Unknown Mortal Orchestra - Verloren in eigen improvisatie

Al anderhalf decennium lang bouwt Unknown Mortal Orchestra, rond frontman Ruban Nielson, aan een eigenzinnige wereld van psychedelische rock met een warm, analoog randje. Hoewel hun laatste langspeler ‘V’ (2023) intussen wat ouder is, blijft de band toeren met nieuw werk uit de EP ‘CURSE’ (2025). Daarbij kiezen ze resoluut voor geïmproviseerde setlists, wat elke avond een andere ervaring belooft. Ook in De Roma hing die verwachting van het onvoorspelbare in de lucht.

De avond begon echter wat moeizaam. Openingsnummer “Hunnybee” werd enthousiast onthaald, maar de geluidsmix liet meteen te wensen over. De zang van Nielson verdween geregeld onder een laag scherpe toetsen en overstuurde gitaren, waardoor de fijngevoelige charme van het nummer verloren ging. Ook tijdens “American Guilt” bleef het zoeken naar balans, al hielp de sobere, soms sfeervolle belichting om toch enige cohesie te bewaren. Met het stevigere “One Hundred Bats” koos de band voor een ruwer geluid, maar ook daar kwam het geheel nog niet helemaal tot zijn recht.
Het concert kende vervolgens een hobbelig verloop. De band nam ruim de tijd voor uitgesponnen jams en improvisaties, wat enerzijds hun muzikale vrijheid onderstreepte, maar anderzijds niet altijd even overtuigend uitpakte. Sommige solo’s voelden zoekend aan of misten scherpte, waardoor de spanningsboog geregeld verslapte. De drummer hield het geheel knap samen, maar vooral de keyboardpartijen dwaalden soms af van de kern van de songs. Het resultaat was een wisselvallige dynamiek waarbij de aandacht in de zaal merkbaar verschoof. Het geroezemoes nam toe en hier en daar haakten concertgangers vroegtijdig af, alsof de setting eerder aan een losse festivalsfeer deed denken dan aan een geconcentreerde clubshow.
Toch waren er voldoende momenten waarop de klasse van Unknown Mortal Orchestra naar boven kwam drijven. “Necessary Evil” klonk warm en gelaagd, terwijl “Strangers Are Strange” indruk maakte met een rauwere, meer noisy uitbarsting. “Swim and Sleep (Like a Shark)” werd misschien iets te routineus gebracht, maar bleef overeind dankzij zijn sterke melodie. Het publiek leefde zichtbaar op bij “Multi-Love”, ondanks een wat vrijblijvende intro, en ook “Can’t Keep Checking My Phone” bracht eindelijk wat beweging in de zaal met zijn licht dansbare groove. Afsluiter “So Good at Being in Trouble” herinnerde eraan hoe scherp en meeslepend de band kan klinken wanneer alles op zijn plaats valt.

Na een uitgebreide set van bijna twee uur bleef een gemengd gevoel hangen. Unknown Mortal Orchestra toonde flarden van hun unieke kunnen, maar verloor zich te vaak in vrijblijvende improvisatie en een onevenwichtige sound. Wie zich liet meevoeren door
de grilligheid van de avond, vond zeker zijn momenten. Maar wie hoopte op een strakker geheel, bleef hier en daar op zijn honger zitten.

Setlist
Hunnybee - American Guilt - ONE HUNDRED BATS - The Internet of Love (That Way) - Secret Xtians - No Need for a Leader - Necessary Evil - Shin Ramyun - Major League Chemicals - Strangers Are Strange - Monki - Waves of Confidence - Swim and Sleep (Like a Shark) - Chaos - Multi-Love - Ministry of Alienation - Meshuggah - Can't Keep Checking My Phone - So Good at Being in Trouble

Organisatie: De Roma, Antwerpen