Multi-instrumentalist Yann Tiersen verwierf vooral bekendheid dankzij de knappe soundtracks bij het sprookjesachtige ‘Le Fabuleux Destin d’Amélie Poulain’ (2001) en het (n)ostalgische ‘Good bye, Lenin!’ (2003).


Bij zijn opkomst in de Botanique stootte Tiersen nogal knullig zijn hoofd aan de microfoon, dit slapstick-moment konden we na afloop bestempelen als de eerste en tevens laatste valse noot van het concert. Een uitverkochte Orangerie werd de eerste minuten ondergedompeld in sfeervolle muziek die ons het gevoel gaf dat we relaxed van een filmpje aan het genieten waren. Plotsklaps viel zijn vierkoppige band echter stevig in en van dan af aan was het duidelijk dat Yann Tiersen gekomen was om zijn publiek te overtuigen van zijn veelzijdigheid. Soms leunde de muziek sterk aan bij de atmosferische postrock die we kennen van Explosions in the Sky, op andere momenten kregen de quasi psychedelische synthesizers een prominente rol en meer dan eens leek het alsof we op een door Emir Kusturica geregiseerd zigeurnerfeestje beland waren. Vaak meenden we een ontketende Warren Ellis te horen maar in tegenstelling tot deze laatste maakte Yann Tiersen er een erezaak van om te etaleren dat zijn vioolspel, ondanks zijn supersnelle vinnigheid, niks aan zuiverheid moet inboeten (daar waar Grinderman Ellis het bij het ontbinden van zijn duivels met opzet ongepolijst houdt). Het staat dus buiten kijf dat jonge Yann goed opgelet heeft in de vioolles die hij als jonge snaak volgde. Ook de gitaar, de piano, het orgel en de xylofoon bespeelt hij moeiteloos.
We konden dinsdagavond dus met eigen oren vaststellen dat Tiersens intensieve muziekopleiding zijn vruchten afgeworpen heeft. Enkel vocaal scheerde hij weinig hoge toppen want een mooie stem werd hem door zijn schepper blijkbaar niet gegund. Aangezien de stembanden in ‘s mans œuvre weinig werk krijgen, werd dit minpuntje nooit ergerlijk en dit mede dankzij het feit dat de schaarse zangmomenten vaak harmonieus opgefleurd werden door de bandleden. Het concert werd bijvoorbeeld afgesloten met een betoverende hymne die een mooi orgelpunt breidde aan 75 minuten schoonheid. Ook in het kwartiertje bisnummers tapte Tiersen uit het vaatje van uiterst sfeervolle muziek.

Na afloop hoorden we het opvallend diverse publiek (zowel jong als oud, man als vrouw, chique als sjofel, blank als zwart, Frans- als Nederlands- als anderstalig,…) gemengd reageren. Terwijl de ene partij de afwisselende arrangementen loofde, merkte een andere op dat er gedurende het volledige optreden eigenlijk slechts één langgerekte toon aangehouden werd. Elk van beide partijen had een punt maar we scharen onszelf toch eerder bij het eerste kamp (dat van ‘de ene’ dus).
Yann Tiersen had, net als enkele van zijn bandleden, immers overtuigend zijn virtuositeit gedemonstreerd waarbij de vele instrumenten - en tempowissels verveling eigenlijk onmogelijk maakten. Ter tegemoetkoming aan ‘de andere’ beamen we dat veel songs inderdaad repetitief opgebouwd werden maar ze klonken – onder andere dankzij hun rijke arrangementen - nimmer al te monotoon. Het feit dat de muziek tussen de songs door zo goed als nooit stilviel (Tiersen laste immers zonder onderbreking bruggen tussen de nummers), wakkerde misschien het gevoel aan dat het concert één langgerekte variatie op hetzelfde thema was maar deze ingreep - die trouwens vele klassieke soundtracks kenmerkt - vonden wijzelf best geslaagd, al was het maar omdat het optreden aldus - ondanks de reeds voldoende vermelde variatie – niet verwaterde tot een met haken en ogen aan elkaar hangende warboel waar maar weinig lijn in te trekken valt. In plaats van een fragmentarische aaneenschakeling van ‘stukjes’ kreeg men dus een mooi coherent geheel. Het feit dat er weinig interactie was met het publiek weze hem vergeven want gebabbel tussen de liedjes zou afbreuk gedaan hebben aan die ene lange trip waarop Yann Tiersen ons die koude winteravond meenam.

Organisatie: Botanique, Brussel + Live Nation