Opener voor Amy Macdonald was Nevada Fellow, of de 21-jarige Ruben Focketyn met zijn gitaar. Singer-songwriter noemen we dat zeker. Prachtige stem in bluesy nummers, ondergedompeld in melancholische sfeer. Maar als hij zingt over lonely roads, vraag je je toch wel even af hoeveel eenzame wegen deze fellow in zijn leven al heeft gezien. Maar kom, sowieso mooie toekomstmogelijkheden in aantocht voor deze jongen. Misschien met wat meer kilometers op zijn teller.
En dan was het tijd voor het main event van de avond: Amy Macdonald. Starten deden we met een nummertje uit haar nieuwe album ‘Life In A Beautiful Light’: “4th Of July”. Voor Amy-live-on-stage-maagden viel het vooral op hoe geweldig ze er uit zag (dat hypnotiserende glitterjurkje!), dat haar Schotse accent alleen al garantie staat voor instant cool en vooral, dat haar stem live nog zoveel beter klinkt dan op haar albums. Hierna volgden het aardige “Poison Prince” en “L.A.”. Welgesmaakte voorgerechtjes voor de hoofdschotel. Die bestond uit “Spark”, “The Game”, “Mr Rock & Roll” en “Slow It Down”. De hits “Spark” en “Mr Rock & Roll” waren - nauwelijks verbazingwekkend - live ook krachtig genoeg om als crowdpleaser te dienen. Amy en haar muzikanten moesten het publiek wel nog wat op gang trekken, maar al snel vibreerde de vloer zo dat zelfs de minder begaafde dansers onder ons verplicht werden om hun beste moves boven te halen. Amy twijfelde erover om “The Game” op het nieuwe album te zetten, maar liet zich toch door anderen overtuigen. En ook het publiek was overtuigd, dus goeie bal, vrienden van Amy. Voor “Slow It Down” vroeg Amy om audience participation. Kwestie van een gratis achtergrondkoortje te hebben en de kosten wat te drukken, zei ze. Mooi, ongelofelijk getalenteerd én gevoel voor humor. Als ik een man was, Schots en mijn muzikale talent verder ging dan een weinig indrukwekkend rondje luchtgitaar, zou ik haar al lang een huwelijksaanzoek gedaan hebben.
Vervolgens kondigde Amy een akoestische set binnen de set aan. Volgens haar betekent dat voor veel mensen een ideaal moment om even een toiletpauze in te lassen. Het eerste akoestische nummertje “Love Love” balanceerde inderdaad op het randje van geeuwwaardig, maar “Give It All Up” – in een andere en zelfs prachtigere versie dan die op het album – was hartroerend en bewees dat Amy’s stevige stem ook geschikt is voor meer breekbare nummers. Niet echt buitengewoon: “This Pretty Face”, “No Roots”, “Pride” en “Run”. ‘Degelijk’ is te zacht uitgedrukt, ‘uitzonderlijk’ te sterk. Verrast werden we door een cover van haar favoriete feel good song: “(Your Love Keeps Lifting Me) Higher and Higher”, oorspronkelijk door soul legend Jackie Wilson. De bekende hoge “eeeh aaahs” in Amy’s versie waren zelfs in redelijke mate indrukwekkend te noemen. “Don’t Tell Me That It’s Over” werd in een nieuw, rockier kleedje gestoken en voorzien van iets stevigere gitaren dan in de albumversie. “The Green and the Blue” dan deed ons een beetje nostalgisch worden naar een thuis die onze thuis niet is en liet ons “oh Glasgow…” verzuchten. Kon onmogelijk ontbreken: grootste hit “This Is The Life”, die er voor de eerste keer die avond voor zorgde dat het dak er bijna af ging. Bijna.
Op een plek waar een andere song een betere afsluiter was geweest, plaatste Amy “Life In A Beautiful Light”, titeltrack van het nieuwste album. Goede sluikreclame, maar misschien niet de sterkste keuze. Gelukkig kwam er nog een ‘encore’ met “The Furthest Star”, “Barrowland Ballroom” en “Let’s Start A Band”. Die laatste was zelfs zo overtuigend dat dat opeens geen slecht idee leek: een band beginnen. Misschien toch tijd om mijn status als amateur op de luchtgitaar te ontgroeien.
Het enige echte minpuntje aan het optreden was eigenlijk het tamelijk luidruchtige koppel achter mij met zijn ver van intellectuele opmerkingen. Maar daar kon ons Amy natuurlijk ook niets aan doen. Als dat geen reclame is voor het gebruik van oordopjes.
Amy was twee avonden lang in de Ancienne Belgique , Brussel
Setlist: 4th Of July, Poison Prince, L.A., Spark, The Game, Mr Rock & Roll, Slow It Down, Love Love, Give It All Up, This Pretty Face, Higher and Higher (Jackie Wilson cover), Don’t Tell Me That It’s Over, The Green and the Blue, No Roots, Pride, Run, This Is The Life, Life In A Beautiful Light.
Encore: The Furthest Star, Barrowland Ballroom, Let’s Start A Band
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/amy-mcdonald-26-02-2012/
Organisatie: Live Nation
Nederlands 
Français 
