Flying Horseman - Hypnotische wedergeboorte

In een intieme Ha Concerts (met de gordijnen dicht zodat het publiek nog dichter bij de artiest staat) verweefde de Antwerpse multi-instrumentalist Abel Ghekiere zijn minimalistische jazz en fragiele folk met veldopnames. Het voorprogramma was een rustige proloog, een aangenaam kabbelende beek als het ware, die het publiek zachtjes klaarstoomde voor de storm die zou volgen.

Na vijf jaar stilte is Flying Horseman helemaal terug, en hoe. Het vijftal rond Bert Dockx presenteerde hun nieuwe album ‘Anaesthesia’. De titel van de nieuwe plaat verwijst op papier naar verdoving, maar live bracht het ensemble net het omgekeerde teweeg: een ware trance. De band was duidelijk gretig om hun nieuw werk te delen. De opvolger van ‘Mothership’ markeert een rauwere, meer intuïtieve aanpak ten opzichte van vroeger. Toch is het geen revolutie en blijft alles heel herkenbaar: de ritmische wendingen, de diepe, bezwerende stem van Bert, de trip binnen elk nummer, en zeker ook de subtiele harmonieën van Loesje en Martha Maieu.
Nummers als “Secrets” en “Faithfully Yours” herinnerden precies aan wat Flying Horseman zo onweerstaanbaar maakt: het krautrock-achtige repetitieve kloppende hart met ruimte voor speelsheid en improvisatie.
De nieuwe songs, waaronder “Engines” en “Ghosts” (een cover uit Dockx’ soloproject met quasi dezelfde bandleden), klonken live minder gepolijst dan op plaat, maar des te levendiger.
Bert Dockx, doorgaans spaarzaam met woorden, toonde zich opmerkelijk ontspannen. Zijn droge humor (“Even een slok water”) zorgde voor een glimlach in de zaal. Maar zodra hij zijn gitaar weer aansloeg, nam de muziek het onverbiddelijk over. De band beheerst de kunst van de trage opbouw tot in de perfectie: songs begonnen vaak met nauwelijks hoorbare gitaarmotieven, om zich langzaam te ontpoppen tot kolkende, ritmische catharsissen.
Op het eind van de set keerde Dockx even terug in de tijd met het onheilspellende “Night Is Long”, dat intussen is uitgegroeid tot hun klassieke afsluiter. De band kwam nog terug voor twee keer ‘toetjes’: een intiem slotstuk waarin de stemmen van de Maieu-zussen nog één keer samensmolten met Dockx’ gitaar.
Het is duidelijk: vijftien jaar na hun ontstaan blijft Flying Horseman een van de meest intrigerende bands van het land. Ze blijven laveren tussen stilte en storm, tederheid en dreiging – en telkens weer raak. In Gent bewezen ze opnieuw wat velen al wisten en wat ondergetekende deze zomer nog schreef: dit is een van de beste livebands van België.

Pics homepag @Kathleen Uvin

Organisatie: Democrazy, Gent ism Ha Concerts, Gent