Godspeed You! Black Emperor, die naam (naar een zwart-wit film van Mitsuo Yanagimachi over een Japanse scooterbende) klinkt niet alleen mythisch, ook de groep zelf krijgt stilaan de allures van een mythe. Sinds het collectief in 2003, na een politiecontrole teveel, er de brui aan gaf lijkt hun populariteit alleen maar gegroeid te zijn. Verbazingwekkend toch voor een groep die amper drie reguliere platen heeft gemaakt, zo goed als nooit de media haalt en het moet hebben van weinig voor de hand liggende composities die zelden onder de twintig minuten afklokken.
Nadat ze gevraagd werden om het All Tomorrow's Parties Festival in het Britse Minehead te cureren besloot GY!BE, na hun optreden daar, er nog een kleine Europese tour aan te breien. Die leidde hen langs uitverkochte zalen waarvan de capaciteit varieerde tussen de 2000 en 5000 personen.
Zo ontstond er toch enige consternatie toen bekend raakte dat de groep hun tour in de 4AD wou afsluiten, een club waar ‘slechts’ 250 mensen in kunnen. Kwam hier opnieuw een anarchistisch trekje boven zoals die keer toen ze een optreden in de 013 in Tilburg ter elfder ure annuleerden nadat hen ter ore was gekomen dat de zaal gesponsord werd door multinational Pepsi Cola? Nu kwam deze natte droom voor de 4AD natuurlijk niet zomaar uit de lucht vallen. De club heeft al jaren een uitstekende reputatie onder muzikanten en A Silver Mt. Zion, een wat kleiner project van enkele spilfiguren uit GY!BE, mocht er reeds vier keer (waaronder één keer samen met de betreurde Vic Chesnutt) spelen. Vandaar wellicht die onverhoopte erkentelijkheid.

Nooit eerder waren de plaatsen in de 4AD zo begeerd, waardoor de match op voorhand reeds gewonnen was maar dat belette GY!BE niet om er nog eens vol voor te gaan. Achteraan het podium flikkerden de letters HOPE op en begonnen de instrumenten eerst nog wat aftastend elkaar te zoeken om dan samen een symfonische orgie te beleven. In het halfduister ontwaarden we drie gitaren, twee bassen, twee drums en een viool die het soms verdacht stil hielden maar toch het best waren wanneer ze vernietigend uithaalden. De gitaren die regelmatig als violen werden bespeeld, maar dan met schroevendraaiers als strijkstok, en de viool gaven meestal de richting aan waarheen het moest. En die was verre van altijd makkelijk maar er waren voldoende meeslepende apotheosen om het publiek probleemloos te laten volgen. Intussen werden korrelige 8 mm-filmpjes geprojecteerd (vuurhaarden, weidse landschappen, vuilnisbelten, autowegen,...) die de muziek nog intenser deed overkomen.
Na acht jaar inactiviteit bleek GY!BE nog steeds in staat de aanwezigen te overdonderen hoewel ik toch de indruk had dat het in 2002 in de AB net iets indrukwekkender was. Het gebrek aan nieuwe nummers of het gemis van de cello?
En die noise-eruptie van de twee bassen en de gitaar van Efrim Menuck op het einde hoefde eigenlijk ook niet wegens net iets te vaak gezien. Maar laat ik niet te veel kniezen, dit was een groots concert en stiekem hoop ik toch dat de heren en dame nog één keer de koppen bij elkaar steken om een meesterlijke plaat te maken en zo het zieltogende genre dat postrock momenteel toch wel is, van de definitieve ondergang te redden.

Organisatie: 4AD, Diksmuide