Verdomd, moeten we de Pit's niet op onze blote knieën danken omdat ze dit soort miskende artiesten ook in België een kans op het podium geven? Ik denk van wel, jammer dan ook van de magere opkomst. Dit zal wel niet meteen muziek zijn voor zalen van 2000 man, maar het mochten er toch wel wat meer zijn dan de 25 die er nu waren.
Toen de grootste opstoten van euforie wat bezonken waren begon ik alweer te foeteren omdat ik niet in staat was de groep een tweede keer te gaan zien, zonder daarvoor naar het andere eind van Duitsland te moeten reizen. Want dit was één van die zeldzame optredens die in je hoofd blijft rondspoken en waarvan je nooit echt weet welke richting de muzikanten nu echt uit wilden.

Geboren in Londen en na wat collaboraties met Billy Childish en Holly Golightly vertrok Dan Melchior naar New York om uiteindelijk in Durnham, North Carolina te belanden. De man heeft reeds een indrukwekkend lange reeks platen op zijn actief waarvan de meeste al lang niet meer te verkrijgen zijn. Nu zijn vrouw Letha Rodman hersteld is van kanker kon het echtpaar weer de baan op, wat hen leidde naar de festivals SXSW (Austin) en Primavera Sound (Barcelona). Tussendoor stond dus ook de Pit's op het tourschema. Naast Letha op gitaar werd Melchior ook geruggensteund door de inderhaast (speelden voor deze tour welgeteld één keer samen) opgetrommelde Tony Allman op toetsen en Mat Bisaro op drums, die u respectievelijk zou kunnen kennen van de obscure groepjes El Jesus de Magico en Guinee Worms.
Zoals verwacht kon worden brachten ze vooral nummers uit Melchior's laatste lp ‘Assemblage blues’, die niet bijster lovend werd onthaald in de pers. Maar dat laatste was er niet aan te horen in de Pit's. Lange, onthaaste nummers waarin Melchior zich als gitarist profileerde. Het gebrek aan een basgitaar werd opgevangen door de spaarzame spookachtige bromtonen die Allman produceerde. De sound klonk lekker zompig met veel repetitieve elementen en had soms iets weg van '68 Comeback. Dit terwijl die vettige sneer van Melchior me deed denken aan weirdo Evan Johns. De band had blijkbaar te weinig gerepeteerd want de voorraad songs raakte net iets te snel op.

Terwijl de drummer al volop aan het afbreken was besloot Melchior toch nog iets te proberen wat maar niet echt van de grond raakte. Na een echtelijke discussie stapte Letha dan maar het podium af en volgde uiteindelijk toch nog een nummer, maar veel meer dan een (leuke) jam werd het niet meer.
Foutloos was het zeker niet geweest, toch zijn het dit soort bizarre optredens die me te been houden.

Organisatie: Pit’s, Kortrijk