De nu bijna 60-jarige pianist uit Neerpelt staat de laatste jaren meer en meer bekend als de man van het Proximusmelodietje waarbij menig muziekfan wel eens durft te vergeten wat voor een indrukwekkend oeuvre (om van de invloeden nog niet te spreken) deze man op zijn actief heeft staan.
Na zijn debuut als radioproducent begon Wim zich toe te leggen op minimale klassieke muziek waarbij zijn groep Soft Verdict één van de best verkochte acts op Les Disques Du Crépuscule werd. Midden jaren ’80 ging Wim de solotoer op en vandaag de dag kan hij terugblikken op zo’n 50-tal uitgebrachte cd’s.

Gisteren streek het Belgisch genie nog eens neer in de Gentse Handelsbeurs, het Wim Mertens Ensemble, met dezelfde tournee die hem net vóór de zomer in de AB bracht. De backing band (alhoewel dit een understatement is) bestaat nog steeds uit Ruben Appermont (contrabas), Lode Vercampt (cello), Bert Van Laethem (viool), Liesbeth De Lombaert (viool) en Tatiana Samouil (viool).
Wie goed leest merkt meteen dat dit enkel strijkers zijn en waar er dus geen plaats meer is voor blazers wat op zich een klein beetje jammer is want al bij al zijn de trompetjes onvoorwaardelijk verbonden met het vertrouwde Wim Mertens-geluid, tenminste die van zijn bekendste periode toch.
Iedere artiest die zichzelf respecteert opteert om zijn nieuw werk in de kijker te stellen en dat is bij Wim Mertens niet anders en daarom bestond het overgrote deel van het concert dan ook uit nummers die staan te schitteren op zijn laatste ‘Zee versus zed’.
Wie de vertrouwde hits als “4 mains”, “Struggle for pleasure” of “Close Cover” wou horen, werd weliswaar ruimschoots op zijn wenken bediend, maar moest zich toch eerst zo’n dikke twee uur doorheen het meer recentere repetitieve werk van de pianovirtuoos worstelen. Niet dat dit op zich een opgave was want als er één pianist zijn stempel gedrukt heeft op de hedendaagse klassieke muziek dan is het Mertens wel.
Is het dan niet vervelend om bijna drie uur lang naar zo’n klassiek concert te zitten kijken? Het antwoord ligt hem in het feit dat vijf mensen een bijna uitverkochte Handelsbeurs ruim een halve arbeidsdag hebben kunnen boeien zonder enige visuele ondersteuning en wanneer je zoiets aankan dan kan de muziek enkel maar magistraal zijn.
Voor een doorwinterde concertganger als ik, is het wel even wennen om van de arrogante rocker naar de klassieke geschoolde pianist over te gaan die bij elk nummer applaudisseert voor zijn medemuzikanten en met een heen en weer bewegend vingertje het publiek aantoont dat hij de waardering weet te appreciëren.

Een concert bijwonen van Wim Mertens vergt weliswaar wat inspanningswerk maar wat je er voor terug krijgt is quasi onbetaalbaar. Zonder twijfel een genie in zijn genre.

Organisatie : Handelsbeurs, Gent