Derde keer, goede keer … moet Passion Pit uit Massachusetts, Boston onder Michael Angelakos gedacht hebben, na de (noodgedwongen) cancels op Les Nuits 2009 en hun optreden in november 2009. Passion Pit brak vorig jaar door met “The reeling” single van de ‘Manners’ cd, een bezwerende, opzwepende, funkende en stuwende indietronica rocker; het was een plezierige, catchy en dansbare song, die hen richting Hot Chip, The Rapture, The Klaxons en Friendly Fires duwde. Toen we het debuut en de bijhorende EP ’Chunck of change’ beluisterden, kwam de ‘80’s synthpop van Tears For Fears en Scritti Politti, de neopsychedelica van MGMT en Empire of the sun, de inventiviteit van een gestroomlijnd Animal Collective en tot slot de disco tunes van Scissor Sisters om de hoek piepen; door de falset zang kunnen we ons niet van de indruk ontdoen dat Scissor Sister Jack Shears en Mika leuke broertjes moeten zijn.
We zagen de band nog aan het werk tijdens ‘Le festival les Inrocks’ … Ze lieten toen een vermoeide indruk na en hun dansgerichte droompop klonk eerder routineus … en net nadien moesten ze het concert in de Bota afblazen.

Ze hadden dus duidelijk iets goed te maken; de uiterst gemotiveerde en opgefokte band ging van start met aanstekelijke, krachtige popgrooves, “I’ve got your number”, “Make light” en de uitmuntende single “The reeling”, die een hoogtepunt vormde door meezingbare ‘oohoohs’. De synths en electrodrums klonken telkens goed door.
Een sterrenhemel trokken ze op de sfeervolle “Moths wings” en “Swimming in the flood”. “To kingdom come” was hier het hoogtepunt, door de intrigerende, toegankelijke melodie en gevatte tune.
Ze schakelden over naar een electroparty in dansbare toppers “Let your love grow tall” en “Folds in your hands” door de pompende injecties; als closing final serveerden ze “Smile upon me” en “Little secrets”. Wat een funkende ‘80’synthpopclash! De eerste rijen gingen uit hun dak en het kwintet was sterk onder de indruk van de respons op de fris gespeelde dynamische songs
Een melig “Eyes as candles” bracht ons even op adem, die door de piano en synthloops richting Air Traffic ging. “Sleepyhead” besloot en onderstreepte de dansbare formule van de band. Een veelheid aan invloeden konden we horen in de ruim één uur durende gevarieerde set van Passion Pit.

Het beloftevolle Scandinavische The Kissaway Trail speelde sfeervolle, broeierige en boeiende indierock. In de véél te korte set hadden de songs een spannende opbouw door de aanzwellende gitaarpartijen en subtiele arrangementen. The Music vormde de voornaamste referentie voor de heren!

Organisatie: Botanique, Brussel