Je hebt zo van die bands , lekker ontstemd, onvast, speels , jeugdig , aangenaam, leuk en groovy. Het Londense Micachu & The Shapes  is er zo eentje. Het trio onder Mica Levi heeft al een paar platen uit, maar komt pas nu in de spotlights met de cd ‘Never’. Ze zitten net als een Liars in het avantgarde hokje, rammelpunk, elektronica met wat Indiase/Japanse/world invloeden. Het geheel klinkt toegankelijk en experimenteel en geeft een lofi klank; een rauwe, schurende gitaar is graag ontregeld (tja die heeft ze zelf verbouwd!) en wordt aangevuld met distortion en pedaaleffects; verder bieden de synths huppelende, bruisende , stuwende ritmes.  Een eigentijds apart geluid dus, dat getuigt van hun muzikale vrijheid en gekte . En dan is er nog die neuzelende, zweverige , dromerige, deels valse zang van Mica.

Op losse , spontane en onstuimige wijze ging dit  buitenbeentje een klein uur lang te werk . Het was genieten van die complexe relaxte structuur , de tempowisselingen, de verrassende wendingen en de subtiele ritmes, die we hoorden in songs als “Vulture”, “Ok” en “Nothing” . Het publiek werd meegevoerd in die muzikale variatie, genoot ervan en onthaalde  de band warm op elk nummer .

Twee keer kwam Micachu & The Shapes terug , en het afsluitende “Golden phone” klonk genadeloos en werd in een klankenrijkdom en fuzz gedompeld . Stuurloos, onbevangen, zware kost en toch catchy … Kortom , dit was Michachu & The Shapes. Overtuigende livegig … !

Organisatie: Botanique , Brussel