“ The promoters have enforced Belgian LAW because they are AFRAID of the Belgian AUTHORITIES.
mbv would like to tell you this is the only country to date which has enforced such an UNINTELLIGENT LAW”
De boodschap op het scherm zo’n vijf minute voor showtime loog er niet om.

My Bloody Valentine is lawaai. Hemels voor de een, hels voor de ander. Achter die wall of sound zit wel vaak wel wondermooie song verscholen die je pas hoort na 2 à 3 intensieve luisterbeurten. Live kan je iets geen 2 à 3 keer herbeluisteren en kiezen ze er steevast voor een teringherrie door de versterkers te jagen.
Ik leerde hen kennen tijdens een les Biologie. Wellicht, samen met de studies van de vacuole met tonoplast (hence the sarcasm), het interessante wat ik daar geleerd heb. Een jaar of 14 was ik en het ging over Geluid, de leerkrachte had een artikel mee over hun passage op Pukkelpop dat jaar. “De luidste band ooit op een Belgisch festival”, “Zelfs fans op de eerste rijen moesten vluchten”. Zonder ook maar 1 noot gehoord te hebben was ik al op slag verliefd, een beetje zoals vallen voor iemand die je enkel kent van de straffe verhalen die er de ronde doen over haar. (/hem, schrap, indien nodig, wat niet past)
Maar in de AB was het dus niet zo. Niet dat het stil stond, op pakweg De Lokerse Feesten en BSF stond het deze zomer een flink stuk stiller, maar we hadden graag eens willen weten wat het was, je oren laten terroriseren door Shields, Butcher en co.
Toen ze opkwamen en iemand LOUDER riep begon Kevin Shields doodleuk volumeloos gitaar te spelen en grapte hij dat dit het volume was voor de hele avond. Wanneer dat op gelach en gejuich onthaald werd waarschuwde hij ons kurkdroog niet té luid te roepen want you might break the law!
Kevin Shields. Hij heeft wat weg van uw alleenstaande, postzegelverzamelende nonkel. Alleen is het brein achter MBV geen filatelie- maar een geluidsfreak. En freak is hier nog een understatement, zijn eindeloos gepuzzel aan hun debuutplaat, dé hoeksteen van de shoegaze ‘Loveless’,was 1 van de factoren waardoor het legendarische label Creation Records op z’n zachtst gezegd eventjes in het rood ging. Hij sleutelde ook nog eens ruim 22 jaar aan een vervolg, het dit jaar op de wereld losgelaten ‘m b v’.
Nog nooit een betweter (meestal circa 45 jaar oud en ondertussen al lang hun ziel verkocht aan de consumptiemaatschappij met hun bureaujob) tegengekomen die jouw favoriete bands The Horrors, A Place To Bury Strangers of Crocodiles slappe kopieën van het mythische My Bloody Valentine noemde? Nee? Als je erbij was in de AB op 3/09 kan je nu zelf 1 van die strontvervelende droplullen zijn, want de Schotten bewezen na al die jaren nog steeds de ultieme shoegazeband te zijn. Ongenaakbaar in hun, ja hun!, genre.
Volledig volgens het boekje geldt: een shoegazeband is niet spannend of aangenaam om naar te kijken, de naam van het genre slaat ook letterlijk op naar je eigen schoenen staren tijdens het spelen. Live lossen ze dat op op 2 manieren:
-Er is de zangeres/gitariste en ex-vrouw van Shields: Bilinda Butcher. Na al die jaren nog steeds Queen Bilinda. Het engelengeluid van haar stem brengt je naar de hemel. Shoegazeheaven.
-In een andere wereld beland je ook door de ronduit indrukwekkende visuals, die perfect aansluiten bij de muziek en alles nog trippier maken dan het al was.
En vrouwelijke collega (met verlof!) van een ‘concurrerend’ online muziekmagazine omschreef sommige songs als ideale filmmuziek, vermoedelijk door de mooie aansluiting met die visuals. Wie contacteert Gert, euh, Jan Verheyen? Van Looy mag ook, als die het niet te druk heeft met NVA’ers te lanceren en hen te bombarderen tot stemmenkanon in zijn quiz.
U vraagt hoogtepunten? Wel, volgende songs staken er bovenuit: opener “I Only Said”, het meest old school MBV nummer uit de nieuwe plaat: “Only Tomorrow”, de eerste track van ‘Loveless’: “Only Shallow”, de adembenemende versie van “Soon” en het laatste nummer van de set: “You Made Me Realise”, met halverwege in de song 5 minuten rammen op de basgitaar en pure feedback voortkomend uit de gitaren, waarbij iedereen zo graag de volumeknop volledig open gedraaid had gezien. En dan plots, uit het niets, werd de song terug ingezet door de voltallige band tegelijkertijd. Ongelooflijk knap.
“Sorry voor de onmenselijk stille sound”, zei Shields nog. De vraag is nu: moeten we blij zijn dat we hen op deze manier zagen, of toch niet?
De personificatie van De Wet (iets wat we zo eventjes van onze goede vriend Franz Kafka geleend hebben), was de grootste tegenstander van de band.

Noot na het optreden van My Bloody Valentine
… De review had niet de intentie stenen te gooien naar de organisatie waar alleen maar bewondering voor gekoesterd kan worden. Mede door de manier van communiceren door My Bloody Valentine zelf (de boodschap op het scherm, de grapjes met het publiek) zetten ze de organisatie ietwat in een negatief daglicht omdat het leek het alsof de band slechts 3 minuten vóór ze van start gingen geïnformeerd werd over de geluidsnormen. Nu blijkt dat ze het niet 3 minuten, maar wel 3 maanden op voorhand al wisten en het zelfs in het contract vermeld stond.
Dit was geen pleidooi voor volumes waarbij iedereen met tinnitus, al dan niet voor het leven, huiswaarts keert, er werd gewoon getracht melding te maken van het gemor van publiek en band en we stelden ons de vraag of het goed was een band te zien op een manier waarop ze zelf niet willen spelen.
De nummers verdronken niet in het lawaai, iets wat, afgaande op reviews van MBV concerten in andere landen, wel vaker gebeurt, in dat opzicht zat het dus zeker goed.

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel