The Bevis Frond - Moet er nog een gitaarsolootje zijn?

Sam De Rijcke - The Bevis Frond is het toonvoorbeeld van de eeuwige cultgroep, al 40 jaar aan de gang, erkend door een selecte groep liefhebbers maar quasi compleet genegeerd door de voltallige muziekbusiness. De band is er nooit in geslaagd om een groot publiek te bereiken (ook vandaag terug een zeer magere opkomst, onterecht natuurlijk, zo gaat dat nogal dikwijls), maar werd in al die jaren wel op handen gedragen door een schare trouwe fans waaronder ook alternatieve gitaarrockbands als Teenage Fanclub, Lemonheads, Wipers en Dinosaur Jr.
The Bevis Frond is het geesteskind van Nick Saloman, die met verschillende bezettingen al sinds eind jaren tachtig zo een slordige 25 albums heeft gemaakt. Daarop een zeer uiteenlopende sound die zowel schatplichtig is aan de psychedelische sixties als aan folk-rock, prog-rock en hard-rock. Op al die albums zijn er steevast minutenlange heerlijke gitaarsolo’s terug te vinden, een eigenschap die prominent aanwezig is, en in de live performances is dat uiteraard niet anders.

Saloman profileerde zich als een sympathieke frontman, maar vooral als een begenadigd gitarist die trouwens volledig lak heeft aan een imago of guitarhero-allures, een vaak ergerlijke aandoening waar veel van zijn collega’s aan lijden. Maar hoegenaamd niet zijn bandleden, want die speelden als een bende ervaren rotten die alle knepen van het vak van binnen en van buiten kenden.
Zo zat vanaf “Through The Hedge” de drive er al volledig in, de heren voelden elkaar perfect aan, alsof Neil Young & Crazy Horse hier van jetje stonden te geven. Een niet te miskennen invloed trouwens, dat zou vanavond meermaals blijken. Alsook die van Alex Chilton, want het songschrijverschap van Saloman leek ons ook sterk beïnvloed door Big Star, dat kwam duidelijk naar boven in “Lights Are Changing” en verder in de set in “He’d Be a Diamond” (niet toevallig ooit gecoverd door Teenage Fanclub) en “Stars Burn Out”.
Omdat de gitaar zo centraal staat in de songs van The Bevis Frond, werd Saloman dan nog eens bijgestaan door een extra gitarist, de eveneens briljante Paul Simmons. Die combo zorgde meermaals voor gensters, met name in het schitterende “Pale Blue Blood” kwam Simmons met een fenomenale minutenlange solo aanzetten. “A Simple Pursuit” was een eerste hap uit dat verduiveld goede gloednieuwe album ‘Horrorful Heights’, een ballad met een illustere solo zoals we die ook al eens in het arsenaal van Jay Mascis durven aantreffen.
In een geweldig en uitvoerig “Superseeded” werd Simmons wat tegengewerkt door een weerbarstige gitaarversterker, maar dit was hoegenaamd geen hinderpaal om die song tot een hoogtepunt van de avond te laten uitgroeien. Terwijl Simmons het euvel trachtte te herstellen toverde Saloman immers de meest sprankelende solo uit zijn gitaar, om er daarna dan samen een stevige lap op te geven en de boel nog eens volledig te laten openbarsten. In een stevig rockend “Well Out of It” gingen de heren dan nog eens volledig loos en soleerden ze tegen elkaar op, een ware gitaareruptie, virtuositeit zonder machogedrag. In een uitmuntend “Space Age Eyes” deed het superieure gitaarduo dat nog eens fijntjes over. Het kon ook iets compacter en snediger, getuige “Undertaker”, een welgemikte punksneer die zowel het tempo als de adrenaline de hoogt in joeg.
En dan kregen we als uitgebreid toetje “King For A Day”, één van de sterkhouders van dat nieuwe album, waarin Saloman zijn band voorstelde, inclusief de onvermijdelijke individuele solomomentjes met een ultieme uitbarsting daarbovenop.
The Bevis Frond plakte er onmiddellijk nog twee compacte en hevige rockers aan als ultieme bisronde. Het kan aan ons liggen, maar eentje daarvan, het furieuze “Maybe”, neigde toch verdacht veel naar Neil Young’s “Rockin In a Free World”. Dan geven we u toch graag even dit mee, “Maybe” staat op ‘Miasma’, een album uit 1987, Neil Young’s wereldhit is er eentje uit 1989.

Sowieso een uitmuntend concert van een dikke 2 uur. The Bevis Frond heeft er zich al lang bij neergelegd dat die doorbraak er wellicht nooit zal komen, het maakte hen niet uit voor hoeveel volk ze uiteindelijk maar stonden de te spelen, het spelplezier, de goesting en de klasse dropen ervan af.

Erik Vandamme - The Bevis Frond - Een adembenemende, lang psychedelische trip
De Britse band The Bevis Frond (****), de band van de Britse muzikant Nick Saloman, is uitgegroeid tot een begrip binnen underground rock middens. Niet enkel brachten ze talloze prachte schijfjes uit, ook live hebben ze met hun lange sets de (kleine) clubs in vuur en vlam gezet.
Met die warme intimiteit stonden ze nu in de N9, Eeklo. Al veertig jaar lang weten ze meeslepend-aanstekelijk-energiek uit te pakken met een adembenemende, lang psychedelische trip.

Die langdradigheid is geen struikelblok, want Nick is een charismatische frontman die als gitarist, performer en klasse verteller uitmuntend is. Hij is goed omringd, we horen van de band verbluffende riffs, onvermoeibaar zweefden en vlogen de gitaarriedels om ons heen. Heerlijk genietbaar dus in die speelsheid en de leuke kwinkslagen van een band die als jonge wolven tekeer gaat.
The Bevis Frond bracht songs uit hun nieuwste album 'Horrorful Heights', eentje die bol staat van losgeslagen riffs, lange solo's en verbluffende uithalen. De aandacht behouden ze met brio; van een country vibe gaat het moeiteloos naar typische jaren '60, om dan te belanden in die jaren '90 gitaarscene. Een tijdloze band … De gitaren gaan helemaal loos en de warme vocals zijn een meerwaarde. Continu werd geswitcht tussen ingetogenheid en dynamiek van verschillende genres. Iedereen was mee in hun muzikaal verhaal. Magisch!
Geen idee waarom deze band altijd een beetje die 'cultstatus' heeft blijven behouden, want puur muzikaal en qua charisma is deze The Bevis Frond groots en leuk. Wat een trip!

Organisatie: N9, Eeklo