Na twee knappe en indrukwekkende optredens in de Voouit (Balzaal) en in Dour, kwamen de postmetal grootheden van Isis hun nieuwste en felbejubelde worp, 'Wavering radiant' voorstellen in een goed gevuld Hof ter Lo. We waren benieuwd of ze de hoge verwachtingen konden inlossen.

Maar voor het zover was kregen we eerst de sludgemetal/stoner van Keelhaul uit Ohio, Cleveland voorgeschoteld. De band, die inmiddels al twaalf jaar meedraait en vier langspelers op hun naam heeft, deed dat met een loeiharde en intense set. Hun sound klonk als een kruisbestuiving van Mastodon, The Melvins, High on Fire, Baroness en andere zware jongens. Niet bijzonder origineel of grensverleggend maar wel degelijk en met overtuiging gebracht. Een ideale opener dus voor wat komen zou.

Het Finse Circle kon aanzienlijk minder luisteraars bekoren met hun eigenzinnige en vreemde mix van metal, progrock, psychedelica, avantgarde en krautrock. Het theatrale karakter van hun performance en de Finse teksten zorgden ervoor dat na enkele songs de zaal voor de helft leeggelopen was. Zanger en gitarist, Bruce Duff, deed enkele vergeefse pogingen om de toeschouwers te entertainen met strijdlustige kreten en heldhaftige rockposes. Hier zaten maar weinigen op te wachten. Enkel voor de volhouders.

Isis had duidelijk geen moeite om te imponeren. Vanaf opener "Hall of the dead" namen zanger/gitarist/frontman Aaron Tuner en co ons anderhalf uur mee in een bedwelmende en magische trip. Er werd duidelijk gekozen voor materiaal van 'Wavering radiant' met precisiebommen als het magistraal opgebouwde "Hand of the ghost", het loodzware en logge "20 minutes/40 years", het heldere en sfeervolle "Ghost key" en "Threshold of transformation", dat met zijn uitwaaierende gitaarpartijen en de tribale en hypnotiserende drumpatronen zondermeer het hoogtepunt van het concert vormde.
De nagenoeg perfect afgestelde geluidsmix zorgde ervoor dat het volop genieten was. Bandleider Aaron Turner switchte moeiteloos van brute grunts naar cleane vocals. Dit is niet iedereen gegeven. Indrukwekkend en straf. Ook de ritmesectie van bassist Jeff Caxide en drummer Aaron Harris vormden een goed geoliede machine.
Van voorganger 'In the absence of the truth' herkenden we het verzengende en zware "Holy tears". Verder kwamen ook enkele oudjes aan bod: het fantastische en ietwat verrassende "Wills desolve" (van 'Panopticon') en de kopstoot van jewelste "Carry" (uit blauwdruk 'Oceanic'). Er werd afgesloten met de sublieme sonische geluidsstorm van "Altered course" (uit 'Panopticon'). Perfect opgebouwd met een onafwendbare climax. We hingen in de touwen, wat een allesverwoestende wall of sound!

Met een sterke livereputatie en opvallend toegankelijk en 'gepolijst' materiaal bevestigt het Amerikaanse kwintet zijn status als band van een genre dat zij meegeschapen hebben. Het artistieke hoogtepunt is dus nog niet bereikt. Isis moet je ondergaan, dat staat buiten kijf! We kijken al uit naar de volgende passage!

Organisatie: Trix, Antwerpen