Soms is een mens fier dat hij Belg is en op andere momenten twijfel je er aan of het alsnog een voordeel is om deze nationaliteit te bezitten, bij het horen van de muziek van Dez Mona overkomt je net datzelfde gevoel. Er is een zekere trots maar diep in het achterhoofd weet je dat Gregory Frateur een zeer grote mijnheer zou zijn moest er op zijn identiteitskaart een andere geboorteplaats staan want dit is een groep die gewoonweg met eenvoud kan wedijveren met het beste wat Antony & The Johnsons te bieden hebben en dat werd gisteren in een bijna uitverkochte Handelsbeurs ruimschoots bewezen.

Het optreden van gisteren maakte deel uit van de ‘Quite Sessions’-tour waarbij Frateur en zijn kompanen het beste gaven uit hun drie cd’s en nog wat andere lekkernijen.
Het debuut ‘Pursued Sinners’ werd trouwens niet enkel in een nieuw jasje gestoken maar ook terug voor het publiek verkrijgbaar gemaakt want de originele persing werd ooit uitgebracht in eigen beheer en de voorraad daarvan is ondertussen reeds volledig uitgeput.
Niemand kon ooit vermoeden dat Gregory, die debuteerde als achtergrondzanger bij Daan, zou uitgroeien tot één van de meest beklijvende stemmen van Vlaanderen en als je daar nog het geniale contrabasspel van Nicolas Rombouts aan weet te koppelen dan bekom je al vlug wat men noemt artistiek vuurwerk.
Het is moeilijk Dez Mona nu echt te gaan omschrijven want ergens zweven ze tussen avant garde, neoklassiek, gospel, neojazz en eigenlijk zelfs pop waarbij natuurlijk de stem van Gregory Frateur meer dan geregeld een wandelingetje weet te maken in de wereld van Kurt Weill en Bertold Brecht.
Vooraf werd aangekondigd dat dit een heel speciale tournee ging worden waar Dez Mona ruim twee uur op zoek zouden gaan naar het beste uit hun zelf. Naast een fraaie bloemlezing uit hun oeuvre kregen we ook aangrijpende versies te horen van nummers die je als concertganger niet zo vaak horen krijgt. Een mooi voorbeeld hiervan was het aangrijpende “Candy Man” dat ooit door Sammy Davis Jr. werd geschreven voor de kindermusical ‘Charlie and the chocolate factory’ of zelfs één of andere obscure gospel die door Gregory (zonder micro en volledig a capella) op magistrale wijze naar voren werd gebracht.
Het concert was er eentje met een zeer intieme sfeer waarbij het podium als een soort kinderkamer fungeerde waar de groep hun dromen konden uiten. Speelsheid is trouwens het kernwoord want dan steeds weet Gregory op een kolderieke manier de ernst te relativeren door tussendoor grapjes te vertellen.
Het is misschien deze gezonde schizofrenie die hun grandioos maakt want het ene moment weet Gregory een hilarische anekdote uit het radionieuws op te vissen om enkele seconde daarna volledig zijn bloot ziel te geven in bijvoorbeeld “A30 E30”, één van de nieuwere nummers die geschreven werd tijdens een ellenlange file in Kopenhagen.
Dez Mona besloot hun concert zoals ze dat meestal doen, nl. met “It goes/who knows where the time goes” dat Gregory heeft leren kennen door zijn eeuwige muze : Nina Simone.

Wie er aan twijfelt, Dez Mona zul je niet meteen in één of andere afrekening tegenkomen maar ze zijn wel groots.

TRACKLIST: ONCE THERE WAS A BOY, FORGIVE MY TEARS, MY FRIEND, JACK’S HAT, GET OUT OF HERE, ARID SONG, CANDY MAN, BLUE GIRL, BROTHER YESHEAD, SHE SAYS IT’S NOT FOR LONG, THE MAN, A30 E30
SISTER, CARRY ON, LACK OF LOVE, TRIAL/O’DEATH, I GOT TO KNOW, IT GOES/WHO KNOWS WHERE THE TIME GOES

Organisatie: Handelsbeurs, Gent