Vampire Weekend heeft ‘alles’ om een grootse band te worden. Ze bieden een zomerse ‘positive’ vibe van mooie, toegankelijke popliedjes, rijkelijk geschakeerd van swingende, exotische ritmes, Afrikaanse deuntjes, flamenco, die inwerken op de dansspieren. Ze integreren de speelsheid en ritmiek van afropop in hun Westers geluid en refereren aan Paul Simon, Talking Heads en Peter Gabriel. De deuntjes van hun aanstekelijke singles werden al door velen meegezongen en – gefloten. Het zijn vier charismatische knuffelkerels die elke jongvolwassene van het andere geslacht wel eens wil vastpakken. Laat de zon, de liefde prikkelen en je hart bonken. Het kan onze eigen Frederik Sioen muzikaal gezien een hint zijn, die eerder al op z’n ‘Calling Up … Soweto’ stoeide met afroritmes.

Enkele jaren terug waren ze nog support van een ander opwindend, bruisend bandje Los Campesinos, werden ze sterk onthaald met een prima titelloos debuut, waaronder de puike singles “A punk”, “M79”, “Walcott” en “Oxford Comma”, en tot slot slaagden ze in een leuke, ontspannende en frisse trip in de Pyramid Marquee van Werchter. Afgelopen zomer op Pukkelpop lieten ze al enkele nieuwe songs horen; hier was duidelijk dat 2010 de definitieve doorbraak zou betekenen naar een breder publiek.
Hun optreden in zaal was in geen mum van tijd uitverkocht. De onlangs verschenen tweede cd ‘Contra’ ligt in het verlengde van het debuut en getuigt opnieuw van een wereldse aanpak; een melodieus aanstekelijke, groovy sound, die een warme, broeierige sfeer uitstraalt, lentekriebels aanwakkert en doet hunkeren naar die langverwachte eerste zonnestralen. Ze werden dan ook door een vrij jong publiek ingehaald met confetti.
Tijdens de set schoten volgende termen me steeds door het hoofd: speels, dansbaar, fun en feest; ze hielden het leuk, fris en levendig! Wat ze allemaal uit hun instrumenten toverden, dwingt respect af; de tandem Ezra Koenig (zang/gitaar) – Rostam Batmanglu (toetsen/synths/gitaar) halen op een bijna onwaarschijnlijke, inventieve wijze allerlei invloedssferen als reggae, funk en dancehall aan, die hun afropopmelodieën grootser maken. Op het podium zagen we een metershoge grote CD hoes van de nieuwe plaat. De jongste nummers “White sky” en “Holiday” vatten meteen de juiste toon en groove aan. Koenig was een uiterst sympathiek singer/leidersman, die de fans aan z’n lippen kreeg. We hoorden geweldige versies van ‘de oudjes’ “Cape Cod Kwassa Kwassa” en “M79”, die aantoonden hoe speels en creatief ze wel konden zijn met tokkelende gitaarlijntjes, ritmes, vibes en stijlen. De smile van hun gezichten zetten ze moeiteloos over naar hun publiek, die dolenthousiast op deze songs klapte!
Na een sprankelend “California” (wat een fijne gitaarriedels!) en een krachtiger, eerder direct gespeelde “Cousins”, namen ze wat gas terug en speelden een ingetogen sfeervolle “Taxi cab”, waarop ze lichtjes experimenteerden met een bezwerende synthtoets, contrabas en drumticks en het kleurrijke dromerige “Diplomat’s sun”, dat mooi verstopt zat binnen het ‘skank’plezier, van feestelijke knallers “Run” (ingehaald met toeters en bellen), “A punk” en “One (blake’s got a new face); ze kregen alle handen op elkaar, en meezingbare refreinen en “heyheys” sierden de songs. Wat een hoogtepunt. De huidige single “Giving up the sun” kreeg een forsere beat mee, “Boston ladies Cambridge” (op geen plaat te vinden!) klonk opwindend en de oogjes van de dame op de CD hoes flikkerden in de stomende slotreeks “Campus” en “Oxford Comma”, die ze verwenden met diverse tempowisselingen, bepalende ‘70’s synths en een dansbare groove.
In de bis zweepten ze het tempo nog op met de afroritmes van “Horchata” “ en twee songs van hun debuut, die ze krachtig en dansbaar speelden, “Hansard roof”, dié song over architectuur, en “Walcott”.

In hun nog jonge bandgeschiedenis waren de charismatische Vampire Weekend de leveranciers van het zonnetje in huis en brachten ze op ongelofelijke wijze speelse, leuke, aanstekelijke dansbare ritmes en vibes, die grootse, boeiende, avontuurlijke klassesongs onderstreepten; ze beleefden enorm veel speelplezier en zorgden voor een heupwiegende en dansende AB. Een grootse band in wording. Checken dus op de grote podia tijdens de festivalzomer. Het is hen van harte gegund …!

De lichtvoetige pop van de dames van Fan Death viel soms wat licht uit, maar was mooi meegenomen voor de losse, ontspannende sfeer van de avond. “Veronica’s veil” en “Cannibal”, te vinden op de EP ‘A coin for the well’ zullen we alvast onthouden …

Neem gerust een kijkje naar de pics

Organisatie: Live Nation