.
Het is pas rond 2017 dat ik met Distant Fires Burning terug de draad opgepakt heb. Met de release van een paar outtakes van 'Build in Me' in 2016 kwam de zin terug. En sinds dan is de Bas de primary soundsource geworden. Dat resulteerde dan in 2018 in het album ‘For The Love Of... voor Audiobulb Records. Heel wat vruchtvolle samenwerking met o.a. Dirk Wachtelaer (mede Mechelaar), Seigo Aoyama (labelbuddy uit Japan), Peter Verwimp (Ashtoreth), Ronald Mariën (Stratosphere) en Serge Timmers (Misantronics).
Met die twee laatste heb ik een groep uit de grond gestampt Synchyse. Dit naar aanleiding van een gezamenlijk optreden dat we hadden op Jazzblazzt in Neeritter samen met Minus Pilots. Dat was een gedenkwaardige avond. Met Synchyse hebben we al drie optredens achter de rug. Het is in de eerste plaats fun.
Wat betreft Distant Fires Burning gaat het momenteel hard. Ik ben aan een nieuw album bezig, heb verschillende projecten op stapel , waaronder een bassbient-album met drie bevriende bassisten. (Het klinkt momenteel al fenomenaal goed) en een paar remixen die binnenkort gereleased worden. Uiteraard hakt de coronacrisis er momenteel bikkelhard in. Aangezien ik nog voltijds werk als maatschappelijk werker en het momenteel toch significant drukker is dan anders, is er momenteel weinig tijd om met muziek bezig te zijn. Mijn huidige projecten lopen daardoor wat vertraging op. Dit terwijl voor andere muzikanten alles nu in een versnelling terecht komt. De drie bassisten hebben gelukkig geduld en mijn nieuw album gaat niet lopen, he!
Je speelde ook een tijdje bij The Hindu Needle Trick , in 2013 heb ik jullie voor het eerst (en helaas laatst) live gezien. Je bent toen moeten stoppen met bas spelen? Of heb ik het mis?
In 2016 ben ik inderdaad helaas moeten stoppen omdat er een lichte vorm van Carpaal Tunnelsyndroom werd vastgesteld bij mij. Het advies was toen om even de basgitaar ter ruste te leggen en af te wachten hoe dit evolueerde. Ik heb toen het advies gekregen om mijn basspel aan te passen en Distant Fires Burning was daarvoor het experiment bij uitstek. Ik heb me nu een andere manier van spelen aangemeten. Een die minder belastend is voor de hand.
Hoe is het eigenlijk met The Hindu Needle Trick?
Hah, goed! De mannen staan op de rand van een nieuw album. Het was indertijd een moeilijke opdracht een opvolger te vinden, maar ik denk dat ze met Rik (Lenaerts), wel echt iemand gevonden hebben die hen nog verder kan brengen. Hun album ‘Animal Life’ was toen al opgenomen met Rik en, miljaar, da's toch ne knaller. Eind vorig jaar hebben ze nog een Live-album uitgebracht en als je't aan mij vraagt The Hindu Needle Trick is toch een band die je live moet meemaken. Dus zoek je een goede introductie, dat Live-album moet je hebben. Roel is echt ne krak in muziek schrijven die in je hoofd blijft zitten. Op dat vlak steekt het wel dat ik dat momenteel niet samen met hem aan het doen ben, maar daar moet dus snel verandering in komen!! ;-)
Tegenwoordig doe ik voor de mannen een beetje de digitale distributie via T(H)NT records (dochterlabel van mijn eigen Doorchaser Records). Zeer low-profile. Dat is gegroeid uit het feit dat ik voor Distant Fires Burning al een deal had met een aggregator. En The Hindu Needle Trick kon daar gerust bij. Ik betaalde toch al. Daar horen dan ook gerust een paar andere muzikale vrienden bij zoals Rootman J & The Zionyouth Crew, Irie Lion, Mark Sinatra, Rollmops en Hassurbanipal. Maar ik heb deze maand een demo binnengekregen die verdorie vonken gaat maken. Daar wil ik precies wat meer effort insteken als label, dus daar ga je op korte termijn nog iets van horen!
Ik heb je ook leren kennen via diezelfde ambient projecten. Zitten er nog in de koelkast naar de toekomst toe? Zo ja welke?
Allereerst het nieuwe album waaraan ik aan het werken ben. Het zal terug meer synthesizers bevatten. Met uiteraard terug die bewerkte basgitaarsound. Voor Distant Fires Burning is het zeker waard te vermelden dat ik een samenwerking heb met Seigo Aoyama uit Japan. Op ons eigen tempo zijn we tracks aan het maken en we hebben momenteel al een half album vol. Onze eerste track samen is trouwens gereleased op deze compilatie voor het goede doel: https://elmc.bandcamp.com/album/nature-of-chaos-vol-ii
Daarnaast kijk ik heel hard uit naar het resultaat van ons Bassbientproject. We proberen met 4 bassisten een album te maken met alleen de basgitaar als een soundsource. Distant Fires Burning-gewijs zijn effecten uiteraard toegelaten en van hetgeen ik tot op heden al binnengekregen ben ik al wild-enthousiast.
Of zijn er eventuele andere projecten waar je aan bezig bent?
Allereerst met mijn maat Pieter ben ik traag maar gestaag bezig aan een 2questionmarks album. Ik heb nog altijd mijn The Mental Attack project dat nog niet stopgezet is. Heel sporadisch sijpelen daar oude tracks van boven zoals in deze compilatie: https://elmc.bandcamp.com/album/egregore
Maar er zijn ondertussen al een paar nieuwe tracks, daar komt misschien nog een nieuw album van, we zien wel. Met Synchyse, hakt de Coronacrisis er dik in. Wij zijn op ons best als we samen zijn en een jam opzetten, daar komen altijd nummers uit. Dus ja de moment dat de voorwaarden wat versoepeld zijn en het terug kan, spreken we terug af.
Als muzikant ben je van enorm veel markten thuis, zijn er nog dingen die graag zou doen, en die je nog niet hebt gedaan?
Iets vooropgesteld heb ik niet echt. Ik laat meestal gebeuren wat op me afkomt. Een paar dingen die al een paar keer door mijn achterhoofd gegaan zijn is dat ik misschien terug meer mijn stem ga gebruiken. Of dat ik in de toekomst misschien iets met Reggae (een andere passie van mij) ga doen.
Door die corona crisis ligt alles wat cultuur en muziek betreft stil, ik veronderstel dat het bij jou voornamelijk een hobby is (sorry als ik het verkeerd heb), maar hoe ga je daar als muzikant maar ook als mens mee om? Want je hebt ook een gezin. Ik herinner me nog de geboorte van je dochter …
Inderdaad Mijn muziek is mijn hobby. Dat is indertijd een bewuste keuze geweest, maar een waar ik absoluut nog steeds geen spijt van heb. Mensen helpen doe ik graag en mijn huidige job als maatschappelijk werker is daarvoor de job bij uitstek. En ja ik ben vader van een dochter van 8 en ik zie haar en mijn partner onnoemelijk graag. Luister maar naar “For The Love Of...”. Muziek neemt dan ook qua prioriteit de derde plaats in. Ik heb nooit de keuze gemaakt om daar mijn beroep van te maken. Dat geeft dat ik inderdaad ook minder tijd heb om erin te steken. Respect voor diegenen die de keuze wel gemaakt hebben want die hebben echt een paar ander katten te geselen nu. Zelfs voor de crisis, toen de overheid besliste om de schaar te zetten in cultuur.
Ik zie met lede ogen aan dat veel mensen binnen de cultuur hieraan ten onder gaan. Ze hebben na de kaakslag de doodsteek gekregen Dit geeft natuurlijk dat ik en mijn gezin in deze crisis niets te kort komen. Als maatschappelijk werker voor een openbaar bestuur ben ik een essentiële werker, dus ik ben heel de crisis door blijven werken. Zo ook mijn partner als zorgmedewerker. Bij de armsten onder ons brengt deze crisis enorm veel miserie en eerlijk gezegd is dat hetgeen het vaakst door mijn hoofd is gegaan tijdens deze crisis. Het zijn schrijnende situaties die we tegenkomen.
Je dochter groeit op met muziek om haar heen, is zij ook gegrepen door de microbe?
Ik probeer dat bewust niet te pushen. Maar het stemt me plezierig dat er op een af andere manier altijd muziek in huis is. Dan hoor ik gezang uit de badkamer, of hoor ik ineens de kap van de piano opengaan gevolgd door een uiterst gewaagd maar creatief deuntje en dan denk ik: “Jawel, daar is die microbe!”En dan begin ik te glimmen van trots!
Kan deze crisis, denk je, geen nieuwe of andere deuren openen wat muziek beleving betreft. Ik heb ergens iets gezien van een streaming festival. Persoonlijk ben ik geen voorstander. Wat is jouw mening?
Als je 't mij vraagt , liever live een optreden bijwonen dan een streamingfestival. Maar eerlijk gezegd die drive-in festivals, neen da's compleet de verkeerde kant opgaan. Als er iets is wat ik hoop dat er uit deze crisis komt, is dat we samen wat meer bij de natuur stilstaan en die dingen laten die onze omgeving slechter maken.
Neen dan is streaming the best of the worst. Ik heb ondertussen al tweemaal betaald om een streamingconcert mee te maken, live in mijn zetel met de headphones. En uiteraard dat lekker donker biertje! Dat heeft op zich ook wel iets, maar dat gaat meer aan het genre gelegen hebben.
Zal de muziek en cultuur deze crisis eigenlijk overleven denk je, en hoe? want ik zie ook geen concerten komen in het najaar.. .
Ik heb hier een heel slecht oog in. De crisis heeft er zo hard ingehakt, dat ik vrees dat daar verscheidene artiesten, organisaties compleet aan ten onder gaan. Ik merk dat op mijn werk en op zich is dat een goede graadmeter. Er hebben zich duidelijk meer artiesten tot het OCMW gewend dan anders.
Hoe moeten we daar uit geraken? Ik denk dat dat bovenal bij ons als consument ligt eerder dan bij de overheid (dit vanuit de donkere gedachte dat de cultuursector het van hen toch niet gaat krijgen). Ik denk dat we af moeten van het idee dat muziek gratis is. Dat is niet correct een brood ga je ook niet gratis halen bij de bakker. Dat is een scheeftrekking van jewelste. En stel je eens een wereld zonder muziek voor?
Mijn laatste vraag. Je bent nog actief met muziek bezig, waar en hoe kunnen de mensen jouw projecten ondersteunen? Door aankoop via bandcamp of zo? Geef gerust enkele links
Mijn muziek is wel te vinden op de meeste streamingsites, maar de bandcamp is op dat vlak toch wel de meest rewarding.
https://distantfiresburning.bandcamp.com
https://distantfiresburning-ab.bandcamp.com/album/for-the-love-of
https://elmc.bandcamp.com/album/nature-of-chaos-vol-1 (Charity compilation)
https://elmc.bandcamp.com/album/nature-of-chaos-vol-ii (Charity compilation)
https://stratosphere2.bandcamp.com/album/collaborations-i (Een fantastisch album waar ik
aan mocht meewerken)
https://thehinduneedletrick.bandcamp.com/ (de mannen!)
De Labels:
https://www.facebook.com/DoorchaserRecords
https://www.facebook.com/THNTRecords
https://www.facebook.com/7LOWRecords
pics homepag @Jef Wellens (Dylebient 2011)
Introducties als ‚Hi, this is Axel Ritt of Grave Digger writing‘ zijn altijd leuk als binnenkomer tijdens een interview. Om maar te zeggen. Grave Digger is een power/heavy metal band die toch al sinds begin jaren '80 - dat is ruimschoots veertig jaar - zijn stempel heeft gedrukt op het metal gebeuren, het wil gelukkig dus niet zeggen dat de heren naast hun schoenen beginnen te lopen. Daarvoor krijg je bij ons altijd een pluim extra op je hoed.
Vorig jaar stond de band nog op het festival 'Blast from the Past' in Kuurne, waar Grave Digger bewees ook 'on stage' nog steeds een solide geheel te vormen.
Dat verslag kunt u hier nog eens nalezen
http://www.musiczine.net/nl/festivalreviews/item/76698-blast-from-the-past-2019-nostalgietrip-met-voldoende-sausjes-boordevol-jeugdige-spontaniteit.html
We stelden Axel enkele vragen via mail over het verleden van de band, maar vooral ook hoe je omgaat met zo een crisis waarin we nu leven, en wat de toekomst brengt
Forty years of Grave Digger, it seems like a milestone in the history of the group. Looking back over the decades, what are you most proud of?
To be still a solid part of the business. We saw many bands come and we saw many bands go, but Grave Digger is a blueprint.
Were special shows planned for that birthday? which?
Yes, there were many special open air shows planed with a big entourage of guest musicians like Wacken, Rockharz, Rockhard and many more, but Corona killed it all. We try to perform as many as possible of the shows in 2021.
And will they possibly continue new special Birthday shows later?
Yes, we’ll do our best to catch up these shows in 2021.
Compared to the early days of the group, what is the main change in your life?
I myself know a hundred times more about the music business than in the early days, so the danger to sign ridiculous contracts, like I did in the early days, is zero now. Meanwhile, I got my own record company, my own publishing company and my own recording studios, so I’m independent in any way. When you start making music, everybody is earning money with your music, except you. Fortunately, this will never happen again.
Are there things - knowing what you know now - that you would do differently?
Definitely, more than I can write down in this interview. I trust the wrong people and I started that naive in the business until I found out, that the only way to do it right, is the way to do it by my own. So for the following decades I learnt a lot regarding everything music and everything went perfect.
You’ve already released soo many albums with Grave Digger which is damn impressive! But tell me, how are you always able to come up with new inspiration?
It’s pretty simple, it’s just hard work. Creating music is 10% inspiration, 90% transpiration! Nobody wakes up in the morning and got the perfect melody hooks, the perfect lyrics, the perfect riffs and the perfect arrangements. I’m still working 90 hours a week, that’s the only way to deliver high quality music.
Since you’ve been consistently around since 1980 and went on numerous tours all around the world I consider you to be a very successful band. So what advice could you give to up and coming acts?
Well, we grew up at a time, where you had the chance to get famous, if you put all of your time, energy and money into your career. It’s hard to say, but these days are gone forever. Today, you’re a lucky guy, if you can pay the rent and get some food, but you’ll never be able to feed a family or buy a house without 1 or 2 more jobs, or the additional income of your wife. I hate it to say, but my advice is, learn a trade which fills up your bank account and do music as a hobby. This is the only way to avoid the humiliation of having to do musical mess so that your children can go to school.
These are very strange times, how do you deal with that as a band, musician and also people?
To be honest, the only thing that has changed is the absence of the live shows and the associated loss of earnings. All other parts of my life stood the same.
Now what are the further plans after this crisis? New releases possibly?
Yes, because we’re not a fan of doing ghost concerts or rehearsal room streamings, we decided to do a new album every year, as long as we’re not allowed to perform shows. The fans loved this announcement a lot.
After forty years, has your final goal been reached? Or do we add ten more?
We’ll behave as all the big names in music, as long as we’re able to handle our instruments and as long as the people will come to our shows and pay us to play, we’ll move on.
My last question now that the fans can not buy merchandiser through performances and stuff, where can they now? online (feel free to provide some links) or something
Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.
Cheers Axel „Ironfinger“ Ritt
Victoria K. - I feel the most important thing is to be real, to be genuine and stick to what you believe in, so you can express that through your music and connect with the listener
Symfonische metal bands zijn er bij de vleet, door het overaanbod van bands die deze richting uitgaant. En deze bands worden al te gauw vergeleken met grote namen binnen de scene als Nightwish, Within Temptation en ga zo maar door . Uniek voor de dag komen is dus bijzonder moeilijk.
En toch zijn er bands die daar toch op een uitgekiende wijze min of meer in slagen. Neem nu de Australische band Victoria K. Ooit opgestart als een solo project van vocalist Victoria K, is dit sinds 2016 geëvolueerd tot een volwaardig collectief. Zij zijn het levende bewijs dat het wel kan. De band heeft samen gespeeld met toch enkele grotere namen binnen de scene, het was echter wachten op een debuut. Dit debuut 'Essentia' ligt sinds eind april in de winkelrekken.
Naar aanleiding daarvan, maar ook om te polsen hoe zij als muzikant en mens omgaat met een crisis waarin we nu leven, en de verdere toekomstplannen, hadden we en fijn gesprek met Victoria.
Let's start with a personal question. Did you grow up listening to metal? Who are you favorite bands and why?
VK: I started listening to metal music from when I was about 9 years old. My mum played me My Immortal – Evanescence and when I heard Amy Lee’s voice I was hooked. The song was so intriguing and spooky at the same time, that I could not get it out of my head. That was the song that got me into the genre and changed my musical path.
At the moment I love listening to Kamelot, Epica, Lacuna Coil and Eluveitie. Their music is awesome.
Let's talk about Victoria K. Victoria K. ever started as a solo project? Tell us more about it?
VK: The Victoria K project started off with me putting covers on YouTube, collaborating with other young artists locally and overseas to build social presence. All the time I was writing and composing my own material. Monster was the first release of my own material and ‘Essentia’ grew from there.
Since 2016 has Victoria K. grown into a full-fledged band? How did that work?
VK: In early 2019, as we were in post-production of Essentia and recording Lacuna, I was approved as the support act for Eluveitie at their Melbourne show. We then went to work to secure the appropriate musicians to play the show. Through the networks we formed the band to play the show and the response from the crowd was so positive and the energy was incredible. It was obvious after that show that we needed to continue working together. We all got along so well, and it just worked.
We decided to hold onto the name Victoria K because there was already a strong social footprint and brand recognition. It was the logical step to hold onto that and build from there.
Within the oversupply of symphonic metal bands, with female vocals, it is difficult to rise above the cornfield. But that's exactly what Victoria K. does, and that's what makes you so unique. What is your opinion about this? What makes you unique in the Symphonic metal world?
VK: That’s such a hard question to answer. I don’t think anyone really knows why things happen the way they do. I do know, however, that our fans are loyal and have stuck by me and now the band for a long time and that fan and supporter base is growing day by day. We are so grateful for that and we thank you all.
I feel the most important thing is to be real, to be genuine and stick to what you believe in, so you can express that through your music and connect with the listener. It’s very important also to keep working your instrument, learning, improving and growing both technically and creatively.
Congratulations with the new record 'Essentia' how have the reactions been so far?
VK: Its been amazing to release the album and we found the perfect partners in Rockshots Records. The response has been overwhelmingly positive. Its incredible to have had such a great response from all over the world. I’d like to thank everyone that has taken the time to listen, review, comment, purchase and connect with the album in any way. A big thank you also to the press and media for their time to reach out for interviews and for all the stories and press releases that have been written and shared ad of course thank you to all the radio station that have played songs off Essentia and supported the album.
Most special is the amalgamation between your crystal clear voice complemented by Sheri Vengeance's dark extreme vocals. What appears to be a great added value within the whole. Like a battle between light and darkness. How did you find each other? What is your opinion on this statement?
VK: I was first put in contact with Sheri by my producer Lee Bradshaw. I expressed interest to him in learning the extreme vocal technique so he linked us up. She was so easy to get along with and we hit it off. I had written lyrics for extreme vocals into Essentia from the beginning, so when it came time to record those, I contacted Sheri. Her voice is insane and has added so much to the album. She came in with her own interpretations and ideas and it work so well. You are right though, the contrast in vocals really shows off the light and the dark and it is the main reason for using the extreme vocals. It was used in the album to represent the light and the dark of the human spirit.
Are there plans to do more with this in the future?
VK: We definitely have plans to do more together. In fact, it has worked so well that she is now a member of Victoria K.
Another plus, that the collaboration with Michalina Malisz. How did you find each other? And are there also more collaboration for the future?
VK: I really wanted folk and Celtic sounds on the song Shroud Of Solitude. We were discussing this just as we had been announced as the support act for Eluveitie. I mentioned that I love the Hurdy Gurdy and would love it on this track in particular. Next thing you know Michalina agreed to be a part of the project. She is an incredible person, so giving and kind and just lovely to work with. I would definitely love to work with Michalina again. We just never know what the future holds.
Something else. Decades ago people used to consider Metal as a man’s music. And even today some closed minded people still consider it as something exclusive for men. What do you think about this mentality?
VK: I get where they’re coming from because it was a male dominated genre for so long and that’s what became normal. However, I think now in these times this mentality should change because there are so many women in metal and they have help shape the modern metal sound. I believe more women now understand they belong in the genre, feel free to express themselves within metal and quite frankly have become very influential in shaping the musical sound.
Due to this corona crisis, many plans fall into the water, which ones?
VK: We had plans to tour Europe but all that is on hold now while we all battle this global pandemic. We are exploring other ways to interact and stay connected to our fans.
How do you deal with such a crisis as a band, musician (but also as a person)?
VK: As a band we stay connected via Skype and we are currently working on a concept that we will be able to share with all of you soon. We are lucky as musicians in modern times because we have a lot of ways to stay in touch, connect and work together. The internet has given us a lot of options. Personally, I like to maintain a routine and I have also started exploring other creative outlets like drawing. I am still writing music and really exploring various musical and creative concepts.
This crisis does open up more opportunities to offer music via live streams on Facebook and the like. How do you feel about that?
VK: I love this idea. Even though it is not the same as having the crowd in front of you, it does give us an opportunity to stay connected with our fans and supporters. We are actually finalising the details of a Live Stream show now and we will have more information on that shortly.
What are the further plans with Victoria K. after this crisis? And with any other projects?
VK: The major plan is to get out on tour and promote “Essentia”. We haven’t been able to do that because of the global pandemic and we really would love to get in front of live crowds again.
Is there anything as an end goal? Something you definitely want to achieve as an artist? and as a person? Is there still room for a personal life in that hustle and bustle?
VK: I don’t think there is really ever an “end goal” for me. The most important thing is to keep growing personally and creatively and to keep producing music. There are certainly goals I would love to achieve and a major goal for me is to get Victoria K to the Wacken Open Air Festival and tour Europe playing the major festivals. As a person I just want to keep developing my craft. I still get to be me and do the things I love and be with my friends. It’s really important to maintain a personal life and I can’t wait to catch up with everyone once we are out of isolation.
Hopefully we will see you 'on stage' soon. Normally, fans can purchase merchandiser there, how can readers do that online now? Feel free to give some 'links'
We really miss the stage and hope to be back as soon as possible but in the mean time people can check out our merch on our website www.victoriakmusicofficial.com/shop
Also, they can check us out on FB https://www.facebook.com/victoriakofficial/
Instagram https://www.instagram.com/victoria_k_official
Twitter https://twitter.com/VictoriaK2004 and Spotify
Thanks for this nice conversation, are there any comments to our readers?
VK: Thank you so much for having me, it was awesome chatting with you. A huge shout out to all your readers and a thank you also to all our supporters and fans. We are all so grateful for your continued support and we hope to be out touring and seeing you all again soon. Please stay safe and healthy in these difficult times.
This Can Hurt - Vooruit denken en de boel niet laten slabakken is de boodschap. Als je het goed aanpakt krijg je als mens en muzikant zelfs de kans niet om je te vervelen
JP De Brabander (ex-LoopLizard, ex-DeLaVega), Sven Vande Neste (70’s Tush) en Jack Noise vormen samen This Can Hurt. De band ontstond in 2014 en bracht naast een EP in 2015 ook al een full album op de markt: ‘Nothing Matters’ (2017). Een plaat die binnen de wavescene enorm werd gesmaakt. Het was alleen wachten op de bevestiging. Die komt er nu in de vorm van een gloednieuwe schijf: ‘Worlds Apart’. Met een donkere, weemoedige hoes van een traan van verdriet en pijn wordt al aangegeven hoe de volledige plaat in elkaar steekt.
Op onze website werd aan deze release de nodige aandacht besteed. Er verscheen zelfs niet één maar twee recensies, die u beide hier eens kunt nalezen:
http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/74904-worlds-apart.html en http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/75041-worlds-apart.html
Net zoals bij vele bands en artiesten, zorgde de corona crisis ervoor dat veel plannen in het water vielen. Maar ook de leden van This Can Hurt zijn niet bij de pakken blijven zitten. We hadden een warm gesprek - helaas via mail - met hen over de toekomst van This Can Hurt maar ook andere projecten. Meer nog, we kregen zowaar een primeur voorgeschoteld.
Voor zij die jullie niet kennen, wie is This Can Hurt? En hoe is alles begonnen?
Eigenlijk is This Can Hurt gestart als studioproject van JP De Brabander (Looplizard/Delavega) en Jack Noise. Het opzet was om muziek zonder limieten te creëren, genre-overschrijdend en vooral weg van de veilige standaard waar veel bands aan vastklampen. Als duo bracht TcH de EP ‘Some Days’ en het debuutalbum ‘Nothing Matters’ uit.
Naarmate de vraag kwam om de band live aan het werk te zien, besloten JP en Jack om muzikanten te zoeken om de band te vervolledigen. Na een paar wissels in de line-up werden Sven en Jo als vaste bandleden aangeworven en werd This Can Hurt een volwaardige live-band.
Het is zeer moeilijk om op jullie muziek een label te kleven, persoonlijk is dat DE reden waarom ik zoveel van de band hou, maar naar promotors en zo toe is dat vaak nodig. Hoe zou je uw muziek zelf omschrijven.
Wij kleven er het label ‘Industrial Postwave’ op, al zijn poppy elementen nooit ver weg. Industrial Post Wave dekt dus eigenlijk ook de lading niet helemaal. En dat is inderdaad vaak het ‘probleem’ om de festival-programmatoren wakker te schudden. België lijkt krampachtig vast te hangen aan één bepaald genre. Zo zijn we te donker voor de commerciële festivals, te hard voor de wave-scene maar niet hard genoeg voor de metalfestivals, en ga zo maar door. In de buurlanden lijkt dat minder een obstakel te zijn, in Duitsland en Nederland staan we op zowel pop-, rock-, als metalfestivals. Misschien hebben de Belgen nog wat tijd nodig ?
Wie is de voornaamste componist binnen de band of is het eerder een bandgebeuren?
De nummers ontstaan op vrij unieke manier (wat had je verwacht... haha). Jack is naast de drummer van de band ook Mr. Soundscape. Stel, er valt een lepel op een houten vloer en dat geluid resoneert op een onverwachte manier, staat Jack altijd klaar met z’n recorder.
JP is de eigenlijke componist. Hij vertrekt vanuit Jack’s soundscapes en schrijft eigenlijk de muziek rond Jack’s geluiden. Van zodra JP met een demoversie van een nieuw nummer op de proppen komt, is het aan Sven om de nummers van zang te voorzien. Vanaf dat moment wordt het nummer verder afgewerkt als band op de repetities, maar veel structurele veranderingen komen daar eigenlijk al niet meer aan te pas.
Hoe waren de reacties op jullie debuut 'Nothing Matters'? Jullie stonden bijvoorbeeld in het voorprogramma van The Difference (die ondertussen ook zijn gestopt). Heeft dat bepaalde deuren geopend naar promotors en zo toe?
‘Nothing Matters’ werd eigenlijk vooral opgepikt in Nederland en Italie. In Nederland stond de single “Mindblower” zelfs wekenlang in de TOP20. Op het thuisfront bleef het eigenlijk zo goed als windstil... Support voor the Difference was in Eeklo, vlak in de buurt van waar wij ook komen, dus het publiek kende ons grotendeels al. Of dat veel meerwaarde heeft gehad op promotioneel vlak betwijfel ik, maar het was alleszins wel een topavond... Ik denk dat we veel meer nieuwe zieltjes hebben weten te winnen op o.m. Autumn Moon Fest in Duitsland of Har Rock Fest in Nederland.
Een dikke twee jaar na de release van hun goed onthaalde debuut ‘Nothing Matters’ is er ‘Worlds Apart’. Ook werd This Can Hurt uitgebreid van een duo tot een kwartet. Dit met het oog op live optredens? Vertel er wat meer over
Klopt, in het begin was JP op het podium naast gitarist ook zanger/frontman van de band, en een band fronten was niet helemaal zijn ding. JP kende Sven als zanger van 70’s Tush, maar had nooit overwogen om hem aan te spreken om This Can Hurt te vervolledigen, want, zo dacht JP, Sven is compleet into seventies Rock ‘n’ Roll... tot hij Sven zag lopen met z’n geschilderd Type O Negative-frakske :-) Jo (bas) was in eerste instantie aanvaard als sessiemuzikant, maar naargelang de band groeide , bleek het plaatje enkel compleet met Jo als vaste bassist. Als alles voor de volle 100% klikt op zowel muzikaal als persoonlijk vlak, dan moet je dat koesteren!
Ik schreef: ''‘Worlds Apart’ is een schijf gedrenkt in een doom/gothic-sfeertje. Waardoor de haren op je armen recht komen van innerlijke angst en vertwijfeling. Deze band heeft anno 2019 duidelijk vele gezichten en toont die allemaal op een even intense en emotionele wijze.'' Dat is nog het meest opvallend. Wat is jullie mening hierover?
Klopt, het album is eigenlijk op heel korte tijd geschreven, op minder dan 3 maand lagen de eerste demoversies op tafel. Dat voel je ook als je naar het album luistert, het is in een ruk geschreven. Naarmate Sven de teksten op de nummers zette, begon er een verhaal te vormen. Uiteindelijk is het een soort van conceptalbum geworden over een jongen die opgroeit in een compleet ontwrichte maatschappij, met alle mentale gevolgen vandien. Muzikaal gaan de nummers met de teksten mee, zowel de tekst als de muziek sleuren je mee in het hoofd van ons personage.
Hoe waren de algemene reacties trouwens?
We kregen massa’s positieve besprekingen uit allerlei hoeken, maar de grote Belgische kanalen, nationale radio zijn nog wat afwachtend. Vooral in Duitsland en de UK gaat het hard. Door de deal met Glasstone krijgt het album ook in België een tweede kans. Afwachten wat er uit de bus komt nu... Fingers crossed!
Zitten jullie daardoor niet een beetje aan je plafond? Zijn er nog groeimogelijkheden? In welke richting denk je?
Als er geen hokjes zijn, is er ook geen plafond... We kunnen alle richtingen uit, misschien staan er op een volgend album wat meer elektronische nummers, misschien staat het wel vol commerciële songs of wordt het een album geïnspireerd door nineties black metal. De thema’s zullen herkenbaar This Can Hurt blijven, zoveel is zeker, maar we willen zeker niet in herhaling vallen.
Zijn er geplande releases of shows die door deze crisis in het water vallen? Welke?
Veel te veel om goed te zijn.... In eerste instantie alle releaseshows. We hadden releaseshows doorheen Belgie gepland. In Limburg en Mechelen hebben we het album nog kunnen voorstellen, daarna zijn we in lockdown gegaan... Dus dat wordt allemaal najaar 2020 of zoals het er naar uitziet misschien zelfs 2021. Er was ook een minitour in de UK voorzien in augustus (oa Corrosion Fest in Morecombe), NCN Leipzig is nog niet geannuleerd maar dat zit er ook wel aan te komen vrees ik, Eurosjopper Fest in NL was ook een uitgelezen kans om de band voor te stellen aan de bookers en promotoren, maar werd ook gecancelled, te veel om op te noemen eigenlijk... Laat ons hopen dat we ze allemaal naar een latere datum verzet krijgen.
Hoe ga je als band en mens om met zo een corona crisis?
Als band kan is dit het uitgelezen moment om de promo op volle toeren te laten draaien. Veel mensen zitten thuis en hebben tijd om effectief te lezen wat je mailt en de muziek te beluisteren die je doorstuurt. Vooruit denken en de boel niet laten slabakken is de boodschap. Als je het goed aanpakt krijg je als mens / muzikant zelfs de kans niet om je te vervelen. Social media is één groot adresboek, ga op zoek naar nieuwe contacten, schrijf mensen persoonlijk aan, dat werkt beter dan livestreams vanuit je badkamer op facebook.
JP is ondertussen alweer volop in writing-modus gegaan, dus de kans is groot dat na de crisis driekwart van een nieuw album klaarligt. In twee woord: werken dedzju!
We zien de laatste tijd veel filmpjes verschijnen waarbij bands gebruik maken van sociale media om zichzelf 'live' te tonen en zo, bestaan daar voor this can hurt geen mogelijkheden?
Zoals ik juist aangaf, ik denk eerlijk gezegd dat dit niet veel opbrengt. Iedereen streamt tegenwoordig vanuit z’n living. De kwaliteit laat meestal zwaar te wensen over, waardoor de aandacht van de kijker ook snel weg is. Er is zo een overload aan livestreams momenteel en ik heb eerlijk nog niemand horen zeggen dat ze een volledige ‘show’ hebben bekeken. De mogelijkheid is er natuurlijk evengoed voor ons als voor iedereen anders. Maar ik denk dat dit nu net het probleem is... het is er voor iedereen, ook voor een middelmatige Peruaanse neusfluitspeler.
Denk je ook niet dat deze crisis de toekomst van live beleving zou kunnen veranderen? je ziet nu al 'drive-in festivals' verschijnen? Hoe zie je dat zelf
Die kans bestaat, maar we hopen er alleszins niet op. We zien ons nog niet direct op een podium staan op de parking van Wijnegem Shopping Center voor een toeterend publiek. Nu ja, het is afwachten en vooral hopen dat het snel weer een beetje normaal wordt.
Hoe ga je als band (mens) en artiest om met streaming als Spotify? Hoe sta je tegenover bijvoorbeeld bandcamp? Lijkt me een financieel interessanter medium
Optreden is veruit de beste manier om je merch verkocht te krijgen. Bandcamp is dan weer de beste online optie om nog iets aan de verkoop van merch over te houden, maar streamingdiensten als Spotify zijn dan wel weer goed promotioneel, dat wordt door iedereen gebruikt...
Laat ons het zeggen zoals het is, we zijn Metallica niet hé, we hebben meer aan 100 nieuwe luisteraars, dan aan 10 albums te verkopen via één of ander online kanaal.
Wat zijn de toekomstplannen na deze crisis?
Optreden! Veel! Overal! En in ons repetitiekot kruipen om de nieuwe nummers die JP ongetwijfeld zal klaarliggen hebben verder uit te werken tot een nieuw album.
Naast 'This Can Hurt' zijn er ook nog andere projecten waar je mee bezig bent, vertel er gerust wat meer over
Er is zoveel he, Sven zingt naast This Can Hurt ook in 70’s Tush, een jaren ’70 rock ‘n’ roll tribute, er is de internetradio van JP ‘Wit Konijn’, we hebben met enkele van de bandleden Lacienda Records in handen (waar zojuist het nieuwe album van Stereoseat is op uitgebracht), Sven doet daarnaast nog bandbookings voor een 15-tal andere bands met z’n Last Rebel Agency (wat heel binnenkort onder de naam Tres Hombres zal verdergaan, maar dat is nieuws voor binnen enkele weken... haha), ... te veel om op te noemen eigenlijk ?
Een van die projecten is 'The Last Rebel Agency'. Zijn er daar toekomstige releases die we in het oog moeten houden?
Bij dezen heb je dus een primeur... Vorige week werd beslist The Last Rebel te laten opgaan in een groter geheel. Ik mag nog niet te veel vertellen, maar hou de naam ‘Tres Hombres’ in je achterhoofd.
Vertel ook eens iets over jullie internet radio Wit Konijn?
Wit Konijn werd zo’n 3 jaar geleden gestart als zot idee van JP en Peter Coussaert met als achterliggend idee eens wat andere muziek op de radio te draaien. Ondertussen is het uitgegroeid tot een leuk alternatief met 18 programma’s in 18 verschillende genres. Soul, New Waven Black Metal, you name it... Er is trouwens tijdens de Coronacrisis een samenwerking met Kinky Star ontstaan... Ook daar zitten we dus niet stil!
Om af te sluiten, waar en hoe kunnen lezers uw merchandiser en zo aankopen. Plaats gerust enkele links
Optredens, bandcamp, via de website, en binnenkort dus in iedere platenzaak ? Geen excuses om “Worlds Apart” niet in je collectie te hebben dus!
http://www.thiscanhurt.com/band
https://thiscanhurt.bandcamp.com
Dank voor dit fijne gesprek, we doen dat - als alles achter de rug is - zeker face to face nog eens over. Veel succes in alles wat jullie doen
Constraint - We strongly believe that good music will always be recognized and appreciated, today as yesterday!
Constraint is een Italiaanse symfonische metalband opgericht in 2011. Hun eerste demo 'Illusion Of A Dream' liet een band horen die binnen dat genre, waar je vaak de bomen door het bos niet meer ziet, toch een diepe indruk na. Dat werd bij hun eerste full album 'Enlightened By Darknes’' in 2016 in de verf gezet.
Nu verscheen een nieuwe schijf: 'Tides Of Entropy', waar instrumentale intensiteit samenvloeien met een vocale inbreng in alle kleuren van de regenboog.
Uiteraard besteden ook wij daar de nodige aandacht aan. De recensie kunt u hier nog eens nalezen. http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/78343-tides-of-entropy.html
Naar aanleiding van deze releases, en ook hoe je als band en mens omgaat met een crisis waarin we nu leven, hadden we een fijn gesprek met zangeres Beatrice.
The band was formed in 2011. How did it all start?
It all started as a cover band. The original formation shared the passion for the same kind of music and so before we knew we started playing our favourite songs together. There were no particular ambitions back then, being that we were also very young.
Your first demo 'Illusion Of A Dream' showed a band that deeply impressed within that genre, where you often no longer see the trees through the forest. How were the general reactions?
Well, thank you! The general reaction was very positive and, to be honest, we didn’t see it coming: as I told we were really young and all we did was just for pure fun. Seeing positive feedbacks motivated us to proceed for a more serious approach to music.
To build on that. Is it still possible as a band to rise above that ground level of symphonic metal bands? As far as I am concerned, you certainly do, but you often no longer see the forest through the trees. Feel free to give your opinion
The reality is that growing in popularity and make yourself a name in music is, today, harder than ever. Of course, a lot of great bands do succeed, yet the offer is so wide that inevitably a lot of good ones can’t make it through, and that is a misfortune. Nonetheless, we strongly believe that good music will always be recognized and appreciated, today as yesterday!
I have reviewed the latest disc '' Tides Of Entropy '. What I especially noticed is that it has become a particularly fairytale but also emotionally charged trip. Was this approach deliberately chosen? What is your opinion on this?
From day one in the writing process we wanted to create something very organic and with a strong running theme going throughout the album. Beatrice designed the concept and the main challenge was to create music that made sense in the context of such lyrics. This translated in having very different sections, not only from song to song but also within each song, going from heavy distorted guitar riffing to delicate mellow parts.
What I find especially impressive about this new album, I quote my own text: " Each time a sound wall of violin, guitar and even piano is erected that feels like a satisfying whirlwind that rushes through your soul at a tempo that is amplified, every time Beratrice's unctuous and varied voice takes you away to other places. " What is your opinion on this?
We appreciated a lot that description, and we think it describes really well what we ultimately aimed for! We put a lot of attention to the overall sound we wanted to convey: a lot of bands choose to strive for that huge sound in their productions and that’s absolutely fine but a lot of time that hinders instruments’ dynamics that results just flat, without peculiarities. We tried to take the best of both worlds producing an album that exhibited that sweet “sound wall” as well as displayed all the tiny details that ultimately gives something peculiar to the album itself.
What are the general reactions to the new record?
Honestly they are very good, and we are so thankful for that! We took a big leap in the void with this album because it is very different from our first one, both for the major line up we faced, both for the natural growing of the musicians remained in the band through this years. We are really happy to see prog as well as symphonic metal fans enjoying our music!
I suppose many of your plans have fallen into the water because of this corona crisis. Which?
In Italy the crisis hit the hardest exactly when we released our album, so that was an unfortunate coincidence. We were scheduling our live concerts to support Tides of Entropy but, of course, none of those happened. Everything got postponed in the near future. Aside from that, as we were discussing before, a lot of people listened to the album and reached out to us anyway, so we have to be thankful to the digital era for that!
Italy has been particularly hard hit by this corona crisis. Hopefully you and your family are okay? How do you deal with this as a human being in these difficult times?
Luckily we and our loved ones are all okay. These have for sure been difficult times, both because we weren’t allowed to see anyone and because we were forced home. Of course this was made for a good reason, but the whole situation had no precedent before so we were all being taken unprepared. Things are getting better day by day now, we’re trying to look at it from a positive perspective!
And as a musician / band?
As a band the worst thing was that we couldn’t see each other in person but we managed to use digital platforms such as Skype and Discord. We started composing songs for the next album and luckily we are able to do that without meeting in person exchanging ideas digitally and creating upon those.
Doesn't such a crisis open doors to give a concert via livestream or something? How do you feel about that? Are there any plans in that direction?
We are actually doing some Instagram Q&As every now and then, but no livestream concerts for now.
What are the plans for the future once the crisis is 'over'?
As we were discussing before we are going to start touring for the promotion of Tides of Entropy. We are going to make some gigs in Italy but we are planning about touring also out of our country.
Is there also such a thing as an end goal, something that you as an artist and band absolutely want to achieve?
Our end goal, if it can be called as such, would be to play all over the world and get in contact with more people, expanding our fanbase and really keep doing it for as much as we can! We simply love creating music and we hope to make it accessible to more and more people.
Now that there are no concerts, the possibility to purchase merchandise and the like has also disappeared. How can readers possibly do this? Feel free to provide some links
Of course playing live is a great way to make people interested in buying our products, nonetheless we sell all our merchandise, included our latest release, through our BigCartel at the following link:
https://constraint.bigcartel.com/
Thanks for this nice conversation, there are still comments to our readers feel free to put them below
You are welcome! Thanks for hosting us and stay safe!
Luc Waegeman - Wagonmaniac Music - Niettegenstaande iedereen in de cultuur ligt te bloeden, is het toch weer van daaruit dat erwat blijft bewegen, dat er nieuwe ideeën ontstaan rondom nieuwe sociaal samenlevingsmodellen
Luc Wageman is van vele markten thuis. Label baas van Wagonmaniac Music, oprichter van Kinky Star. Muzikant bij o.a. Needle & the Pain Reaction, en zoveel meer. Hij is in 1989 van Antwerpen naar Gent verhuisd en heeft in en rondom het Gentse ondertussen een zeer sterke reputatie opgebouwd. Zonder meer is deze man dus uitgegroeid tot een begrip binnen de muziekwereld, en dan ook de geschikte man om enkele vragen te stellen over deze crisis en hoe daar mee om te gaan. Maar ook uiteraard stond hij ons te woord over zijn talloze projecten in het verleden, heden en toekomst.
Je zit al een tijdje in de muziekwereld, ook als muzikant. Als je terugkijkt op je verleden wat waar de diepte en hoogtepunten?
Sinds mijn 15de speel ik in verschillende bandjes, eerst als drummer (Possible Noize, Shakin' Zorro & the Bandoleros, SeXmachines), erna als bassist (The Mansons, Starfighter, Needle & the Pain Reaction, enz...) en ondertussen ook als solo artiestproducer Wagonman.
"No downs, no ups" but "music saved my life". Als ik terugkijk op het verleden zijn de hoogtepunten voor mij vandaag o.a.:
-De eerste kennismaking als tiener met punk op een concert van The Kids.
-Mijn verhuis van Antwerpen naar Gent in 1989. Toen al begon het in Gent te bruisen op muziekgebied. Elke betrekking had eigenlijk z'n hoogtepunten voor me. Van concert afficheplakker, productieassistent voor concertpromotors, platenwinkelassistent, promo boy voor Bang! Records met o.a. dEUS, roadie-roadmanager Gorky/Gorki, als muzikant bij Starfighter concerten op Dour en Pukkelpop, de oprichting van Kinky Star als club en als label met het succes van 't Hof Van Commerce.
- Nog mooie herinneringen heb ik aan de Zuid-Afrika reizen met 't Hof Van Commerce alsook naar Senegal met Gorky maar zeker ook de Amerikaanse avonturen op SXSW in Austin Texas en CMJ in New York met enkele bands (Dr. Pepper Family, Hitch, Barbie Bangkok) en alle avonturen met mijn eigen band Needle in Canada, Malta, Ibiza en de rest van Europa.
- Alle ATP festivals in Engeland met een toffe bende goede vrienden/muziekfreaks beschouw ik ook zeker als hoogtepunten. Eén van mijn persoonlijke hoogtepunten is de ontmoeting en gesprek met Iggy Pop.
- Uiteraard waren er periodes met hindernissen (dieptepunten) gedurende mijn 40 jarige bestaan als muzikant alsook tijdens mijn 17 jarige carrière als oprichter & bezieler van Kinky Star (rechtszaak rond geluidsoverlast, rechtszaak met belastingsdiensten,) maar die hebben we steeds met veel geduld en koppigheid overwonnen.
- Een moment dat ook diepe indruk naliet, was het noodweer op Pukkelpop 2011 die ik samen meemaakte met goede vriend en labelcollega Pieter Jan De Coen en het vernemen van Luc De Vos' overlijden toen ik op tournee was met the Drip Dry Man & The Beat Revolver in Spanje.
Zijn er dingen die je, weten wat je nu weet, anders zou aanpakken?
Ja, maar als je stappen wil zetten in het leven, maak je soms al wel eens een foute inschatting en betaal je daar dan soms al eens "leergeld" voor. Move on zou ik zeggen.
Luc, vertel eens hoe is alles begonnen bij jou wat Wagonmaniac Music betreft? En - wel licht rare vraag - waar staat het label voor?
Het platenlabel Wagonmaniac is ontstaan uit de behoefte om in eigen beheer m'n eigen solo project Wagonman uit te brengen. De roodgekleurde 10" EP "Desire" was m'n eerste release zo'n 5 jaar geleden. Net zoals dit met Kinky Star records in 1997 gebeurd is ifv een eigen release met mijn toenmalige band SeXmachines.
Zoals ook toen vonden er nu ook al snel een aantal andere, vooral gitaar bands (MOAR, Roda Lits, O'Grady, Youff, Dead High Wire, enz...) hun plek bij Wagonmaniac. Samen met Pieter-Jan De Coen die ook nu nog steeds programmator is in de Kinky Star en nog wekelijks een fantastische 2u durende radio show heeft op Urgent.fm, zijn we beiden de bezielers ervan.. Het label staat voor een cross-over van eigenzinnige, alternatieve Belgische muziek "met een zalig goeie hoek af" (dixit PJ) en met ook meestal een sterke live reputatie.
Naast de nieuwe jonge bands (Hugs Of The Sky, Vrovl, Rook, Down The Lees, K@, Ponykamp, enz...) die we de voorbije maanden hebben uitgebracht, is nu ook de hele Kinky Star catalogus bij ons ondergebracht en brengen we alle 'oudere' releases terug onder de aandacht met voor sommige een heuse vinyl re-issue op 10", mijn favoriete vinyl formaat. (SeXmachines, Vive La Fête, The Whodads & The Mudgang
https://wagonmaniac.bandcamp.com/merch
Het is allemaal zeer klein begonnen, maar de laatste tijd zie ik toch een gestadige groei. ook meer releases. Over releases gesproken, welke toekomstige releases dienen we in het oog te houden. Enkele tips mag
In de komende weken en maanden verwachten we nieuwe releases van Honey Hachimitsu met de onwaarschijnlijk productieve jonge nieuwe artiest Ivolve in de cockpit. Daarnaast brengen we vanaf juni elke maand een 4-track EP uit van Kregel (Nederlandstalige electro noise wave van Bart Vandal X & co) en dit gedurende 4 maanden lang. Ook van Slow Man (Roel Sardonis) komt er een tweede zweverige EP uit.
In de verdere toekomst zal de special 10" vinyl edition nog worden uitgebreid met een nieuwe Wagonman & Blaastaal maar ook een 7" vinyl van SeXmachines "Rare Tracks" staat nog gepland.
Eigenlijk wordt ik altijd verwonderd als het om artiesten uit 'uw stal' gaat, maar er is toch eentje die me recent compleet heeft omver geblazen door zijn veelzijdige aanpak. Involve. Hoe is deze uitzonderlijke kunstenaar bij jou terecht gekomen?
Ivolve is opgemerkt door PJ .Ziehier wat hij me daarover vertelde:
"zoals zovele stootte ik op Ivolve tijdens mijn zoektocht naar muziek voor de radioshow, het eerste contact was de vraag of hij me een digitale promo van Verloren Woorden wou toesturen. Ivo was enthousiast rond het feit dat ik tracks wou draaien en er volgende daarrond al snel enkele mailconversaties. uiteindelijk was het Ivo zelf die vroeg naar tips om een gepast label te vinden voor zijn release, gaf ik hem dan ook en zo kwamen we uit bij Wagonmaniac Music. na eerst te peinzen en te bedenken dat er eigenlijk weinig labels zo'n soort muziek uitbrengen. daarna veel conversatie. uiteindelijk voorstel naar Wagonmaniac toe. en bijna elke week iets van hem in de Kinky Star Radio playlist. Ivo is en blijft gewoon enorm enthousiast en productief"
Je zit ook zelf in enkele projecten. Hoe staat het daarmee? Welke projecten maak je zelf deel vanuit?
Momenteel ben ik actief met mijn soloproject Wagonman ism kunstenaar Bert Lezy (aka Blaastaal), bassist bij mijn oerband Needle & the Pain Reaction waarmee ik dit jaar 20 jaar speel en bezig ben een nieuw (6de) album op te nemen, bassist bij K@ & the Sexy MF's waarmee er een toertje gepland stond deze lente, producer en bassist bij Mydonna, the official Madonna Tribute Show waarmee we normaal gezien dit jaar de zomer zouden doen tot zelfs in Ibiza. Helaas heeft corona er anders over beslist en zijn alle concerten afgelast tot nader order.
Je hebt ook gewerkt (of werk je nog steeds) als coördinator bij Kinky Star. Hoe is dat in zijn werk gegaan? En hoe staat het met Kinky Star in deze tijden?
Ben idd van 1997 tot 2014 coördinator van Muziekcentrum Kinky Star geweest maar 6 jaar geleden heb ik beslist om het stuur over te laten aan de ‘jonge generatie’ en om me full time op m'n eigen creatieve passies te kunnen focussen.
Kinky Star is nog,steeds de plek voor live muziek, jonge bands uit de alternatieve scene en heeft nog steeds een zelfde spirit met Pieter-Jan De Coen als programmator en Sanne Werkers & de crew die nu de club nu runt.
Ook in deze tijden blijft men er actief en creatief met online DJ sets, live streaming concertjes op Twitch TV. Je kan Kinky Star ook steunen door hun wereldbekende Irish Coffee te bestellen en - in de regio Gent - aan huis te laten leveren door de Kinky Koffie Kar. ;-) Ook het boek "20 jaar Kinky Star" is nog altijd te verkrijgen en nu aan speciale promoprijs.
Mailtje naar Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.
De gevolgen van de huidige corona crisis en het aflasten van de Gentse Feesten, gaan zowiezo desastreus zijn. Positief is wel dat er nog net een ondersteuning vanuit de stad Gent en eerder vanuit Jeugdwerk Vlaanderen toegekend geweest is. In de gazet gelezen.
Er bloeit trouwens iets in Gent wat muziek betreft. Ofwel zit er iets in het water, ofwel zijn er veel mogelijkheden om je muziek aan de man te brengen. Hoe verklaar je de wildgroei aan band en artiesten in Gent (in andere grote steden is dat niet altijd het geval)
Het spijt me, 'k heb ook geen volledig duidelijke verklaring voor het feit dat in Gent er een bruisendere muziekscene is dan elders in België. Dat is bij mijn weten altijd al zo geweest en heeft mogelijk te maken met de vele studenten, een redelijk progressief stadsbeleid (zeker in vergelijking met Antwerpen) alhoewel er ook in Gent vandaag nog live muziek café's extreem hoge boetes worden opgelegd vanwege de "Vlaamse geluidsnorm" en dat bovenop de coronacrisis. Het blijft dus knokken, ook in Gent. Keep it up Brechtje & De Kleine Kunst.
Een vraag die ik elk label stel, is het in deze tijden van vergaande digitalisering nog opportuun om iets op cd of vinyl uit te brengen eigenlijk? Hoe sta je daar tegenover
Als label moet je idd in de eerste plaats alle digitale distributie netwerken en promotie kanalen en mogelijkheden gebruiken maar toch blijft er gelukkig een bepaald deel van de muziekfreaks naar vinyl en cassettes vragen. Het fysieke exemplaar blijft nog altijd iets puurs, authentieks en kunstigs te hebben.
De 10" vinyl re-issues worden naast de fysieke record stores nu ook via onze eigen online shop op Bandcamp aangeboden en is de beste én goedkoopste manier om ze online te kopen, zowel voor de band/artiest als voor de "muziekSMAKER".
Veel van uw plannen vielen wegens deze corona in het water. Welke?
Zoals gezegd zijn alle repetities, opnames en concerten van m'n vermelde bands en projecten weggevallen. Zoals ook in Juni de Chasse Patate theatervoorstelling van Studio Orka waar ik mede-acteur-muzikant in ben, zijn nu weggevallen en verplaatst naar het najaar. Hopelijk gaan ze dan kunnen doorgaan.
Hoe ga je als label, muzikant - maar ook als mens - om met zo een crisis als deze waar we nu inzitten?
Het is lastig om nog langer geduld te moeten hebben wat de live concerten betreft maar wel goed om ondertussen niet stil te vallen en verder te doen met je passie, je basis te verstevigen, je online aanwezigheid uit te bouwen, nieuwe nummers te schrijven, nieuwe creatieve processen opstarten, enz...
Music is food for the soul!
Opent zo een crisis geen mogelijkheden om uw muziek online aan te bieden, en vooral brengt dat wel geld in het laatje?
Zoals gezegd is de Wagonmaniac bandcamp een goede vitrine en online shop ook om de vinyl en merch aan te bieden.
Hoe sta je eigenlijk tegenover streaming sites als Spotify, sommige verkiezen wat dat betreft bandcamp?
Spotify en Youtube zijn vandaag de belangrijkste muziekplatforms waar je als artiest en band op aanwezig moet zijn. Met al je releases, met je live streams, met je video's, je playlists, je followers, enz... Dit zijn vandaag eigenlijk "de supermarkten, radio's en t.v.'s van de muziek tegelijkertijd".
Bandcamp echter kan worden beschouwd als het eigen platform van de band of artiest zelf waarin hij of zij een eigen winkeltje & vitrine heeft waar de fans en supporters direct van de artiest kan kopen, hetzij downloads, hetzij vinyls of cd's, t-shirts, enz....
Wat de digitale muziekplatforms betreft is het geen of/of maar een en/en verhaal. Je moet als artiest overal beschikbaar en aanwezig zijn en er pro-actief mee bezig zijn, wil je er een beetje return van krijgen. Veel van de "muziekSMAKERS" luisteren digitaal.
'Live optredens' zijn er niet voorlopig, maar er gaan stemmen op voor live streaming en zelfs een 'drive-in festival' hoe sta je daar tegenover?
Alle ideeën om ondertussen toch live bezig te kunnen zijn, zijn goeie ideeën vind ik.
Zo ben ik ondertussen grote fan geworden van The Soap Girls uit Zuid-Afrika die heel hun geplande tour nu vanuit hun garage in Kaapstad spelen. Elke avond in een 'andere stad' in een 'ander land' zoals eerder stond geboekt, telkens in een 'ander thema' en met telkens tussen de 200 en soms 1000 man die hun live streaming op facebook volgen. Ze zijn super en spelen het online live streaming gegeven heel goed uit vind ik. Daarenboven zijn ze heel open en communicatief, maar ook interactief, met hun "followers" en creëren ze vanuit hun garage hun fanbase die hen steunt met het kopen van merch, ook gepersonaliseerde 'pieces of art', etc... The Soap Girls rock!
Maar evengoed het drive-in idee - zeker voor iets als de Mydonna show - is wat mij betreft een heel tof concept. Maar we gaan volgens mij ook snel terug kleine living concertjes zien, underground eventjes hier en daar. Men kan de cultuur en het inherent sociale gebeuren van muziekoptreden niet veel langer in "quarantaine" houden vrees ik.
Niettegenstaande iedereen in de cultuur ligt te bloeden, is het toch weer van daaruit dat er wat blijft bewegen, dat er nieuwe ideeën ontstaan rondom nieuwe sociaal samenlevingsmodellen ook, rondom een nieuw cultuurbeleid, rondom het idee van basisinkomen in plaats van het waardeloze "kunstenaarsstatuut", enz.... Ideeën die er al langer waren maar nu nog meer wind in de zeilen krijgt en bespreekbaar wordt.
Ook zie ik nieuwe verbintenissen en netwerken ontstaan waar we elkaar vinden en ondersteunen, alle labels, boeker, promotors, muziekmakers en smakers samen.
Een heel mooi voorbeeld is de BMA (Belgian Music Addicts) groep die nu op facebook en Youtube is ontstaan dankzij enkele bezielers die de armen samen geslagen hebben en op 2 maand tijd +7000 volgers hebben. Ook indie platforms als Musiczine, Luminous Dash, Dansende Beren, enz... blijven belangrijk voor de alternatieve muziek scene.
Superbedankt iedereen!
Wat zijn de verdere toekomstplannen, ook na de crisis?
Zoals je merkt, ligt er nog veel op de planken voor het label en verder probeer ik nu zoveel mogelijk concerten naar een latere datum te verplaatsen, dit jaar of naar volgend jaar toe al, zowel met K@ & the Sexy MF's als met Needle & the Pain Reaction en Mydonna.
Ondertussen blijf ik ook nog actief binnen GALM, een belangenvereniging voor Belgische artiesten en muzikanten waarmee we momenteel i.s.m. andere verenigingen (o.a. State Of The Arts) volop op een nieuwe cultuurbeleid inzetten.
De coronacrisis heeft heel veel blootgelegd over de "koterij" en de zwakke sociaaleconomische positie waarin we als cultuur- en "muziekMAKER" inzitten en dat moeten we nu aangrijpen om voor onszelf te verbeteren.
Een "muziekfonds" zou hierbij de basis kunnen vormen.
Meer info op https://www.galm.be/
"Uniting Artists In Music"!
"Support your local artist & label"!
Zijn er mogelijkheden om 'online' merchandiser aan te schaffen? Zet hieronder gerust enkele links waar mensen uw merchandiser en zo kunnen aanschaffen
LABEL links
Alle merchandise, downloads, subscriptions, enz... vindt je terug op de Wagonmaniac Bandcamp
https://wagonmaniac.bandcamp.com/
Website: http://www.wagonmaniac.com
facebook: http://www.facebook.com/wagonmaniac
Instagram: https://www.instagram.com/lucce_wagonman/
BANDS link
http://wagonman.be/
http://needle.be/
http://www.katmusic.be/
https://www.mydonna.be/
MANAGEMENT link
http://www.wagonmania.be/
Pics homepag @Ioannis Tsoulousis
Alain Deltenre - Meer Belgische muziek in series, documentaires, kookprogramma’s, reality-tv en dergelijke meer zou zo’n verademing zijn. En ja, ook op radio
Alain Deltenre is van vele markten thuis. Niet alleen is hij medeoprichter van het sterk groeiende BMA. Een online platform dat op allerlei manieren Belgische muziek in de schijnwerpers wil plaatsen, en dat is meer dan ooit nodig. Alain werkt ook mee aan Starman Records en Cluster-Park. Prestigieuze labels die ondertussen toch hun stempel hebben gedrukt op de Belgische en ook buitenlandse muziekwereld. Daarnaast is Alain ook nog eens muzikant en klasse verteller. We wilden graag zijn mening over deze corona tijden horen, hoe je hier mee omgaat. Maar vooral dat prestigieuze project - dat ook wij 100 % steunen - BMA ofwel Belgium Music Addicts nog wat meer in de schijnwerpers te plaatsen langs deze weg. https://www.facebook.com/groups/BelgiumMusicAddicts/
Alain, je bent van vele markten thuis. Met welke projecten ben je allemaal bezig? Vertel er gerust wat meer over
Nee hoor, ik ben een professionele plantrekker. Ik ben begonnen in de zorgsector en na die carrière wist ik het even niet meer. Dus ben ik maar beginnen schrijven en daarna muziek maken en daar hoorde dan weer een clipje bij. Van het een komt het ander, zo blijkt. Nu ben ik 100% bezig met muziek, een passie die begon toen ik 15 jaar was of zo. Ik luisterde elke zaterdag naar Marc Moulin met zijn legendarisch programma Radio Cité. Die man heeft mij muzikaal opgevoed. We zijn nu vooral bezig met zoveel mogelijk getalenteerde muzikanten kansen te geven via ons label Cluster-Park en ook via Belgium Music Addicts.
Zo ook Starman records en Cluster-park. Hoe ben je daar binnen geraakt?
Felix Huybrechts is een jeugdvriend en we spelen samen in een coverbandje. Toen hij Starman Records oprichtte , vroeg hij me om wat promotrailers te maken en daarna ook wat clips. Toen hij en één van zijn vele contacten (ondertussen ook een goeie vriend) aan mij vroegen om een platenlabel op te richten , had ik als eerste reactie: ‘Why me?’ de tweede was ‘Een platenlabel oprichten in 2017, are you nuts?’ De derde reactie was: ‘We doen dat gewoon’. Zo simpel was het en ik heb er nog geen minuut spijt van gehad!
Geef meteen eens een paar releases of zo die we de komende maanden in het oog moeten houden?
Op dit moment zijn we volop bezig met momoyo, Matt Watts, And Then Came Fall, Organized Happiness, Zymotic, For Greater Good, SJ Hoffman, Guido Belcanto en vele anderen. En ik hoop ook dat de zeer getalenteerde mensen van Lady Blaxx toehappen. Cluster-Park is ondertussen een bonte verzameling van een tiental labels van Walhalla tot Boom Records en van Purple People Park tot One Week en uiteraard ook Starman Records zelf.
Hoe staat het feitelijk met Soul Embrace tegenwoordig?
Dat bestaat helaas niet meer, maar het was sowieso een eer om daar als zeer middelmatige zanger voor gevraagd te worden. Tarantino Cool, staat nog steeds als een huis, vind ik zelf.
Wat ik zo goed vind aan dat project: je ontdekt binnen de muziek van Soul Embrace ontelbare stijlen in. Hoe zou je het zelf omschrijven?
Peter, de bezieler van Soul Embrace, is een muziekliefhebber pur sang en dat zorgde voor vele stijlen door elkaar. Laten we het een mengeling noemen van Morphine en The National, maar dan very low budget en met iets minder talent.
Een van die interessante projecten is 'Belgium Music Addicts', een snel groeiende groep op facebook, maar ook actief op bijvoorbeeld YouTube? Hoe is dat begonnen en wat is in grote lijnen de bedoeling hiervan?
Daar kan ik uren over vertellen. De Belgische cultuursector heeft het al jaren heel moeilijk en dat is er niet op verbeterd in deze vreemde tijden. Zonder aan politiek te willen doen, blijft het voor mij onbegrijpelijk dat onze overheden het enorme belang van cultuur in zijn breedste zin niet inzien. Het blijft echter fantastisch dat zoveel mensen zich ervoor blijven inzetten, denk alleen maar al aan de duizenden vrijwilligers die kosteloos meewerken om artiesten op de scene te houden. Laten we hopen dat ze allemaal snel weer aan de slag kunnen.
De medeoprichters van BMA, Didier en Ann, vroegen me of ik mij daar ook achter wilde scharen en ik moest ja zeggen. Specifiek Belgische muziek is heel versnipperd. En hoewel ik iedereen succes wens, blijf ik vinden dat radio te weinig aandacht besteedt aan de minder gevestigde waarden. Het is geen verwijt, ik begrijp ten volle dat hun taak is om ook te overleven, maar het is een gemiste kans. Als elke zender één uurtje per week nieuwe Belgische muziek zou draaien , zou het al snel heel anders lopen. Ik garandeer je dat daar een publiek voor is. Als wij, als compleet onbekende mofo’s, erin slagen om op 2 maanden meer dan 7000 mensen bij elkaar te brengen, wil dat zeggen dat er een markt voor is.
De BMA-groep is een begin, de fundering zeg maar. Op termijn zouden we daar graag een portaalsite aan koppelen. Een soort van Amazon voor Belgische muziek zeg maar. Daar is echter geld voor nodig en dat hebben we nog niet. Zo hebben we ondertussen inderdaad ook een You Tube kanaal opgericht. Niet minder dan 5 schitterende vrijwilligers hebben op dat kanaal nu al meer dan 2000 Belgische nummers samengebracht. Wat ik daar mis is wat meer subscribers, maar dat komt ook wel. We zijn de 400 al gepasseerd. BMA zou ik heel graag als een soort keurmerk zien. Al die kleine labels en onafhankelijke artiesten samenbrengen zonder dat ze hun eigenheid verliezen. Het is misschien naïef van ons en toch denk dat we al bewezen hebben dat samenwerken wel degelijk werkt. Kijk maar naar wat onze collega’s van Streamit Belgium doen, wat de mensen achter de Live Untapped Sessions bereiken, Artists Unlimited en zoveel meer prachtige initiatieven om artiesten een hart onder de riem te steken.
Over 'Belgische muziek' gesproken. Vaak krijg ik het gevoel dat een doorsnee Belg zeer sceptisch is tegenover eigen kweek, een beetje gezond chauvinisme zou mogen. Wat is uw mening hierover?
Ik denk dat je daar gelijk in hebt, langs de andere kant is er zoveel moois te ontdekken en heeft niet iedereen dezelfde smaak. Onbekend is onbemind en daar wringt het schoentje ook. Sinds ik lid ben van BMA ontdek ik alle dagen schitterende nummers waar ik nog nooit van gehoord had. Dus ja, het publiek zou wat chauvinistischer mogen zijn, maar dat geldt ook voor de media in het algemeen. Als ik op TV een reclame zie met een motor krijg je gegarandeerd “Born To Be Wild” te horen, snap wat ik bedoel? Meer Belgische muziek in series, documentaires, kookprogramma’s, reality-tv en dergelijke meer zou zo’n verademing zijn. En ja, ook op radio, maar dat zei ik al eerder.
Sommige bands die hier absolute topkwaliteit brengen, zouden , moesten het Amerikanen zijn , wereld beroemd zijn. Om daar op voort te borduren. Hoe sta je tegenover die mening?
Klopt 100%. België is een dorp en daarenboven beschikt niemand van ons de budgetten die de grote drie hebben naar promo toe. De algo’s van de streamingplatformen helpen daar ook niet bij. Vergeet niet dat er elke dag 40.000 nummers worden toegevoegd aan die sites. Hoe gaat een bv een Canadees een Belgische band ontdekken als die pakweg 6.000 streams heeft op Spotify en 22 Subs op YT. Dus ja, meer Belgische muziek spelen zou helpen. Ik kan zo 50 bands opnoemen die internationale aandacht verdienen , maar het hele systeem is een vicieuze cirkel. Niet (genoeg) op de radio = geen nieuwe fans = geen optredens = geen geld voor opnames = niet (genoeg) op de radio. Het is en blijft knokken en dat kan snel verholpen worden als we allemaal de handen in elkaar slaan.
Het moet gezegd worden, dat artiesten zelf daar ook mee verantwoordelijk zijn, maar ik begrijp ten volle dat zij vooral muziek willen maken en niet de hele dag promo willen maken op sociale media. Uit ervaring weet ik dat dat uitputtend is en het kost jaren om daar iets te bereiken.
Dat project 'Belgium Music Addicts' blijft eigenlijk groeien. Ik lees in een interview met Luminous Dash: '' Een volgende stap wordt een podcast- en/of een mixcloud kanaal''. Is daar al iets van in huis gekomen?
Ja hoor, dat mixcloud kanaal bestaat ondertussen ook al en we hebben een spotify account ook. Ons grootste struikelblok is nu genoeg mensen vinden die daar actief aan willen meewerken. Het is een beetje te snel gegroeid en daar betalen we een prijs voor. Ik vind het fantastisch dat ze zoveel gepost wordt in de BMA-groep, maar wat meer mensen die er echt mee voor gaan zou heel welkom zijn. De bedoeling is om ook wat radio en eventueel TV feedback te krijgen, ''Als de radiozenders het dan nog niet doorhebben: starten we gewoon onze eigen zender.
“Als crowdfunding nodig is , dan doen we dat" liet je uitschemeren in dat interview op Luminous Dash. Hoe staat het daarmee? En is die ambitie er nog steeds
Wij geven die plannen niet op, maar ook hier weer: geld, tijd en mankracht. Achter de schermen van BMA zitten nu al een 12-tal vrijwilligers. Dat zijn er minstens 100 te weinig. Om heel eerlijk te zijn: de crowdfunding staat al eventjes klaar. Ik heb het zelf wat uitgesteld omdat mensen nu met heel andere dingen bezig zijn en daar heb ik alle begrip voor. Dit zijn moeilijke tijden voor iedereen, zowel mentaal als financieel. Laten we maar allemaal eventjes tot rust komen en gewoon lief zijn voor elkaar. Dat gezegd zijnde, zoals Felix al aangaf in zijn laatste interview: Als elke Belg elke maand één plaat zou kopen, zouden we met zijn allen een hele generatie artiesten redden.
Over meningen gesproken, hoe ga je als mens maar ook promotor van al die projecten om met een crisis als deze corona crisis?
Met lede ogen moeten wij aanschouwen dat heel veel artiesten nu geen enkele bron van inkomsten meer hebben. Er zijn honderden optredens in het water gevallen en de platenverkoop is ook in elkaar gestuikt. Laat ons eerlijk zijn , van streaming ga je niet rijk worden, hoewel het mooi is dat er veel naar muziek geluisterd wordt. Het is intriest, want ik denk niet dat de meeste mensen begrijpen hoe erg de hele sector leidt onder deze crisis. Artiesten, zalen, technici, cateraars, verhuurbedrijven, brouwers, labels, platenwinkels, administratieve medewerkers en nog duizenden andere mensen worden hierdoor getroffen. Velen gaan het niet financieel niet overleven. Dus we helpen waar we kunnen, maar wat kunnen we meer doen? Het zou mooi zijn als meer ‘gevestigde waarden’ er echt werk van zouden maken om hun minder bekende collega’s te helpen. Sommige doen het, maar toch wel wat te weinig naar mijn bescheiden mening.
Zijn er bepaalde projecten in het water gevallen? Welke?
Wij blijven zoveel mogelijk muziek uitbrengen, op dit moment vooral digitaal maar enkel bij ons zijn er tientallen concerten uitgesteld en dus ook fysieke releases. Maar we stoppen niet, integendeel. Meer dan ooit maken we plannen voor 2021. Desnoods organiseren we onze eigen minifestivals. Het is nu een unieke kans om Belgische muzikanten samen te brengen en hen zo snel mogelijk terug op de podia te krijgen.
Zou deze crisis niet meer deuren openen naar online muziek beleving? Ook al brengt dat weinig geld in het laatje, maar hoe sta je tegenover de opmars van digitalisering, streaming en zo?
Het is er en we mogen er over klagen zoveel we willen , het gaat niet meer weg en dat hoeft ook niet. Ik vind de digitale wereld fascinerend, hoewel het inderdaad weinig opbrengt voor de gemiddelde artiest. Muziek beleving is een mindset. Een echte muziekliefhebber zou moeten blijven platen kopen. Wij kunnen de denkwijze van de mensen helaas niet wijzigen. Streaming is superplezant maar het is voor pussies. Uitgelachen worden omdat ik effectief nog platen koop , vind ik heel laag bij de grond en het getuigt van niets meer dan flagrant egoïsme en hypocrisie. Beeld je maar eens een leven in zonder kunst. Kunst maak je omdat je niet anders kan. Het is niet zomaar en een hobby. Net zoals voor velen voetbal dat ook niet is. Dat zij een riant loon krijgen vindt iedereen normaal, waarom dan ook niet een kunstenaar?
Ook zie je tegenwoordig veel 'live filmpjes' verschijnen op facebook. Wat is uw ongezouten mening hierover?
Ongezouten kan ik zeggen dat er heel veel leuke dingen worden gepost en ook een paar die beter in hun douche kunnen blijven zingen. Maar ik heb zoveel respect voor iedereen die het doet, want zelfs nu al die mensen diep in de shit zitten , doen ze nog hun best om mensen te entertainen en hen een hart onder de riem te steken. Het wordt misschien eens tijd om de rollen om te draaien. Het allereerste ‘live’ filmpje dat ik zag was al een paar dagen na de lockdown. De fantastische dames van The Bonnie Blues traden virtueel op en koppelden daar een virtuele hoed aan vast. Ze haalden meer dan 400 euro op. Prachtig gedaan en zeer slim van de dames in kwestie.
Laten we ook naar de toekomst kijken, zijn er nog plannen na deze crisis? Welke? En is er ook zoiets als een einddoel in je leven?
If you stop dreaming you die. Allereerst iedereen eens stevig en lang vastpakken, een goed lief vinden en dan als Madman Mac Mad platen uitbrengen en naar optredens gaan kijken en/of organiseren.
Om af te sluiten, we kunnen niet anders dan online merchandiser en zo aankopen. Geef gerust enkele links van hoe, waar en dergelijke
Kijk, daarvoor zou die portaalsite heel handig zijn, dan zou ik maar één URL moeten posten. Tot die er is kan ik iedereen alleen maar aanbevelen om op zoek te gaan naar leuke lokale (web)shops. Er zijn er meer dan je denkt. Wordt lid van Belgium Music Addicts en daar staan er hoop opgesomd.
https://www.facebook.com/groups/BelgiumMusicAddicts/
https://www.youtube.com/c/BelgiumMusicAddicts
https://www.mixcloud.com/Belgiummusicaddicts/
Toch ook, zonder al te veel schroom, een beetje reclame voor onszelf maken
https://www.cluster-park.com/music/
Zeker eens gaan kijken, ik heb al hun platen ?
Heel erg bedankt voor dit interview Erik, het genoegen was volledig van mijn kant
KAMEEL - We zijn eraan begonnen met het idee van ‘we zullen wel zien wat de mensen ervan vinden’, en dan is het natuurlijk leuk om te horen de muziek die we gemaakt hebben toch veel mensen aanspreekt
Jazz is dezer dagen eigenlijk geen jazz meer, maar een 'improviseren tot het oneindige' muziek geworden. Zoveel is wel duidelijk als je al die jonge bands naar boven ziet komen. Neem nu Kameel. Gitarist Patrick Steenaerts, bassist Hans Mullens en drummer Geert Roelofs zijn één voor één muzikanten die niet aan hun proefstuk toe zijn. Binnen dit kleurrijke project amuseren ze zich kostelijk, het resulteert in een schijf 'Barkas' die dan ook vele kanten uitgaat. Vooral dan buiten de lijntjes kleuren, van alles wat met jazz te maken heeft.
De volledige recensie kunt u hier nog eens nalezen
http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/77896-barkas.html.
We hadden over deze release, de link naar Mauro Pawlowski en de verdere toekomstplannen, eveneens een aangenaam gesprek met gitarist Patrick Steenaerts.
Wellicht een doorsnee vraag. Maar toch, voor zij die jullie niet kennen, wie zijn KAMEEL , hoe is het project ontstaan en heeft die naam een bepaalde betekenis?
Patrick Steenaerts: “Hans, Geert en ik kennen elkaar al lang. Er zijn in die periode ook al samenwerkingen geweest waardoor we elkaar ook muzikaal goed hebben leren kennen. Ik heb eerst Hans aangesproken met het idee om een instrumentaal project te starten, een trio, gitaar, bas en drums. En dan viel de keuze voor een drummer al snel op Geert. We hebben een eerste repetitie vastgelegd en voelden dat er een bepaalde chemie ontstond als we samenspeelden, en dat heeft ons ertoe aangezet om verder te gaan. De naam komt eigenlijk van Geert, op die eerste repetitie zei Geert dat een bepaald stuk, ik dacht ‘Chameau’, een kamelengroove had. Het ritme had de kadans van een kameel. En toen moest ik denken aan een compositie van Misha Mengelberg, ‘Met Welbeleefde Groet van de Kameel’. Een stuk waar er tijdens de performance een timmerman op het podium komt en van een houten stoel een kameel maakt. Maar ‘Met Welbeleefde Groet van de Kameel’ vonden we te lang en dus hebben we het ingekort en werd het Kameel.”
Jullie zijn trouwens met verschillende muzikale projecten bezig. Valt dit nog te combineren met de agenda van KAMEEL?
Patrick Steenaerts: “Voorlopig wel, door de corona crisis is alles gecanceld. En voor in de toekomst proberen we de agenda’s zo goed mogelijk op elkaar af te stemmen.”
Mijn volgende vraag gaat over jullie release 'Barkas'. Jazz is dezer dagen eigenlijk geen jazz meer, maar een 'improviseren tot het oneindige' muziek geworden. Zoveel is wel duidelijk als ik naar die parel van een schijf luister. Wat is jullie mening hierover?
Patrick Steenaerts: “Voor ons was het van bij het begin duidelijk dat we vooral nood hadden aan improvisatie, interactie, gaan voor de vibe van het moment en risico’s nemen. Toen we de studio introkken hebben we dan ook alles opengelaten. Er waren wel een aantal thema’s, kapstokken om de improvisaties aan op te hangen zeg maar, maar we hebben op het moment zelf beslist of we die zouden gebruiken of dat we iets totaal nieuws zouden verzinnen. Dus het kon alle kanten op.”
"Kameel gooit alle mogelijke muziekstijlen door elkaar, schudt daar eens goed mee en geeft er een eigen draai aan waardoor een chaos ontstaat met wonderwel toch enige subtiele structuur als je tussen de lijntjes leest." , schreef ik ook; is bewust voor deze aanpak gekozen? Wat is jullie mening hierover
Patrick Steenaerts: “Ik denk dat dit te maken heeft met het feit dat we alle drie al een heel parcours hebben afgelegd als muzikant en dat we daardoor niet denken in hokjes of stijlen. Maar onderweg is er natuurlijk veel muziek in onze rugzakken terechtgekomen en ieders rugzak is ook nog eens met andere muziek gevuld. En dat hoor je.”
We een horen ook een nieuwe Pawlowski, een band die toch al festivalweides omver heeft geblazen door je onder te dompelen in een totaal absurde wereld. Wat is jullie mening over deze stelling?
Patrick Steenaerts: “Ik begrijp de vergelijking. Er is zelfs een persoonlijke link, we kennen Mauro alle drie, we go way back. Van voor dat Mauro Mauro was en samen met ons in Top 40 bands speelde in Nederland. En we zijn ook nog eens afkomstig van dezelfde streek, namelijk Limburg, meerbepaald Zolder en omstreken. En dan hebben we ook nog eens dezelfde producer, Micha Volders! Maar ik denk vooral dat het komt omdat we dezelfde maatstaf hanteren nl ‘geen compromissen’. Oftewel koppig ons eigen ding doen. Of er zit iets in het drinkwater in Limburg, dat kan ook”
Daar ben ik zelfs zeker van. De muziek van Kameel klinkt eigenlijk zelfs best filmisch. Zijn daaromtrent eventuele plannen?
Patrick Steenaerts: “Nog geen concrete plannen maar we zijn wel al aan het nadenken over een manier om onze muziek ter beschikking te stellen voor mensen die met beelden aan de slag gaan. Dus, laat dat script maar komen zou ik zeggen.”
Wat zijn de algemene reacties op deze plaat eigenlijk?
Patrick Steenaerts: “We hebben eigenlijk verrassend veel goede reacties gekregen op de plaat. We zijn eraan begonnen met het idee van “we zullen wel zien wat de mensen ervan vinden” en dan is het natuurlijk leuk om te horen de muziek die we gemaakt hebben toch veel mensen aanspreekt.
Alle geplande concerten en zo vallen in het water in deze corona tijden, ook bij jullie vermoedelijk. Welke plannen waren dat?
Patrick Steenaerts: “Er stonden een aantal release concerten gepland en wat festivals in de zomer. We hebben nog net ons eerste release concert kunnen spelen op 1 maart en de rest werd gecanceld. Die concerten zijn nu verplaatst naar het najaar, hopelijk kunnen we er dan een vervolg aan breien.”
Hoe ga je als band (en ook als mens) om met deze bijzonder 'rare' tijden waarin we leven?
Patrick Steenaerts: “Het voelt als band raar om net een plaat uit te brengen en er dan niet mee de hort op te kunnen , en die plaat tot bij het publiek te kunnen brengen. Het woord frustrerend wil ik liever niet gebruiken maar we hadden het ons anders voorgesteld.”
Zijn er mogelijkheden om jullie muziek via sociale media aan te bieden, eventueel via live performance?
Patrick Steenaerts: “We proberen het verhaal wel draaiende te houden online, dat is op het moment het enige wat we kunnen doen. De plaat is op alle digitale platformen verkrijgbaar, dus dat zit goed. We hebben net een aanvraag gekregen om een live sessie te spelen voor Dansende Beren. Dat zijn we nu aan het bekijken of dat haalbaar is. We zouden het liefst met drie samenspelen, maar het is nog niet duidelijk of dat kan gezien de corona maatregelen nu voortdurend veranderen.”
Wat is trouwens jullie ongezouten mening over sociale media. Een vloek of een zege?
Patrick Steenaerts: “Wij zien het vooral als een manier om onze muziek te verspreiden. Het is goed dat dit zo relatief makkelijk kan en dat je op die manier veel mensen kan bereiken. Daartegenover staat wel dat wij een band zijn die live moet spelen, met publiek. Wij worden gevoed met de energie die we terugkrijgen van het publiek en in het beste geval ook andersom natuurlijk.”
Denken jullie ook niet dat deze tijden zullen leiden tot meer digitaal muziek aanbieden? ook live?
Patrick Steenaerts: “Ik denk het niet. Als het niet anders kan is het wel een goed alternatief, maar de live beleving van een concert is van een andere orde vind ik. Het is voor mij ook meer dan enkel de muziek, het begint al met de verplaatsing, je spreekt af met mensen, je gaat eerst nog iets eten, je ontmoet mensen die je allang niet meer gezien hebt enz. En ook tijdens het concert zijn er zoveel factoren die meespelen hoe je dat beleeft, de sfeer van de zaal, het geluid, waar je staat, wie er rond je staat, de energie en het volume dat van het podium komt en uit de boxen knalt… Al die dingen bepalen voor mezelf mee hoe ik een concert beleef en die beleving heb ik niet als ik voor mijn computer naar een concert zit te kijken.”
Wat zijn , om daarop voort te borduren, de verdere plannen na deze crisis?
Patrick Steenaerts: “Ik hoop dat we daarna terug de draad kunnen opnemen en verder gaan waar we gebleven waren , namelijk onze release concerten afwerken en ons live verhaal verder uitbouwen. En dan is het misschien ook tijd om al eens na te denken over een vervolg op ‘Barkas’.”
Wat geniet jullie voorkeur: Spotify of Bandcamp. En waarom?
Patrick Steenaerts: “Persoonlijk ben ikzelf vooral meer vertrouwd met Spotify. Gewoon omdat ik Bandcamp nog moet ontdekken. Net toevallig ben ik vandaag op een Bandcamp pagina van iemand terechtgekomen en dat beviel mij wel, dus ik moet er dringend meer werk van maken.”
De tweede single en bijhorende videoclip is net uit , heb ik vernomen. Waar kunnen we die bekijken en beluisteren? Plaats gerust een link
Patrick Steenaerts:
https://www.youtube.com/watch?v=-tDbRXL1_ow
Om af te sluiten, nu er geen concerten doorgaan, waar en hoe kunnen de lezers toch merchandise of die nieuwe plaat aankopen? Is die trouwens op vinyl te koop? Zet maar enkele links
Patrick Steenaerts: “LP (white vinyl) en CD zijn online te bestellen via verschillende platenwinkels, via distributeur Konkurrent (https://www.konkurrent.nl )of rechtstreeks bij het label (https://kameelbarkas.bandcamp.com/). En uiteraard is de cd ook verkrijgbaar op alle digitale platformen.”
Devil’s Bargain - We hebben het zelf moeilijk om onze muziek in een hokje te steken, we worden immers door zoveel zaken beïnvloed. De gemene deler is toch gewoon Heavy metal hoor
Devil's Bargain is een heavy metal band uit het Waasland. De band brengt sinds 2013 Heavy metal in zijn meest pure vorm, met een power maar ook een - naar onze mening - duister kantje. In 2018 kwam hun debuut 'Deal With the devil' op de markt, en nu volgt er een opvolger 'Visions'. Release shows vallen in het water door deze corona crisis, maar we vonden dit een mooie gelegenheid om de band wat prangende vragen voor te schotelen. Over het nieuwe album, over de toekomst en het verleden. Dirk Poppe stond ons te woord. Al was het wegens diezelfde corona via e-mail.
Een standaard vraag, maar voor wie jullie niet kennen. Wie zijn Devil's Bargain?
Devil’s Bargain is een vijfkoppige heavy metal band uit het Waasland. We repeteren namelijk in Sint-Niklaas. Op vlak van origine ,leeftijd en muziekvoorkeur is er een mooie diversiteit in de band: 2 van de 5 leden zijn van Zuid-Amerikaanse origine, de jongste telg is 27, de oudste rot is 50. Blues, Progrock, Doom, Thrash, Melodic Deathmetal, .. onze persoonlijke muziekstijlen liggen echt wel ver uiteen. Dat alles zorgt voor extra uitdagingen maar we vinden dat net op muzikaal en menselijk vlak een meerwaarde . Gelukkig hebben we ook zaken gemeen, we respecteren elkaar enorm en we zijn allemaal ook geïnspireerd door de klassieke heavy metal bands zoals Iron Maiden, Judas Priest, Helloween, Iced Earth , Accept.
Om even terug te keren in de tijd. De band is opgericht in 2013 maar de eerste schijf - 'Deal with the Devil' kwam pas in 2018 op de markt? Waarom heeft het zo lang geduurd
Devil's Bargain werd inderdaad in 2013 opgericht door gitarist Jurgen Van Poppel, bassist Dirk Poppe en drummer Nico Laureys. Hoewel we allen meer dan 20 jaar ervaring hadden, duurde het enige tijd om de juiste muzikanten te vinden. Na wat ledenwissels ontstond er in 2016 een eerste vaste vorm met Davy Bruggeman achter de microfoon. De songs voor ons debuut ‘Deal with the Devil’ werden samen geschreven maar we vonden allen dat ze meer kracht en harmonics konden gebruiken. Dus Manu Van Poeck kwam als 2e gitarist bij de band en in 2017 namen we 7 nummers op in de studio.
Hoe werd dat debuut ontvangen, Heeft het deuren geopend naar concerten of dergelijke?
Eerlijk? Het heeft de metal recensenten niet omver geblazen, maar we hebben er veel uit geleerd. Bij de opvolger ‘Visions’ zijn we oa veel meer aandacht gaan besteden aan sound en productie. Met ‘Deal with the Devil’ hebben we wel getoond dat we de capaciteit in huis hebben om goede heavy metal songs te schrijven. Luister maar eens naar “We rule the night” of “Out of my mind”. Dat heeft gelukkig wel wat deuren geopend en er zijn toch enkele optredens uit gevolgd in Vlaanderen. We zijn ook opgepikt door Music Record France wat ons ook een beetje internationale aandacht heeft opgebracht. Niet de grootse dingen, maar wel leuk dat uw muziek in een Franse, Italiaanse of een Schotse radioshow wordt opgenomen.
Op 9 mei komt de schijf 'Visions' op de markt. Wat zijn de persoonlijke verwachtingen?
In 2018 verlieten Davy en Manu om persoonlijke redenen de band. Met de komst van Juan Carlos Galdos op gitaar en Arthur Melchior Pagliarini op zang kwam er tevens een boost in onze muzikale inspiratie. Nieuw bloed, nieuwe songs, een andere studio en een andere producer hebben in ons opzicht er voor gezorgd dat we een betere plaat hebben opgenomen. Wij zijn alvast zeer tevreden met het resultaat en we hopen dat de luisteraar dat ook zal zijn. Onze persoonlijke verwachtingen is dan ook dat we met ‘Visions’ een grotere naambekendheid krijgen in de Benelux, en wie weet wel in Europa, met een reeks toffe optredens tot gevolg.
Bij een eerste luisterbeurt valt vooral op een pure heavy metal geluid, met een donker kantje. Hoe zou je zelf uw muziek omschrijven?
Awel ja, Heavy metal met een duister kantje, maar ook met een powerkantje… We hebben het zelf moeilijk om onze muziek in een hokje te steken, we worden immers door zoveel zaken beïnvloed. De gemene deler is toch gewoon Heavy metal hoor.
'Visions' bevat ook een onderliggende boodschap lees ik in de biografie. Ik citeer even de Engelstalige versie:'' ‘Visions’ is a heavy metal album that could not have come at a more accurate moment. It was written as a compilation of visions about how we would feel and behave right before the end of the world. Each of the songs reflects a different version of reality, both externally and internally. They reflect different aspects of the human condition and of our relations with one another. It was conceived months before the current pandemic hit the world, which gives it much stronger ties to reality. It is almost as if we had predicted it..."
Vertel er gerust wat meer over
We filosoferen graag als we geen muziek maken. Zo hadden we bij het schrijven van de songs allen het gevoel dat we toch niet goed bezig zijn op deze aardkloot. Iedereen een beetje vanuit een andere invalshoek (milieu, oorlog, politiek, menselijkheid, relatie, …), maar wel met een gemeenschappelijk gevoel: als de dingen niet veranderen gaat het hier niet goed aflopen. En voila, het thema was geboren al had niemand verwacht dat we in een immense pandemie gingen terechtkomen. Helaas passen verschillende songs ook in het Covid-19 verhaal met als sprekende titels: “Endless fight”, “No Return”, “Signs of the Times”
Ik vind ook dat er veel opgekropte emoties, een beetje woede zelfs naar boven komt. Heb ik het mis? Wat is jullie mening hierover?
Dat heb je goed gehoord! We menen het ook. We zijn wel best boos dat de zaken zo moeten lopen in de wereld. Niet dat we ons als activisten willen opwerpen, maar we zijn als zo veel mensen toch behoorlijk ontgoocheld in vele zaken. Muziek is nu eenmaal onze uitlaatklep.
De hoes van deze schijf, die trouwens smeekt om op vinyl uitgebracht te worden, is prachtig. Wie heeft dit kunstwerk gemaakt? Vanwaar komt het idee?
Dank u wel. Alle credits voor Ivo De Wispelaere @ kreativosaurus.be. We hebben voor de eerste CD ook met Ivo samengewerkt. Na het lezen van de teksten en beluisteren van de muziek had Ivo een aantal voorstellen. We zochten iets in de sfeer van blindheid, dood, zondebokken. We hebben niet lang getwijfeld. De schijnbare eenvoud van de hoes sprak ons onmiddellijk aan.
Zijn er trouwens plannen om deze plaat uit te brengen op vinyl?
Momenteel niet maar je bent niet de eerste die hier naar vraagt. We gaan daar toch eens moeten over nadenken.
Dit brengt me op een volgende vraag, denk je als band of artiest het in deze tijden van streaming eigenlijk nog interessant is om iets op schijf uit te brengen en waarom?
Fysieke cd’s verkopen nog een beetje in de metalwereld. Het wordt dikwijls als vorm van steun verkocht aan kennissen of op concerten; ipv een steunkaart koop je een cd. Metalheads steunen elkaar, en dat is toch bijzonder. Maar het is voornamelijk nog steeds een goede vorm van promomateriaal, een CD afgeven werkt nog steeds.
Door die corona crisis vallen veel plannen in het water. Welke plannen?
We hadden op 9 mei een releaseshow gepland en de promo laten opbouwen naar dat moment. Er stonden ook enkele optreden op het programma in mei. Alles valt weg uiteraard of wordt verplaatst naar het najaar of volgend jaar. Optredens zijn uiteraard een onmisbare schakel in de promotie, maar we moeten zoals iedereen de zaken nemen zoals ze komen.
Hoe ga je als band (maar ook als mens) eigenlijk om met zo een crisis?
We hebben sinds de crisis niet meer gerepeteerd en dat missen we enorm. Online repeteren hebben we nog niet uitgeprobeerd, geen idee of dat gaat werken. We repeteren momenteel ieder individueel thuis. Persoonlijk vind ik dat best eenzaam, ik geniet van samenkomen. Wanneer we terug kunnen samenkomen is onduidelijk, zoals vele dingen in de wereld nu.
Zijn er eventuele mogelijkheden via live streaming op sociale media? Om de plaat voor te stellen?
We hebben onze tijd gebruikt om een lyrics video te maken voor “Endless Fight” en voor “No Return”. We zijn momenteel ook bezig met het opnemen en monteren van een covid-video van “Sign of the Times”. Wat ons volgend project is, weten we nog niet, maar we zoeken wel iets om het pannetje van ‘Visions’ warm te houden. We zijn creatief genoeg.
Denken jullie dat deze crisis een 'live beleving ' zal veranderen, er duiken nu al concerten op met auto's zoals in Kortijk in juni. Wat is jullie mening?
We hopen dat dergelijke initiatieven niet het nieuwe normaal wordt. Interactie met het publiek maakt net een optreden bijzonder. Het lijkt nog al raar om te reageren op auto’s waar hoogstens een paar armen en benen door de ramen uitsteken. Het zijn leuke initiatieven op zich, maar hopelijk van voorbijgaande aard.
Wat zijn de plannen na de crisis?
We hopen ons album op zo veel mogelijk plaatsen live te kunnen brengen. We zouden graag ook nog een videoclip opnemen om het album te ondersteunen. De crisis maakt plannen nu eenmaal zeer moeilijk, dus laten we de zaken voorlopig op ons afkomen.
En om daar op voort te borduren, wat is de ambitie van deze band. Een soort einddoel dat je absoluut wil bereiken?
Belangrijkste is dat we dingen graag blijven doen. We hebben elk een professioneel leven en muziek is uiteindelijk een uit de hand gelopen hobby. Uiteraard willen we graag een grotere naambekendheid, meer optredens en daar hebben we gerust wel wat voor over. We zijn allen trots op Devil’s Bargain en dat willen we met zoveel mogelijk mensen delen.
Wellicht goed om weten voor de lezers. In deze tijden kunnen mensen niet terecht op concerten of zo. Waar en hoe kan men merchandiser en dergelijke aankopen? Geef gerust enkele links
We hebben er voor gekozen om ‘Visions’ independent uit te brengen. Hierbij hebben we de gelegenheid genomen om een eigen webshop te maken om onze cd’s en merch aan te bieden. Binnenkort zullen ook de ‘Visions’ T-shirts te koop zijn.
https://devilsbargainshop.myonline.store/
https://www.facebook.com/DevilsBargainBand/
Uiteraard is Visions ook digitaal verkrijgbaar op meeste gangbare kanalen waaronder:
https://open.spotify.com/artist/2pViG5ouIDi11ge3HK3W5k?si=IEYqjqhwQmSlCJzOwhWWSg
https://play.google.com/store/music/album/Devil_s_Bargain_Visions?id=Bk7rhvceyjowcyo27c3uf7bgzhy
Shapeshifted - Cultuur neemt een heel groot deel in van onze maatschappij. Het is gewoon schandalig dat die sector tot nu toe eigenlijk uit de boot valt qua tegemoetkomingen
Zittend rondom het kampvuur, of dartelend doorheen het wijde landschap: Shapeshifted klinkt als een dirty old Rock'n'Roll band met een vleugje blues. Muziek die perfect geschikt is voo genoemde activiteiten, net omdat deze muziek je diezelfde voldoening geeft. De band zag het levenslicht in 2011. Sinds 2016 is het eigenlijk wat stil gebleven rond Shapeshifted. Sinds kort is de originele bezetting echter weer samen, er zijn plannen voor een nieuwe plaat. En Shapeshifted bracht twee nieuwe singles uit. Het vuur wakkert dus terug aan bij de band, tijd om bezieler van de band Marc Van der Eecken eens enkele prangende vragen te stellen. En meteen te polsen hoe je als muzikant maar ook als mens omgaat met een zo ongeziene crisis zoals we nu meemaken.
Shapeshifted is feitelijk ontstaan in 2011. Hoe is dat in zijn werk gegaan?
Peter (De Bosschere drummer) organiseert al jaren elke eerste donderdag na de Gentse Feesten een tapas avond. Behalve dit jaar wellicht jammer genoeg. Die avond wordt er steeds veel gejamd door een pak muzikanten. We hadden elkaar jaren niet gezien na het opdoeken van onze oude band Loonie. Die avond was ook Jean-Marc (Talloen bassist Loonie) daar en gitarist Pieter Minne die ik eerlijk gezegd niet kende. We hebben daar met ons vieren wat gejamd en het klikte zo goed dat we besloten samen eens te repeteren. En van het één kwam het ander. Er was van het eerste moment een magie tussen ons die je als muzikant zelden vindt.
Het interessante aan Shapeshifted is die perfecte match tussen blues en pure rock-'n-roll. Wat is uw mening hierover?
Die perfecte match komt er volgens mij door gezamenlijke maar ook door verschillende muzieksmaken. Zij zijn bijvoorbeeld zot van groepen als Iron Maiden, Motorhead, Led Zeppelin … en ik dan vooral van de Stones, Iggy Pop, Lou Reed. Die verschillende smaken overlappen elkaar waardoor je bijna automatisch aan een mix van rock en blues komt omdat veel van die bands daar wel ergens hun roots vinden. Bovendien speelden / spelen alle bandleden bij heel uiteenlopende bands. Om er een paar te noemen … An Pierlé, Red Zebra, Derek & the Dirt, Southern Voodoo, Needle & the Pain Reaction, Guy Swinnen Band …
Mijn eerste kennismaking met Shapeshifted was via 'Old Nick's Fire' in 2014. Ik schreef daar toen over: ''Rock'n'Roll is anno 2014 nog steeds niet dood, dat bewijst Shapeshifted hier ten volle''. Hoe werd deze plaat in het algemeen ontvangen? En heeft het toen deuren geopend wat optredens en bekendheid betreft?
‘Old Nick’s Fire’ was onze tweede cd. Onze eerste ‘Shapeshifter’ was al goed ontvangen in Wallonie dankzij RTBF Classic 21. Door de vrij grote airplay op die zender kwamen de optredens in het Waalse landsgedeelte vlot binnen. We hebben drie live sessies gedaan voor Classic 21. O.a. een integraal live optreden van de cd voorstelling ‘Old Nick’s Fire’ vanuit Le Montmartre in Brussel. Magnifieke club trouwens. In Wallonie hadden we dan al gauw een vrij grote fanbase.
In 2015 had ik ook een interview met jullie en stelde de vraag: ''Wat zijn de vergaande plannen van Shapeshifted? Sportpaleizen uitverkopen, of toch gewoon in alle bescheidenheid aan de weg verder timmeren?"
Sportpaleizen uitverkopen is niet gelukt, maar jullie hebben wel bijvoorbeeld in Italië gespeeld in die periode. Hoe waren de reacties toen?
Sportpaleizen was niet echt de bedoeling ;-) De eerste single uit de tweede cd “If you got a problem (Spit it out)” werd in Italie enorm goed ontvangen. We hebben 3 maanden in de top 20 gestaan van Virgin Radio, in Italie een heel populaire radiozender. Hoogste notering was nr.9 en in het jaaroverzicht van 2014 van Rolling Stone Magazine Italy ? stonden we eveneens op nr. 9. Vandaar dat we in Italie ook een redelijke fanbase hebben.
We krijgen tot vandaag nog steeds aanvragen binnen om te touren daar maar het is niet eenvoudig. We blijven echter optimistisch dat het er nog van komt. In 2015 hebben we één festival gedaan in Ostuni in Puglia.
Je vertelde me ook: ''Nee, zonder zever, we willen wel graag de ‘betere club’ doen … AB club, 4AD … en meer festivals. Graag nog eens Acosse, More Blues, Peer, Roots&Roses …'' Zijn jullie, denk je, min of meer in die opzet geslaagd? Of hebben jullie die ambitie wat moeten bijstellen?
Die ambitie hebben we nog steeds maar het is er de laatste jaren niet makkelijker op geworden voor veel bands. Decibel normen, kleinere budgetten … En nu die corona crisis … Airplay blijft een belangrijke factor naast een stevige live reputatie natuurlijk. Die live reputatie hebben we al, airplay, vooral in Vlaanderen dan is moeilijker. Ik begrijp nog altijd niet waarom “Spit it out” het zo goed deed in Wallonie en Italie en hier bij ons NUL. Zonder te willen boffen… ik denk niet dat veel ‘Vlaamse’ bands kunnen zeggen dat ze in Italie een (weliswaar bescheiden) hit hadden. We hebben alles geprobeerd om het hier onder de aandacht te brengen maar niemand was geïnteresseerd. StuBru en radio 1 geven toch vooral de voorkeur aan jonge bands. In de muziekwereld ben je vanaf je dertigste al ‘oud’. De jonge generatie moet kansen krijgen, absoluut, maar het is niet omdat je als muzikant al wat ouder bent dat je een publiek niet meer in beweging kan brengen. Kijk naar de Stones … ruim bejaard maar nog jong van hart ;-) En ons publiek is altijd al een gezonde mengeling geweest van jong en wat minder jong.
Mijn tweede bespreking was 'Happy Disease', weer zo een pareltje. Hoe waren de algemene reacties daarop?
Heel beperkt. Het was een EP die ik opnam ism Nick Jury. Ik vond de nummers goed maar de energie ontbrak. Ook en vooral live. Het was de eerste opname na de split van de originele bezetting begin 2015. Het was niet de beste periode van Shapeshifted eerlijk gezegd.
Sinds 2016 is het eigenlijk redelijk stil gebleven rond de band, of is me iets ontgaan?
Jullie hebben ook veel personeelswissels gehad. Hoe ben je als band omgegaan met zoveel veranderingen. Nu verneem ik via facebook dat de originele bezetting terug is samen gekomen? Vertel er gerust wat meer over
Zoals gezegd splitte de originele line up in 2015. Om diverse redenen. Het is niet makkelijk geweest sindsdien. Ikzelf ben blijven verder doen met diverse bezettingen waarvan die van de laatste twee jaar best meeviel. Ik begon er weer plezier aan te beleven en de bandleden kwamen goed overeen. Maar … ze speelden allemaal in vrij veel bands, sommigen trouwden en kregen hun eerste kleine … We kwamen amper toe aan één repetitie per maand. Bovendien waren de ambities te verschillend. Ik zal zolang ik muziek speel, ambitieus blijven, jong of niet. En ik ben niet te fier om toe te geven dat ik de originele line up ondanks alles bleef missen. Ik heb al mijn moed samen geraapt en hen gecontacteerd met het voorstel om opnieuw te beginnen. Tot mijn groot plezier waren ze akkoord om nog eens samen te repeteren. We hebben niet gepraat, we spraken af voor een repetitie en vanaf de eerste noot was die magie er weer waarover ik het al had. Vijf jaar elkaar niet gezien, op een niet zo leuke manier gesplit en dan … Die energie die ons van in het begin zo typeerde , was er onmiddellijk terug. Sindsdien ben ik weer volop nieuwe nummers aan het schrijven en zijn we bezig met de opnames van onze derde cd. Door de crisis hebben we die echter moeten stilleggen. Voor corona hadden we net een eerste single uit, “Soldier” een cover van Calvin Russell. Ik wou dat nummer absoluut opnemen vanwege de tekst. Je moet maar eens luisteren … in deze tijd toevallig heel toepasselijk. De tweede single komt er nu aan. De vocals heb ik thuis opgenomen en Peter heeft dan alles thuis afgewerkt. “Sweet Fanny Mae” is een eenvoudig ‘feel good’ nummer waar ik best fier op ben. Je hoort en voelt het speelplezier van alle vier de bandleden.
Soldier https://youtu.be/k-bvhRS6C_E
Via facebook vernam ik dat jullie bezig zijn (of waren) met de opnames van een derde CD? Valt dat nu in het water? Of wanneer mogen we de release verwachten?
Bijna alle nummers zijn opgenomen. Ik moet de meeste nog inzingen en hier en daar moeten nog wat arrangementen gedaan worden. Maar inderdaad door corona kwam er een serieuze kink in de kabel. Het wordt dus afwachten wanneer de release zal plaats vinden. Maar vermoedelijk zal die derde cd voor het najaar zijn.
Het zijn voor muzikanten (en alles daaromheen) geen gemakkelijke tijden. Ik zie wel veel online initiatieven en filmpjes verschijnen. Ook veel single releases swingen de pan uit. Zit er bij jullie iets aan te komen in die zin?
Zoals gezegd komt de tweede single “Sweet Fanny Mae” eraan. Dat zal heel binnenkort zijn. Sweet Fanny Mae https://youtu.be/URWi_rz48xA
Betreft sociale media, wordt dit niet meer en meer de norm, ook na deze crisis? Live optredens zitten er de komende weken en maanden niet in. Sommige bronnen spreken zelfs tot het voorjaar 2021. Al lijkt me dit zeer pessimistisch
Er zijn allerlei ideeën om dit op te vangen maar ik vrees dat al die mogelijke oplossingen nooit dezelfde ervaring zullen bieden als een ‘normaal’ concert. Voorlopig wordt het de kat uit de boom kijken. Het moet vreselijk zijn als je in deze tijd moet leven van je muziek. Anderzijds … muzikanten zijn creatievellingen en vinden wellicht wel één of andere oplossing. Maar ik vind in ieder geval dat de overheid dringend mag tussenkomen in de culturele sector. Mocht iemand eens berekenen wat het arbeidsmarkt aandeel is van die sector … ik denk dat velen zouden achterover vallen. Muzikanten, techniekers, producers, podiumbouwers, theater- en filmmakers, fotografen …. Noem maar op. Cultuur neemt een héél groot deel in van onze maatschappij. Het is gewoon schandalig dat die sector tot nu toe eigenlijk uit de boot valt qua tegemoetkomingen.
Om daar op voort te borduren, hoe ga je als band maar ook als mens om met deze corona crisis?
Voor mij is het een enorm stresserende tijd. Ik ben bijvoorbeeld echt bang om ziek te worden. Heel die toestand bewijst nog maar eens hoe zwak de mens eigenlijk is. Ik ben enorm begaan met het klimaat en het milieu. Daardoor volg ik al heel lang alle berichtgeving wat dat betreft. En wat diverse wetenschappers jaren geleden al voorspelden, is nu gebeurd. Hopelijk leren we er allemaal lessen uit. Vooral de politiekers en de grote bedrijven dan. Milieu en gezondheid zijn onlosmakelijk verbonden en moeten op de eerste plaats komen. Wellicht ben ik naïef maar ik hoop dat we kunnen evolueren naar een wereld waarin geld en macht niét doorslaggevend zijn.
Zijn er, als je op alles terugkijkt, dingen die je weten wat je nu weet anders zou aanpakken? Dingen waar je spijt van hebt?
Zonder twijfel … de split na vier jaar Shapeshifted. Toen was het voor mij de juiste beslissing ook al wist ik toen al onmiddellijk dat ik nooit eenzelfde bezetting zou vinden. Maar kijk … we zijn nu zoveel jaar later en we zijn weer bij elkaar. Opnieuw … die magie waarover ik het had is zo uniek. Als je dat hebt in een band kun je bijna alles overwinnen. Bovendien is de verstandhouding nu een stuk beter.
Om af te sluiten. volgend jaar bestaan jullie 10 jaar, zijn daar plannen rond die verjaardag? En wat zijn na tien jaar de verdere ambities?
Dat zou toch wel een vet feestje mogen worden. We hebben het er nog niet over gehad maar dat komt er zeker van. Jaren geleden speelden we op een privéfeest met verschillende groepen. Er was toen ook een meisjeskoor bij. Tussen de optredens door die avond , hebben we met hen backstage “Can’t always get what you want” van de Stones ingeoefend en een halfuur later live gebracht. Gewoon de max. Ik vind het nog altijd jammer dat daar geen opname van is. Misschien doen we wel zoiets … koortje, hammond, sax …We kennen genoeg goeie muzikanten die we kunnen uitnodigen. Maar een feest moét er zeker komen.
In deze corona tijden is het onmogelijk om op optredens merchandiser of zo te kopen, waar kunnen de lezers online cd's, T-shirts en wat weet ik veel bestellen. Zet hieronder gerust enkele links
www.shapeshifted.club hier vind je alle links naar spotify, itunes, deezer …
www.facebook.com/shapeshifted.be
www.open.spotify.com/artist/1rP763wWPVTvlWr1LrQrYK?si=RSa90cfBRZi6XfqXjHOkwg
www.music.apple.com/be/artist/shapeshifted/860585567
www.deezer.com/nl/artist/5798665?app_id=140685
www.amazon.com/s?k=Shapeshifted&i=digital-music&search-type=ss&ref=ntt_srch_drd_B00JRBIXLQ
www.shapeshifterbe.bandcamp.com
www.listen.tidal.com/artist/5557922
Bedankt voor dit fijne gesprek, ik hoop dat we dit spoedig eens 'live' mogen doen tussen pot en pint
Nederlands 
Français 
