In een oud zaaltje in een achterbuurt van Lille gaat een spot aan. Daarin gevangen, een meisje. Een meisje dat haar hoog omgorde gitaar op autoritaire wijze alleen de nacht injaagt op de jankende riffs van “Rider to the Sea”. Welkom in het unieke universum van Anna Calvi!

Alhoewel haar debuutplaat in 2011 al veel hoge ogen gegooid heeft  - waaronder een shortlist-nominatie voor de prestigieuze Mercury Prize - is Anna Calvi toch vooral een live-ervaring die geen mens onberoerd laat. Live trekt ze immers haar nummers met vier sterke troeven naar eenzame hoogte: haar prachtige krachtige stem en bezield gitaarspel vormen dé muzikale spil, maar het zijn haar podiumprésence en de manier van omgaan met de dynamiek die in haar songs zit ingebakken, die het geheel tot zulk een adembenemend totaalspektakel maken. De sfeer die het geheel uitademt is zo weggelopen uit een film van David Lynch.

Gedurende de avond passeert de volledige debuutplaat de revue waarin onder meer “No More Words” en - nieuwe single – “Suzanne and I” eruit springen als staalkaarten van haar vocale kunnen. De set wordt daarnaast gekruid met een aantal passende covers, iets waar ze ook veel tijd en moeite in investeert. Zo komen haar singles op vinyl steeds uit met zo’n cover op de B-side, covers waaruit ze iedere keer ook weer de juiste dynamiek weet te puren. In “Surrender”, een cover van Elvis Presley (en de B-side van Blackout) bijvoorbeeld, schurkt ze zich verleidelijk tegen de microfoon aan waarbij ze het publiek zachtjes “be mine tonight” in het oor fluistert. Om even later dan weer alle registers open te trekken voor een bijna onherkenbaar maar witheet verschroeiend “Wolf Like Me” van TV On The Radio. Respect ook voor de begeleidende bandleden die zich nederig ten dienste stellen van hun leading lady daarbij haar dynamiek perfect aanvoelend en aanvullend.
Op het einde van de set nog een onbetwist hoogtepunt met “Love Won’t Be Leaving”. De albumversie laat ze hier ver achter zich, vooral dankzij een geniaal goed gitaar-intermezzo waarin ze ongeremd volledig in haar instrument opgaat.
Het publiek laveert het hele optreden door tussen respectvol muisstil en laaiend enthousiast met lang aanhoudende applausgolven. Zeker wanneer het prachtige en als laatste bisnummer opgespaarde “Jezebel” een - tweetalige - versie meekrijgt waar Edith Piaf fier op zou mogen zijn.

Door de perfecte mengvorm te vinden tussen intimiteit en bombast, tussen stem en gitaar, heeft Anna Calvi met haar atmosferische pop een niche voor zichzelf geboetseerd waarin het aangenaam wegdromen is, op de onaangenaam warme zweetlucht die er in de Splendid hing na misschien. Topprestatie!

Neem gerust een kijkjen aar de pics

Organisatie: Agauchedelalune, Lillle