Missionariszoon Matthew E. White hield halt in Brussel om zijn muzikale geloof te verkondigen. ‘s Mans debuut ‘Big Inner’ beschouwen velen met ons als één van de betere platen van de voorbije maanden. Hooggespannen verwachtingen dus. Niet elke verwachting werd ingelost (zie later), maar dat betekent allerminst dat we ons onze uitstap naar de AB Club beklagen! Op een goed uur tijd werden we immers getrakteerd op een spervuur van hoogtepunten.

Opener “Will you love me” werd door ons al vrij vlug beantwoord met een overtuigd hoofdknikken, het groovy “One of these Days” klonk lekker laid-back terwijl “Steady Pace” dan weer een heerlijke uptempo-behandeling kreeg om uiteindelijk uit te monden in stevige jam die illustreerde dat de muzikanten (White op gitaar, een bassist, een drummer, een veelzijdige percussionist en een even gekwalificeerde keyboardspeler) even doorwinterd zijn als ons huidige klimaat. Na “Ain’t that what Love is” (niet op ‘Big Inner’ maar wel op de B-kant van het als single uitgebrachte “One of these Days” te vinden) werd het tijd voor wat eerbetonen. Terwijl men een eigenzinnige, ingetogen interpretatie gaf van “Sail away” van Randy Newman, bleef het vijftal tijdens “Are you ready for the Country” meer trouw aan het origineel van Neil Young. Beide hommages waren gepast in die zin dat ze in de verf zetten over welk kleurrijk palet Matthew E. White beschikt: hij switcht moeiteloos van storyteller naar singer-songwriter naar countryrocker naar gloedvolle soulman. Het is echter net dat soulvolle aspect dat in Brussel niet uit de verf kwam en dat er dus voor zorgde dat bepaalde van onze verwachtingen niet ingelost werden. Om begrijpelijke logistieke en financiële reden is tijdens deze tour niks te merken van het gospelkoortje dat ‘Big Inner’ regelmatig naar hogere sferen stuwt. Ook van de met strijkers en blazers gelardeerde arrangementen was weinig te bespeuren, maar niet getreurd want ter compensatie viel er te genieten van extra scheuten rock’n’roll (soms zelfs neigend naar grunge) en pure funk. Tussen de twee vermelde covers werd het met erg veel schwung gebrachte “Big Love” verweven. Het reguliere deel van de set eindigde met drinking song “Hot Toddies” en het zich naar een machtige climax toewerkende “Brazos”.
Een uurtje was uiteraard veel te kort dus keerden de sympathieke hippie en zijn kompanen op algemeen verzoek terug om er middels “Gone away” voor te zorgen dat elk van de zeven parels van ‘Big Inner’ de revue gepasseerd hadden, waarvoor dank.  Als toetje volgde nog een splinternieuw nummer waarvan we u de titel moeten onthouden, waarvoor onze excuses.

Wat uzelf van deze recensie moet onthouden, is dat klasbak Matthew E. White zich live moeiteloos stand weet te houden.  Mocht het niet zoveel foute associaties oproepen, we hadden als titel boven deze tekst geopteerd voor “White supremacy”. Uiteindelijk is het dus het dus iets minder controversieels geworden, maar wel iets dat duidelijk maakt dat Matthew E. White weet hoe je royaal uit de juiste muzikale vaatjes moet tappen.

In het voorprogramma maakten we kennis met Night Beds, een groep die aardig wat in zijn mars bleek te hebben. Begeesterd bracht frontman Winston Yellen een zestal songs uit “Country Sleep”, hun debuut dat redelijk goed aftrok vond bij het aangenaam verraste publiek. Samen met de vocaal sterke Yellen maakte vooral de lapsteel-gitarist een erg goede indruk. Eén concertticket volstond donderdag 4 april 2013 dus om twee namen aan het werk te zien die de komende jaren hoogstwaarschijnlijk nog potten zullen breken.

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel