We waren dinsdag getuige van een oorverdovend magistraal optreden van cultband Dinosaur Jr. in het prachtige openluchttheater in Deurne. In originele bezetting kwamen ze integraal hun indie-parel ‘Bug’ uit 1988 spelen.

Ideale opener voor deze gelegenheid was het Gentse Drums Are For Parades. Collega’s van Dinosaur Jr. wat betreft het aan de laars lappen van dB-begrenzing! Het drietal deelde een reeks rake klappen uit waarvan een groot gedeelte van het publiek nooit tijdig recupereerde. We volgen ze al een tijdje en kunnen alleen maar vaststellen dat dit trio – zoals goede wijn - beter wordt met de jaren. Een krachtige set met een razende zanger/drummer (Piet Dierickx), een bezeten gitarist/zanger (Wim Reygaert) en de nieuwe gitarist David Dumont (vervanger van Geert Reygaert, broer van…), die zijn gitaar alle hoeken van het podium liet zien. Check hun meesterlijke debuutplaat ‘Master’ en je zult begrijpen wat we bedoelen. Skygazer Music met het hoofd omhoog en een neiging tot uitdelen van kopstoten. We like it a lot.

Wie dacht dat Dinosaur Jr. (opgericht in 1983) na meer dan een kwarteeuw als Dinosaur Sr. zou klinken, was eraan voor de moeite. Je kunt er namelijk nog altijd gif op innemen dat dit trio de naald op de analoge dB-meter nooit uit de rode gevarenzone haalt of het moest tussen twee songs door zijn. Opener “Little Fury Things” werd gebruikt om de instrumenten in te smeren en de versterkers nog even beter af te stellen (lees: op volume 11 te zetten) en kwam hierdoor ietwat chaotisch over. Maar het daarop volgende “The Wagon” was er knal op! Het trio kwam op kruissnelheid en de decibels waaiden rond en in onze oren op orkaankracht. De vogels in Rivierenhof trokken vervroegd op wintertrek en de knaagdieren trokken zich diep terug in hun holen bij zoveel natuurgeweld.

Na deze opwarmers kondigde zanger/gitarist J. Mascis kurkdroog aan dat ze ‘kant A’ van ‘Bug’ zouden aanvatten. Communicatie en Dinosaur Jr. : het zal nooit goed komen. Maar wat trekken we ons daarvan aan. Wat telt zijn de songs! Zoals “Freak Scene” en “No Bones”: beide overdonderend oorverdovend en compromisloos op het publiek losgelaten. Murph sloeg letterlijk een drumstick aan diggelen en moest na het tweede nummer zelf zijn cimbaalstandaard terug in originele stand zetten om in galop de hoofdrol op te eisen in “They always come”. Loeihard werd dit nummer onze gehoorgang ingeduwd. Maar toen je dacht dat deze overload aan decibels wel genoeg was, vond bassist Lou Barlow het nodig om nog wat te prutsen aan zijn Marshall-versterkers om ze bij wijze van spreken op 12 te krijgen (wat zelfs Spinal Tap-gewijs een verloren zaak is). En tot onze verbazing kreeg hij dit nog voor elkaar ook, the decibel-bastard! Op een gezapig tempo maar met een kracht waar de oerknal bij verbleekt werd “Yeah we know” over het amfitheater in het Rivierenhof gekatapulteerd. Laconiek was de daaropvolgende sarcastische verontschuldiging van Barlow: “Voor ons is dit een moeilijk concert: we hebben een dB-limiet vanavond”.

Dinosaur Jr. zoals we ze kennen van in hun hoogdagen (denk maar aan hun verpletterende doortocht in 1987 op het Futurama-festival in Deinze, waar ondergetekende na al die jaren nog van ondersteboven is). We zagen ze ook al eens met deze originele bezetting in 2008 het verbouwereerde publiek op het Cactusfestival in Brugge wegblazen. Barlow werd in 1988 op staande voet ontslagen door opperhoofd Mascis, waarna de heren jarenlang op voet van oorlog leefden. Barlow richtte zijn pijlen op zijn nieuwe projecten Sebadoh, Sentridog en The Folk Implosion, terwijl Mascis rustig doorging met Dinosaur Jr. in een andere bezetting. Ondertussen is alles terug bijgelegd en klinkt Dinosaur Jr. in oerbezetting krachtiger, intenser en luider dan ooit.
Daarvan waren we getuige toen een meesterlijke versie van “Let it ride”, opener van ‘kant B’ van ‘Bug’ onze T-shirt bijna veranderde in een ‘Marcelleke’. Murph drumde zijn drumkit bijna aan diggelen, Barlow pompte zijn bassnaren tot in de gevarenzone op en Mascis’ gitaarsnaren spuwden vuur tot ver over de eerste rijen van het publiek.
“Los gehen” zoals alleen dit drietal dit op magistrale wijze kan. Klasse! Virtuoos gitaarspel door Mascis in het daaropvolgende “Pond Song”, een retestrak “Budge” en loodzwaar “The Pond” volgden.
Een gemengd publiek (jong en oud gezamenlijk headbangend naast elkaar) zag en hoorde dat het goed was. Afsluiter "Don’t” werd vettig en geforceerd en extreem luid onze strot ingeramd (we kregen er spontaan een ‘foie gras’ van). Barlow schreeuwde ons en vooral Mascis “Why don’t you like me?” toe. Een eruptie aan decibels waaide het Rivierenhof in en de bladeren werden bijna letterlijk van de zomerse en in bloei zijnde takken van de zwangere bomen geblazen. Eventjes dachten we dat we in een lokale herfststorm beland waren. Na deze oorverdovende finale sloegen onze oren een zucht van verlichting. Een groot uur overwerk van hamer en aambeeld zorgde voor overspannen trommelvliezen.
Maar het overgrote gedeelte van het publiek had nog honger naar meer decibels en het trio werd terug het podium opgeschreeuwd. Barlow had voor deze gelegenheid zijn schoenen aangetrokken. Daarvoor liep hij letterlijk op kousenvoeten over het podium (twee ‘Pippi Langkousen’ in afwijkende kleuren nota bene).
Ze brachten er als bissen nog de klassiekers “Out There” en “Feel The Pain”. Bij dit laatste nummer ontstond er zowaar een wervelwind juist voor het podium. Het jeugdige gedeelte van het publiek vond het namelijk de juiste tijd om een moshpit in het leven te roepen. “Feel the pain” was toepasselijk de volgende ochtend, toen we terug beseften wat onze effectieve fysieke leeftijd was (nekpijn na zoveel headbangen) en onze oren de overtollige decibels van de vorige avond hadden opgeslagen in het Read Only Memory gedeelte van de hersenen  (tinnitus met een permanent klokkengeluid van kathedralen als fantoombeeld). Het was goed geweest en we kunnen niet wachten tot we Dinosaur Jr. nog eens live aan het werk kunnen zien. Decibelverslaving heet dat!

Neem gerust een kijkje naar de pics

Organisatie: OLT Rivierenhof, Deurne (ism Arenberg, Antwerpen)