Youth Lagoon stond eerder dit jaar op Rock Werchter. De meningen over  dit concert waren verdeeld. Zo stond op de site van Humo: “Youth Lagoon Wondrous Bughouse is één van de ontroerendste, verrassendste en allround beste platen van het lopende jaar. Het concert dat wij vandaag gezien hebben, heeft daar geen moment aan kunnen tippen.” In tegenstelling tot Knack Focus: “Net als de plaat, was het concert van Youth Lagoon een rollercoaster van ambient-achtige, psychedelische pop,…”.
En Musiczine zelf : “Wie houdt van Mercury Rev, MGMT en Flaming Lips kan zeker bij het Amerikaanse Youth Lagoon terecht . Trevor Powers bracht samen met z’n band nogal wat stevige, rauwe psychedelische tunes in het materiaal, waartegen gitaren en drums moesten opboksen . En zelf heeft hij een nogal onvast, scherp, soms snerpend stemgeluid. Zware kost op de middag ”.

Vanavond zijn ze te zien in de Orangerie van de Botanique. Ik ben benieuwd …

Absolutely Free, een band uit Canada, had vanavond zijn 20ste en ook laatste show als voorprogramma van Youth Lagoon. Deze vierkoppige band wist het publiek goed op te warmen met elektronische effecten, twee drumtoestellen, verrassende wendingen en soms ook gestructureerde chaos. Zo brachten ze abstracte psychedelische nummers waarin je op één of andere manier toch je weg vond. Vooral het nummer “UFO” was het hoogtepunt uit hun set en ook hun laatste nummer waardoor het publiek warm was voor meer!

Trevor Powers, het brein achter Youth Lagoon, is een jonge twintiger die ervoor koos om zijn studie in de Engelse literatuur op te geven voor een carrière als ‘Indie-Rock-Ster’. Na een zomervakantie experimenteren bleek al snel dat er ook te weinig tijd overbleef voor zijn job in de Urban Outfitters, want zijn eerste singles leidden direct naar de eerste plaat ‘The Year of Hibernation’. Een plaat die hij voor het grootste deel opnam in de winter. Tijdens die tournee was de setting op het podium heel miniem. Zo zag je enkel Trevor achter zijn piano en klankkast begeleid door gitarist Logan Hyde. Nu, twee jaar later, verrast Youth Lagoon ons met het vervolg ‘Wondrous Bughouse’: een psychedelische plaat die je meeneemt op een dromerig popavontuur in je slaapkamer. Voor deze tournee zijn ze dan ook niet meer met twee, maar met vier. Trevor vond nog een bassist en een drummer om het plaatje volledig te maken.

Experimentele pianomuziek, een podium vol rook en spots die het geheel rood en paars kleurden. Zo werd het  publiek zachtjes ingedommeld in een dromerige sfeer nog voor het concert begon. En om het geheel helemaal te kleuren waren de piano en klankkast van Trevor bedekt met doeken die dienst konden doen als gordijnen bij mijn oma. Opmerkelijk was dat de piano van Trevor niet gericht stond naar het publiek, maar naar zijn band. Gelukkig was er nog een klein pianootje langs de grote, dat wel gericht stond naar het publiek.
De band werd op het podium onthaald door een ingetogen publiek, rustig namen ze plaats achter hun toestellen en direct van je één-twee-drie klonk het nummer ‘Attic Doctor’ fors en stevig door de boxen. Het was direct duidelijk, live klinken ze goed! Meteen na het eerste nummer richtte de zogezegde ‘verlegen’ Trevor zich tot het publiek met de woorden: ‘Already thank you all for coming! This is our time togheter, let’s make it special!’.
Het optreden was van begin tot einde muzikaal genot. De nummers werden op een verrassende manier gebracht met feilloze overgangen. Zelfs zo feilloos dat het publiek niet eens durfde te applaudisseren om de sfeer vast te houden die de band zopas had gecreëerd. Ze speelden zowel met de intro’s als met outro’s als met de nummers zelf. Zo had je bijvoorbeeld in het nummer “July” een onverwachte stilte die erna helemaal uitbarstte. Je was hier duidelijk niet aan het luisteren naar een cd, maar naar een live band. Waarvan ik vond dat de nummers van de plaat ‘Wondrous Bughouse’ zelfs veel beter live klonken dan vanop mijn platenspeler.
Trevor legde het optreden regelmatig stil voor een gesprekje met het publiek. Zo wou hij met ons praten, maar gaf hij toe dat hij niks wist te zeggen… Dus begon hij maar over sport. ‘Who likes sports?’, vroeg hij, waarop een dame uit het publiek ‘I hate sports’ antwoordde met als gevolg dat Trevor zijn micro onder haar neus schoof. ‘Tell me why?’ vroeg hij, maar toen de dame wou antwoorden werd plots alles wat ze zei vervormd in een smurfenstemmetje wat op dat moment heel hilarisch was. Ook Trevor had plezier in zijn eigen mopje. Later tijdens het concert biechtte Trevor ook op dat zijn lievelingsfilm Cast away is.
Het optreden bestond voornamelijk uit nummers van de tweede plaat. Zo speelden ze “Sleep Paralysis”, “Pelican Man”, “Mute”, “Raspberry Cane” en “Dropla” waarbij Trevor met de woorden ‘You’ll never die!’ naar het publiek wees en uiteindelijk de set afsloot met het fantastische nummer “Daisyphobia” waarbij hij zelfs zijn micro op de grond smeet. Als bisnummer trakteerden ze ons op “The Hunt” een prachtschijf van hun eerste plaat. Dit was voor velen in het publiek een teleurstelling omdat ze graag “17” hadden gehoord. Ik vond het niet erg want “The Hunt” is voor mij een evenwaardig nummer.

Youth Lagoon live zien? ‘Ja!’. Deze band is aangenaam op cd, maar werkelijk een explosie aan prikkels live. Het was een dromerig concert waar je bij ieder nummer opnieuw kon kiezen voor een ritje op de achtbaan. Erin stappen was je enige opdracht en amai, dat was de moeite!

Organisatie: Botanique, Brussel