Tame Impala, een viertal uit Perth, West-Australie, stond eerder deze zomer in de Club op Pukkelpop, en waren in Tourcoing net aan hun Europese tournee begonnen. Deze jonkies brachten in 2008 al een EP uit, maar we moesten tot eerder dit jaar wachten voor hun debuut, het door Dave Fridmann geproduceerde ‘Innerspeaker’. Dave Fridmann ken je misschien al lost-vast lid en producer van zowat elke plaat van Mercury Rev en Flaming Lips.

Tame Impala gooide meteen al zijn troeven op tafel, ze begonnen met de singles “It’s not meant to be” en het op Studio Brussel veel gedraaide “Solitude is bliss”. Veel lef dus, of was het tegendraadsheid, om meteen al met de prijsbeesten uit te pakken. We houden het op een gezonde dosis zelfbewustzijn van deze Aussies: spelen kunnen ze, de drummer mepte de hele show zelfverzekerd op zijn drumkit, en de gitaristen soleerden tegen mekaar op met de vingers in de neus. Waar Wolfmother de mosterd bij seventies hardrock a la Led Zeppelin of Deep Purple haalt, vinden deze kangoeroes de inspiratie tien jaar eerder, bij de psychedelische rock, ergens tussen Beatles, The Who en de Californische West Coast psychedelica, niet in het minst door de ijle stem van Kevin Parker, die klinkt of hij een volledige bollenwinkel van lsd, paddestoelen en spacecake naar binnengewerkt heeft. In ” Lucidity” hoorden we Indische invloeden, terwijl “Sundown Syndrome” wel heel erg tegen “Still raining, still dreaming “ van Jimi Hendrix aanschurkte.
Ook bij de visuals, zoekt Tame Impala het in de zelfde sfeer, beelden van een elektrische oscillator ondersteunden de show van begin tot einde: een groene laser nam vele elliptische en geometrische vormen aan, om uiteindelijk tot een elementaire punt of balk te regresseren. Gelukkig beperkt Tame Impala zich niet enkel tot sixtiespsychedelica, bij momenten wordt er stevig ‘ge-stonerrockt’, en het derde nummer in de set had zelfs iets mee van het Franse Air.

Voor hun volgende albums wordt dat de belangrijkste opgave: hoe kunnen ze hun psychedelisch geluid verder evolueren en interessant houden: vanavond beleefden we een heftig uurtje acid-rock, maar we kunnen ons best voorstellen dat dezelfde formule saai zal worden als Tame Impala een set van twee uur of meer moet invullen. De toekomst zal uitwijzen of Tame Impala kan bevestigen en verder evolueren.
Vanavond bewezen ze dat ze buiten de lijntjes durven kleuren: aankondigen dat ze niet zullen bissen, en dat er niet veel tijd overblijft, waarna ze de set afsluiten met de dansklassieker “Remember me” van Blue Boy en een uitgesponnen jam van boven de tien minuten.
Volgende trip is in de Bota ...

Organisatie: Grand Mix, Tourcoing