Monolord + Dopelord - Night of the Lords

De Casino mocht zich schrap zetten voor een avond slopende doom-metal met twee bands die voluit gingen voor een massief geluid dat zich manifesteerde als een ondoordringbare middeleeuwse burcht.
Twee acts die hun invloeden duidelijk gehaald hebben bij Electric Wizard. En bijgevolg dus ook bij Black Sabbath, want in dit genre leiden alle wegen uiteindelijk altijd naar Sabbath.

Het Poolse Dopelord is een band die de cliché’s van het genre niet schuwde. De satans, de witches en de doodskoppen vlogen ons om de oren, maar dat deerde niet, want Dopelord donderde als een pletwals genadeloos door hun met loodzware riffs en snedige solo’s dichtgemetselde set. Aanvankelijk deden ze dat met log en zwaar sloopwerk (“Children of The Grave”, “The Witching Hour Bell”), maar iets verder in de set mocht het iets sneller, met zowaar een paar zijstapjes richting hardcore (“Reptile Sun”). Een zeer stevige en potige set, dat mocht gezegd, maar het ontbrak wel een beetje aan nuance en diepgang.

Die nuance en diepgang waren er wel bij het Zweedse Monolord, een band die al even moordlustig en vermorzelend uit de hoek kwam, maar tussen al dat beukwerk door ook wel een gevoelige snaar wist te raken. En dat kan voor een groot stuk toegeschreven worden aan een stel puike songs uit hun nieuwe album ‘Neverending’. Zo ontpopte “Oozing Wound” zich tot een hoogtepunt van de avond, een briljante kippenvelsong die zowel zalfde als hevig open barste, met schitterend gitaarwerk van frontman Thomas Jäger in een hoofdrol. En “Inside a Collider” was ook zo een nieuwe sensitieve sleper die ze helemaal tot het einde hadden opgespaard om ons met een dromerig gevoel huiswaarts te sturen, het soort song waar ook een band als Pallbearer een patent op heeft. Ook het wat oudere “Larvae” (uit ‘No Comfort’) drong op die manier tot diep in de ziel door, een innemende ballad met een verslavende impact.
Maar laat ons niet vergeten dat Monolord daar tussenin ook meermaals hun meedogenloze sloophamer bovenhaalde. Onder meer in het instrumentale riffmonster “Audhumbla” werd er vernietigend uitgehaald met een portie zwaargebouwde en verschroeiende doom-metal. En natuurlijk mocht hun paradepaardje (nou ja, paardje, zeg maar stevige knol) “Empress Rising” hier niet ontbreken. Een allesverslindende lange moordsong, bloeddorstig, beukend en avontuurlijk.
Het momentum werd verdergezet met nog twee van die almachtige klassiekers, “The Last Leaf” en “Rust”, twee van die kanjers waarin geweld en gevoel het van elkaar overnamen middels slagvaardige riffs en spitsvondige solo’s.  

Monolord liet vanavond met een serieuze impact hun verpletterende bulldozer over de Casino walsen, maar ondertussen hebben ze hier en daar ook wat bloemetjes uitgegooid. Fijnbesnaarde doom-metal, noemen wij dat dan.

Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
Monolord
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10330-monolord-09-10-2026?Itemid=0
Dopelord
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10329-dopelord-09-10-2026?Itemid=0

Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas