Deafheaven leverde dit jaar met ‘Sunbather’ een beest van een plaat af. De verschroeiende blackmetal met invloeden uit de postrock en shoegaze bekoorde een breder publiek dan verwacht, en kreeg overal uitstekende recensies. Echte black metal puristen haakten wellicht al af bij het zien van de roze hoes, maar Deafheaven bewees met ‘Sunbather’ wel dat de muziek van tegenwoordig niet meer in vakjes te steken is.

In De Kreun kregen we eerst de shoegazers van Weekend voorgeschoteld. Ondanks de noisy aanpak kwamen de melodieën steeds goed uit de verf, en zaten de nummers simpelweg uitstekend in elkaar. Helaas was de muziek verre van origineel,  en musiceerde de band wel heel erg volgens het boekje.

Bij Deafheaven werd het geluid nog wat meer opgeschroefd. Zoals het hoort, want de muziek van de band klinkt nog monumentaler met de volumeknop op 10. De groep opende net als op hun laatste plaat met “Dream House”, een kathedraal van een nummer vol met blastbeats en indrukwekkende gitaarmuren. Zanger George Clark oogde nogal theatraal, maar met zijn hysterische geschreeuw bezorgde hij vanaf de eerste minuut het publiek torenhoog kippenvel. Ondanks dat de nummers van Deafheaven zo overweldigend zijn en veel black metal invloeden bevatten, was het toch heerlijk wegdromen op de melodieën. Zo was het fenomenaal hoe de band in “Dream House” haast achteloos met de dynamiek speelde en de luisteraar overspoelde met tempowisselingen en een vloedgolf aan emoties.  Met de laatste twee nummers geraakte het optreden - ondanks de fenomenale start – nog in een extra stroomversnelling. “Vertigo” en “The Pecan Tree” waren twee muzikale splinterbommen die een ongekende intensiteit bevatten. Van breekbare postrock schakelde de band over naar wervelende postmetal, en weer terug. De oerkreten van Clark gingen door merg en been en lieten je verdwaald en verdwaasd achter, ergens tussen wanhoop, woede, euforie en melancholie.

Deafheaven leverde een pracht van een optreden af, dat nog lang in ons geheugen gegrift zal blijven staan. De intensiteit lag live nog hoger dan op plaat, en na een uurtje waren wij zowel fysiek als mentaal helemaal op. De emotionele zeggingskracht van de band zorgde voor de nodige uppercuts en slokte ons helemaal op. Een optreden om nooit meer te vergeten.

Organisatie: Kreun, Kortrijk