Nadat hun concert vorig jaar door een stupiditeit van de bookers niet kon doorgaan raakten Thee Oh Sees nu dan toch in De Kreun en dat zullen we geweten hebben. Het viertal uit San Francisco zorgde, nadat ze dat eerder al eens in Trix, Charlatan en AB hadden gedaan, voor een memorabel avondje. Bovendien kregen we er met Thee Marvin Gays en Little Trouble Kids nog twee goeie groepen bovenop. Mooi, maar dan moet men niet proberen om alles in een te strak tijdschema te wurmen. Zo bleek het onmogelijk om tijdig de zaal binnen te raken wat vooral voor het legioen supporters van Thee Marvin Gays frustrerend moet geweest zijn. Deze vier uit Doornik brachten aanstekelijk rammelende garagerock, met heerlijke zang van zowel de bassiste als de gitarist, waarbij het moeilijk stil staan was. The Black Lips zullen ongetwijfeld hun grote voorbeeld zijn maar ik ontwaarde ook de naïeve charme van The Monks en meende zelfs een paar keer de hakkende gitaren van The Demon's Claws te horen. Soms dreigde een nummer wel eens te ontsporen wat evenwel niet kon verhinderen dat dit sympathieke zootje voor een bijzonder aangename verrassing zorgde.

Er bleek niet gek veel veranderd bij de Torhoutse Little Trouble Kids sinds ik ze de laatste keer aan het werk zag in de 4AD. Noisepop die me soms deed denken aan The Kills met een gedreven zangeres (Eline Adam) op de stompbox en een bijwijlen furieus op gitaar uithalende Thomas Werbrouck. Het klonk nog steeds heel opwindend hoewel ik me soms afvroeg of het niet beter zou zijn enkele keren uit het gekende stramien te breken om zo wat meer variatie te creëren.

Zanger-gitarist John Dwyer en drummer Mike Shoun leken wel op weg naar het strand toen ze in hun afgeknipte jeans en fleurige polo het podium opkwamen. Maar van een vakantiesfeer was niet echt sprake, daarvoor ging het er net iets te heftig aan toe. Nochtans kwam het concert van Thee Oh Sees, in tegenstelling tot vorig jaar in de Charlatan, wat stroef op gang en leek de motor eerst wat te sputteren. Dat kwam vooral omdat John Dwyer, eigenzinnig als altijd, ervoor koos om te beginnen met enkele weerbarstige en weinig toegankelijke nummers waarbij dat ijle, hoge piepstemmetje van hem ook niet meteen uitnodigend werkte. De man maakte het zichzelf niet gemakkelijk maar toen hij een wat bekender en meer rockende song inzette ontplofte de zaal meteen, werd er massaal gepogood en waren we vertrokken voor een verpletterende set zonder verdere inzinkingen.
Thee Oh Sees : dat is nog steeds vooral John Dwyer en in De Kreun werd nog maar eens duidelijk wat voor een schitterend gitarist hij is. De doorzichtige gitaar hoog, net onder de kin gehouden, zijn plectrum meermaals in de mond draaiend en bijna in zwelgend en soms als een balletdanser op één been kronkelend, klonk hij de ene keer psychedelisch, dan weer noisy, ruig rockend of ingetogen.
Onvoorspelbaar en toch steeds indrukwekkend terwijl de overige drie groepsleden zorgden voor een stevig karkas. Vooreerst de vervaarlijk ogende Petey Dammit! (armen en hals vol getatoeëerd) op een hypnotiserende, laag gestemde, tweede gitaar. Samen met de immer supergeconcentreerde Mike Shoun op drums zorgde hij voor de onmisbare ruggengraat van de sound, terwijl Brigid Dawson op toetsen en zang de rest van het plaatje inkleurde. Op plaat konden Thee Oh Sees voorlopig nog geen meesterwerk neerpoten maar muziek ervaar je nog steeds het best live en op het podium blijven ze onweerstaanbaar, ondanks de experimenteerdrift van Dwyer. Het zijn echt niet allemaal hapklare brokken die hij serveert en toch kreeg hij gans de zaal in extase. Buiten een paar journalisten dan, die mekkerden omdat hij niet genoeg aandacht aan zijn songs besteedde. Wie de magie hier niet voelde snapt er niets van en zoekt beter zijn heil bij bands als Coldplay of Fleet Foxes, die hebben ‘songs’.

Na een verschroeiende set, waarbij mijn favoriete nummer "Robber barons" gelukkig niet over het hoofd gezien werd, kwamen Thee Oh Sees ons nog één keer verrassen met een ellenlang nummer als bis waarmee John Dwyer blijkbaar de traditie van de jam bands in ere wou herstellen en daar nog mee weg kwam ook. Schitterend muzikant en dan had hij nog niet eens zijn dwarsfluit mee, fluisterde iemand me in het oor. Hij deed het al eens op een eigen plaat en nu ook op de jongste van Mikal Cronin in het nummer "Is it alright" weet hij dit instrument volledig te integreren in de garagerock! Wie doet het hem na?

Organisatie: Kreun, Kortrijk