Een volgeladen Lotto Arena zocht bij Bon Iver beschutting tegen het gure herfstweer dat dezer dagen onze contreien geselt. File op de Antwerpse ring zorgde ervoor dat we vrijdagavond slechts de laatste tien minuten van het voorprogramma konden meepikken. De zussen die samen onder de noemer The Staves een akoestisch folk-rock-trio vormen, lieten het niet aan hun hart komen dat te veel mensen al te luidruchtig lieten blijken dat ze niet voor hen gekomen waren. Samen met hun violist kweten ze zich goedgemutst van hun taak, maar ja, het geroezemoes belemmerde dus dat we daar veel van gehoord hebben. We zullen dus hun debuutalbum, het binnenkort te verschijnen ‘Dead & Born & Grown’, moeten afwachten alvorens een gegrond oordeel te kunnen vormen over deze dames uit het Engelse Watford. Vocaal hebben ze alleszins wat in hun mars, anders zouden ze immers nooit door Tom Jones zelve gevraagd geweest zijn om hem te assisteren op diens ‘Praise & Blame’-album.

In afwachting van de hoofdact weerklonk de prachtige ‘Pride’-plaat van Phosphorescent door de Lotto-Arena, ideaal om in de stemming te komen voor het moois dat ons nog te wachten stond.
De huidige tour van Bon Iver staat nog steeds in het teken van het vorig jaar verschenen ‘Bon Iver, Bon Iver’, de ietwat gecontesteerde opvolger van het unaniem de hemel in geprezen ‘For Emma, Forever ago’.
Opener “Perth” beschouwen wij persoonlijk als het beste dat Justin Vernon en de zijnen ooit op plaat gezet hebben en ook live blaast het ons meteen omver. De opbouw en arrangementen van dit lied blijven ons keer op keer met verstomming slaan. Dit op volle kracht mogen ervaren , rechtvaardigde op zichzelf reeds de tocht naar ‘t stad. Pas na het naadloos aan die opener gelaste “Minnesota, WI” trakteerde het publiek de 9-koppige band op een eerste welverdiende applaus. Het hemelse “Holocene” bewees vervolgens nogmaals dat elk van de 4 blazers en 2 drummers een meerwaarde betekenen voor de sound van dit combo.  Het iets mindere “Towers” sloot de vier-eerste-songs-op-een-rij van hun laatste plaat af.
Hierna greep men voor het eerst terug naar ‘For Emma, Forever ago’. Een subtiele, lichtjes jazzy schuiftrompet-intro werd gevolgd door het met zeer lage stem gezongen eerste couplet van “Creature Fear” om uiteindelijk uit te monden in een verschroeiende versie van dit nummer. Indrukwekkend! Gelukkig liet het duo “Hinnom, TX” en “Wash” het publiek opnieuw wat naar adem happen.  
In ieder geval was toen al duidelijk dat Bon Iver met verve de strijd tegen het huidige herfstweer in zijn voordeel beslecht had want hoe onwaarschijnlijk dit ook lijkt, denken we niet dat we de komende weken nog meer koude rillingen zullen voelen dan tijdens de vele muzikale hoogtepunten die er in de Lotto Arena te beleven vielen.
Justin Vernon kondigde met “Flume” vervolgens het eerste lied aan dat de ondertussen reeds 5 jaar bestaande band gemaakt heeft. In die tijd brachten ze naar eigen zeggen 2,5 platen uit. Bovenop de volwaardige albums is er immers ook nog de EP ‘Blood Bank’ waarvan het titelnummer gespeeld werd alvorens volop de vocoder aan het werk te zetten tijdens het er eveneens op prijkende “Woods”.
Het enthousiast onthaalde “Skinny Love” werd een beetje ontsierd door een beperkt aantal schoonheidsfoutjes van de frontman (zowel op gitaar als vocaal holde hij soms eens achter de feiten aan), maar niet zodanig dat we van een echt mislukte versie kunnen spreken. Na het applaus voor “Calgary” beloofde een dankbare Vernon dat hij ons binnenkort terug zal zien. De speculaties over welk festival Bon Iver zal mogen verwelkomen kunnen dus alvast beginnen. Aangezien de groep zich de ganse avond strikt gehouden heeft aan de volgorde van hun laatste plaat, is het niet te verwonderen dat het concert beëindigd wordt met diens afsluiter. Justin Vernon mag dus nog eens de Bruce Hornsby in zich loslaten tijdens “Beth/Rest”, het lied dat misschien in zijn eentje verantwoordelijk is voor de gemengde gevoelens die “Bon Iver, Bon Iver” oproept.
In de bisronde waagt men zich aan het van Björk ontleende “Who is it”. Erg geslaagd kunnen we die cover niet noemen, maar ook hier weer zijn we één en al waardering voor het risico dat Bon Iver durft te nemen. We zien dan ook volop uit naar wat de toekomst voor hen zal brengen.

Ondanks de afsluiters, “The Wolves (Act I and II)” en “For Emma”, hoorden we na afloop verschillende concertgangers klagen over het feit dat er te veel geteerd werd op de laatste plaat. Zelf vinden we dat dan net weer een pluspunt want aldus illustreerden Justin Vernon & Co dat ze weigeren om gemakkelijkheidshalve terug te vallen op het befaamde blokhut-album.
Zonder twijfel zouden ze nog verschillende gelijkaardige platen kunnen maken en zich daarmee gegarandeerd geliefd houden bij een vast publiek. Gemakzucht heeft echter zelden tot muzikale hoogtepunten geleid. Laat de muzikanten van Bon Iver dus maar volop de kaart van de vernieuwing kiezen. De kans lijkt me klein dat die met zulke klasbakken tot teleurstelling zal leiden. Laat die 3^de (of 3,5^de) plaat dus maar komen. Om nog maar te zwijgen van de live-uitvoering ervan!

Organisatie: Live Nation