Een krachtige stem in een klungelig meisje. Zo heeft het publiek Trixie Whitley intussen in de armen gesloten. De laatste jaren speelde ze steevast in uitverkochte zalen. Ook maandag zat de AB afgeladen vol. Vol verwachtingen. Verwachtingen die het multitalent slechts deels inloste. Trixie bracht een afwisselende set van soul, blues en vooral heel veel rock, maar klonk het allerbest gestript van alle begeleiding. Alleen aan haar piano.

Trixie, intussen 26 jaar, schreed mooi op tijd het podium op in een lange zwarte kapmantel. Wanneer ze – enkel vergezeld van een gitaar – de eerste tonen van “A Thousand Thieves” inzette, hield het publiek de adem in. De song klonk sober, uitgepuurd en rauw. Miljoenen armhaartjes werden in Brussel omhooggestuwd. “Can only go stronger”, klonk het herhaaldelijk. De toon was gezet.
De breekbaarheid van haar eerste solo nummer werd doorprikt wanneer Alan Gevaert en co. haar op het podium bijtraden. De kapmantel ging af en de gitaren worden bovengehaald. Voor “I Need Your Love,” met de scheurende elektrische uithalen en de stem van Alan -nonkel- Gevaert. Een hoogtepunt in de set. Of “Silent Rebel Pt. 2”, met een indrukwekkend, of is het vreemd, stukje gesproken tekst in de midden. En “Never Enough”, het nummer dat momenteel zwart gedraaid wordt op de radio. De regelmatige rauwe uithalen, afgewisseld met de hese vertelstem van Trixie duwden zelf de meest sceptische luisteraar richting overtuiging.
Pas na vijf nummers kroop Trixie eindelijk achter haar piano. Voor het sublieme “Pieces”. Een beklijvende evenwichtsoefening tussen soul en gospel. Om na één nummer alweer naar de gitaar te grijpen en stevige, schurende nummers uit ‘The Fourth Corner’, haar langverwachte debuutplaat waar ze momenteel mee tourt, op het publiek los te laten. “Het is de derde dag van een tournee die er dertig zal duren”, stamelde Trixie. “Ik wil iets nieuws  proberen.” Daarmee leek ze zich half te verontschuldigen dat we “I'd Rather Go Blind”, “The Engine of Favorite Stranger”, nummers van op eerdere ep's, niet te horen zullen krijgen. “The Shack”, “Ja, je hoort het goed: The Shack, I love the title”, lachte de Gents-Amerikaanse, krijgen we wel voorgeschoteld. Gloednieuw werk. Met veel gitaarwerk, stemuithalen en flitsende rode lichten.
Wanneer Trixie eindelijk weer richting haar piano liep, trok een golf van verwachting door het publiek. “Breathe you in my dreams” legde de AB het zwijgen op. Iets wat Trixie zelf ook opviel. “Jullie zijn een stil publiek. Ligt dat aan jullie of aan ons?” Een onzekerheid die ook in haar stuntelige bindteksten – over onder meer de verkoop van merchandise – kroop. Blijf nu even langer aan die piano zitten, hoorde je het omvergeblazen publiek denken. Tevergeefs. Telkens wanneer de zangeres wisselde van piano naar gitaar en nog een ander gitaar, werd je uit de magie gerukt.

Afsluiten doet Trixie zoals ze begonnen is. Met “A Thousand Thieves”. Maar dan nu onder begeleiding van haar driekoppige band. Om daarna nog één keer alleen terug te komen. Om een gloednieuw, momenteel titelloos, nummer aan de piano te spelen. Meer van dat. Sprak ook het publiek na afloop.

“Straffe madam!”, “Ongelofelijk stem, maar ik had haar liever iets meer aan de piano gezien.”. Wij ook.

Neem gerust een kijkje naar de pics
Echo Beatty -  http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4235
Trixie Whitley - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4234

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel